Zwanger
alle pijlers
Het lukt niet
maandag 24 oktober 2016 om 15:40
Dag allemaal,
Ik ben benieuwd of er iemand is die tips heeft over hoe om te gaan met het slopende traject om kinderen te krijgen als dit niet zo makkelijk gaat, met name als je al een ander verlies te verwerken hebt. Hoe hou je de moed er nog een beetje in als je tegenslag na tegenslag te verwerken krijgt? Ook reacties van mensen die een groot verlies hebben meegemaakt en daar een weg in vonden, zijn welkom.
Ik ben benieuwd of er iemand is die tips heeft over hoe om te gaan met het slopende traject om kinderen te krijgen als dit niet zo makkelijk gaat, met name als je al een ander verlies te verwerken hebt. Hoe hou je de moed er nog een beetje in als je tegenslag na tegenslag te verwerken krijgt? Ook reacties van mensen die een groot verlies hebben meegemaakt en daar een weg in vonden, zijn welkom.
maandag 24 oktober 2016 om 15:52
Moeilijk TO.. Dikke knuffel!
Hier duurde het ook 2,5 jaar met een aantal miskramen en een buitenbaarmoederlijke zwangerschap! Wat mij uiteindelijk heeft gesteund is mindfullness en lotgenoten! Leven in het nu.. Kijken naar wat ik nu allemaal heb om dankbaar voor te zijn! En niet kijken wat ik allemaal niet heb en wat mij allemaal tegenzit.. Daarmee kwam ik nooit een stap verder! Makkelijk gezegd.. Miss moet je ook iets van rouwverwerking opzoeken!
Verder zou ik binnenkort naar de huisarts gaan voor een verwijzing naar het zkh.. Dat geeft ook wat houvast!
Ook zwanger willen worden terwijl het niet lukt is zwaar voor je relatie! Bij ons heeft ons seksleven er erg onder geleden.. Alles is goed gekomen overigens!
Maar ga eens op zoek naar vooruitgang in je leven en manieren om om te gaan met alles wat je overkomt en is overkomen! Sterkte!!!
Hier duurde het ook 2,5 jaar met een aantal miskramen en een buitenbaarmoederlijke zwangerschap! Wat mij uiteindelijk heeft gesteund is mindfullness en lotgenoten! Leven in het nu.. Kijken naar wat ik nu allemaal heb om dankbaar voor te zijn! En niet kijken wat ik allemaal niet heb en wat mij allemaal tegenzit.. Daarmee kwam ik nooit een stap verder! Makkelijk gezegd.. Miss moet je ook iets van rouwverwerking opzoeken!
Verder zou ik binnenkort naar de huisarts gaan voor een verwijzing naar het zkh.. Dat geeft ook wat houvast!
Ook zwanger willen worden terwijl het niet lukt is zwaar voor je relatie! Bij ons heeft ons seksleven er erg onder geleden.. Alles is goed gekomen overigens!
Maar ga eens op zoek naar vooruitgang in je leven en manieren om om te gaan met alles wat je overkomt en is overkomen! Sterkte!!!
maandag 24 oktober 2016 om 15:53
maandag 24 oktober 2016 om 15:54
quote:karin12345 schreef op 24 oktober 2016 @ 15:46:
[...]
Nou zeg, wat minder kan ook wel.
TO: het is moeilijk als het niet makkelijk gaat, goede nieuws is dat je zwanger bent geraakt. Vaak lukt het dan nog wel een keer en hopelijk gaat het dan wel goed. Ik zou gewoon eens naar de huisarts gaan en je laten verwijzen naar een kliniek.
Heb je ooit psychologische hulp gehad na verlies van je moeder?
Liefs
[...]
Nou zeg, wat minder kan ook wel.
TO: het is moeilijk als het niet makkelijk gaat, goede nieuws is dat je zwanger bent geraakt. Vaak lukt het dan nog wel een keer en hopelijk gaat het dan wel goed. Ik zou gewoon eens naar de huisarts gaan en je laten verwijzen naar een kliniek.
Heb je ooit psychologische hulp gehad na verlies van je moeder?
Liefs
moderatorviva wijzigde dit bericht op 24-10-2016 16:36
Reden: 'quote' verwijderd
Reden: 'quote' verwijderd
% gewijzigd
maandag 24 oktober 2016 om 15:58
Tja, het leven is niet maakbaar hè. De één heeft een geweldige moeder gehad (jij), de ander een verslaafde psychiatrische patient als moeder (ik). De één krijgt maar zo kinderen (de meeste mensen), bij de ander gaat dat allemaal wat moeilijker en weer een ander adopteert kinderen na jaren onderzoeken en proberen (ik).
Stap uit je slachtofferrol, ouders overlijden nu eenmaal vroeg of laat. Werk aan je relatie zodat je niet de a.s. vader van je toekomstige kind ook nog kwijtraakt, blijf vooral je contacten onderhouden, ook die vriendinnen met baby's. Zij kunnen er niets aan doen dat het bij jullie niet lukt, en wanneer je ze gaat vermijden word je inderdaad wel héél eenzaam .....
