Zwanger
alle pijlers
Zwanger en stress
zondag 12 februari 2017 om 01:19
Op het moment ben ik 7 maanden zwanger en sinds een paar weken ben ik vreselijk aan het stressen. Ik snap niet echt waarom. We hebben van alles al geregeld, alles gaat goed, maar af en toe schrik ik 's nachts wakker, kan ik niet slapen (zoals nu), en lig ik uren te piekeren. Meestal over kleine dingen zoals mijn werk. Misschien zijn het de hormonen, maar hoe ik mijn best ook doe, ik kan niet rustig worden. En dat maakt dat ik me weer zorgen maak over de baby, want stress is ook niet goed voor hem.
Jaren geleden heb ik een angststoornis gehad en hoewel ik er nu goed mee kan omgaan, heb ik nu weer van die irrationele angsten. Dan schiet de stress door mijn lijf en ben ik ineens klaarwakker en alert. Met oefeningen word ik vaak wel rustig, maar 's nachts lukt dat gewoon niet. Ik ben zo bang dat de baby die angst ook voelt, dat zou zo zielig zijn. Maar het lukt me gewoon niet om rustig te worden. Ik ga alleen maar meer stressen.
Zijn er hier dames die dit herkennen of weten wat te doen hiertegen?
Jaren geleden heb ik een angststoornis gehad en hoewel ik er nu goed mee kan omgaan, heb ik nu weer van die irrationele angsten. Dan schiet de stress door mijn lijf en ben ik ineens klaarwakker en alert. Met oefeningen word ik vaak wel rustig, maar 's nachts lukt dat gewoon niet. Ik ben zo bang dat de baby die angst ook voelt, dat zou zo zielig zijn. Maar het lukt me gewoon niet om rustig te worden. Ik ga alleen maar meer stressen.
Zijn er hier dames die dit herkennen of weten wat te doen hiertegen?
zondag 12 februari 2017 om 09:23
quote:S-Meds schreef op 12 februari 2017 @ 01:52:
[...]
nee en dat is de waarheid. als jij een longitudinaal statistisch onderzoek kent waaruit anders blijkt dan hoor ik dat graagEerlijk gezegd is wel aangetoond dat een langdurige verhoging van stresshormoon bij de moeder wel negatieve gevolgen kan hebben op de ontwikkeling van de baby. Het gaat dan echter wel over langdurige aanhoudende stress. De eerste 7 maanden is TO al goed doorgekomen. Verder lees ik dat het nu met name "stressmomenten" zijn. Ik denk niet dat dat veel kwaad kan. Probeer daarbuiten veel dingen te doen waar je van ontspant. Neem lekkere lange douches, spreek af met vriendinnen. Probeer een beetje lief voor jezelf te zijn TO, het komt echt wel goed. En als je merkt dat het toch weer teveel naar een angststoornis neigt, mss even paar gesprekken plannen bij een psycholoog om te helpen je angsten te relativeren.
[...]
nee en dat is de waarheid. als jij een longitudinaal statistisch onderzoek kent waaruit anders blijkt dan hoor ik dat graagEerlijk gezegd is wel aangetoond dat een langdurige verhoging van stresshormoon bij de moeder wel negatieve gevolgen kan hebben op de ontwikkeling van de baby. Het gaat dan echter wel over langdurige aanhoudende stress. De eerste 7 maanden is TO al goed doorgekomen. Verder lees ik dat het nu met name "stressmomenten" zijn. Ik denk niet dat dat veel kwaad kan. Probeer daarbuiten veel dingen te doen waar je van ontspant. Neem lekkere lange douches, spreek af met vriendinnen. Probeer een beetje lief voor jezelf te zijn TO, het komt echt wel goed. En als je merkt dat het toch weer teveel naar een angststoornis neigt, mss even paar gesprekken plannen bij een psycholoog om te helpen je angsten te relativeren.
zondag 12 februari 2017 om 09:23
Bedankt voor jullie reacties, fijn om te lezen dat ik niet de enige ben.
