Zwanger
alle pijlers
verhoogde bloeddruk / pre eclampsie
woensdag 4 juni 2014 om 15:07
Hee allemaal,
Sinds ruim een week weet ik dat ik een verhoogde bloeddruk heb en afstorm op pre eclampsie ('zwangerschapsvergiftiging'). Ik ben inmiddels 34,5 week zwanger en had tot vorige week een zorgeloze zwangerschap.
Het was een enorme rollercoaster de afgelopen week. Van een ziekenhuisopname tot een nacht aan de bewaking en met spoed een infuus om mijn veel te hoge bloeddruk terug te dringen. Na een week in het ziekenhuis te hebben gelegen is de situatie voor nu met medicatie stabiel. Ik was dan ook super blij dat ik naar huis mocht met dagelijkse thuiscontrole vanuit het ziekenhuis.
Wat ik met dit topic wil? Vooral van me afschrijven en ervaringen delen. Ik had er nooit bij stil gestaan dat dit zoiets heftigs was. Die dag dat het ineens slecht met me ging in het ziekenhuis zei men tegen mij dat ik me er op moest instellen dat ze de baby moesten gaan halen. Gelukkig is dat uiteindelijk niet nodig geweest en zit die nog veilig binnen en maakt het prima.
Het is elk moment een afweging tussen mijn gezondheid en dat van de baby. En dat maakt het emotioneel op sommige momenten ook zo zwaar. En dan daarbij nog de hele rollercoaster van vorige week waarbij bij wijze van per uur de situatie kon veranderen. Gelukkig slaat de medicatie tot dusver redelijk aan maar het is echt een kwestie van rekken. De eiwitten in mijn urine nemen langzaam toe dus hoe dichter we nu bij de 37w kunnen komen hoe beter.
Hopelijk kan ik hier wat van me af schrijven en wat ervaringen van anderen lezen. Verplichte bedrust terwijl je jezelf gewoon prima voelt is nog best een uitdaging (maar natuurlijk wel een waar ik me strikt aan houd!)
Sinds ruim een week weet ik dat ik een verhoogde bloeddruk heb en afstorm op pre eclampsie ('zwangerschapsvergiftiging'). Ik ben inmiddels 34,5 week zwanger en had tot vorige week een zorgeloze zwangerschap.
Het was een enorme rollercoaster de afgelopen week. Van een ziekenhuisopname tot een nacht aan de bewaking en met spoed een infuus om mijn veel te hoge bloeddruk terug te dringen. Na een week in het ziekenhuis te hebben gelegen is de situatie voor nu met medicatie stabiel. Ik was dan ook super blij dat ik naar huis mocht met dagelijkse thuiscontrole vanuit het ziekenhuis.
Wat ik met dit topic wil? Vooral van me afschrijven en ervaringen delen. Ik had er nooit bij stil gestaan dat dit zoiets heftigs was. Die dag dat het ineens slecht met me ging in het ziekenhuis zei men tegen mij dat ik me er op moest instellen dat ze de baby moesten gaan halen. Gelukkig is dat uiteindelijk niet nodig geweest en zit die nog veilig binnen en maakt het prima.
Het is elk moment een afweging tussen mijn gezondheid en dat van de baby. En dat maakt het emotioneel op sommige momenten ook zo zwaar. En dan daarbij nog de hele rollercoaster van vorige week waarbij bij wijze van per uur de situatie kon veranderen. Gelukkig slaat de medicatie tot dusver redelijk aan maar het is echt een kwestie van rekken. De eiwitten in mijn urine nemen langzaam toe dus hoe dichter we nu bij de 37w kunnen komen hoe beter.
Hopelijk kan ik hier wat van me af schrijven en wat ervaringen van anderen lezen. Verplichte bedrust terwijl je jezelf gewoon prima voelt is nog best een uitdaging (maar natuurlijk wel een waar ik me strikt aan houd!)
woensdag 4 juni 2014 om 15:28
Bij mij bleek bij 36 weken dat mijn bloeddruk verhoogd was, dus werd opgenomen. Twee dagen later voelde ik mij doodziek: bloedduk was torenhoog dus aan het infuus. Dag erna ingeleid en 's nachts bevallen. Hierna bleef mijn bloeddruk nog een week spoken en pas twee weken na de bevalling had ik (met medicatie) pas het idee dat ik weer wat kon doen zonder te trillen oid.
Na zes weken kon ik stoppen met de medicatie, ik voelde me toen weer helemaal prima (had alleen nog een flutconditie, maar ben ook geopereerd 2 weken na mn bevalling. Dat helpt natuurlijk ook niet).