Stap uit je slachtofferrol, ouders overlijden nu eenmaal vroeg of laat. Werk aan je relatie zodat je niet de a.s. vader van je toekomstige kind ook nog kwijtraakt, blijf vooral je contacten onderhouden, ook die vriendinnen met baby's. Zij kunnen er niets aan doen dat het bij jullie niet lukt, en wanneer je ze gaat vermijden word je inderdaad wel héél eenzaam .....
joyce48 wijzigde dit bericht op 24-10-2016 16:00
Reden: Storend tikfoutje
Reden: Storend tikfoutje
% gewijzigd
maandag 24 oktober 2016 om 15:59
Allereerst: en gecondoleerd met het verlies van je moeder.
Ik herken een deel van wat je vertelt. Wij zijn sinds juni 2014 bezig - miskraam in mei 2015 bij 6,5 week; missed abortion in april 2016 bij 17 weken.
Vorig jaar - 2015 - had ik alleen maar zulke zwarte, donkere, depressieve gedachtes. Als m'n lichaam niet zwanger kon worden - waarom zou ik dan nog leven? Uiteindelijk heb ik de stap durven zetten naar een psycholoog, en het heeft mij erg geholpen dat ik m'n verhaal kwijt kon.
Mijn advies is dan ook: praat er over! Praat met je man. Praat met vriendinnen - misschien begrijpen ze het niet, maar ze willen je vast wel een schouder bieden om op te huilen. Praat hier op het forum - er zijn hier veel mensen die vergelijkbare dingen hebben meegemaakt. Schaam je niet voor je gevoelens, want het is heel normaal.
Uiteindelijk heb ik geleerd dat er altijd hoop is. It ain't over till you stop playing the game. Zwanger worden en blijven is een loterij, het is helaas een van de dingen in het leven waar je geen controle over hebt. Ik raad je aan te proberen te leren dat te accepteren, maar ik weet uit ervaring dat het heeeeeel moeilijk is.
Tijd heelt heel veel wonden - ook mijn missed abortion / doodgeboort bij 17 weken heb ik een plekje kunnen geven. Maar het is niet makkelijk. Dat mag je best toegeven aan jezelf, je hoeft niet altijd sterk te zijn.
Nogmaals: praat er over, schaam je niet, en zoek hulp als je echt vastloopt.
Ik herken een deel van wat je vertelt. Wij zijn sinds juni 2014 bezig - miskraam in mei 2015 bij 6,5 week; missed abortion in april 2016 bij 17 weken.
Vorig jaar - 2015 - had ik alleen maar zulke zwarte, donkere, depressieve gedachtes. Als m'n lichaam niet zwanger kon worden - waarom zou ik dan nog leven? Uiteindelijk heb ik de stap durven zetten naar een psycholoog, en het heeft mij erg geholpen dat ik m'n verhaal kwijt kon.
Mijn advies is dan ook: praat er over! Praat met je man. Praat met vriendinnen - misschien begrijpen ze het niet, maar ze willen je vast wel een schouder bieden om op te huilen. Praat hier op het forum - er zijn hier veel mensen die vergelijkbare dingen hebben meegemaakt. Schaam je niet voor je gevoelens, want het is heel normaal.
Uiteindelijk heb ik geleerd dat er altijd hoop is. It ain't over till you stop playing the game. Zwanger worden en blijven is een loterij, het is helaas een van de dingen in het leven waar je geen controle over hebt. Ik raad je aan te proberen te leren dat te accepteren, maar ik weet uit ervaring dat het heeeeeel moeilijk is.
Tijd heelt heel veel wonden - ook mijn missed abortion / doodgeboort bij 17 weken heb ik een plekje kunnen geven. Maar het is niet makkelijk. Dat mag je best toegeven aan jezelf, je hoeft niet altijd sterk te zijn.
Nogmaals: praat er over, schaam je niet, en zoek hulp als je echt vastloopt.
maandag 24 oktober 2016 om 15:59
quote:karin12345 schreef op 24 oktober 2016 @ 15:46:
[...]
Nou nou, lekker aardig
TO zoek iemand om mee te praten! Je hebt aardig wat onverwerkt verdriet en dan ook nog eens een kinderwens wat niet lukt.
Beide zijn al zwaar genoeg op zichzelf.
[...]
Nou nou, lekker aardig
TO zoek iemand om mee te praten! Je hebt aardig wat onverwerkt verdriet en dan ook nog eens een kinderwens wat niet lukt.
Beide zijn al zwaar genoeg op zichzelf.
moderatorviva wijzigde dit bericht op 24-10-2016 16:36
Reden: 'quote' verwijderd
Reden: 'quote' verwijderd
% gewijzigd
If you can dream it, you can do it.
maandag 24 oktober 2016 om 15:59
Oei wat een harde reacties. Je duikt inderdaad wel erg diep in de slachtofferrol.
Zelf nog geen ervaring met zwanger worden, maar je bent 32 geen 42 dus voorlopig nog genoeg tijd.
Hoe lang ben je nu precies bezig?
Mocht het op de natuurlijke weg niet lukken, dan is er nog een hele lange medische weg die je kunt bewandelen.
En mocht het onverhoopt echt niet gebeuren, dan kun je altijd nog naar andere opties kijken zoals adoptie of pleegzorg.