Vannacht heb ik mijn vriend wakker gemaakt en even uitgehuild. Dat doe ik eigenlijk te weinig omdat ik moeilijk kan verwoorden wat er precies mis is. De hormonen zullen misschien inderdaad een rol spelen. Ik voelde me juist heel goed tijdens de rest van de zwangerschap, normaal heb ik wel vaker een dipje, maar de laatste tijd juist heel weinig. Wat ik wel altijd heb gehad, is dat ik wat onrustig ben, ik ga snel verkeerd ademen en met die buik is het helemaal lastig. Oefeningen helpen soms, maar zoals gister, dan kom ik er niet meer uit. Ik ben bang dat dat die cortisol is. En inderdaad de angst voor de angst, want mensen om me heen vinden me juist relaxt. Aan de andere kant, zelf ervaar ik dat niet zo.
Vanwege iets heel anders ben ik bij de gynaecoloog en niet bij de verloskundige. Wat ik wel mis, is iemand bij wie ik met dit soort problemen terecht kan. Toen ik bij de gyn vertelde van de stress heeft ze wel gezegd dat ik het rustig aan moet doen en bloeddruk en navelstreng bloeddoorloop gecheckt en dat was gelukkig allemaal goed. Maar ze kijkt toch meer naar het puur fysieke.
Vannacht heb ik mijn vriend wakker gemaakt en even uitgehuild. Dat doe ik eigenlijk te weinig omdat ik moeilijk kan verwoorden wat er precies mis is. De hormonen zullen misschien inderdaad een rol spelen. Ik voelde me juist heel goed tijdens de rest van de zwangerschap, normaal heb ik wel vaker een dipje, maar de laatste tijd juist heel weinig. Wat ik wel altijd heb gehad, is dat ik wat onrustig ben, ik ga snel verkeerd ademen en met die buik is het helemaal lastig. Oefeningen helpen soms, maar zoals gister, dan kom ik er niet meer uit. Ik ben bang dat dat die cortisol is. En inderdaad de angst voor de angst, want mensen om me heen vinden me juist relaxt. Aan de andere kant, zelf ervaar ik dat niet zo.
Vanwege iets heel anders ben ik bij de gynaecoloog en niet bij de verloskundige. Wat ik wel mis, is iemand bij wie ik met dit soort problemen terecht kan. Toen ik bij de gyn vertelde van de stress heeft ze wel gezegd dat ik het rustig aan moet doen en bloeddruk en navelstreng bloeddoorloop gecheckt en dat was gelukkig allemaal goed. Maar ze kijkt toch meer naar het puur fysieke.
zondag 12 februari 2017 om 09:27
quote:LadyMadonna schreef op 12 februari 2017 @ 01:32:
'S nachts wordt het kind vaak juist actief in de buik, merk je dat?
Ik kreeg ook last van maagzuur als ik ging liggen.
En het is ook gewoon spannend.
Succes met de laatste weken!Ja, het is wel lekker actief. En maagzuur heb ik ook last van, maar niet zo erg gelukkig. Het houdt me niet wakker. Dat schoppen wel, maar niet op een vervelende manier. En dan loop ik even een rondje door het huis en slaapt de baby weer (denk ik).
'S nachts wordt het kind vaak juist actief in de buik, merk je dat?
Ik kreeg ook last van maagzuur als ik ging liggen.
En het is ook gewoon spannend.
Succes met de laatste weken!Ja, het is wel lekker actief. En maagzuur heb ik ook last van, maar niet zo erg gelukkig. Het houdt me niet wakker. Dat schoppen wel, maar niet op een vervelende manier. En dan loop ik even een rondje door het huis en slaapt de baby weer (denk ik).
zondag 12 februari 2017 om 09:31
quote:TGIF schreef op 12 februari 2017 @ 01:35:
Wat rot voor je dat je hier zo'n last van hebt, denk echt dat het de hormonen zijn. Ik herken het wel van mijn zwangerschap en heb nooit een angsstoornis gehad. Wat mij een beetje hielp was lijstjes bijhouden. Als mij snachts iets te binnen schoot waarvan ik overtuigd was dat ik het per direct moest regelen, dan noteerde ik het in mijn notities in mn telefoon. Ik wist dat ik dan de volgende dag rustig er naar kon kijken en beoordelen of mijn paniek/stress terecht was.