Ik hoop dat jij je niet zo ziek gaat voelen. Strikte bedrust sucks, maar je zo beroerd voelen ook! Succes met de laatste loodjes en ik duim dat je een voorspoedige bevalling hebt met een gezonde baby!
Na zes weken kon ik stoppen met de medicatie, ik voelde me toen weer helemaal prima (had alleen nog een flutconditie, maar ben ook geopereerd 2 weken na mn bevalling. Dat helpt natuurlijk ook niet).
Ik hoop dat jij je niet zo ziek gaat voelen. Strikte bedrust sucks, maar je zo beroerd voelen ook! Succes met de laatste loodjes en ik duim dat je een voorspoedige bevalling hebt met een gezonde baby!
woensdag 4 juni 2014 om 15:37
@ Jomi; wat heftig! Ik vind het zo veraderlijk dat ik nergens last van heb en dus niks meer. Het infuus dat ik kreeg (magnesium) daar werd ik juist heel trillerig en beroerd van maar mocht er na twee dagen af. Nu wel wat suf van medicatie maar verder weinig last gelukkig. Hield de operatie ook verband met de bevalling? Hoop dat je daarna niet al teveel last meer hebt gehad! En was met je kindje alles goed? Die termijn is toch al aardig dichtbij de 37w gelukkig.
woensdag 4 juni 2014 om 15:43
Welkom bij de club .
Ik heb het ook gehad. En ik was niet duizelig, misselijk, geen hoofdpijn, helemaal niks. Alleen in een weekje ongeveer 8 kilo zwaarder geworden van het vocht. Mijn enkels waren zo dik als nu mijn bovenbenen....
Ze proberen om je kindje tot 37 weken te laten zitten. Ze gaan je flink in de gaten houden en de kans is groot dat ze je inleiden. Wat ik zelf wel vervelend vond, was dat ik door alle toeters en bellen me niet vrij kon bewegen. Het voordeel was dat ik maar hoefde te kikken en ze stonden naast me, want je mag je niet druk maken en teveel pijn hebben ze ook liever niet.
Toen ik Dochter in mijn handen had, heb ik eclampsie gehad. Vergelijkbaar met een epileptische aanval. Als je dat krijgt, moeten ze je magnesium-nogwat toedienen. Dat stond klaar naast mijn bed. (Niet dat ik daarvan op de hoogte was hoor, was druk bezig met bevallen).
Maar het resultaat is nu 14 jaar en maakt haar wiskundehuiswerk .
Ik heb het ook gehad. En ik was niet duizelig, misselijk, geen hoofdpijn, helemaal niks. Alleen in een weekje ongeveer 8 kilo zwaarder geworden van het vocht. Mijn enkels waren zo dik als nu mijn bovenbenen....
Ze proberen om je kindje tot 37 weken te laten zitten. Ze gaan je flink in de gaten houden en de kans is groot dat ze je inleiden. Wat ik zelf wel vervelend vond, was dat ik door alle toeters en bellen me niet vrij kon bewegen. Het voordeel was dat ik maar hoefde te kikken en ze stonden naast me, want je mag je niet druk maken en teveel pijn hebben ze ook liever niet.
Toen ik Dochter in mijn handen had, heb ik eclampsie gehad. Vergelijkbaar met een epileptische aanval. Als je dat krijgt, moeten ze je magnesium-nogwat toedienen. Dat stond klaar naast mijn bed. (Niet dat ik daarvan op de hoogte was hoor, was druk bezig met bevallen).
Maar het resultaat is nu 14 jaar en maakt haar wiskundehuiswerk .
woensdag 4 juni 2014 om 15:53
Wat heftig! Ik ben nu 35 weken zwanger van mijn tweede kindje. Bij m'n eerste zwangerschap had ik ook hoge bloeddruk, poosje opgenomen geweest, maar het is nooit vergiftiging geworden. Spontaan bevallen met 38 weken.
Nu met 33 weken opeens weer heel hoog. Ook een nachtje opgenomen. Maar mocht snel weer naar huis en moet nu thuis 'rustig aan doen' Pittig met een peuter van 3 om je heen.
Hoewel het bij mij dus allemaal heel erg mee valt, herken ik wel je angst. Het risico is dat het ineens om kan slaan en dat je erg ziek wordt.
Inleiden doen ze nu meestal met 37 weken als je pre enclampsie hebt. Heb je daar al duidelijkheid over? Veel sterkte gewenst!
