Zwanger
alle pijlers
Het lukt niet
maandag 24 oktober 2016 om 15:40
Dag allemaal,
Ik ben benieuwd of er iemand is die tips heeft over hoe om te gaan met het slopende traject om kinderen te krijgen als dit niet zo makkelijk gaat, met name als je al een ander verlies te verwerken hebt. Hoe hou je de moed er nog een beetje in als je tegenslag na tegenslag te verwerken krijgt? Ook reacties van mensen die een groot verlies hebben meegemaakt en daar een weg in vonden, zijn welkom.
Ik ben benieuwd of er iemand is die tips heeft over hoe om te gaan met het slopende traject om kinderen te krijgen als dit niet zo makkelijk gaat, met name als je al een ander verlies te verwerken hebt. Hoe hou je de moed er nog een beetje in als je tegenslag na tegenslag te verwerken krijgt? Ook reacties van mensen die een groot verlies hebben meegemaakt en daar een weg in vonden, zijn welkom.
maandag 24 oktober 2016 om 18:22
L1983, ik vind jouw post heel herkenbaar. Vijf jaar geleden is mijn vader overleden en mijn man en ik proberen al tien jaar (met tussenpozen) kinderen te krijgen. Ik heb endometriose en langs de natuurlijke weg gaat dat niet lukken. Ik lees dat diverse forummers benadrukken dat je in een slachtofferrol zit. Dat was altijd mijn (onze) grootste angst. Mijn man en ik hebben jaren tegen elkaar gezegd dat wij niet zo'n stel zouden worden dat geobsedeerd werd door onze onvervulde kinderwens. Wij zouden daar realistisch en veerkrachtig instaan. Er is meer in het leven dan kinderen, wij zouden ons er niet blind op staren. Wij zouden dankbaar zijn voor wat we wel hebben, in de tussentijd genieten van elkaar, het leven nemen zoals het komt.
Twee jaar geleden zijn wij er bijna aan onderdoor gegaan. Wij durfden niet naar elkaar uit te spreken hoe verdrietig we waren in de angst er te veel op te focussen. Hoop en verlangens hebben wij bij elke terugplaatsing opzij gezet om teleurstelling te voorkomen. Wij bezochten vrienden en familie met baby's, zochten leuke cadeautjes uit, schreven warme en attente kaartjes vol gelukswensen. Ondertussen verbeten wij ons en negeerden we het zwarte gat dat we allebei voelden. Ik weet niet of wij nog een poging gaan doen. We vinden het op dit moment heel zwaar om een toekomst voor ons samen te zien.
Als ik de afgelopen jaren over mocht doen, dan zou ik meer compassie tonen voor mezelf en mijn man. Dat heeft niets te maken met zwelgen of dramatisch doen. Misschien kunnen jullie samen onderzoeken waar het verdriet precies in zit en wat je zou kunnen doen om jezelf en elkaar te troosten. Bijvoorbeeld, met mijn familie herdenken we ieder jaar de sterfdag en verjaardag van mijn vader. We brengen samen de dag door, bezoeken een plek die belangrijk voor hem was, verwennen onszelf met lekker eten, huilen samen terwijl we herinneringen ophalen. Een onvervulde kinderwens vind ik wat dat betreft moeilijker. Hoe rouw je om iets wat er nooit geweest is? Welke vorm geef je daar aan? En betrek je daar ook andere mensen uit te omgeving bij? Ik weet het nog niet, misschien kun je daar eens hardop over nadenken in dit topic? Dat zou ik graag van je lezen.
Twee jaar geleden zijn wij er bijna aan onderdoor gegaan. Wij durfden niet naar elkaar uit te spreken hoe verdrietig we waren in de angst er te veel op te focussen. Hoop en verlangens hebben wij bij elke terugplaatsing opzij gezet om teleurstelling te voorkomen. Wij bezochten vrienden en familie met baby's, zochten leuke cadeautjes uit, schreven warme en attente kaartjes vol gelukswensen. Ondertussen verbeten wij ons en negeerden we het zwarte gat dat we allebei voelden. Ik weet niet of wij nog een poging gaan doen. We vinden het op dit moment heel zwaar om een toekomst voor ons samen te zien.
Als ik de afgelopen jaren over mocht doen, dan zou ik meer compassie tonen voor mezelf en mijn man. Dat heeft niets te maken met zwelgen of dramatisch doen. Misschien kunnen jullie samen onderzoeken waar het verdriet precies in zit en wat je zou kunnen doen om jezelf en elkaar te troosten. Bijvoorbeeld, met mijn familie herdenken we ieder jaar de sterfdag en verjaardag van mijn vader. We brengen samen de dag door, bezoeken een plek die belangrijk voor hem was, verwennen onszelf met lekker eten, huilen samen terwijl we herinneringen ophalen. Een onvervulde kinderwens vind ik wat dat betreft moeilijker. Hoe rouw je om iets wat er nooit geweest is? Welke vorm geef je daar aan? En betrek je daar ook andere mensen uit te omgeving bij? Ik weet het nog niet, misschien kun je daar eens hardop over nadenken in dit topic? Dat zou ik graag van je lezen.
maandag 24 oktober 2016 om 19:15
quote:karin12345 schreef op 24 oktober 2016 @ 16:28:
[...]
Vind ik ook.