Succes met de laatste loodjes!Vannacht toen ik je bericht las, heb ik in mijn telefoon een lijstje gemaakt. Dat hielp wel! Stom dat ik niet eerder op zoiets simpels ben gekomen. 's Nachts denk ik dan dat het direct af moet of dat ik met veel gepieker er wel een oplossing voor kan vinden. En het is ook altijd een heel groot probleem, terwijl ik overdag het helemaal geen issue vind. Nu geeft het 's nachts in ieder geval rust dat ik die dingen niet vergeet.
Wat rot voor je dat je hier zo'n last van hebt, denk echt dat het de hormonen zijn. Ik herken het wel van mijn zwangerschap en heb nooit een angsstoornis gehad. Wat mij een beetje hielp was lijstjes bijhouden. Als mij snachts iets te binnen schoot waarvan ik overtuigd was dat ik het per direct moest regelen, dan noteerde ik het in mijn notities in mn telefoon. Ik wist dat ik dan de volgende dag rustig er naar kon kijken en beoordelen of mijn paniek/stress terecht was.
Succes met de laatste loodjes!Vannacht toen ik je bericht las, heb ik in mijn telefoon een lijstje gemaakt. Dat hielp wel! Stom dat ik niet eerder op zoiets simpels ben gekomen. 's Nachts denk ik dan dat het direct af moet of dat ik met veel gepieker er wel een oplossing voor kan vinden. En het is ook altijd een heel groot probleem, terwijl ik overdag het helemaal geen issue vind. Nu geeft het 's nachts in ieder geval rust dat ik die dingen niet vergeet.
zondag 12 februari 2017 om 09:37
quote:Pantax schreef op 12 februari 2017 @ 07:06:
[...]
Die zijn er genoeg hoor, een rondje google scholar en pubmed is al voldoende.
Maar lieverd, je stress is geen reeële angst, maar iets dat verkeerd gaat in je hoofd. Probeer het actief los te laten: je kunt niets veranderen, dus accepteer en laat los. Neem een mantra, en zeg hem op, iedere keer als je je betrapt op stressen, dan kun je zo je stresshormoonaanmaak herprogrammeren.Ik heb best veel tools om met angst/stress om te gaan gelukkig. Maar soms lukt het gewoon niet. Of bijvoorbeeld als ik op mijn werk ben, dan heb ik niet door dat ik te gestresst bezig ben. Sinds een paar weken ben ik daarom wel werk aan het afbouwen. Thuis kan ik makkelijker even gaan liggen.
[...]
Die zijn er genoeg hoor, een rondje google scholar en pubmed is al voldoende.
Maar lieverd, je stress is geen reeële angst, maar iets dat verkeerd gaat in je hoofd. Probeer het actief los te laten: je kunt niets veranderen, dus accepteer en laat los. Neem een mantra, en zeg hem op, iedere keer als je je betrapt op stressen, dan kun je zo je stresshormoonaanmaak herprogrammeren.Ik heb best veel tools om met angst/stress om te gaan gelukkig. Maar soms lukt het gewoon niet. Of bijvoorbeeld als ik op mijn werk ben, dan heb ik niet door dat ik te gestresst bezig ben. Sinds een paar weken ben ik daarom wel werk aan het afbouwen. Thuis kan ik makkelijker even gaan liggen.
zondag 12 februari 2017 om 09:41
quote:taxi87 schreef op 12 februari 2017 @ 07:28:
Kun je nog op mijn rug liggen? Mij hielp het om met mijn handeb op mijn buik me te focussen op mijn buikademhaling
Geen idee, heb je een beetje een sterke rug? Want ik ben nogal aangekomen de laatste tijd
Zonder gekheid, ik kan wel mijn adem rustig krijgen, maar het nerveuze gevoel gaat er niet door weg. Ik probeer het wel, maar ik denk dat de stress daarvoor te erg is. Ook omdat ik me dan ga focussen op de stress. Ik probeer meestal afleiding te zoeken. Soms ben ik dan na een poosje rustig, maar soms is er ook meer nodig, zoals nu.