Nu met 33 weken opeens weer heel hoog. Ook een nachtje opgenomen. Maar mocht snel weer naar huis en moet nu thuis 'rustig aan doen' Pittig met een peuter van 3 om je heen.
Hoewel het bij mij dus allemaal heel erg mee valt, herken ik wel je angst. Het risico is dat het ineens om kan slaan en dat je erg ziek wordt.
Inleiden doen ze nu meestal met 37 weken als je pre enclampsie hebt. Heb je daar al duidelijkheid over? Veel sterkte gewenst!
woensdag 4 juni 2014 om 16:14
Zo exces dat klinkt ook heftig! Dat magnesium heb ik afgelopen week dus ook gehad. Ik geloof dat achteraf pas tot me doordrong hoe gevaarlijk die hoge onderdruk (bijna 120) was.
Ik had ook ineens heel veel vocht. Maar dat was ook net in die week dat het erg warm was dus ik dacht in eerste instantie dat het daardoor kwam. Heb ook aan een katheter gelegen en toen bleek dat ik veel te weinig urine produceerde gelet op de vochtinname, maar dat gaat inmiddels wel weer de goede kant op. Enkels en polsen zijn lang zo dik niet meer.
Heb je daarna nog een kindje gekregen? Ik hoor wel dat de kans bij een tweede kleiner is maar vraag me wel af hoe het dan zal gaan.
Ik had ook ineens heel veel vocht. Maar dat was ook net in die week dat het erg warm was dus ik dacht in eerste instantie dat het daardoor kwam. Heb ook aan een katheter gelegen en toen bleek dat ik veel te weinig urine produceerde gelet op de vochtinname, maar dat gaat inmiddels wel weer de goede kant op. Enkels en polsen zijn lang zo dik niet meer.
Heb je daarna nog een kindje gekregen? Ik hoor wel dat de kans bij een tweede kleiner is maar vraag me wel af hoe het dan zal gaan.
woensdag 4 juni 2014 om 16:15
Ik kreeg ook met 35 weken pre eclampsie. Voelde me al een week of twee echt niet lekker, aangedrongen op extra controle bij de vk die zich toen lam schrok van mijn bloeddruk. Mijn onderdruk was 110 en dat was veel te hoog.
Meteen opgenomen en een infuus met magnesiumsulfaat (geloof ik?) om de bloeddruk te laten zakken. Met 36,5 weken is mijn dochter gehaald. Eerst ingeleid, maar dochter had er geen zin in en het werd een spoedks. Ik kan me er niets meer van herinneren, ik was echt compleet van de wereld. Kon niet goed meer zien, was erg in de war. Mijn leverwaarden waren erg slecht en het ging supersnel achteruit.
Voor mij dus een complete nachtmerrie, het heeft ook wel een week geduurd voor ik weer enigszins erbij was. Bloeddruk is nog enkele weken verhoogd geweest maar daarna was het weer normaal. Wel nog enorm lang klachten gehad als hoofdpijn, concentratieproblemen etc.
Wil je niet afschrikken met mijn verhaal, maar ik begrijp dus hoe je je voelt. Het is goed dat je in het ziekenhuis bent, ook al is dat niet leuk. Als ze het niet vertrouwen halen ze de baby, ook al is het nog wel vroeg.
Veel sterkte en hopelijk kan uk nog even blijven zitten!
Meteen opgenomen en een infuus met magnesiumsulfaat (geloof ik?) om de bloeddruk te laten zakken. Met 36,5 weken is mijn dochter gehaald. Eerst ingeleid, maar dochter had er geen zin in en het werd een spoedks. Ik kan me er niets meer van herinneren, ik was echt compleet van de wereld. Kon niet goed meer zien, was erg in de war. Mijn leverwaarden waren erg slecht en het ging supersnel achteruit.
Voor mij dus een complete nachtmerrie, het heeft ook wel een week geduurd voor ik weer enigszins erbij was. Bloeddruk is nog enkele weken verhoogd geweest maar daarna was het weer normaal. Wel nog enorm lang klachten gehad als hoofdpijn, concentratieproblemen etc.
Wil je niet afschrikken met mijn verhaal, maar ik begrijp dus hoe je je voelt. Het is goed dat je in het ziekenhuis bent, ook al is dat niet leuk. Als ze het niet vertrouwen halen ze de baby, ook al is het nog wel vroeg.