Allerbelangrijkste, laat je relatie hier niet door verpesten.
En hoe lastig het ook is probeer er niet voortdurend mee bezig te zijn.
Maar goed ik heb hier geen ervaring mee, en er zijn vast genoeg mensen hier die helaas met het zelfde bijltje als jij hebben gehakt.
Zelf nog geen ervaring met zwanger worden, maar je bent 32 geen 42 dus voorlopig nog genoeg tijd.
Hoe lang ben je nu precies bezig?
Mocht het op de natuurlijke weg niet lukken, dan is er nog een hele lange medische weg die je kunt bewandelen.
En mocht het onverhoopt echt niet gebeuren, dan kun je altijd nog naar andere opties kijken zoals adoptie of pleegzorg.
Allerbelangrijkste, laat je relatie hier niet door verpesten.
En hoe lastig het ook is probeer er niet voortdurend mee bezig te zijn.
Maar goed ik heb hier geen ervaring mee, en er zijn vast genoeg mensen hier die helaas met het zelfde bijltje als jij hebben gehakt.
If kisses were snowflakes, I'd send you a blizzard
maandag 24 oktober 2016 om 16:02
quote:Joyce48 schreef op 24 oktober 2016 @ 15:58:
Tja, het leven is niet maakbaar hè. De één heeft een geweldige moeder gehad (jij), de ander een verslaafde psychiatrische patient als moeder (ik). De één krijgt maar zo kinderen (de meeste mensen), bij de ander gaat dat allemaal wat moeilijker en weer een ander adopteert kinderen na jaren onderzoeken en proberen (ik).
Stap uit je slachtofferrol, ouders overlijden nu eenmaal vroeg of laat. Werk aan je relatie zodat je niet de a.s. vader van je toekomstige kind ook nog kwijtraakt, blijf vooral je contacten onderhouden, ook die vriendinnen met baby's. Zij kunnen er niets aan doen dat het bij jullie niet lukt, en wanneer je ze gaat vermijden word je inderdaad wel héél eenzaam .....
Ook erg aardig dit
Dat jij het niet makkelijk hebt gehad is vervelend, maar dat maakt niet dat TO het er niet moeilijk mee mag hebben
Tja, het leven is niet maakbaar hè. De één heeft een geweldige moeder gehad (jij), de ander een verslaafde psychiatrische patient als moeder (ik). De één krijgt maar zo kinderen (de meeste mensen), bij de ander gaat dat allemaal wat moeilijker en weer een ander adopteert kinderen na jaren onderzoeken en proberen (ik).
Stap uit je slachtofferrol, ouders overlijden nu eenmaal vroeg of laat. Werk aan je relatie zodat je niet de a.s. vader van je toekomstige kind ook nog kwijtraakt, blijf vooral je contacten onderhouden, ook die vriendinnen met baby's. Zij kunnen er niets aan doen dat het bij jullie niet lukt, en wanneer je ze gaat vermijden word je inderdaad wel héél eenzaam .....
Ook erg aardig dit
Dat jij het niet makkelijk hebt gehad is vervelend, maar dat maakt niet dat TO het er niet moeilijk mee mag hebben
If you can dream it, you can do it.
maandag 24 oktober 2016 om 16:02
Shame on you Karin en coolingdown! Beetje empathie zou jullie goed staan.
@ TO: Dat is niet niks allemaal. Kan me voorstellen dat je het er moeilijk mee hebt. Ik sluit me aan bij Doortje. Blijven bedenken wat voor moois je wel hebt en wat er goed gaat. En hier ook samen met je partner bij stilstaan. Erover blijven praten samen, ook al is dat lastig. En wellicht is professionele hulp, voor zowel rouwverwerking als zwanger worden wel een goed idee. Soms kan het ook helpen om er met iemand over te praten die ver van je afstaat. Sta je daarvoor open, of heb je daarin al hulp? Veel sterkte in ieder geval!
@ TO: Dat is niet niks allemaal. Kan me voorstellen dat je het er moeilijk mee hebt. Ik sluit me aan bij Doortje. Blijven bedenken wat voor moois je wel hebt en wat er goed gaat. En hier ook samen met je partner bij stilstaan. Erover blijven praten samen, ook al is dat lastig. En wellicht is professionele hulp, voor zowel rouwverwerking als zwanger worden wel een goed idee. Soms kan het ook helpen om er met iemand over te praten die ver van je afstaat. Sta je daarvoor open, of heb je daarin al hulp? Veel sterkte in ieder geval!
maandag 24 oktober 2016 om 16:04
Aan iedereen: de verwijzing naar het ziekenhuis hebben we al, we hebben de eerste onderzoeken al gehad (vandaar ook dat ik weet wat ons mankeert, dat verzin ik niet zelf).
Verder: de reden waarom ik nooit eerder iets op een forum plaatste, is omdat ik bang was voor reacties als die van Karin en Coolingdown. Ik begrijp dat dit allemaal op jullie dramatisch kan overkomen, maar ik zit hier echt mee en vraag oprecht om tips. En natuurlijk vertel ik hier alleen maar wat er NIET goed gaat, omdat ik daar graag tips bij wil hebben. Ik vind het jammer dat dat dan direct weggezet wordt als dramatisch gedrag.
