Werk & Studie
alle pijlers
Wat is jouw roeping?
woensdag 16 januari 2013 om 18:55
woensdag 16 januari 2013 om 18:59
woensdag 16 januari 2013 om 18:59
woensdag 16 januari 2013 om 19:00
Ik zag net een oudere vrouw op tv erover praten. Maar toen dacht ik dus ook meteen: ja, voor jou misschien (?) makkelijk praten, jij bent al ouder en kan al terugkijkend misschien wel zeggen wat je roeping was.
Ik heb het gevoel dat ik het nu toch wel eens zou moeten weten, maar ik weet het dus niet.
Ik heb het gevoel dat ik het nu toch wel eens zou moeten weten, maar ik weet het dus niet.
woensdag 16 januari 2013 om 19:00
Daar probeer ik ook achter te komen Ik wil me wel echt nuttig maken voor iemand in mijn werk later. En werk doen dat over meer gaat dan alleen winst behalen en mijn eigen portemonnee spekken. (niks tegen portemonnee spekken hoor, maar ik zou graag iets meer dan alleen dat doen) Maar of dat dan ook meteen een roeping is?
woensdag 16 januari 2013 om 19:01
quote:madille schreef op 16 januari 2013 @ 19:00:
Ik zag net een oudere vrouw op tv erover praten. Maar toen dacht ik dus ook meteen: ja, voor jou misschien (?) makkelijk praten, jij bent al ouder en kan al terugkijkend misschien wel zeggen wat je roeping was.
Ik heb het gevoel dat ik het nu toch wel eens zou moeten weten, maar ik weet het dus niet.Ik denk dat heel veel mensen ook niet echt dat gevoel hebben van 'dit is mijn roeping' maar vooral ergens inrollen en dan achteraf idd misschien kunnen zeggen dat dat als een rode draad door hun leven heeft gelopen = roeping?
Ik zag net een oudere vrouw op tv erover praten. Maar toen dacht ik dus ook meteen: ja, voor jou misschien (?) makkelijk praten, jij bent al ouder en kan al terugkijkend misschien wel zeggen wat je roeping was.
Ik heb het gevoel dat ik het nu toch wel eens zou moeten weten, maar ik weet het dus niet.Ik denk dat heel veel mensen ook niet echt dat gevoel hebben van 'dit is mijn roeping' maar vooral ergens inrollen en dan achteraf idd misschien kunnen zeggen dat dat als een rode draad door hun leven heeft gelopen = roeping?
woensdag 16 januari 2013 om 19:03
quote:Orzoo schreef op 16 januari 2013 @ 19:01:
[...]
Ik denk dat heel veel mensen ook niet echt dat gevoel hebben van 'dit is mijn roeping' maar vooral ergens inrollen en dan achteraf idd misschien kunnen zeggen dat dat als een rode draad door hun leven heeft gelopen = roeping?Ja dat gevoel had ik dus bij die oudere vrouw. Aan zulk advies van oudere mensen heb ik dus niks, van 'weet welke roeping je hebt'. Ja hoe dan?
[...]
Ik denk dat heel veel mensen ook niet echt dat gevoel hebben van 'dit is mijn roeping' maar vooral ergens inrollen en dan achteraf idd misschien kunnen zeggen dat dat als een rode draad door hun leven heeft gelopen = roeping?Ja dat gevoel had ik dus bij die oudere vrouw. Aan zulk advies van oudere mensen heb ik dus niks, van 'weet welke roeping je hebt'. Ja hoe dan?
woensdag 16 januari 2013 om 19:07
quote:Orzoo schreef op 16 januari 2013 @ 19:01:
[...]
Herkenbaar. Hoe oud ben je?Rond de dertig. Ik zie het om mij heen ook hoor. Je komt van de uni, denkt inderdaad ik wil iets voor de maatschappij doen. In mijn geval was dat: ik wil voor de overheid en niet de private sector werken. Maar na ee tijdje raak je toch een beetje teleurgesteld, althans ik dan, want ik heb helemaal niet het idee dat ik echt help. Ik had nu juist het idee dat als ik iets voor mezelf zou beginnen dqt ik veel meer controle zou hebben over wat ik bijdraag aan de maatschappij. Bij de overheid was ik zo'n klein radartje in het geheel en ik vond het frustrerend dat de beslissingen niet op rationele basis, maar met politieke redenen worden gemaakt. Ik bedoel er zijn slimme ambtenaren (en ook politici trouwens) maar die kunnen eigenlijk niet doen wat ze willen doen omdat dat politiek niet uitkomt (stemmen of coalitiepartners). Opeens leek een egen bedrijf me veel leuker. Maar dan weer de vraag: wat dan en hoe? Ik voel me echt een jonkie, zonder ervaring of niks.