Veel sterkte en hopelijk kan uk nog even blijven zitten!
woensdag 4 juni 2014 om 16:17
@ ybazyba; voor jou ook nog even spannend dus! Hoop dat het voor jou met rust nu stabiel kan blijven. En lijkt me inderdaad lastig met een ander jong kindje erbij. In de instructies die ik heb gekregen in het kader van de thuiscontrole staat zelfs dat als je andere kinderen hebt je opvang moet regelen.
De gyn zei in het ziekenhuis telkens dat ze bij 37w echt uiterlijk zouden gaan inleiden. Daar heb ik me dus nu echt op ingesteld. De vrouwen van de thuiscontrole zeggen echter tegen mij dat ik moet rekenen op 38w. Ik weet dat het maar een week verschilt maar ik heb al zoveel moeten schakelen de afgelopen week dat ik liever niet nog een week langer wil wachten. Vrijdag heb ik een controle bij de gyn dus ga het dan ook even bespreken.
De gyn zei in het ziekenhuis telkens dat ze bij 37w echt uiterlijk zouden gaan inleiden. Daar heb ik me dus nu echt op ingesteld. De vrouwen van de thuiscontrole zeggen echter tegen mij dat ik moet rekenen op 38w. Ik weet dat het maar een week verschilt maar ik heb al zoveel moeten schakelen de afgelopen week dat ik liever niet nog een week langer wil wachten. Vrijdag heb ik een controle bij de gyn dus ga het dan ook even bespreken.
woensdag 4 juni 2014 om 16:22
@ bibaatje; herkenbaar jouw verhaal! Toen ik werd opgenomen was mijn bloeddruk ook 110 en paar dagen later zelfs bijna 120. Zelf nooit beseft dat het zo gevaarlijk is. Mijn leverbaarder zijn gelukkig tot nu toe elke keer goed. Alleen heb ik eiwitten in mijn urine die langzaam toenemen en iets met urinezuur. En dan dus de hoge bloeddruk.
Ik las inderdaad dat sommige vrouwen zich dan heel veel dingen niet meer kunnen herinneren. In het ziekenhuis hebben ze al aangeboden dat er opnames kunnen worden gemaakt waarvan ik dan later zelf beslis die wel of niet te kunnen zien. Vond dat wel een fijne gedachte. Dat het alsnog een keizersnede kan worden besef ik me ook. Heb daarover ook al wat info gekregen en ook over het inleiden zodat het allemaal geen complete verrassing is.
Bedankt voor je verhaal iig! Het schrikt me niet af hoor . Ben trouwens inmiddels thuis (wel nog officieel opgenomen met thuiscontrole)
Ik las inderdaad dat sommige vrouwen zich dan heel veel dingen niet meer kunnen herinneren. In het ziekenhuis hebben ze al aangeboden dat er opnames kunnen worden gemaakt waarvan ik dan later zelf beslis die wel of niet te kunnen zien. Vond dat wel een fijne gedachte. Dat het alsnog een keizersnede kan worden besef ik me ook. Heb daarover ook al wat info gekregen en ook over het inleiden zodat het allemaal geen complete verrassing is.
Bedankt voor je verhaal iig! Het schrikt me niet af hoor . Ben trouwens inmiddels thuis (wel nog officieel opgenomen met thuiscontrole)
woensdag 4 juni 2014 om 16:25
Zeker bespreken Kissy. Ik heb één keer Helpp gehad één keer pre eclampsie. Ik ga mijn verhaal hier nu niet doen, maar wil je heel veel succes wensen. Wees alert, luister naar je lichaam en bij twijfel bel dan! Ik werd overgeplaatst van een streekziekenhuis naar een academisch ziekenhuis met een bloeddruk van 225 om 140 zonder dat ik er last van had. Iedereen was in dikke paniek en ik voelde echt niets (ben een hogere bloeddruk gewend). Zo verraderlijk. Pas na een paar dagen (toen het weer wat zakte) kreeg ik bandenpijn.
woensdag 4 juni 2014 om 16:25
quote:kissyfur02 schreef op 04 juni 2014 @ 16:14:
Zo exces dat klinkt ook heftig! Dat magnesium heb ik afgelopen week dus ook gehad. Ik geloof dat achteraf pas tot me doordrong hoe gevaarlijk die hoge onderdruk (bijna 120) was.
Ik had ook ineens heel veel vocht. Maar dat was ook net in die week dat het erg warm was dus ik dacht in eerste instantie dat het daardoor kwam. Heb ook aan een katheter gelegen en toen bleek dat ik veel te weinig urine produceerde gelet op de vochtinname, maar dat gaat inmiddels wel weer de goede kant op. Enkels en polsen zijn lang zo dik niet meer.