Toen ik las over "er helemaal doorheen zitten" en "vraag me af wanneer het mij/ons nu eens is gegund een beetje geluk te hebben in het leven" en over het steeds eenzamer worden door het vermijden van vrienden met kinderen was ik er eigenlijk al klaar mee.Geen enkele empathie? Weet jij zelf hoe dit is maar ben jij zo sterk dat jij alles aankan? Of hou je gewoon niet van 'gezeur'? Kortom, what's your problem?
[...]
Vind ik ook.
Toen ik las over "er helemaal doorheen zitten" en "vraag me af wanneer het mij/ons nu eens is gegund een beetje geluk te hebben in het leven" en over het steeds eenzamer worden door het vermijden van vrienden met kinderen was ik er eigenlijk al klaar mee.Geen enkele empathie? Weet jij zelf hoe dit is maar ben jij zo sterk dat jij alles aankan? Of hou je gewoon niet van 'gezeur'? Kortom, what's your problem?
maandag 24 oktober 2016 om 19:17
quote:PlayingTheAngel schreef op 24 oktober 2016 @ 16:42:
Hai TO, ik kan me je gevoel voorstellen. Zelf 3 jaar gedaan over de succesvolle zwangerschap van mijn oudste (1 miskraam). Je bent n keer zwanger geworden, dus er is hoop! Ik wil je wel aanraden om met iemand te gaan praten. Stress is in dit proces niet goed, maar je moet sowieso iets verwerken. Ik snap dat je uitziet naar een kindje, maar een baby is er niet om jou leven compleet te maken. Dat is geen goede start en het krijgen van een kindje kan ook tegenvallen.
Kortom: ga met iemand praten, klaag af en toe lekker, maar relativeer ook.
De verhalen dat het altijd in 1x raak is zijn vaak niet waar trouwens. Zo zei n vriend ooit in oktober tegen me dat hij en vriendin ervoor gingen. In februari was ze zogenaamd in 1x zwanger.. want ja, eerst probeerden ze nog niet zo serieus.. ahuh.. machopraat..Dit is een post waar je iets aan hebt TO!
Hai TO, ik kan me je gevoel voorstellen. Zelf 3 jaar gedaan over de succesvolle zwangerschap van mijn oudste (1 miskraam). Je bent n keer zwanger geworden, dus er is hoop! Ik wil je wel aanraden om met iemand te gaan praten. Stress is in dit proces niet goed, maar je moet sowieso iets verwerken. Ik snap dat je uitziet naar een kindje, maar een baby is er niet om jou leven compleet te maken. Dat is geen goede start en het krijgen van een kindje kan ook tegenvallen.
Kortom: ga met iemand praten, klaag af en toe lekker, maar relativeer ook.
De verhalen dat het altijd in 1x raak is zijn vaak niet waar trouwens. Zo zei n vriend ooit in oktober tegen me dat hij en vriendin ervoor gingen. In februari was ze zogenaamd in 1x zwanger.. want ja, eerst probeerden ze nog niet zo serieus.. ahuh.. machopraat..Dit is een post waar je iets aan hebt TO!
maandag 24 oktober 2016 om 19:34
WestCovina: Ja precies!!! Zo is het bij ons eigenlijk ook gegaan. Van een heel nuchtere, relaxte houding t.o.v. kinderen naar een soort van mens dat ik nooit had gedacht zelf te worden. En toch is het zo gegaan. Dat wilde ik ook eerst niet toegeven aan mezelf, maar ik denk dat er door die miskraam iets is 'geknapt' waardoor het niet meer lukt om gewoon positief door te gaan.
Hoe daar een vorm aan te geven: ik denk dat dat mij niet duidelijk is nog, en een reden waarom ik deze topic opende...
Playingtheangel: bedankt voor je reactie. Ik denk inderdaad dat ik hulp ga zoeken, want ook al kan ik er in principe wel over praten met mensen in mijn omgeving, als mensen het zelf niet meemaakten is het toch niet altijd zo effectief, merk ik. Dat is met professionele hulp misschien wel meer het geval. Je hebt verder gelijk dat een kind mijn leven niet compleet kan maken. Ik romantiseer het hebben van een kind ook zeker niet. Toch is het een soort van oer-wens, die onvervuld blijkbaar toch een grote uitwerking heeft op mijn leven, zeker met op de achtergrond het gemis van mijn moeder. De drang naar een eigen familie, die is sterk. Relativeren lukt/lukte vaak, maar wordt moeilijker. Vandaar het topic; maar wellicht dat een therapeut ook nuttige handvaten heeft.
Hoe daar een vorm aan te geven: ik denk dat dat mij niet duidelijk is nog, en een reden waarom ik deze topic opende...
Playingtheangel: bedankt voor je reactie. Ik denk inderdaad dat ik hulp ga zoeken, want ook al kan ik er in principe wel over praten met mensen in mijn omgeving, als mensen het zelf niet meemaakten is het toch niet altijd zo effectief, merk ik. Dat is met professionele hulp misschien wel meer het geval. Je hebt verder gelijk dat een kind mijn leven niet compleet kan maken. Ik romantiseer het hebben van een kind ook zeker niet. Toch is het een soort van oer-wens, die onvervuld blijkbaar toch een grote uitwerking heeft op mijn leven, zeker met op de achtergrond het gemis van mijn moeder. De drang naar een eigen familie, die is sterk. Relativeren lukt/lukte vaak, maar wordt moeilijker. Vandaar het topic; maar wellicht dat een therapeut ook nuttige handvaten heeft.