Doortjee: bedankt voor je begrip en tips. Hoe kwam jij in contact met lotgenoten? Via forums of in het echt, zeg maar? En mindfulness, heb je daar een cursus voor gevolgd?
Verder: de reden waarom ik nooit eerder iets op een forum plaatste, is omdat ik bang was voor reacties als die van Karin en Coolingdown. Ik begrijp dat dit allemaal op jullie dramatisch kan overkomen, maar ik zit hier echt mee en vraag oprecht om tips. En natuurlijk vertel ik hier alleen maar wat er NIET goed gaat, omdat ik daar graag tips bij wil hebben. Ik vind het jammer dat dat dan direct weggezet wordt als dramatisch gedrag.
Doortjee: bedankt voor je begrip en tips. Hoe kwam jij in contact met lotgenoten? Via forums of in het echt, zeg maar? En mindfulness, heb je daar een cursus voor gevolgd?
maandag 24 oktober 2016 om 16:11
Gelukkig krijg je na die eerste twee mega-nuttige reacties ( ) ook een paar goede tips.
Het klinkt alsof jouw probleem met kinderen krijgen, bij jou nog eens extra hard binnenkomt door het verlies van je moeder. Hoewel het op zich al geen pretje is (zeg ik helaas ook uit ervaring), zo wordt de miskraam op deze manier iets waar je ontzettend diep van in de put raakt. Terwijl: je kan ook proberen de hoopvolle kant te zien. Je bent nog zeker niet te oud, en je bent ondanks je mans mindere zaad en mogelijke endometriose bij jou, ben je wel maar mooi zwanger geraakt... Miskramen zijn helaas helaas gewoon echt helemaal niet zeldzaam. Bij 1 op de 8 gaat het mis... Het zegt vaak niets over je kans om daarna weer zwanger te worden en uiteindelijk een gezonde baby te krijgen!
Ik zou misschien inderdaad eens gaan praten met een professional, zodat het allemaal niet nog verdrietiger wordt dan het is. Je hebt echt nog veel kans, zowel op een kind als op een gelukkige relatie. Laat het niet allemaal zo verdrietig en zwaar worden door een heftige gebeurtenis in het verleden. En kijk hier ook zeker eens rond op de zwanger-pijler, heel veel topics waarin je denk ik veel herkenning kunt vinden!
Sterkte!
Het klinkt alsof jouw probleem met kinderen krijgen, bij jou nog eens extra hard binnenkomt door het verlies van je moeder. Hoewel het op zich al geen pretje is (zeg ik helaas ook uit ervaring), zo wordt de miskraam op deze manier iets waar je ontzettend diep van in de put raakt. Terwijl: je kan ook proberen de hoopvolle kant te zien. Je bent nog zeker niet te oud, en je bent ondanks je mans mindere zaad en mogelijke endometriose bij jou, ben je wel maar mooi zwanger geraakt... Miskramen zijn helaas helaas gewoon echt helemaal niet zeldzaam. Bij 1 op de 8 gaat het mis... Het zegt vaak niets over je kans om daarna weer zwanger te worden en uiteindelijk een gezonde baby te krijgen!
Ik zou misschien inderdaad eens gaan praten met een professional, zodat het allemaal niet nog verdrietiger wordt dan het is. Je hebt echt nog veel kans, zowel op een kind als op een gelukkige relatie. Laat het niet allemaal zo verdrietig en zwaar worden door een heftige gebeurtenis in het verleden. En kijk hier ook zeker eens rond op de zwanger-pijler, heel veel topics waarin je denk ik veel herkenning kunt vinden!
Sterkte!
maandag 24 oktober 2016 om 16:11
(...) en vraag me af wanneer het mij/ons nu eens is gegund om een beetje geluk te hebben in het leven. (...)
Ik weet niet hoe lang ik dit kan volhouden, en dan zijn we nog niet eens officieel met een behandelingstraject begonnen. Voor onze relatie is het ook niet goed, we willen het allebei zo graag maar je kunt elkaar niet echt steunen als het weer niet is gelukt, omdat je allebei verdrietig bent. Ik merk ook dat ik minder graag naar gelegenheden toe ga waar jonge baby's zijn, dat ik vrienden met jonge kinderen een beetje begin te vermijden. Vrienden zonder kinderen (bewust) begrijpen dan weer niet waar je zo mee zit. Je wordt zo langzaam maar zeker steeds eenzamer."
Ik vind dat je inderdaad alles erg dramatiseert. Ja, je hebt je moeder verloren, vreselijk, absoluut. Maar je moet verder. Of denk je dat ze graag had gewild dat je er zo in bleef hangen? Je hebt weer meer contact met je vader, dat is toch fijn? Je hebt een partner waar je veel aan hebt. Huisje, baan en vrienden. Dat is toch ook "een beetje geluk"?