Kun je nog op mijn rug liggen? Mij hielp het om met mijn handeb op mijn buik me te focussen op mijn buikademhaling
Geen idee, heb je een beetje een sterke rug? Want ik ben nogal aangekomen de laatste tijd
Zonder gekheid, ik kan wel mijn adem rustig krijgen, maar het nerveuze gevoel gaat er niet door weg. Ik probeer het wel, maar ik denk dat de stress daarvoor te erg is. Ook omdat ik me dan ga focussen op de stress. Ik probeer meestal afleiding te zoeken. Soms ben ik dan na een poosje rustig, maar soms is er ook meer nodig, zoals nu.
zondag 12 februari 2017 om 09:43
quote:Niceday76 schreef op 12 februari 2017 @ 07:32:
[...]
Dit en welke mantra maakt niet uit. Kan net zo goed: patatje met zijn wat je opdreunt.
Ik lag ook veel wakker tijdens de zwangerschappen.Niet eens uit angst ofzo maar gewoon door hormonen. Uitzending gemist is dan een uitkomst.
In de nacht is alles donker en stil. Je gedachten nemen je dan graag mee op sleeptouw. Ga jij daarin mee?
Maak je niet te druk. Alles wat er misgaat in het leven van je kind is tegenwoordig terug te leiden naar de zwangerschap. Wen er alvast maar aan;)
Haha, die laatste zin.
Aan de ene kant ben ik heel nuchter en rationeel, maar toch voel ik me ook zo schuldig.
Lag je dan wakker zonder reden of vanwege ongemakken? Ik slaap wel makkelijk in, maar schrik dan 's nachts wakker en kan niet meer slapen.
[...]
Dit en welke mantra maakt niet uit. Kan net zo goed: patatje met zijn wat je opdreunt.
Ik lag ook veel wakker tijdens de zwangerschappen.Niet eens uit angst ofzo maar gewoon door hormonen. Uitzending gemist is dan een uitkomst.
In de nacht is alles donker en stil. Je gedachten nemen je dan graag mee op sleeptouw. Ga jij daarin mee?
Maak je niet te druk. Alles wat er misgaat in het leven van je kind is tegenwoordig terug te leiden naar de zwangerschap. Wen er alvast maar aan;)
Haha, die laatste zin.
Aan de ene kant ben ik heel nuchter en rationeel, maar toch voel ik me ook zo schuldig.
Lag je dan wakker zonder reden of vanwege ongemakken? Ik slaap wel makkelijk in, maar schrik dan 's nachts wakker en kan niet meer slapen.
zondag 12 februari 2017 om 09:45
Ik vond het wel lastig toen ik zwanger was, dat wanneer ik me ergens druk over maakte, mensen in mijn omgeving direct zeiden: 'niet te veel stressen hoor, dat is slecht voor je kind.'
Hierdoor voelde het voor mij alsof ik een slecht mens/een slechte moeder was, wanneer ik die gevoelens of zorgen had. Een zwangerschap kan nu eenmaal erg stressvol zijn door allerlei omstandigheden. Natuurlijk doe je je best om kalm en sereen te blijven, maar aan de andere kant ben je ook maar een mens.
Ik vraag me echt af wat er wordt verstaan onder stress en in hoeverre welk niveau van stress nadelen heeft voor het ongeboren kind.