Heb je daarna nog een kindje gekregen? Ik hoor wel dat de kans bij een tweede kleiner is maar vraag me wel af hoe het dan zal gaan.
Echt niet.
Door die aanval (insult, googelen niet verstandig!) was ik zelf van de wereld, ik ben echt even weggeweest. Toen ik bij kwam hadden ze net een spuit gezet omdat de placenta niet los liet. Ik ben ongeveer een uur ´weg´ geweest. Ik weet nog dat ik enorm begon te trillen maar ik had in boekjes gelezen dat dat normaal was (adrenaline) dus dat je daar niet van moet schrikken. Ik heb Dochter aan mijn man gegeven en daarna weet ik niks meer.
Mijn man echter, stond ernaast. De arts was net de deur uit, die stond in de gang te praten. Man heeft echt gedacht dat ik dood zou gaan. (Op zich geen vreemde gedachte, ik heb later eens een ziekenhuisserie gezien waarin het werd nagespeeld en Man vond dat maar een slap aftreksel. Ik vond het zelf heftig genoeg.) Dus toen ik bij kwam was het eerste dat Man tegen me zei; Dit doen we dus niet nog eens. Ze hebben mijn bloeddruk niet meer exact kunnen meten, maar die is waarschijnlijk rond de 220/160 geweest.
Bij een tweede schijnt de kans op herhaling minimaal te zijn, met een andere man is de kans echter even groot als bij de eerste. Er zijn vier oorzaken maar vraag mij even niet meer wat dat was. In ´mijn tijd´ waren ze in het academisch ziekenhuis toevallig met een onderzoek bezig, ik ben gevraagd om daaraan mee te werken.
Zo exces dat klinkt ook heftig! Dat magnesium heb ik afgelopen week dus ook gehad. Ik geloof dat achteraf pas tot me doordrong hoe gevaarlijk die hoge onderdruk (bijna 120) was.
Ik had ook ineens heel veel vocht. Maar dat was ook net in die week dat het erg warm was dus ik dacht in eerste instantie dat het daardoor kwam. Heb ook aan een katheter gelegen en toen bleek dat ik veel te weinig urine produceerde gelet op de vochtinname, maar dat gaat inmiddels wel weer de goede kant op. Enkels en polsen zijn lang zo dik niet meer.
Heb je daarna nog een kindje gekregen? Ik hoor wel dat de kans bij een tweede kleiner is maar vraag me wel af hoe het dan zal gaan.
Echt niet.
Door die aanval (insult, googelen niet verstandig!) was ik zelf van de wereld, ik ben echt even weggeweest. Toen ik bij kwam hadden ze net een spuit gezet omdat de placenta niet los liet. Ik ben ongeveer een uur ´weg´ geweest. Ik weet nog dat ik enorm begon te trillen maar ik had in boekjes gelezen dat dat normaal was (adrenaline) dus dat je daar niet van moet schrikken. Ik heb Dochter aan mijn man gegeven en daarna weet ik niks meer.
Mijn man echter, stond ernaast. De arts was net de deur uit, die stond in de gang te praten. Man heeft echt gedacht dat ik dood zou gaan. (Op zich geen vreemde gedachte, ik heb later eens een ziekenhuisserie gezien waarin het werd nagespeeld en Man vond dat maar een slap aftreksel. Ik vond het zelf heftig genoeg.) Dus toen ik bij kwam was het eerste dat Man tegen me zei; Dit doen we dus niet nog eens. Ze hebben mijn bloeddruk niet meer exact kunnen meten, maar die is waarschijnlijk rond de 220/160 geweest.
Bij een tweede schijnt de kans op herhaling minimaal te zijn, met een andere man is de kans echter even groot als bij de eerste. Er zijn vier oorzaken maar vraag mij even niet meer wat dat was. In ´mijn tijd´ waren ze in het academisch ziekenhuis toevallig met een onderzoek bezig, ik ben gevraagd om daaraan mee te werken.
woensdag 4 juni 2014 om 16:29
Ik wil wel benadrukken dat ze mij vooraf géén magnesium hebben gegeven. Dat magnesium is bedoeld om een insult te voorkomen. Je hoeft dus niet bang te zijn dat jou hetzelfde overkomt. Een insult is echt heftig (nouja, voor degene die ernaast staat dan). En achteraf zeiden ze toen; ja, als we dat geweten hadden had je dat infuus met magnesium eerder gekregen.
Maar ik begrijp van jou dat het inmiddels wel sneller wordt toegediend. Gelukkig maar.
