Werk & Studie
alle pijlers
Twijfels over baan
vrijdag 26 augustus 2011 om 23:25
Even wat delen....
Sinds bijna twee jaar heb ik een superinteressante, verantwoordelijke en op veel vlakken uitdagende baan.
Vorig jaar zomer ben ik er een aantal maanden uitgeweest ivm staartje postnatale depressie, ondanks dat is mijn jaarcontract verlengd en loopt het allemaal redelijk. Wat ik lastig blijf vinden en waar ik last van blijf houden, is dat ik hetgeen op werk gebeurt heel vaak mee naar huis neem. Ik probeer zo weinig mogelijk tastbaar werk mee naar huis te nemen, maar in mijn hoofd ben ik heel vaak met diverse casussen bezig. Afhankelijk van voorkomende situaties heb ik daardoor last van stress in meer of mindere mate. Tevens is de werkdruk wel hoog (krijg lang niet alles af wat ik zou willen) en drukt de verantwoording zwaar op mijn schouders. Werk 3 dagen in de week, maar ben er tussendoor teveel mee bezig! Spreek er met regelmaat over met mijn leidinggevende en ben ook hard bezig om mezelf te veranderen, maar toch.... die gevoelens van stress blijven er zijn (in meer of mindere mate).
Ik merk dat dit invloed heeft op mijn persoonlijke leven, ik wil er graag zijn voor mijn kinderen en man, maar ben er toch vaak niet aangezien ik in mijn hoofd met werk bezig ben. En hoe ik ook mijn best doe, het lukt me niet om me af te sluiten van mijn werk op de dagen dat ik niet werk.
Ben ook wel een wat perfectionistisch persoon, dus wil het ook allemaal (te) goed doen.
Ontslag nemen is ook iets wat nu in mijn hoofd speelt... Hoe lang geef je jezelf om je in een baan te ontwikkelen, voelt wel als falen om te stoppen. Maarja hoeveel moet ik van mijzelf eisen, is de keuze voor mijn gezin niet het belangrijkste?
En als ik dan ga solliciteren? In een functie die minder van mezelf vraagt denk ik....
In mijn omgeving zegt iedereen, neem nu maar ontslag, kies voor je gezin, zoek een baan die je energie geeft e.d. Die carriere kan altijd nog... maar toch knaagt er iets bij mij, rationeel gezien is dit denk ik de juiste keuze, maar gevoelsmatig zijn er toch wel twijfels. Wat moet ik dan, waar liggen mijn kwaliteiten, heb ik nu niet gefaald e.d.?
Hoe kijken jullie er tegen aan? Graag wat objectief advies.
Sinds bijna twee jaar heb ik een superinteressante, verantwoordelijke en op veel vlakken uitdagende baan.
Vorig jaar zomer ben ik er een aantal maanden uitgeweest ivm staartje postnatale depressie, ondanks dat is mijn jaarcontract verlengd en loopt het allemaal redelijk. Wat ik lastig blijf vinden en waar ik last van blijf houden, is dat ik hetgeen op werk gebeurt heel vaak mee naar huis neem. Ik probeer zo weinig mogelijk tastbaar werk mee naar huis te nemen, maar in mijn hoofd ben ik heel vaak met diverse casussen bezig. Afhankelijk van voorkomende situaties heb ik daardoor last van stress in meer of mindere mate. Tevens is de werkdruk wel hoog (krijg lang niet alles af wat ik zou willen) en drukt de verantwoording zwaar op mijn schouders. Werk 3 dagen in de week, maar ben er tussendoor teveel mee bezig! Spreek er met regelmaat over met mijn leidinggevende en ben ook hard bezig om mezelf te veranderen, maar toch.... die gevoelens van stress blijven er zijn (in meer of mindere mate).
Ik merk dat dit invloed heeft op mijn persoonlijke leven, ik wil er graag zijn voor mijn kinderen en man, maar ben er toch vaak niet aangezien ik in mijn hoofd met werk bezig ben. En hoe ik ook mijn best doe, het lukt me niet om me af te sluiten van mijn werk op de dagen dat ik niet werk.