Hierdoor voelde het voor mij alsof ik een slecht mens/een slechte moeder was, wanneer ik die gevoelens of zorgen had. Een zwangerschap kan nu eenmaal erg stressvol zijn door allerlei omstandigheden. Natuurlijk doe je je best om kalm en sereen te blijven, maar aan de andere kant ben je ook maar een mens.
Ik vraag me echt af wat er wordt verstaan onder stress en in hoeverre welk niveau van stress nadelen heeft voor het ongeboren kind.
zondag 12 februari 2017 om 09:51
quote:Konijntje999 schreef op 12 februari 2017 @ 08:38:
Bedenk dat deze angst voor de angst een typisch voorbeeld van je angststoornis is. En dat je dit dus niet te serieus moet nemen van jezelf, want je bent de vorige keer ook uit je angststoornis gekomen! Heb je destijds een terugvalpreventieplan gemaakt? En therapie gehad? Misschien goed om een paar sessies te boeken.
Wat voor mij nog hielp was een verschil maken tussen bang zijn en gevaar lopen. Je loopt gevaar als er een leeuw op je af komt. Het bang zijn voor dingen (bijv dat je dingen doet die slecht zijn voor de baby, of dat iemand boos op je gaat zijn) is angst en daar kies je zelf voor. Dit was een gedachteoefening hoor, weet heus wel dat het niet voelt alsof je er voor kiest. Maar op die manier pakte ik controle over mijn gedachten terug. Al geprobeerd te mediteren of je in ieder geval op het hier en nu te richten? Dus hoe lekker warm en veilig je in bed ligt bijvoorbeeld?
Heel veel succes en sterkte!
Wel therapie gehad toen, maar geen terugval plan. Niet heel goede therapie overigens, want ik was bang dat ik een fysieke ziekte zou hebben, maar die had ik ook. Dus het was heel moeilijk om te zien wat nu reële angst was en wat niet. Of het nu wel of niet een angststoornis was, is dus altijd een beetje in het midden gelaten tijdens de behandeling. Achteraf denk ik dat mijn angst niet klopte, ook omdat ik hetgene waar ik echt bang voor ben niet durf uit te spreken en me wel zorgen maak om allemaal onbelangrijke dingen. Dat deed ik toen ook.
Het kindje heeft een groeiachterstand en dat op zich is al erg, maar nu voel ik me ook nog ontzettend schuldig dat ik gestresst ben. Die gedachte probeer ik steeds weg te drukken (ik durf het amper op te schrijven hier) en ondertussen maak ik me wel zorgen over een stomme deadline op het werk.
Bedenk dat deze angst voor de angst een typisch voorbeeld van je angststoornis is. En dat je dit dus niet te serieus moet nemen van jezelf, want je bent de vorige keer ook uit je angststoornis gekomen! Heb je destijds een terugvalpreventieplan gemaakt? En therapie gehad? Misschien goed om een paar sessies te boeken.
Wat voor mij nog hielp was een verschil maken tussen bang zijn en gevaar lopen. Je loopt gevaar als er een leeuw op je af komt. Het bang zijn voor dingen (bijv dat je dingen doet die slecht zijn voor de baby, of dat iemand boos op je gaat zijn) is angst en daar kies je zelf voor. Dit was een gedachteoefening hoor, weet heus wel dat het niet voelt alsof je er voor kiest. Maar op die manier pakte ik controle over mijn gedachten terug. Al geprobeerd te mediteren of je in ieder geval op het hier en nu te richten? Dus hoe lekker warm en veilig je in bed ligt bijvoorbeeld?
Heel veel succes en sterkte!
Wel therapie gehad toen, maar geen terugval plan. Niet heel goede therapie overigens, want ik was bang dat ik een fysieke ziekte zou hebben, maar die had ik ook. Dus het was heel moeilijk om te zien wat nu reële angst was en wat niet. Of het nu wel of niet een angststoornis was, is dus altijd een beetje in het midden gelaten tijdens de behandeling. Achteraf denk ik dat mijn angst niet klopte, ook omdat ik hetgene waar ik echt bang voor ben niet durf uit te spreken en me wel zorgen maak om allemaal onbelangrijke dingen. Dat deed ik toen ook.