Maar ik begrijp van jou dat het inmiddels wel sneller wordt toegediend. Gelukkig maar.
woensdag 4 juni 2014 om 16:31
Ik heb ook heel veel foto's die door de verpleegkundigen gemaakt zijn. Dat heeft me heel erg geholpen om het een plekje te geven. Het is ook niet nogal wat. Eerst gaat je zwangerschap volgens het boekje en opeens was ik doodziek.
Ik zag mijn dochter pas 8uur na de ks, en heb me eerst totaal niet kunnen hechten aan haar. Weet nog dat ik super in de war was, en alleen maar dacht ' neem dat kind alsjeblieft mee, ik hoef naar niet'. Hoe erg hè, kan er nu nog om huilen dat ik dat dacht. Volgens de arts een overlevingsmechanisme maar ik vond het zo erg. Ook wilde ik helemaal miet kolven, kon de zuster wel met die kolf om d'r oren slaan als ze na drie uur weer naast mijn bed stond. (Achteraf wel heel blij mee. Dochter 14 dagen in het ziekenhuis gelegen en gekolfde melk uit de fles gehad. Toen we thuis kwamen was ik pas toe aan het live voeden en mijn meisje pakte de borst alsof ze nooit anders had gedaan).
Ik was dus totaal mezelf niet en dat is best een zware tijd geweest.
Pas goed op jezelf, kissyfur. Als je het niet vertrouwt, bellen hoor!
Ik zag mijn dochter pas 8uur na de ks, en heb me eerst totaal niet kunnen hechten aan haar. Weet nog dat ik super in de war was, en alleen maar dacht ' neem dat kind alsjeblieft mee, ik hoef naar niet'. Hoe erg hè, kan er nu nog om huilen dat ik dat dacht. Volgens de arts een overlevingsmechanisme maar ik vond het zo erg. Ook wilde ik helemaal miet kolven, kon de zuster wel met die kolf om d'r oren slaan als ze na drie uur weer naast mijn bed stond. (Achteraf wel heel blij mee. Dochter 14 dagen in het ziekenhuis gelegen en gekolfde melk uit de fles gehad. Toen we thuis kwamen was ik pas toe aan het live voeden en mijn meisje pakte de borst alsof ze nooit anders had gedaan).
Ik was dus totaal mezelf niet en dat is best een zware tijd geweest.
Pas goed op jezelf, kissyfur. Als je het niet vertrouwt, bellen hoor!
woensdag 4 juni 2014 om 16:32
Kan ik me voorstellen hoor. En zeker dat het voor je man ook heel heftig was. Gelukkig is het allemaal goed gekomen!
Over die aanval heb ik wel gelezen, maar daar laat ik het nu even bij denk ik . We weten ervan en dat vinden we vooralsnog even voldoende.
@ tofifee; ik zal zeker naar mijn lichaam luisteren. Al is dat op het moment lastig omdat ik dus niks geks voel. De medicatie maakt me wat suf dus probeer regelmatig even een uurtje te slapen of zo. Ik geloof dat ik jouw verhaal dan nu ook niet wil lezen denk ik misschien na de bevalling ooit. Toch bedankt voor je reacties!
Over die aanval heb ik wel gelezen, maar daar laat ik het nu even bij denk ik . We weten ervan en dat vinden we vooralsnog even voldoende.
@ tofifee; ik zal zeker naar mijn lichaam luisteren. Al is dat op het moment lastig omdat ik dus niks geks voel. De medicatie maakt me wat suf dus probeer regelmatig even een uurtje te slapen of zo. Ik geloof dat ik jouw verhaal dan nu ook niet wil lezen denk ik misschien na de bevalling ooit. Toch bedankt voor je reacties!
woensdag 4 juni 2014 om 16:34
Exces, ik begrijp heel goed dat je niet voor een tweede bent gegaan. Mijn verhaal is veel minder heftig maar ik heb ook heel lang getwijfeld. Wilde wel, maar durfde niet. Uiteindelijk na veel gesprekken met de gyn er toch voor gegaan en nog een zoon gekregen.
Hele zwangerschap angst gehad voor herhaling maar het ging helemaal goed. Zoon gehaald met een geplande keizersnede zonder ook maar iets verhoogde bloeddruk.