Ben ook wel een wat perfectionistisch persoon, dus wil het ook allemaal (te) goed doen.
Ontslag nemen is ook iets wat nu in mijn hoofd speelt... Hoe lang geef je jezelf om je in een baan te ontwikkelen, voelt wel als falen om te stoppen. Maarja hoeveel moet ik van mijzelf eisen, is de keuze voor mijn gezin niet het belangrijkste?
En als ik dan ga solliciteren? In een functie die minder van mezelf vraagt denk ik....
In mijn omgeving zegt iedereen, neem nu maar ontslag, kies voor je gezin, zoek een baan die je energie geeft e.d. Die carriere kan altijd nog... maar toch knaagt er iets bij mij, rationeel gezien is dit denk ik de juiste keuze, maar gevoelsmatig zijn er toch wel twijfels. Wat moet ik dan, waar liggen mijn kwaliteiten, heb ik nu niet gefaald e.d.?
Hoe kijken jullie er tegen aan? Graag wat objectief advies.
vrijdag 26 augustus 2011 om 23:29
Wat heb je al gedaan om beter met de stress om te leren gaan en te leren om het wel los te laten?
Opgeven is niet erg, maar dat kun je het beste pas doen als je voor je gevoel alle oplossingen hebt geprobeerd. Dan wordt het gevoel van 'falen' ook minder, omdat je weet dat je er alles aan gedaan hebt.
Opgeven is niet erg, maar dat kun je het beste pas doen als je voor je gevoel alle oplossingen hebt geprobeerd. Dan wordt het gevoel van 'falen' ook minder, omdat je weet dat je er alles aan gedaan hebt.
vrijdag 26 augustus 2011 om 23:32
Allereerst even een
Het klinkt mij in m'n oren alsof het nog te vroeg is om de handdoek al in de ring te gooien. Heb je al eens overwogen hiervoor extern hulp te zoeken bij bijvoorbeeld een coach/psycholoog? Je bent niet de enige die tegen dit probleem op loopt, dus kan me niet voorstellen dat niemand in dat ''marktgat'' is gesprongen.
Het klinkt mij in m'n oren alsof het nog te vroeg is om de handdoek al in de ring te gooien. Heb je al eens overwogen hiervoor extern hulp te zoeken bij bijvoorbeeld een coach/psycholoog? Je bent niet de enige die tegen dit probleem op loopt, dus kan me niet voorstellen dat niemand in dat ''marktgat'' is gesprongen.
vrijdag 26 augustus 2011 om 23:58
Zow... zit blijkbaar toch wel erg hoog, tranen lopen over mijn wangen. Oké even mezelf bij elkaar rapen.
Mbt het omgaan met de stress; iig op werkvlak al diverse dingen gedaan. Time-management aangepakt, factoren van stress delen met collega's / mijn leidinggevenden. In gezamelijkheid oplossingen bedenken, rustmoment inplannen tussen overleggen/ vergaderingen / besprekingen om eea te verwerken e.d., relativerende gedachten e.d. En dit lukt allemaal redelijk / goed als er geen crisissituaties voorbij komen. Dan lukt het me niet goed meer, werk blijft liggen, ik loop achter de feiten aan en de stress grijpt me aan. Gelukkig daalt de stress ook wel weer, maar mijn angst is ook wel een beetje dat ik op korte termijn weer zo in de knoop zit met mezelf als vorig jaar. En dat wil ik echt niet!!