[...]
Herkenbaar. Hoe oud ben je?Rond de dertig. Ik zie het om mij heen ook hoor. Je komt van de uni, denkt inderdaad ik wil iets voor de maatschappij doen. In mijn geval was dat: ik wil voor de overheid en niet de private sector werken. Maar na ee tijdje raak je toch een beetje teleurgesteld, althans ik dan, want ik heb helemaal niet het idee dat ik echt help. Ik had nu juist het idee dat als ik iets voor mezelf zou beginnen dqt ik veel meer controle zou hebben over wat ik bijdraag aan de maatschappij. Bij de overheid was ik zo'n klein radartje in het geheel en ik vond het frustrerend dat de beslissingen niet op rationele basis, maar met politieke redenen worden gemaakt. Ik bedoel er zijn slimme ambtenaren (en ook politici trouwens) maar die kunnen eigenlijk niet doen wat ze willen doen omdat dat politiek niet uitkomt (stemmen of coalitiepartners). Opeens leek een egen bedrijf me veel leuker. Maar dan weer de vraag: wat dan en hoe? Ik voel me echt een jonkie, zonder ervaring of niks.
woensdag 16 januari 2013 om 19:08
Ik ben daar nooit achter gekomen. Ik heb namelijk een gedragstoornis waardoor ik niet in staat ben keuzes te maken. En dat is helaas hartstikke waar. Want de keuzes die ik maak zijn eigenlijk altijd de verkeerden geweest. Want wat ik ook deed niks lukte. Ik ben officieël volgens mijn papieren algemeen medewerkster maar meestal betekend dat in de praktijk dat ik vakken vul en poets. Maar of dat nou echt mijn roeping is......
woensdag 16 januari 2013 om 19:09
quote:lilyrose2012 schreef op 16 januari 2013 @ 18:57:
Als ik dat ns wist.. Ws toch kids wat leren en mensen verder helpen..Ik hoor wel veel dat mensen die kinderen krijgen voelen alsof ze nu meer een doel in het leven hebben. Ik moet zeggen dat ik wek veel denk aan kinderen krijgen. Als ik niu kinderen zou hebben, is die stressor (kan ik ze krijgen, wanneer gaan we ze nemen) weg en kan ik me daarna misschien beter voorstellen wat ik wil? Zal wel geen goede reden zijn om kinderen te nemen...
Als ik dat ns wist.. Ws toch kids wat leren en mensen verder helpen..Ik hoor wel veel dat mensen die kinderen krijgen voelen alsof ze nu meer een doel in het leven hebben. Ik moet zeggen dat ik wek veel denk aan kinderen krijgen. Als ik niu kinderen zou hebben, is die stressor (kan ik ze krijgen, wanneer gaan we ze nemen) weg en kan ik me daarna misschien beter voorstellen wat ik wil? Zal wel geen goede reden zijn om kinderen te nemen...
woensdag 16 januari 2013 om 19:10
quote:snoopylynn schreef op 16 januari 2013 @ 18:59:
Ik ben een naruurlijke leider, geen volger.
Maar een roeping gaat me te ver. Het is gewoon een karakter eigenschap die heel sterk is, en dit heb ik ontwikkeld en daar verdien ik nu mijn geld mee. En ik vind het leuk om mensen te "leiden, begeleiden en coachen".Dat klinkt toch al best specifiek?
Ik ben een naruurlijke leider, geen volger.
Maar een roeping gaat me te ver. Het is gewoon een karakter eigenschap die heel sterk is, en dit heb ik ontwikkeld en daar verdien ik nu mijn geld mee. En ik vind het leuk om mensen te "leiden, begeleiden en coachen".Dat klinkt toch al best specifiek?
woensdag 16 januari 2013 om 19:10
Mijn roeping (her)ontdekte ik toen ik begin 30 was. Mijn vader zei vroeger altijd dat ik niets van mijn droomberoep zou bakken, en dat ik beter iets anders zou kunnen gaan doen. Dus ging ik bedrijfseconomie studeren en nam een baan aan in het bedrijfsleven.