Maar doordat jij in je "ongeluk" blijft hangen (en ontzettend medelijden met jezelf hebt) zie je niet wat je wel hebt. En bestaat de kans dat je dat ook kwijtraakt. Het is JOUW keuze om vriendinnen met kinderen links te laten liggen, het is ook JOUW keuze om de vrienden die kinderloos zijn niet op waarde te schatten. Dat je relatie er onder lijdt ligt ook echt bij jezelf (en je partner). Je kinderwens beheerst nu je leven, waarom richt je je niet op je leven zelf? Je laat álles van die kinderwens afhangen, komt je bed slecht uit, je werk levert stress op. Stel he, stel je bent straks wel zwanger (ik hoop het oprecht voor je), is dan alles opeens oké? Geen stress meer, relatie met je man direct weer top (al blijkt dat jullie elkaar niet kunnen steunen in moeilijke tijden), geen gemis van je moeder, vrienden komen allemaal weer massaal terug?
Echt, verwaarloos je leven wat je nu hebt niet. Geef je kinderwens een plek, maar wees meer dan alleen die kinderwens.
Ik weet niet hoe lang ik dit kan volhouden, en dan zijn we nog niet eens officieel met een behandelingstraject begonnen. Voor onze relatie is het ook niet goed, we willen het allebei zo graag maar je kunt elkaar niet echt steunen als het weer niet is gelukt, omdat je allebei verdrietig bent. Ik merk ook dat ik minder graag naar gelegenheden toe ga waar jonge baby's zijn, dat ik vrienden met jonge kinderen een beetje begin te vermijden. Vrienden zonder kinderen (bewust) begrijpen dan weer niet waar je zo mee zit. Je wordt zo langzaam maar zeker steeds eenzamer."
Ik vind dat je inderdaad alles erg dramatiseert. Ja, je hebt je moeder verloren, vreselijk, absoluut. Maar je moet verder. Of denk je dat ze graag had gewild dat je er zo in bleef hangen? Je hebt weer meer contact met je vader, dat is toch fijn? Je hebt een partner waar je veel aan hebt. Huisje, baan en vrienden. Dat is toch ook "een beetje geluk"?
Maar doordat jij in je "ongeluk" blijft hangen (en ontzettend medelijden met jezelf hebt) zie je niet wat je wel hebt. En bestaat de kans dat je dat ook kwijtraakt. Het is JOUW keuze om vriendinnen met kinderen links te laten liggen, het is ook JOUW keuze om de vrienden die kinderloos zijn niet op waarde te schatten. Dat je relatie er onder lijdt ligt ook echt bij jezelf (en je partner). Je kinderwens beheerst nu je leven, waarom richt je je niet op je leven zelf? Je laat álles van die kinderwens afhangen, komt je bed slecht uit, je werk levert stress op. Stel he, stel je bent straks wel zwanger (ik hoop het oprecht voor je), is dan alles opeens oké? Geen stress meer, relatie met je man direct weer top (al blijkt dat jullie elkaar niet kunnen steunen in moeilijke tijden), geen gemis van je moeder, vrienden komen allemaal weer massaal terug?
Echt, verwaarloos je leven wat je nu hebt niet. Geef je kinderwens een plek, maar wees meer dan alleen die kinderwens.
maandag 24 oktober 2016 om 16:13
quote:nessemeisje schreef op 24 oktober 2016 @ 16:11:
(...) en vraag me af wanneer het mij/ons nu eens is gegund om een beetje geluk te hebben in het leven. (...)
Ik weet niet hoe lang ik dit kan volhouden, en dan zijn we nog niet eens officieel met een behandelingstraject begonnen. Voor onze relatie is het ook niet goed, we willen het allebei zo graag maar je kunt elkaar niet echt steunen als het weer niet is gelukt, omdat je allebei verdrietig bent. Ik merk ook dat ik minder graag naar gelegenheden toe ga waar jonge baby's zijn, dat ik vrienden met jonge kinderen een beetje begin te vermijden. Vrienden zonder kinderen (bewust) begrijpen dan weer niet waar je zo mee zit. Je wordt zo langzaam maar zeker steeds eenzamer."
Ik vind dat je inderdaad alles erg dramatiseert. Ja, je hebt je moeder verloren, vreselijk, absoluut. Maar je moet verder. Of denk je dat ze graag had gewild dat je er zo in bleef hangen? Je hebt weer meer contact met je vader, dat is toch fijn? Je hebt een partner waar je veel aan hebt. Huisje, baan en vrienden. Dat is toch ook "een beetje geluk"?
Maar doordat jij in je "ongeluk" blijft hangen (en ontzettend medelijden met jezelf hebt) zie je niet wat je wel hebt. En bestaat de kans dat je dat ook kwijtraakt. Het is JOUW keuze om vriendinnen met kinderen links te laten liggen, het is ook JOUW keuze om de vrienden die kinderloos zijn niet op waarde te schatten. Dat je relatie er onder lijdt ligt ook echt bij jezelf (en je partner). Je kinderwens beheerst nu je leven, waarom richt je je niet op je leven zelf? Je laat álles van die kinderwens afhangen, komt je bed slecht uit, je werk levert stress op. Stel he, stel je bent straks wel zwanger (ik hoop het oprecht voor je), is dan alles opeens oké? Geen stress meer, relatie met je man direct weer top (al blijkt dat jullie elkaar niet kunnen steunen in moeilijke tijden), geen gemis van je moeder, vrienden komen allemaal weer massaal terug?