Het kindje heeft een groeiachterstand en dat op zich is al erg, maar nu voel ik me ook nog ontzettend schuldig dat ik gestresst ben. Die gedachte probeer ik steeds weg te drukken (ik durf het amper op te schrijven hier) en ondertussen maak ik me wel zorgen over een stomme deadline op het werk.
zondag 12 februari 2017 om 10:01
quote:valerievaldera schreef op 12 februari 2017 @ 09:45:
Ik vond het wel lastig toen ik zwanger was, dat wanneer ik me ergens druk over maakte, mensen in mijn omgeving direct zeiden: 'niet te veel stressen hoor, dat is slecht voor je kind.'
Hierdoor voelde het voor mij alsof ik een slecht mens/een slechte moeder was, wanneer ik die gevoelens of zorgen had. Een zwangerschap kan nu eenmaal erg stressvol zijn door allerlei omstandigheden. Natuurlijk doe je je best om kalm en sereen te blijven, maar aan de andere kant ben je ook maar een mens.
Ik vraag me echt af wat er wordt verstaan onder stress en in hoeverre welk niveau van stress nadelen heeft voor het ongeboren kind.
Ja ik vind dat ook zo lastig. De gynaecoloog zei dat het om echt erge stress gaat, een burn out of zo. En daar zit ik echt nog niet aan. Ze heeft ook wel doorgevraagd en wat tests gedaan en gaf aan dat ik het wel rustiger aan kon doen uit voorzorg, maar dat dat waarschijnlijk geen effect zou hebben op de baby. Ik doe het wel wat rustig aan, maar ben niet gestopt met werken. Ik denk dat als ik thuis zou zitten, zou gaan piekeren over de kleur van de gordijnen bij wijze van spreken.
Aan de andere kant, heb ik wel vaak een nerveus gevoel en dat slechte ademen dus. Maar dan nog, als ik niet zwanger zou zijn, zou het geen probleem zijn. Naja dit soort wel/niet gepieker doe ik dus een hoop.
Ik vond het wel lastig toen ik zwanger was, dat wanneer ik me ergens druk over maakte, mensen in mijn omgeving direct zeiden: 'niet te veel stressen hoor, dat is slecht voor je kind.'
Hierdoor voelde het voor mij alsof ik een slecht mens/een slechte moeder was, wanneer ik die gevoelens of zorgen had. Een zwangerschap kan nu eenmaal erg stressvol zijn door allerlei omstandigheden. Natuurlijk doe je je best om kalm en sereen te blijven, maar aan de andere kant ben je ook maar een mens.
Ik vraag me echt af wat er wordt verstaan onder stress en in hoeverre welk niveau van stress nadelen heeft voor het ongeboren kind.
Ja ik vind dat ook zo lastig. De gynaecoloog zei dat het om echt erge stress gaat, een burn out of zo. En daar zit ik echt nog niet aan. Ze heeft ook wel doorgevraagd en wat tests gedaan en gaf aan dat ik het wel rustiger aan kon doen uit voorzorg, maar dat dat waarschijnlijk geen effect zou hebben op de baby. Ik doe het wel wat rustig aan, maar ben niet gestopt met werken. Ik denk dat als ik thuis zou zitten, zou gaan piekeren over de kleur van de gordijnen bij wijze van spreken.