Toen ik begin 30 was, kreeg ik te maken met kanker en mijn hele leven stond op zijn kop. Ik realiseerde me toen dat ik nooit meer iets tegen mijn zin wilde doen, en al helemaal niet een baan waar ik iedere dag met tegenzin naartoe ging en die helemaal niet bij me paste. Het leven is te kort, om er maar eens een cliche in te gooien.
Na een jaar of twee, drie kreeg ik eindelijk de kans op mijn droombaan en dat werk doe ik nog steeds. Ik verdien nu meer dan ik ooit gedaan heb en hoewel ik ook wel eens een slechte dag heb, past het heel goed bij me en kan ik mezelf er helemaal in kwijt. Ik heb eindelijk een visie, een idee waar ik naartoe wil met mezelf en mijn werk en dat geeft heel veel voldoening.
Kort gezegd durfde ik na die omslag eindelijk naar mijn eigen innerlijke stem te luisteren en die te volgen. Het klinkt zweverig, maar vragen naar iemands roeping is ook zweverig
Toen ik begin 30 was, kreeg ik te maken met kanker en mijn hele leven stond op zijn kop. Ik realiseerde me toen dat ik nooit meer iets tegen mijn zin wilde doen, en al helemaal niet een baan waar ik iedere dag met tegenzin naartoe ging en die helemaal niet bij me paste. Het leven is te kort, om er maar eens een cliche in te gooien.
Na een jaar of twee, drie kreeg ik eindelijk de kans op mijn droombaan en dat werk doe ik nog steeds. Ik verdien nu meer dan ik ooit gedaan heb en hoewel ik ook wel eens een slechte dag heb, past het heel goed bij me en kan ik mezelf er helemaal in kwijt. Ik heb eindelijk een visie, een idee waar ik naartoe wil met mezelf en mijn werk en dat geeft heel veel voldoening.
Kort gezegd durfde ik na die omslag eindelijk naar mijn eigen innerlijke stem te luisteren en die te volgen. Het klinkt zweverig, maar vragen naar iemands roeping is ook zweverig
woensdag 16 januari 2013 om 19:11
Ah ok. Ik zit nog in de" HELLUUUP. ik studeer volgend jaar af en wat moet ik dan doeeehoeeeeeen?"-fase.
Denk dat de overheid ook heel afhankelijk is van wat je precies bij de overheid doet. Ik heb een bijbaan op burgerzaken (gemeente) en voel me wel degelijk echt nuttig omdat (als ik de tijd heb om een tandje harder te lopen) ik mensen echt uit de brand kan helpen en iets voor ze kan doen.
Uiteindelijk zou ik graag bij vluchtelingenwerk komen. Volgend jaar begin ik daar met vrijwilligerswerk en hoop dat ik in die richting iets kan blijven doen. Hoeft trouwens niet per se vluchtelingenwerk te zijn. Integratie oid mag ook.
Denk dat de overheid ook heel afhankelijk is van wat je precies bij de overheid doet. Ik heb een bijbaan op burgerzaken (gemeente) en voel me wel degelijk echt nuttig omdat (als ik de tijd heb om een tandje harder te lopen) ik mensen echt uit de brand kan helpen en iets voor ze kan doen.
Uiteindelijk zou ik graag bij vluchtelingenwerk komen. Volgend jaar begin ik daar met vrijwilligerswerk en hoop dat ik in die richting iets kan blijven doen. Hoeft trouwens niet per se vluchtelingenwerk te zijn. Integratie oid mag ook.
woensdag 16 januari 2013 om 19:12
Ik werk als doktersassistente in een ZH en dat komt wel in de buurt van m'n roeping. Ik werk met een kwetsbare groep mensen, doe veel medische handelingen en weet zodoende ook veel over dat soort dingen. Het is leuk, daar gaat het om.
Neemt niet weg dat ik ook best wat anders had kunnen doen, wie weet. Een leider ben ik niet. Wel doe ik het 'leuk' in groepen.