Thuis vind ik het lastiger om de stress te verwerken. Met 3 kleine kinderen (<4jr) en een man met een eigen bedrijf (7 dgn p/wk) kom ik niet echt veel aan mezelf toe. Heb al een sportmoment in het weekend opgeeist, maar ben doordeweeks 's avonds zo opgebrand dat nadat alle kids op bed liggen niet veel verder kom dan tv, boek oid. Probeer af en toe te starten met iets creatiefs, maar ligt dan uiteindelijk weer onafgemaakt in de kast. Ben ook wel bezig met mindfullnessachtige activiteiten, zeker op momenten dat ik dat ik aan het piekeren ben, maar is natuurlijk niet voldoende. Theoretisch gezien weet ik prima wat nodig is, maar het ten uitvoer brengen vind ik erg lastig, ben ook zo vermoeid constant (verschillende factoren). Heb het gevoel dat mijn persoonlijke ontwikkeling op het vlak van 'balans vinden' niet snel genoeg gaat tov wat er gevraagd wordt van mij op werk.
Mbt het omgaan met de stress; iig op werkvlak al diverse dingen gedaan. Time-management aangepakt, factoren van stress delen met collega's / mijn leidinggevenden. In gezamelijkheid oplossingen bedenken, rustmoment inplannen tussen overleggen/ vergaderingen / besprekingen om eea te verwerken e.d., relativerende gedachten e.d. En dit lukt allemaal redelijk / goed als er geen crisissituaties voorbij komen. Dan lukt het me niet goed meer, werk blijft liggen, ik loop achter de feiten aan en de stress grijpt me aan. Gelukkig daalt de stress ook wel weer, maar mijn angst is ook wel een beetje dat ik op korte termijn weer zo in de knoop zit met mezelf als vorig jaar. En dat wil ik echt niet!!
Thuis vind ik het lastiger om de stress te verwerken. Met 3 kleine kinderen (<4jr) en een man met een eigen bedrijf (7 dgn p/wk) kom ik niet echt veel aan mezelf toe. Heb al een sportmoment in het weekend opgeeist, maar ben doordeweeks 's avonds zo opgebrand dat nadat alle kids op bed liggen niet veel verder kom dan tv, boek oid. Probeer af en toe te starten met iets creatiefs, maar ligt dan uiteindelijk weer onafgemaakt in de kast. Ben ook wel bezig met mindfullnessachtige activiteiten, zeker op momenten dat ik dat ik aan het piekeren ben, maar is natuurlijk niet voldoende. Theoretisch gezien weet ik prima wat nodig is, maar het ten uitvoer brengen vind ik erg lastig, ben ook zo vermoeid constant (verschillende factoren). Heb het gevoel dat mijn persoonlijke ontwikkeling op het vlak van 'balans vinden' niet snel genoeg gaat tov wat er gevraagd wordt van mij op werk.
zaterdag 27 augustus 2011 om 08:14
Eensch met Daydream. Doe een stapje terug, dit hou je niet vol hoe graag je zou wilen. Even een break, op wat voor manier dan ook. Je kunt later, als de kinderen ouder zijn, je man weer wat meer tijd heeft, etc. verder gaan waar je nu gebleven bent.
Sterkte en succes ::knuffelsmiley::
Sterkte en succes ::knuffelsmiley::
Ja ja, nu weet ik het wel!
zaterdag 27 augustus 2011 om 10:19
Je kunt je afvragen of het wel aan het werk ligt.
Zoals ik het lees ben je vooral door priveomstandigheden oververmoeid aan het raken. En dan is het logisch dat je daar weinig meer bij kunt hebben. In het werk vertaalt zich dat dan vaak in heftige reacties op stress situaties, terwijl je daar onder betere omstandigheden vermoedelijk ook veel beter mee zou kunnen omgaan. Relativeren lukt de meeste mensen bijv. alleen als ze ontspannen en uitgerust in het leven staan.
Je kunt je thuissituatie niet veranderen, want de kinderen zijn er. In dat geval kun je dus inderdaad het beste je werksituatie aanpassen. En zoals Asma ook al schrijft, als de situatie thuis straks rustiger wordt omdat de kinderen groter worden, dan kun je het altijd nog eens proberen.