Aan de andere kant, heb ik wel vaak een nerveus gevoel en dat slechte ademen dus. Maar dan nog, als ik niet zwanger zou zijn, zou het geen probleem zijn. Naja dit soort wel/niet gepieker doe ik dus een hoop.
zondag 12 februari 2017 om 10:02
Oh een groeiachterstand? Dat had mijn kindje ook. Rustig aan doen kan dan mogelijk wel wat helpen om je kindje beter te laten groeien. Ga je met 34 weken met verlof? Heeft de gyn iets over rusten gezegd? Ik hoefde niet plat te liggen ofzo, maar rustig aan was hier dus wel het advies. Maar ja ik heb er dus ook genoeg stress over gehad en 2x per week naar het ziekenhuis hielp dan ook niet echt mee
zondag 12 februari 2017 om 10:05
TO, ik ben geen moeder, dus daar kan ik niet over meepraten. Wat mij erg heeft geholpen is cognitieve gedragstherapie. Kijken naar je gedachtes en testen of ze waar zijn of aannames/denkfouten. Kan veel rust geven! Verder jezelf wat ruimte geven om hiermee om te gaan en zorgen dat je verder dingen doet waarvan je weet dat ze goed voor je zijn. Beetje beweging, leuke dingen doen en op tijd naar bed. Daarin zeg ik niets raars toch ook qua zwangerschap?
Ik zei trouwens alleen maar angststoornis omdat je het daar zelf over had. Je hoeft er absoluut geen label op te plakken om de klachten te herkennen en er iets mee te kunnen doen!
Mijn advies is trouwens puur op basis van mijn eigen ervaringen hoor, dus wat voor mij werkt is verder niet een garantie oid.
Ik zei trouwens alleen maar angststoornis omdat je het daar zelf over had. Je hoeft er absoluut geen label op te plakken om de klachten te herkennen en er iets mee te kunnen doen!
Mijn advies is trouwens puur op basis van mijn eigen ervaringen hoor, dus wat voor mij werkt is verder niet een garantie oid.
zondag 12 februari 2017 om 10:12
quote:happyapple schreef op 12 februari 2017 @ 10:02:
Oh een groeiachterstand? Dat had mijn kindje ook. Rustig aan doen kan dan mogelijk wel wat helpen om je kindje beter te laten groeien. Ga je met 34 weken met verlof? Heeft de gyn iets over rusten gezegd? Ik hoefde niet plat te liggen ofzo, maar rustig aan was hier dus wel het advies. Maar ja ik heb er dus ook genoeg stress over gehad en 2x per week naar het ziekenhuis hielp dan ook niet echt mee
Mijn kindje zit onderaan de groeicurve, dus bij de drie procent. Ze groeit wel netjes op het lijntje. De gyn maakt zich eigenlijk niet veel zorgen omdat het kindje altijd klein is geweest en ik ook klein ben. Maar ik heb wel een aantal keer doorgevraagd wat er nog meer zou kunnen zijn en dat is natuurlijk eng. Ze heeft een aantal weken wel gezegd dat als de groei niet meer een stijgende lijn zou zijn, ze me zou adviseren rustig aan te doen. Maar dat vond ze toen niet nodig. Uit voorzorg ben ik dat wel gaan doen, dus minder werken, weinig fysieke inspanning (wel veel wandelen voor de beweging). En eerder met verlof. Nu moet ik eens in de twee weken op controle, dus dat valt ook mee. Gelukkig gaat mijn vriend of moeder altijd mee, want ik vind het wel spannend.
Wat naar dat jouw kindje ook een groeiachterstand had, hopelijk gaat het nu goed met jullie!
Oh een groeiachterstand? Dat had mijn kindje ook. Rustig aan doen kan dan mogelijk wel wat helpen om je kindje beter te laten groeien. Ga je met 34 weken met verlof? Heeft de gyn iets over rusten gezegd? Ik hoefde niet plat te liggen ofzo, maar rustig aan was hier dus wel het advies. Maar ja ik heb er dus ook genoeg stress over gehad en 2x per week naar het ziekenhuis hielp dan ook niet echt mee
Mijn kindje zit onderaan de groeicurve, dus bij de drie procent. Ze groeit wel netjes op het lijntje. De gyn maakt zich eigenlijk niet veel zorgen omdat het kindje altijd klein is geweest en ik ook klein ben. Maar ik heb wel een aantal keer doorgevraagd wat er nog meer zou kunnen zijn en dat is natuurlijk eng. Ze heeft een aantal weken wel gezegd dat als de groei niet meer een stijgende lijn zou zijn, ze me zou adviseren rustig aan te doen. Maar dat vond ze toen niet nodig. Uit voorzorg ben ik dat wel gaan doen, dus minder werken, weinig fysieke inspanning (wel veel wandelen voor de beweging). En eerder met verlof. Nu moet ik eens in de twee weken op controle, dus dat valt ook mee. Gelukkig gaat mijn vriend of moeder altijd mee, want ik vind het wel spannend.