Echt, verwaarloos je leven wat je nu hebt niet. Geef je kinderwens een plek, maar wees meer dan alleen die kinderwens.Mooie post
(...) en vraag me af wanneer het mij/ons nu eens is gegund om een beetje geluk te hebben in het leven. (...)
Ik weet niet hoe lang ik dit kan volhouden, en dan zijn we nog niet eens officieel met een behandelingstraject begonnen. Voor onze relatie is het ook niet goed, we willen het allebei zo graag maar je kunt elkaar niet echt steunen als het weer niet is gelukt, omdat je allebei verdrietig bent. Ik merk ook dat ik minder graag naar gelegenheden toe ga waar jonge baby's zijn, dat ik vrienden met jonge kinderen een beetje begin te vermijden. Vrienden zonder kinderen (bewust) begrijpen dan weer niet waar je zo mee zit. Je wordt zo langzaam maar zeker steeds eenzamer."
Ik vind dat je inderdaad alles erg dramatiseert. Ja, je hebt je moeder verloren, vreselijk, absoluut. Maar je moet verder. Of denk je dat ze graag had gewild dat je er zo in bleef hangen? Je hebt weer meer contact met je vader, dat is toch fijn? Je hebt een partner waar je veel aan hebt. Huisje, baan en vrienden. Dat is toch ook "een beetje geluk"?
Maar doordat jij in je "ongeluk" blijft hangen (en ontzettend medelijden met jezelf hebt) zie je niet wat je wel hebt. En bestaat de kans dat je dat ook kwijtraakt. Het is JOUW keuze om vriendinnen met kinderen links te laten liggen, het is ook JOUW keuze om de vrienden die kinderloos zijn niet op waarde te schatten. Dat je relatie er onder lijdt ligt ook echt bij jezelf (en je partner). Je kinderwens beheerst nu je leven, waarom richt je je niet op je leven zelf? Je laat álles van die kinderwens afhangen, komt je bed slecht uit, je werk levert stress op. Stel he, stel je bent straks wel zwanger (ik hoop het oprecht voor je), is dan alles opeens oké? Geen stress meer, relatie met je man direct weer top (al blijkt dat jullie elkaar niet kunnen steunen in moeilijke tijden), geen gemis van je moeder, vrienden komen allemaal weer massaal terug?
Echt, verwaarloos je leven wat je nu hebt niet. Geef je kinderwens een plek, maar wees meer dan alleen die kinderwens.Mooie post
Frankly my dear, I don"t give a damn
maandag 24 oktober 2016 om 16:23
Allereerst wil ik je veel sterkte wensen. Het is veel waar je mee te kampen hebt.
Ik ben enkele jaren geleden mijn vader verloren. Hij besloot zelf uit het leven te stappen. Hoewel dit een andere situatie is dan bij jouw moeder is het rouwproces natuurlijk aanwezig. Mijn ervaring is dat het tijd kost. Heel veel tijd. Praat er vooral ook over als je het moeilijk hebt. Dit kan echt heel erg opluchten.
Mijn partner en ik proberen inmiddels ruim een jaar om kinderen te krijgen en bij ons is het ook nog niet gelukt. Wij gaan nu een traject in waarin ik clomid moet gaan slikken wegens mijn verminderde vruchtbaarheid (pcos).
Ik herken je frustratie wel als je er achter komt dat het niet gelukt is. Misschien helpt het als jullie aan mensen in jullie omgeving vertellen wat er speelt. Dan kunnen zij jullie steunen en voorkom je de afzondering/eenzaamheid.
Een ander idee is om je aan te sluiten bij een groepje op het forum. Er zijn verschillende topics waarin dames schrijven over hun pogingen om zwanger te worden. Dit doe ik ook en vind ik heel fijn.
Misschien kan jullie huisarts/een gynaecoloog jullie ook helpen aan de hand van medicatie.
Probeer samen om de relatie er niet onder te laten lijden. Heb het ook over andere dingen dan de kinderwens, ga samen iets leuks doen en geniet van de dingen die je hebt.
Ik hoop dat het jullie snel gegund is!
Ik ben enkele jaren geleden mijn vader verloren. Hij besloot zelf uit het leven te stappen. Hoewel dit een andere situatie is dan bij jouw moeder is het rouwproces natuurlijk aanwezig. Mijn ervaring is dat het tijd kost. Heel veel tijd. Praat er vooral ook over als je het moeilijk hebt. Dit kan echt heel erg opluchten.
Mijn partner en ik proberen inmiddels ruim een jaar om kinderen te krijgen en bij ons is het ook nog niet gelukt. Wij gaan nu een traject in waarin ik clomid moet gaan slikken wegens mijn verminderde vruchtbaarheid (pcos).
Ik herken je frustratie wel als je er achter komt dat het niet gelukt is. Misschien helpt het als jullie aan mensen in jullie omgeving vertellen wat er speelt. Dan kunnen zij jullie steunen en voorkom je de afzondering/eenzaamheid.
Een ander idee is om je aan te sluiten bij een groepje op het forum. Er zijn verschillende topics waarin dames schrijven over hun pogingen om zwanger te worden. Dit doe ik ook en vind ik heel fijn.
