Werk & Studie
alle pijlers
Twijfels over werk
vrijdag 9 augustus 2019 om 14:22
Ik start een topic omdat mijn man gek wordt van mijn twijfels. Ik zoek tips hoe ik dichter bij een beslissing kan komen.
Ik heb 2 kinderen (oudste wordt bijna 4) en ik werk 3 dagen. Ik vindt mijn baan heel leuk, ik heb hiervoor wat andere dingen gedaan dus ik weet ook redelijk wat het alternatief is in de richting van mijn opleiding.
Het grote nadeel aan mijn werk is dat ik vaak heel erg lange dagen maak. Gemiddeld 1 of 2 van de 3 dagen,in piekperiodes alle 3 de dagen. Op die dagen moet ik weg voor de kinderen wakker zijn en ben ik thuis nadat ze op bed liggen. Welke dagen dat zijn is onregelmatig, dus het is niet dat ik bijvoorbeeld elke maandag lang weg ben.
Ik baal hier heel erg van, omdat mijn man op zulke dagen alles moet doen en ik voel me daar schuldig over. Zelf zegt hij dat het acceptabel is als hij het van te voren weet, hij heeft zelf ook zo'n baan dus we zitten vaak in het weekend te kijken hoe we het komende week gaan doen met kinderen brengen en halen (al hoeft mijn man niet zo vaak echt een hele dag bij een klant te zijn)
Ik krijg veel stress van het plannen en het schuldgevoel. Nu heb ik nog 10 dagen vakantie, maar ik heb mijn agenda voor na de vakantie gezien en ik zit nu in de stress. Dus dat lijkt me niet zo gezond.
Daarnaast wordt het voor mijn gevoel ook alleen maar moeilijker als de oudste straks naar school gaat. We zijn op zoek naar een gastouder aan huis om zoveel mogelijk rust de brengen op mijn werkdagen (dan hoeven we ze niet naar verschillende plekken te brengen) maar het is nog niet gelukt die te vinden.
Met de kinderen gaat het overigens prima, ik werk ook maar 3 dagen dus het is niet dat ze ons nooit zien en ze hebben het naar hun zin bij onze huidige opvang, ontwikkelen zich goed. Het is voornamelijk een probleem met mijn schuldgevoel en stress. Ik wil eigenlijk niet zo lang van huis zijn.
Ik kan mijn huidige baan niet zo aanpassen dat mijn dagen korter zijn, dat heb ik geprobeerd en er zijn gesprekken gevoerd
Dus de opties die ik heb zijn een andere baan zoeken, of accepteren dat dit zo is. En dat is waar ik vastloop.
Ik zoek vaak vacatures, maar ik heb nog niks gezien wat me inhoudelijk net zo leuk lijkt als het werk dat ik doe. Of ik ga iets doen wat minder leuk is maar in ieder geval regelmatig, maar dan zitten er vast weer andere nadelen aan (verveling, stomme collega's, minder salaris etc). Ik besef echt wel dat er geen perfecte oplossing is.
Accepteren dat dit nou eenmaal bij mijn werk hoort, heb ik geprobeerd en dat lukt met vlagen, maar in een drukke periode niet.
Heeft er iemand tips? Hoe kan ik vrede krijgen met een beslissing? Of hoe hebben jullie zo'n beslissing gemaakt?
Ik heb 2 kinderen (oudste wordt bijna 4) en ik werk 3 dagen. Ik vindt mijn baan heel leuk, ik heb hiervoor wat andere dingen gedaan dus ik weet ook redelijk wat het alternatief is in de richting van mijn opleiding.
Het grote nadeel aan mijn werk is dat ik vaak heel erg lange dagen maak. Gemiddeld 1 of 2 van de 3 dagen,in piekperiodes alle 3 de dagen. Op die dagen moet ik weg voor de kinderen wakker zijn en ben ik thuis nadat ze op bed liggen. Welke dagen dat zijn is onregelmatig, dus het is niet dat ik bijvoorbeeld elke maandag lang weg ben.