Neemt niet weg dat ik ook best wat anders had kunnen doen, wie weet. Een leider ben ik niet. Wel doe ik het 'leuk' in groepen.
woensdag 16 januari 2013 om 19:12
quote:demagnumvanellen schreef op 16 januari 2013 @ 19:08:
Ik ben daar nooit achter gekomen. Ik heb namelijk een gedragstoornis waardoor ik niet in staat ben keuzes te maken. En dat is helaas hartstikke waar. Want de keuzes die ik maak zijn eigenlijk altijd de verkeerden geweest. Want wat ik ook deed niks lukte. Ik ben officieël volgens mijn papieren algemeen medewerkster maar meestal betekend dat in de praktijk dat ik vakken vul en poets. Maar of dat nou echt mijn roeping is......Is dat echt zo? Ik begin namelijk best veel, maar uithoudingsvermogen is niet mijn beste eigenschap. Mijn ouders leerden me dat uithoudingsvermogen belangrijk was. Heb het voor mijn ouders dan ook wel gedaan, studeren en alles. Maar ik zelf start gewoon graag veel nieuwe activiteiten, gewoon om iets ervaren te hebben of iets te leren. Maar ik heb nooit echt de behoefte om specialist te worden. En dus verander ik elk jaar van doel.
Ik ben daar nooit achter gekomen. Ik heb namelijk een gedragstoornis waardoor ik niet in staat ben keuzes te maken. En dat is helaas hartstikke waar. Want de keuzes die ik maak zijn eigenlijk altijd de verkeerden geweest. Want wat ik ook deed niks lukte. Ik ben officieël volgens mijn papieren algemeen medewerkster maar meestal betekend dat in de praktijk dat ik vakken vul en poets. Maar of dat nou echt mijn roeping is......Is dat echt zo? Ik begin namelijk best veel, maar uithoudingsvermogen is niet mijn beste eigenschap. Mijn ouders leerden me dat uithoudingsvermogen belangrijk was. Heb het voor mijn ouders dan ook wel gedaan, studeren en alles. Maar ik zelf start gewoon graag veel nieuwe activiteiten, gewoon om iets ervaren te hebben of iets te leren. Maar ik heb nooit echt de behoefte om specialist te worden. En dus verander ik elk jaar van doel.
woensdag 16 januari 2013 om 19:14
quote:madille schreef op 16 januari 2013 @ 19:09:
[...]
Ik hoor wel veel dat mensen die kinderen krijgen voelen alsof ze nu meer een doel in het leven hebben. Ik moet zeggen dat ik wek veel denk aan kinderen krijgen. Als ik niu kinderen zou hebben, is die stressor (kan ik ze krijgen, wanneer gaan we ze nemen) weg en kan ik me daarna misschien beter voorstellen wat ik wil? Zal wel geen goede reden zijn om kinderen te nemen...
Nja, zijn er uberhaupt echt goede redenen om kinderen te krijgen? In de meeste gevallen is het gewoon een gevalletje ' ik wil'.
Ik denk dat kinderen je wel meer invulling kunnen geven in die zin dat iemand je echt nodig heeft en je je best wel zult MOETEN doen omdat je verantwoordelijk bent voor een ander mensenleven. Maar dit is ook weer waarom sommige mensen juist GEEN kinderen willen. Stel je bedenkt over 10 jaar opeens dat je roeping eigenlijk is om de Orang Utang te beschermen in de bush. Dat kan dan niet zomaar meer he.
En dan nog...kinderen een roeping? Ik weet het niet hoor.
[...]
Ik hoor wel veel dat mensen die kinderen krijgen voelen alsof ze nu meer een doel in het leven hebben. Ik moet zeggen dat ik wek veel denk aan kinderen krijgen. Als ik niu kinderen zou hebben, is die stressor (kan ik ze krijgen, wanneer gaan we ze nemen) weg en kan ik me daarna misschien beter voorstellen wat ik wil? Zal wel geen goede reden zijn om kinderen te nemen...
Nja, zijn er uberhaupt echt goede redenen om kinderen te krijgen? In de meeste gevallen is het gewoon een gevalletje ' ik wil'.
Ik denk dat kinderen je wel meer invulling kunnen geven in die zin dat iemand je echt nodig heeft en je je best wel zult MOETEN doen omdat je verantwoordelijk bent voor een ander mensenleven. Maar dit is ook weer waarom sommige mensen juist GEEN kinderen willen. Stel je bedenkt over 10 jaar opeens dat je roeping eigenlijk is om de Orang Utang te beschermen in de bush. Dat kan dan niet zomaar meer he.
En dan nog...kinderen een roeping? Ik weet het niet hoor.
woensdag 16 januari 2013 om 19:15
quote:madille schreef op 16 januari 2013 @ 19:12:
[...]