Misschien kan jullie huisarts/een gynaecoloog jullie ook helpen aan de hand van medicatie.
Probeer samen om de relatie er niet onder te laten lijden. Heb het ook over andere dingen dan de kinderwens, ga samen iets leuks doen en geniet van de dingen die je hebt.
Ik hoop dat het jullie snel gegund is!
maandag 24 oktober 2016 om 16:25
Bedankt voor de nuttige tips allemaal. Met name MissFields, ik denk dat je gelijk hebt in wat je allemaal zegt. Alles ging vrij goed, tot die miskraam. Ik denk dat ik inderdaad toch eens een persoonlijk traject bij een psycholoog ga overwegen.
Ik wil nog wel even kwijt dat ik mijn vrienden absoluut niet verwaarloos, ook al komt dat misschien zo over. Ik vind hen belangrijk, en dus hun kinderen ook. Ook mijn kinderloze vrienden vind ik belangrijk. Ik maak veel tijd voor mijn vrienden vrij en we kunnen over alles praten. Ook over bovenstaande onderwerpen praat ik met vrienden. Maar ook dat is niet altijd makkelijk als mensen zelf niet in hetzelfde schuitje zitten.
Ook kunnen mijn man en ik erg goed over dingen praten. Daarbij zijn we samen al in therapie gegaan omdat we merkten dat dit alles op de relatie begon te wegen. We kunnen elkaar enorm goed steunen in moeilijke tijden, bijvoorbeeld toen mijn moeder ziek was. Maar de kinderwens-issue blijkt gewoon toch net iets ingewikkelder omdat je er allebei in zit.
Nogmaals: ik zet hier alleen neer wat er NIET goed gaat. Een evenwichtig beeld van mijn leven geven gaat alleen helaas niet in een korte introductietekst.
En ja: ik weet ook dat ik verder moet. En dat wil ik ook. Alleen weet ik op het moment niet goed hoe. Vandaar mijn topic.
Ik wil nog wel even kwijt dat ik mijn vrienden absoluut niet verwaarloos, ook al komt dat misschien zo over. Ik vind hen belangrijk, en dus hun kinderen ook. Ook mijn kinderloze vrienden vind ik belangrijk. Ik maak veel tijd voor mijn vrienden vrij en we kunnen over alles praten. Ook over bovenstaande onderwerpen praat ik met vrienden. Maar ook dat is niet altijd makkelijk als mensen zelf niet in hetzelfde schuitje zitten.
Ook kunnen mijn man en ik erg goed over dingen praten. Daarbij zijn we samen al in therapie gegaan omdat we merkten dat dit alles op de relatie begon te wegen. We kunnen elkaar enorm goed steunen in moeilijke tijden, bijvoorbeeld toen mijn moeder ziek was. Maar de kinderwens-issue blijkt gewoon toch net iets ingewikkelder omdat je er allebei in zit.
Nogmaals: ik zet hier alleen neer wat er NIET goed gaat. Een evenwichtig beeld van mijn leven geven gaat alleen helaas niet in een korte introductietekst.
En ja: ik weet ook dat ik verder moet. En dat wil ik ook. Alleen weet ik op het moment niet goed hoe. Vandaar mijn topic.
maandag 24 oktober 2016 om 16:28
quote:calvijn1 schreef op 24 oktober 2016 @ 16:13:
[...]
Mooie post
Vind ik ook.
Toen ik las over "er helemaal doorheen zitten" en "vraag me af wanneer het mij/ons nu eens is gegund een beetje geluk te hebben in het leven" en over het steeds eenzamer worden door het vermijden van vrienden met kinderen was ik er eigenlijk al klaar mee.
[...]
Mooie post
Vind ik ook.
Toen ik las over "er helemaal doorheen zitten" en "vraag me af wanneer het mij/ons nu eens is gegund een beetje geluk te hebben in het leven" en over het steeds eenzamer worden door het vermijden van vrienden met kinderen was ik er eigenlijk al klaar mee.
maandag 24 oktober 2016 om 16:42
quote:misple schreef op 24 oktober 2016 @ 16:34:
Wow harde reacties
Veel sterkte to Dat is niet niks wat je mee maakt.
Nee, niet niks. Maar ook weer niet super-super-super afgrijselijk. Laten we het ook niet overdrijven. TO's moeder is twee jaar geleden overleden na een lang ziekbed. Hoe erg ik me ook kan voorstellen dat je je moeder vreselijk mist, het is gebeurd en er is niets aan te doen, ouders overlijden uiteindelijk een keer, hoe naar ook. Het andere drama dat ze heeft meegemaakt is dat haar kinderwens tot op heden (een jaar) nog niet vervuld is. That's it. Onderzoeken lopen, TO gaat een traject in.
Ik ben er echt op tegen om mee te gaan in het overdramatiseren van twee op zichzelf staande situaties. Natuurlijk heeft TO niets aan harde reacties, maar ga haar alsjeblieft ook geen reden geven om nog meer te zwelgen, dan komt ze straks helemaal haar bed niet meer uit. En een baby gaat geen redding brengen dan.