Hele zwangerschap angst gehad voor herhaling maar het ging helemaal goed. Zoon gehaald met een geplande keizersnede zonder ook maar iets verhoogde bloeddruk.
woensdag 4 juni 2014 om 16:37
@ exces; ik weet natuurlijk niet hoe het eerder was maar ik kreeg het nu bij een onderdruk die ineens snel steeg richting de 120. Misschien waren ze bang dat ik een insult zou krijgen? Ik heb een lijstje met vragen opgesteld voor de gyn en wil dat soort dingen nog wel gaan bespreken.
@ bibaatje; lijkt me heel naar ja die gedachten. Ik heb het afgelopen week soms al wat gehad in die zin dat ik denk haal de baby maar dan ben ik er vanaf! Terwijl ik natuurlijk heel goed besef dat het voor de baby beter is nog even te blijven zitten. Ik ging me daarna zo schuldig voelen tov baby.
Heb ook een gesprek gehad met een psycholoog en volgende week weer. Ik denk meer uit voorzorg en om mij wat te ondersteunen in het traject nu. Het was ook op initiatief van de gyn. Moet zeggen dat ik het wel positief vind dat het zo door hen wordt opgepakt en je daarin niet aan je lot wordt overgelaten.
@ bibaatje; lijkt me heel naar ja die gedachten. Ik heb het afgelopen week soms al wat gehad in die zin dat ik denk haal de baby maar dan ben ik er vanaf! Terwijl ik natuurlijk heel goed besef dat het voor de baby beter is nog even te blijven zitten. Ik ging me daarna zo schuldig voelen tov baby.
Heb ook een gesprek gehad met een psycholoog en volgende week weer. Ik denk meer uit voorzorg en om mij wat te ondersteunen in het traject nu. Het was ook op initiatief van de gyn. Moet zeggen dat ik het wel positief vind dat het zo door hen wordt opgepakt en je daarin niet aan je lot wordt overgelaten.
woensdag 4 juni 2014 om 16:39
Fijn biba dat de tweede zwangerschap goed is gegaan! Ik heb ook altijd gezegd dat ik heel graag twee kindjes zou willen maar door dit alles nu slaat de twijfel toe (wellicht ook de hormonen ). De arts zegt wacht maar tot je bevallen bent en alles goed gaat dan komt dat gevoel vanzelf weer. We zien het wel dus.
woensdag 4 juni 2014 om 16:45
Goed zeg dat ze je zo goed begeleiden. Dat was helaas bij mij niet zo.
Je gevoel verandert idd waarschijnlijk wel als alles achter de rug is. Bij mij ging het van 'dit nooit meer' naar 'misschien ooit in de toekomst' naar 'ja we willen er nog een maar ik durf nog niet' naar uiteindelijk 'we gaan ervoor'. Er zit 2,5 jaar tussen mijn kinderen dus dat valt nog best mee
Je gevoel verandert idd waarschijnlijk wel als alles achter de rug is. Bij mij ging het van 'dit nooit meer' naar 'misschien ooit in de toekomst' naar 'ja we willen er nog een maar ik durf nog niet' naar uiteindelijk 'we gaan ervoor'. Er zit 2,5 jaar tussen mijn kinderen dus dat valt nog best mee
woensdag 4 juni 2014 om 16:48
Uit mijn zwangerschapsdagboek (dagboek van een muts ).
Week 32
Veel last van brandend maagzuur, bloeddruk vrij laag (!!).
Gewicht 96 kilo.
Week 33
Ik houd nu veel vocht vast. Schoenen in een maat groter gekocht en sieraden liggen boven.
Gewicht 98 kilo.
Week 34
Als ik wakker wordt kan ik mijn vingers niet bewegen. De verloskundige meldt dat ik een vochtafdrijvende thee moet halen. Bloeddruk is in orde.
Gewicht 102 kilo.
Week 35
De thee hielp niet, dus ik ben bij de huisarts geweest. Een uur later zat ik in het ziekenhuis. Met de baby is alles in orde maar er zit wat eiwit in de urine en dat kan duiden op zwangerschapsvergiftiging.
Week 36
Donderdag, ziekenhuis, alles in orde.
Maandag, ziekenhuis, eiwit 15x te hoog, vrijdag terug.
Vrijdag, ziekenhuis, bloeddruk 180-110, eiwit in urine, zaterdag terug.
Week 37
Bloeddruk redelijk, teveel eiwit. Blijven.
Elke dag wordt 3x een ctg scan gemaakt. Mijn lijf is nu zo gezwollen dat ik me wat zorgen begin te maken.
Gewicht 107 kilo.
37 weken + 1 dag
Maandag
Gel rond de baarmoedermond om deze zachter te maken, de hele dag lichte krampen.