Ik baal hier heel erg van, omdat mijn man op zulke dagen alles moet doen en ik voel me daar schuldig over. Zelf zegt hij dat het acceptabel is als hij het van te voren weet, hij heeft zelf ook zo'n baan dus we zitten vaak in het weekend te kijken hoe we het komende week gaan doen met kinderen brengen en halen (al hoeft mijn man niet zo vaak echt een hele dag bij een klant te zijn)
Ik krijg veel stress van het plannen en het schuldgevoel. Nu heb ik nog 10 dagen vakantie, maar ik heb mijn agenda voor na de vakantie gezien en ik zit nu in de stress. Dus dat lijkt me niet zo gezond.
Daarnaast wordt het voor mijn gevoel ook alleen maar moeilijker als de oudste straks naar school gaat. We zijn op zoek naar een gastouder aan huis om zoveel mogelijk rust de brengen op mijn werkdagen (dan hoeven we ze niet naar verschillende plekken te brengen) maar het is nog niet gelukt die te vinden.
Met de kinderen gaat het overigens prima, ik werk ook maar 3 dagen dus het is niet dat ze ons nooit zien en ze hebben het naar hun zin bij onze huidige opvang, ontwikkelen zich goed. Het is voornamelijk een probleem met mijn schuldgevoel en stress. Ik wil eigenlijk niet zo lang van huis zijn.
Ik kan mijn huidige baan niet zo aanpassen dat mijn dagen korter zijn, dat heb ik geprobeerd en er zijn gesprekken gevoerd
Dus de opties die ik heb zijn een andere baan zoeken, of accepteren dat dit zo is. En dat is waar ik vastloop.
Ik zoek vaak vacatures, maar ik heb nog niks gezien wat me inhoudelijk net zo leuk lijkt als het werk dat ik doe. Of ik ga iets doen wat minder leuk is maar in ieder geval regelmatig, maar dan zitten er vast weer andere nadelen aan (verveling, stomme collega's, minder salaris etc). Ik besef echt wel dat er geen perfecte oplossing is.
Accepteren dat dit nou eenmaal bij mijn werk hoort, heb ik geprobeerd en dat lukt met vlagen, maar in een drukke periode niet.
Heeft er iemand tips? Hoe kan ik vrede krijgen met een beslissing? Of hoe hebben jullie zo'n beslissing gemaakt?
vrijdag 9 augustus 2019 om 14:34
Ik begrijp je twijfels, maar volgens mij heb je opties helder:
- Accepteren hoe het is. Als je man zegt dat het acceptabel is, waarom geloof je hem dan niet?
- Nieuwe baan zoeken die minder leuk is (zijn er echt geen andere banen die ook leuk zijn?)
Accepteren dat je niet alles kunt in het leven lijkt me een goed startpunt.
Waar ligt jouw prioriteit? En waarom het schuldgevoel? Jij kunt de andere dagen dan toch een stapje meer doen?
Man en kinderen hebben ook niet veel aan een vrouw/moeder die chagrijnig is en elke dag met tegenzin naar haar werk gaat.
- Accepteren hoe het is. Als je man zegt dat het acceptabel is, waarom geloof je hem dan niet?
- Nieuwe baan zoeken die minder leuk is (zijn er echt geen andere banen die ook leuk zijn?)
Accepteren dat je niet alles kunt in het leven lijkt me een goed startpunt.
Waar ligt jouw prioriteit? En waarom het schuldgevoel? Jij kunt de andere dagen dan toch een stapje meer doen?
Man en kinderen hebben ook niet veel aan een vrouw/moeder die chagrijnig is en elke dag met tegenzin naar haar werk gaat.
vrijdag 9 augustus 2019 om 14:34
Stel, de kinderen gaan allebei naar school, is het een optie om dan 4 kortere dagen te werken? Dat je thuis bent als de kinderen komen?
Het is lastiger om een parttime baan te vinden die inhoudelijk ook interessant is. Wat dat betreft valt er niet veel te twijfelen, want je vindt je baan leuk en er is geen andere baan die dat matcht.
Je moet van je schuldgevoel af. Je geeft zelf aan dat alle partijen tevreden zijn. Maak je jezelf niet belangrijker dan nodig is?