Wow harde reacties
Veel sterkte to Dat is niet niks wat je mee maakt.
Nee, niet niks. Maar ook weer niet super-super-super afgrijselijk. Laten we het ook niet overdrijven. TO's moeder is twee jaar geleden overleden na een lang ziekbed. Hoe erg ik me ook kan voorstellen dat je je moeder vreselijk mist, het is gebeurd en er is niets aan te doen, ouders overlijden uiteindelijk een keer, hoe naar ook. Het andere drama dat ze heeft meegemaakt is dat haar kinderwens tot op heden (een jaar) nog niet vervuld is. That's it. Onderzoeken lopen, TO gaat een traject in.
Ik ben er echt op tegen om mee te gaan in het overdramatiseren van twee op zichzelf staande situaties. Natuurlijk heeft TO niets aan harde reacties, maar ga haar alsjeblieft ook geen reden geven om nog meer te zwelgen, dan komt ze straks helemaal haar bed niet meer uit. En een baby gaat geen redding brengen dan.
maandag 24 oktober 2016 om 16:42
Hai TO, ik kan me je gevoel voorstellen. Zelf 3 jaar gedaan over de succesvolle zwangerschap van mijn oudste (1 miskraam). Je bent n keer zwanger geworden, dus er is hoop! Ik wil je wel aanraden om met iemand te gaan praten. Stress is in dit proces niet goed, maar je moet sowieso iets verwerken. Ik snap dat je uitziet naar een kindje, maar een baby is er niet om jou leven compleet te maken. Dat is geen goede start en het krijgen van een kindje kan ook tegenvallen.
Kortom: ga met iemand praten, klaag af en toe lekker, maar relativeer ook.
De verhalen dat het altijd in 1x raak is zijn vaak niet waar trouwens. Zo zei n vriend ooit in oktober tegen me dat hij en vriendin ervoor gingen. In februari was ze zogenaamd in 1x zwanger.. want ja, eerst probeerden ze nog niet zo serieus.. ahuh.. machopraat..
Kortom: ga met iemand praten, klaag af en toe lekker, maar relativeer ook.
De verhalen dat het altijd in 1x raak is zijn vaak niet waar trouwens. Zo zei n vriend ooit in oktober tegen me dat hij en vriendin ervoor gingen. In februari was ze zogenaamd in 1x zwanger.. want ja, eerst probeerden ze nog niet zo serieus.. ahuh.. machopraat..
maandag 24 oktober 2016 om 16:56
Ik hoop dat je de eerste reacties kan negeren......Gelukkig hebben andere forummers ook al gezegd dat het ongepast is.
Allereerst een Het is niet niks, het verlies van je moeder en moeite met zwanger worden en blijven. Je vraagt om tips en ik denk dat je de kinderwens en het rouwen om het verlies van je moeder los moet zien. Ik vind het heel begrijpelijk dat de wens groter is, maar daar moet je de grens trekken. Het is oneerlijk om je moeder te vroeg te verliezen aan een ziekte, maar dat betekent niet dat je 'van het leven' meer/grotere kans heb om zwanger te worden. Dat is eenmaal zoals het is. Wanneer je het buiten jezelf gaat zoeken wat niet buiten jezelf gezocht moet worden, ontwikkel je onnodig verdriet en boosheid. Hiervan kan je veel last van hebben.
En onthou. Je bent 'pas' een jaar bezig en helaas hebben veel vrouwen een miskraam meegemaakt.
Ik heb begrepen dat het helpt als je lekker in je vel zit en gezond te zijn om zwanger te worden. Nu hebben jullie ook andere factoren die het bemoeilijken, waar je niet zoveel invloed op heb. Ik denk dat het goed is om te richten op het rouwen om je moeder en omgaan met het moeilijker zwanger worden. Ga erop uit, ervaar weer (nieuwe) dingen. Praat erover met je omgeving. Het liefst het voorgaande combineren met je man
Allereerst een Het is niet niks, het verlies van je moeder en moeite met zwanger worden en blijven. Je vraagt om tips en ik denk dat je de kinderwens en het rouwen om het verlies van je moeder los moet zien. Ik vind het heel begrijpelijk dat de wens groter is, maar daar moet je de grens trekken. Het is oneerlijk om je moeder te vroeg te verliezen aan een ziekte, maar dat betekent niet dat je 'van het leven' meer/grotere kans heb om zwanger te worden. Dat is eenmaal zoals het is. Wanneer je het buiten jezelf gaat zoeken wat niet buiten jezelf gezocht moet worden, ontwikkel je onnodig verdriet en boosheid. Hiervan kan je veel last van hebben.
En onthou. Je bent 'pas' een jaar bezig en helaas hebben veel vrouwen een miskraam meegemaakt.
Ik heb begrepen dat het helpt als je lekker in je vel zit en gezond te zijn om zwanger te worden. Nu hebben jullie ook andere factoren die het bemoeilijken, waar je niet zoveel invloed op heb. Ik denk dat het goed is om te richten op het rouwen om je moeder en omgaan met het moeilijker zwanger worden. Ga erop uit, ervaar weer (nieuwe) dingen. Praat erover met je omgeving. Het liefst het voorgaande combineren met je man