Dinsdag
Ingeleid met infuus, gel heeft 4 cm opgeleverd. Om precies 17 uur is dochter geboren.
Achteraf heb ik de verloskundige nog wel aangesproken, zij wuifde mijn ´bezwaren´ weg. De bloeddruk was toch in orde? Konden zij verder ook niks aan doen. Maar als je naar mijn gewicht kijkt, zie je dat ik per week zo´n 4 kilo bij kwam en dat is niet normaal. Alleen al daarom hadden ze mogen zeggen: kom volgende week even terug. Maar nee, we zien je weer over drie weken.
Ik heb serieus getwijfeld over een tweede kindje. Maar als we er voor waren gegaan, dan zou ik dus niet meer naar die vk zijn geweest, dat mag duidelijk zijn. Ik heb alles goed van me af kunnen zetten, maar dat ze me wegstuurde met; haal maar thee, dát heb ik ze wel kwalijk genomen.
Maar weet je, na mijn bevalling lag ik op een kamer met een andere moeder. Ik moest blijven vanwege mijn eigen problemen, maar zij moest blijven omdat er iets met het kindje was. En echt, je wilt liever zelf ziek zijn. Zo´n hummeltje in de couveuse omdat er iets fout zit, dat is de nachtmerrie van elke ouder. Ik mocht mijn bed niet uit maar had wel mijn kindje naast me. Kon zelf een flesje geven, zo fijn. Alle slangetjes en machines vergeet je als je met je hummeltje kunt tutten. En zij had bewegingsvrijheid maar ik had niet willen ruilen.
Week 32
Veel last van brandend maagzuur, bloeddruk vrij laag (!!).
Gewicht 96 kilo.
Week 33
Ik houd nu veel vocht vast. Schoenen in een maat groter gekocht en sieraden liggen boven.
Gewicht 98 kilo.
Week 34
Als ik wakker wordt kan ik mijn vingers niet bewegen. De verloskundige meldt dat ik een vochtafdrijvende thee moet halen. Bloeddruk is in orde.
Gewicht 102 kilo.
Week 35
De thee hielp niet, dus ik ben bij de huisarts geweest. Een uur later zat ik in het ziekenhuis. Met de baby is alles in orde maar er zit wat eiwit in de urine en dat kan duiden op zwangerschapsvergiftiging.
Week 36
Donderdag, ziekenhuis, alles in orde.
Maandag, ziekenhuis, eiwit 15x te hoog, vrijdag terug.
Vrijdag, ziekenhuis, bloeddruk 180-110, eiwit in urine, zaterdag terug.
Week 37
Bloeddruk redelijk, teveel eiwit. Blijven.
Elke dag wordt 3x een ctg scan gemaakt. Mijn lijf is nu zo gezwollen dat ik me wat zorgen begin te maken.
Gewicht 107 kilo.
37 weken + 1 dag
Maandag
Gel rond de baarmoedermond om deze zachter te maken, de hele dag lichte krampen.
Dinsdag
Ingeleid met infuus, gel heeft 4 cm opgeleverd. Om precies 17 uur is dochter geboren.
Achteraf heb ik de verloskundige nog wel aangesproken, zij wuifde mijn ´bezwaren´ weg. De bloeddruk was toch in orde? Konden zij verder ook niks aan doen. Maar als je naar mijn gewicht kijkt, zie je dat ik per week zo´n 4 kilo bij kwam en dat is niet normaal. Alleen al daarom hadden ze mogen zeggen: kom volgende week even terug. Maar nee, we zien je weer over drie weken.
Ik heb serieus getwijfeld over een tweede kindje. Maar als we er voor waren gegaan, dan zou ik dus niet meer naar die vk zijn geweest, dat mag duidelijk zijn. Ik heb alles goed van me af kunnen zetten, maar dat ze me wegstuurde met; haal maar thee, dát heb ik ze wel kwalijk genomen.
Maar weet je, na mijn bevalling lag ik op een kamer met een andere moeder. Ik moest blijven vanwege mijn eigen problemen, maar zij moest blijven omdat er iets met het kindje was. En echt, je wilt liever zelf ziek zijn. Zo´n hummeltje in de couveuse omdat er iets fout zit, dat is de nachtmerrie van elke ouder. Ik mocht mijn bed niet uit maar had wel mijn kindje naast me. Kon zelf een flesje geven, zo fijn. Alle slangetjes en machines vergeet je als je met je hummeltje kunt tutten. En zij had bewegingsvrijheid maar ik had niet willen ruilen.