Zoals ik het lees ben je vooral door priveomstandigheden oververmoeid aan het raken. En dan is het logisch dat je daar weinig meer bij kunt hebben. In het werk vertaalt zich dat dan vaak in heftige reacties op stress situaties, terwijl je daar onder betere omstandigheden vermoedelijk ook veel beter mee zou kunnen omgaan. Relativeren lukt de meeste mensen bijv. alleen als ze ontspannen en uitgerust in het leven staan.
Je kunt je thuissituatie niet veranderen, want de kinderen zijn er. In dat geval kun je dus inderdaad het beste je werksituatie aanpassen. En zoals Asma ook al schrijft, als de situatie thuis straks rustiger wordt omdat de kinderen groter worden, dan kun je het altijd nog eens proberen.
zondag 28 augustus 2011 om 13:57
Bedankt voor de lieve berichten en objectieve kijk naar mij 'issue'. En fijn om de mening te horen van iemand die er van een afstandje naar kan kijken. Valt niet mee als je er middenin zit.
En tsja alleen werkgerelateerd is het idd niet, de privesituatie thuis is op het moment niet ideaal. Dit vraagt ook veel van me, waardoor ik inderdaad niet altijd uitgerust en ontspannen naar mijn werk ga. En ja ik zou graag willen dat mijn man minder werkt, maar met een eigen bedrijf valt dat op dit moment niet mee. Hij is er wel mee bezig, om eea anders te doen en meer tijd te hebben, maar dat is op wat langere termijn. Heb ik nu niet zo heel veel aan.
En eigenlijk weet ik het ook wel, dat nu een pas op de plaats het beste is. Maar ik vind het zo jammer, had het zo graag gedaan! Zoveel kansen en uitdagingen in mijn werk. En die vervelende loyaliteitsgevoelens naar mijn werkgever, maarja.. zij hebben er ook niks aan als ik zometeen uitval vanwege teveel spanningen. KUnnen ze beter investeren in iemand die er beter op zijn plek zit.
Op naar en baan die minder (tijd en inspanning) van mij vraagt dan maar...... zodat er ook tijd is voor mezelf. Wie weet in de toekomst!
Heb trouwens 3 mnd opzegtermijn..... denk erover al op te zeggen ondanks dat ik nog niks anders heb. Financieel gezien moet ik het 1 a 2 maanden kunnen hebben mocht ik niks vinden, maar ga ik eigenlijk niet vanuit gezien CV.
En tsja alleen werkgerelateerd is het idd niet, de privesituatie thuis is op het moment niet ideaal. Dit vraagt ook veel van me, waardoor ik inderdaad niet altijd uitgerust en ontspannen naar mijn werk ga. En ja ik zou graag willen dat mijn man minder werkt, maar met een eigen bedrijf valt dat op dit moment niet mee. Hij is er wel mee bezig, om eea anders te doen en meer tijd te hebben, maar dat is op wat langere termijn. Heb ik nu niet zo heel veel aan.
En eigenlijk weet ik het ook wel, dat nu een pas op de plaats het beste is. Maar ik vind het zo jammer, had het zo graag gedaan! Zoveel kansen en uitdagingen in mijn werk. En die vervelende loyaliteitsgevoelens naar mijn werkgever, maarja.. zij hebben er ook niks aan als ik zometeen uitval vanwege teveel spanningen. KUnnen ze beter investeren in iemand die er beter op zijn plek zit.
Op naar en baan die minder (tijd en inspanning) van mij vraagt dan maar...... zodat er ook tijd is voor mezelf. Wie weet in de toekomst!
Heb trouwens 3 mnd opzegtermijn..... denk erover al op te zeggen ondanks dat ik nog niks anders heb. Financieel gezien moet ik het 1 a 2 maanden kunnen hebben mocht ik niks vinden, maar ga ik eigenlijk niet vanuit gezien CV.
zondag 28 augustus 2011 om 15:06
En ouderschapsverlof opnemen, is dat geen optie? Of tijdelijk minder gaan werken? Hoewel je dan waarschijnlijk toch te betrokken blijft... Een sabbatical om gewoon even afstand te nemen en rustig te kunnen nadenken. Blijft je baan toch beschikbaar als je werkgever meewerkt tenminste, maar volgens mij zit dat in de zorg wel goed, of niet?