Wat naar dat jouw kindje ook een groeiachterstand had, hopelijk gaat het nu goed met jullie!
zondag 12 februari 2017 om 10:19
quote:Konijntje999 schreef op 12 februari 2017 @ 10:05:
TO, ik ben geen moeder, dus daar kan ik niet over meepraten. Wat mij erg heeft geholpen is cognitieve gedragstherapie. Kijken naar je gedachtes en testen of ze waar zijn of aannames/denkfouten. Kan veel rust geven! Verder jezelf wat ruimte geven om hiermee om te gaan en zorgen dat je verder dingen doet waarvan je weet dat ze goed voor je zijn. Beetje beweging, leuke dingen doen en op tijd naar bed. Daarin zeg ik niets raars toch ook qua zwangerschap?
Ik zei trouwens alleen maar angststoornis omdat je het daar zelf over had. Je hoeft er absoluut geen label op te plakken om de klachten te herkennen en er iets mee te kunnen doen!
Mijn advies is trouwens puur op basis van mijn eigen ervaringen hoor, dus wat voor mij werkt is verder niet een garantie oid.Cognitieve gedragstherapie heeft mij ook veel geholpen, en mindfulness. En ik denk wel dat het echt een angststoornis was (en nu ik dit topic heb gemaakt denk ik dat ik daar nu meer last van heb dan ik dacht). Nadeel van therapie is dat het even duurt voor je er wat aan hebt en het soms erger wordt in het begin. Ik denk dat ik nu mijn oude oefeningen zoveel mogelijk op pak en leuke ga plannen zoals een massage. Op de korte termijn denk ik dat ik daar meer aan heb. Ik wil dat mijn lijf en hoofd zo snel mogelijk rustig worden voor het kindje. En ik denk (hoop) dat het al scheelt dat ik het nu erken en erover praat, afgelopen weken deed ik dat nog niet.
TO, ik ben geen moeder, dus daar kan ik niet over meepraten. Wat mij erg heeft geholpen is cognitieve gedragstherapie. Kijken naar je gedachtes en testen of ze waar zijn of aannames/denkfouten. Kan veel rust geven! Verder jezelf wat ruimte geven om hiermee om te gaan en zorgen dat je verder dingen doet waarvan je weet dat ze goed voor je zijn. Beetje beweging, leuke dingen doen en op tijd naar bed. Daarin zeg ik niets raars toch ook qua zwangerschap?
Ik zei trouwens alleen maar angststoornis omdat je het daar zelf over had. Je hoeft er absoluut geen label op te plakken om de klachten te herkennen en er iets mee te kunnen doen!
Mijn advies is trouwens puur op basis van mijn eigen ervaringen hoor, dus wat voor mij werkt is verder niet een garantie oid.Cognitieve gedragstherapie heeft mij ook veel geholpen, en mindfulness. En ik denk wel dat het echt een angststoornis was (en nu ik dit topic heb gemaakt denk ik dat ik daar nu meer last van heb dan ik dacht). Nadeel van therapie is dat het even duurt voor je er wat aan hebt en het soms erger wordt in het begin. Ik denk dat ik nu mijn oude oefeningen zoveel mogelijk op pak en leuke ga plannen zoals een massage. Op de korte termijn denk ik dat ik daar meer aan heb. Ik wil dat mijn lijf en hoofd zo snel mogelijk rustig worden voor het kindje. En ik denk (hoop) dat het al scheelt dat ik het nu erken en erover praat, afgelopen weken deed ik dat nog niet.