Is dat echt zo? Ik begin namelijk best veel, maar uithoudingsvermogen is niet mijn beste eigenschap. Mijn ouders leerden me dat uithoudingsvermogen belangrijk was. Heb het voor mijn ouders dan ook wel gedaan, studeren en alles. Maar ik zelf start gewoon graag veel nieuwe activiteiten, gewoon om iets ervaren te hebben of iets te leren. Maar ik heb nooit echt de behoefte om specialist te worden. En dus verander ik elk jaar van doel.Ook weer heel herkenbaar.
[...]
Is dat echt zo? Ik begin namelijk best veel, maar uithoudingsvermogen is niet mijn beste eigenschap. Mijn ouders leerden me dat uithoudingsvermogen belangrijk was. Heb het voor mijn ouders dan ook wel gedaan, studeren en alles. Maar ik zelf start gewoon graag veel nieuwe activiteiten, gewoon om iets ervaren te hebben of iets te leren. Maar ik heb nooit echt de behoefte om specialist te worden. En dus verander ik elk jaar van doel.Ook weer heel herkenbaar.
woensdag 16 januari 2013 om 19:18
Heb nooit echt een roeping gehad tot ik ruim veertig plus was. Was creatief, maakte zelf kleding, modevakschool gedaan MBO. Nooit werk in gehad, wel diverse andere banen korte en één hele lange. Leuke baan, super geschikt om te combineren met mijn gezin en de baan van partner. Door reorganisatie mijn baan moeten opzeggen. Door mijn creativiteit veel gaan helpen op school bij handvaardigheid.
Op een dag was ik aan het helpen en werd de leerkracht weggeroepen, ze vroeg aan mij even uit te leggen wat we gingen knutselen, en op dat moment voelde ik me zo op mijn plek! Terplekke besloten een opleiding daarvoor te gaan doen.
Pabo leek me te hoog gegrepen, maar had het achteraf misschien wel gekund. Hoewel ik die verantwoordelijkheid niet zou willen en ook niet zo graag met de ouders in gesprek zou willen. Vandaar de keuze voor onderwijsassistent. Helaas nog altijd (2 jaar alweer) zonder werk, maar veel als vrijwilliger aan de slag en geniet er elke keer weer van.
Op een dag was ik aan het helpen en werd de leerkracht weggeroepen, ze vroeg aan mij even uit te leggen wat we gingen knutselen, en op dat moment voelde ik me zo op mijn plek! Terplekke besloten een opleiding daarvoor te gaan doen.
Pabo leek me te hoog gegrepen, maar had het achteraf misschien wel gekund. Hoewel ik die verantwoordelijkheid niet zou willen en ook niet zo graag met de ouders in gesprek zou willen. Vandaar de keuze voor onderwijsassistent. Helaas nog altijd (2 jaar alweer) zonder werk, maar veel als vrijwilliger aan de slag en geniet er elke keer weer van.
woensdag 16 januari 2013 om 19:19
quote:paprikaatje schreef op 16 januari 2013 @ 19:10:
Mijn roeping (her)ontdekte ik toen ik begin 30 was. Mijn vader zei vroeger altijd dat ik niets van mijn droomberoep zou bakken, en dat ik beter iets anders zou kunnen gaan doen. Dus ging ik bedrijfseconomie studeren en nam een baan aan in het bedrijfsleven.
Toen ik begin 30 was, kreeg ik te maken met kanker en mijn hele leven stond op zijn kop. Ik realiseerde me toen dat ik nooit meer iets tegen mijn zin wilde doen, en al helemaal niet een baan waar ik iedere dag met tegenzin naartoe ging en die helemaal niet bij me paste. Het leven is te kort, om er maar eens een cliche in te gooien.
Na een jaar of twee, drie kreeg ik eindelijk de kans op mijn droombaan en dat werk doe ik nog steeds. Ik verdien nu meer dan ik ooit gedaan heb en hoewel ik ook wel eens een slechte dag heb, past het heel goed bij me en kan ik mezelf er helemaal in kwijt. Ik heb eindelijk een visie, een idee waar ik naartoe wil met mezelf en mijn werk en dat geeft heel veel voldoening.
Kort gezegd durfde ik na die omslag eindelijk naar mijn eigen innerlijke stem te luisteren en die te volgen. Het klinkt zweverig, maar vragen naar iemands roeping is ook zweverig
Dit is ook eigenlijk precies waar ik naar zocht. Dus eigenlijk heeft vreemd genoeg de kanker je geholpen bij het zoeken naar wat je wil, omdat je daarvoor eigenlijk niet echt naar jezelf luisterde.