En die loyaliteit is mooi maar moet je wel een beetje loslaten hoor. Eerst maar eens loyaal aan jezelf zijn! Aan een overspannen werknemer heeft je werkgever ook weinig.
En als je niet direct nieuw werk vindt, kun je misschien je man helpen. Ontlast je hem meteen een beetje ook.
En die loyaliteit is mooi maar moet je wel een beetje loslaten hoor. Eerst maar eens loyaal aan jezelf zijn! Aan een overspannen werknemer heeft je werkgever ook weinig.
En als je niet direct nieuw werk vindt, kun je misschien je man helpen. Ontlast je hem meteen een beetje ook.
Ja ja, nu weet ik het wel!
dinsdag 30 augustus 2011 om 21:58
Bloemp, herkenbare situatie.
Ik heb bijna 2 jaar lang een hele hectische baan gehad waarin ik continu het gevoel had dat ik veel te weinig uren aanwezig was om mijn functie naar behoren te kunnen vervullen. Gevolg was een onbevredigend gevoel en net zoals jij tijdens mijn vrije dagen in mijn hoofd steeds bezig met het werk.
Dit bespreekbaar gemaakt met mijn leidinggevende die dit probleem gelukkig herkende. Inmiddels heb ik ondersteuning van een collega gekregen waardoor ik mijn werk weer kan doen binnen de uren die ik werk. Hierdoor heb ik wel een stapje terug moeten doen en wat verantwoordelijkheden moeten delen.
Maar wat heerlijk om eindelijk weer met een leeg hoofd naar huis te gaan en tijd te hebben voor een kop koffie met je collega's.
Voor mij nooit meer zo'n hectische baan want er is meer dan werk.....
Ik heb bijna 2 jaar lang een hele hectische baan gehad waarin ik continu het gevoel had dat ik veel te weinig uren aanwezig was om mijn functie naar behoren te kunnen vervullen. Gevolg was een onbevredigend gevoel en net zoals jij tijdens mijn vrije dagen in mijn hoofd steeds bezig met het werk.
Dit bespreekbaar gemaakt met mijn leidinggevende die dit probleem gelukkig herkende. Inmiddels heb ik ondersteuning van een collega gekregen waardoor ik mijn werk weer kan doen binnen de uren die ik werk. Hierdoor heb ik wel een stapje terug moeten doen en wat verantwoordelijkheden moeten delen.
Maar wat heerlijk om eindelijk weer met een leeg hoofd naar huis te gaan en tijd te hebben voor een kop koffie met je collega's.
Voor mij nooit meer zo'n hectische baan want er is meer dan werk.....
donderdag 1 september 2011 om 14:27
Nou, de kogel is door de kerk hoor. Heb van de week mijn ontslag ingediend. Was wel even heftig de beslissing nemen en vertellen. Mijn baas vond het eigenlijk heel krachtig dat ik deze beslissing nam. Bood me gelijk wat anders aan.... maar daar moet ik nog maar even goed over nadenken.
Het geeft me iig wel al een vrij gevoel, ook al ben ik er pas over 3 mnd weg. Heb ook geen minuutje van twijfel gehad ondertussen, dus is voor mij op dit moment een goede keuze.
Ondertussen natuurlijk wel iets anders zoeken (binnen of buiten de organisatie), maar gaat hopelijk wel lukken!
Het geeft me iig wel al een vrij gevoel, ook al ben ik er pas over 3 mnd weg. Heb ook geen minuutje van twijfel gehad ondertussen, dus is voor mij op dit moment een goede keuze.
Ondertussen natuurlijk wel iets anders zoeken (binnen of buiten de organisatie), maar gaat hopelijk wel lukken!