Ik zou het stressgevoel proberen aan te pakken. Laat die drie dagen over aan je man (zo te horen doet hij het prima), doe het regelwerk samen en pak eventueel iets meer op als jij vrij bent. Dat is volwaardig partnerschap wat mij betreft.
Het is lastiger om een parttime baan te vinden die inhoudelijk ook interessant is. Wat dat betreft valt er niet veel te twijfelen, want je vindt je baan leuk en er is geen andere baan die dat matcht.
Je moet van je schuldgevoel af. Je geeft zelf aan dat alle partijen tevreden zijn. Maak je jezelf niet belangrijker dan nodig is?
Ik zou het stressgevoel proberen aan te pakken. Laat die drie dagen over aan je man (zo te horen doet hij het prima), doe het regelwerk samen en pak eventueel iets meer op als jij vrij bent. Dat is volwaardig partnerschap wat mij betreft.
vrijdag 9 augustus 2019 om 14:55
zou je het makkelijker accepteren als je man 1-2 dagen in de week pas thuis zou komen als de kinderen op bed liggen?
en om te relativeren: kinderen van een vrachtwagenchauffeur zien de betreffende ouder nog minder vaak in de week, en die overleven het ook
en om te relativeren: kinderen van een vrachtwagenchauffeur zien de betreffende ouder nog minder vaak in de week, en die overleven het ook
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
vrijdag 9 augustus 2019 om 16:19
Kortere dagen gaat niet, ik werk u de Benelux/stukje Duitsland dus het komt vooral door reistijd.
Maar dank jullie, dit had ik even nodig denk ik. Ik denk dat mijn man en ik soms te eerlijk naar elkaar zijn, hij doet het helemaal prima en voor de kinderen is er ook geen probleem. Als ik het hem vraag, zegt hij dat het gaat, maar dat het natuurlijk makkelijker is als we met zijn tweeën zijn en dan begint mijn schuldgevoel dat ik het moeilijker maak. Maar het is ook regelmatig andersom, wel minder vaak maar hij gaat soms langere tijd aan een stuk naar het buitenland en dan vind ik het natuurlijk ook zwaarder dan als hij er is, maar het lukt allemaal wel en ik neem hem ook niks kwalijk. Misschien moeten we wat minder eerlijk zijn over dat het wel moeilijker is, want dat is nou eenmaal zo
Maar dank jullie, dit had ik even nodig denk ik. Ik denk dat mijn man en ik soms te eerlijk naar elkaar zijn, hij doet het helemaal prima en voor de kinderen is er ook geen probleem. Als ik het hem vraag, zegt hij dat het gaat, maar dat het natuurlijk makkelijker is als we met zijn tweeën zijn en dan begint mijn schuldgevoel dat ik het moeilijker maak. Maar het is ook regelmatig andersom, wel minder vaak maar hij gaat soms langere tijd aan een stuk naar het buitenland en dan vind ik het natuurlijk ook zwaarder dan als hij er is, maar het lukt allemaal wel en ik neem hem ook niks kwalijk. Misschien moeten we wat minder eerlijk zijn over dat het wel moeilijker is, want dat is nou eenmaal zo
vrijdag 9 augustus 2019 om 16:33
Dat gaat vaak zo als je kleine kinderen hebt. Ik werkte maar 8 uur per dag, maar met reistijd en pauze zaten de kinderen dan ook van 8 tot 17.30 in de opvang. Een baby/peuter zie je dan dus 2,5 uur per dag wakker, waarvan 1,5 uur spitsuur. Later gaat dat beter, dan kunnen ze wat langer opblijven en zijn ‘s morgens zelfredzamer, waardoor het niet alleen maar jachten is.
vrijdag 9 augustus 2019 om 16:44
Ik denk niet dat je minder eerlijker moet zijn. Je weet dat het tropenjaren zijn als de kinderen zo klein zijn, en zeker met een baan is het af en toe jongleren. Jullie hebben allebei een prima baan en een bepaalde verdeling thuis. De vraag zou moeten zijn: is het te doen? Zijn de partijen tevreden? Is het antwoord daarop ja, dan gaat het prima. Je mag erop vertrouwen dat je man het zelf wel aangeeft als hij zaken anders wil. Dus niet voor anderen gaan denken, maar het dan ook wel loslaten.