Ik herken je achtergrond wel een beetje. Ik wilde een bepaald beroep worden (wat helemaal niet bij me paste, maar het was een ego ding) dus ik heb daar een studie bij gezocht, waar mijn ouders heel erg achter stonden. Maar nu zit ik te denken in heel andere richtingen, meer artistiek of ondernemend.
Alleen ... ik heb dus in mijn opvoeding niet zoveel tijd besteed aan artistieke uitingen (meer met huiswerk) en gevoelens zijn voor mij moeilijker dan ratio (wat artistiek gezien niet handig is). En gewoon een kantoorbaan houden (ik werk nu niet hoor) is makkelijk voor mij: iets anders gaan doen is zo eng. En het lijkt ook zo dom, want wat weet ik er nu vanaf, en het is niet echt een beroep, en als ik ondernemer wil worden dan moet ik eerst geld hebben, en ik weet er niks vanaf etc. Dat stemmetje in mijn hoofd is redelijk hard en dwingend.
Maar ik heb nu een depressie, misschien ook wel juist omdat ik ergens echt die ommezwaai moet maken en dat is geen stemmetje maar eerder een soort van innerlijke kracht, alsof ik gewoon niet terug kan naar een kantoorbaan, ook al zou ik het willen.
Maar ... hoe kom ik nu verder?
Mijn roeping (her)ontdekte ik toen ik begin 30 was. Mijn vader zei vroeger altijd dat ik niets van mijn droomberoep zou bakken, en dat ik beter iets anders zou kunnen gaan doen. Dus ging ik bedrijfseconomie studeren en nam een baan aan in het bedrijfsleven.
Toen ik begin 30 was, kreeg ik te maken met kanker en mijn hele leven stond op zijn kop. Ik realiseerde me toen dat ik nooit meer iets tegen mijn zin wilde doen, en al helemaal niet een baan waar ik iedere dag met tegenzin naartoe ging en die helemaal niet bij me paste. Het leven is te kort, om er maar eens een cliche in te gooien.
Na een jaar of twee, drie kreeg ik eindelijk de kans op mijn droombaan en dat werk doe ik nog steeds. Ik verdien nu meer dan ik ooit gedaan heb en hoewel ik ook wel eens een slechte dag heb, past het heel goed bij me en kan ik mezelf er helemaal in kwijt. Ik heb eindelijk een visie, een idee waar ik naartoe wil met mezelf en mijn werk en dat geeft heel veel voldoening.
Kort gezegd durfde ik na die omslag eindelijk naar mijn eigen innerlijke stem te luisteren en die te volgen. Het klinkt zweverig, maar vragen naar iemands roeping is ook zweverig
Dit is ook eigenlijk precies waar ik naar zocht. Dus eigenlijk heeft vreemd genoeg de kanker je geholpen bij het zoeken naar wat je wil, omdat je daarvoor eigenlijk niet echt naar jezelf luisterde.
Ik herken je achtergrond wel een beetje. Ik wilde een bepaald beroep worden (wat helemaal niet bij me paste, maar het was een ego ding) dus ik heb daar een studie bij gezocht, waar mijn ouders heel erg achter stonden. Maar nu zit ik te denken in heel andere richtingen, meer artistiek of ondernemend.
Alleen ... ik heb dus in mijn opvoeding niet zoveel tijd besteed aan artistieke uitingen (meer met huiswerk) en gevoelens zijn voor mij moeilijker dan ratio (wat artistiek gezien niet handig is). En gewoon een kantoorbaan houden (ik werk nu niet hoor) is makkelijk voor mij: iets anders gaan doen is zo eng. En het lijkt ook zo dom, want wat weet ik er nu vanaf, en het is niet echt een beroep, en als ik ondernemer wil worden dan moet ik eerst geld hebben, en ik weet er niks vanaf etc. Dat stemmetje in mijn hoofd is redelijk hard en dwingend.
Maar ik heb nu een depressie, misschien ook wel juist omdat ik ergens echt die ommezwaai moet maken en dat is geen stemmetje maar eerder een soort van innerlijke kracht, alsof ik gewoon niet terug kan naar een kantoorbaan, ook al zou ik het willen.
Maar ... hoe kom ik nu verder?