Zwanger
alle pijlers
Zwanger na afstuderen, ervaringen?
dinsdag 7 maart 2017 om 20:00
Hoi dames,
Ik ben benieuwd of er dames zijn die hier ervaring mee hebben;
Volgend jaar ga ik (na 6 jaar universitaire studie) afstuderen. Dat betekent voor veel van mijn leeftijdsgenoten: op zoek naar een goede baan en een carrière starten. Nu zouden mijn vriend en ik heel graag een kindje in ons leven verwelkomen. We hebben dit verlangen al een tijdje, maar vanwege het studeren hebben we dit uitgesteld. Maar nu zit ik met het volgende; als ik meteen zwanger zou raken na mijn studie, dan ben ik bang dat ik een baan wel op m'n buik kan schrijven. Ik wil mijn kinderwens niet compleet van werk af laten hangen, maar heb natuurlijk ook een baan nodig en wil ook niet voor niks zo lang gestudeerd hebben.
Een lastig dilemma dus; wie heeft dit ook zo ervaren?
liefs
Ik ben benieuwd of er dames zijn die hier ervaring mee hebben;
Volgend jaar ga ik (na 6 jaar universitaire studie) afstuderen. Dat betekent voor veel van mijn leeftijdsgenoten: op zoek naar een goede baan en een carrière starten. Nu zouden mijn vriend en ik heel graag een kindje in ons leven verwelkomen. We hebben dit verlangen al een tijdje, maar vanwege het studeren hebben we dit uitgesteld. Maar nu zit ik met het volgende; als ik meteen zwanger zou raken na mijn studie, dan ben ik bang dat ik een baan wel op m'n buik kan schrijven. Ik wil mijn kinderwens niet compleet van werk af laten hangen, maar heb natuurlijk ook een baan nodig en wil ook niet voor niks zo lang gestudeerd hebben.
Een lastig dilemma dus; wie heeft dit ook zo ervaren?
liefs
dinsdag 7 maart 2017 om 20:34
Ligt er ook wel aan hoeveel werk er is in jouw sector.
Ik heb hbo gedaan in een sector waar weinig werk in was. Daarna een jaar gewerkt (hier een dagje, daar een week). Toen eerst voor kinderen gegaan, gelukkig lukte dat ook. Vier jaar zorg voor de kinderen gecombineerd met mantelzorg en vrijwilligerswerk. Daarna kwam ik er helemaal niet meer tussen. Toen bijgeschoold op de universiteit (4 jaar deeltijd). Nu een hele leuke baan.
Ik heb hbo gedaan in een sector waar weinig werk in was. Daarna een jaar gewerkt (hier een dagje, daar een week). Toen eerst voor kinderen gegaan, gelukkig lukte dat ook. Vier jaar zorg voor de kinderen gecombineerd met mantelzorg en vrijwilligerswerk. Daarna kwam ik er helemaal niet meer tussen. Toen bijgeschoold op de universiteit (4 jaar deeltijd). Nu een hele leuke baan.
dinsdag 7 maart 2017 om 20:44
Ik ben 31 weken zwanger en moet mijn master nog afmaken. Heel bewust gepland kind, ook al moet ik nog even qua studie. Weet je? Ik wilde gewoon meer dan wat dan ook een kind. Iedereen raadde het me af, want jong, nog niet afgestudeerd, enz. Uiteindelijk ben ik zelfs een tijdje gestopt met studeren. Zwanger worden lukte niet en ik wist het allemaal niet meer.
Na 2 jaar was ik via IVF eindelijk zwanger en heb ik de draad weer opgepakt qua master en nu klopt het opeens allemaal, hoe erg iedereen ook zei dat het onverstandig was en niet de juiste tijd en geen goede combi. Voor mij was het kennelijk wel de juiste tijd en een uitstekende combi; ik ben er zelfs bewust naar teruggegaan.
En ik heb 2 dingen geconcludeerd:
1) zwanger worden is niet vanzelfsprekend dus ik zal nooit meer de wens voor een volgend kind uitstellen omdat het 'niet handig' is. Uiteraard wel voor dingen als het gewoon niet kunnen betalen, een relatie die stroef loopt, etc., maar niet vanwege een studie ofzo, want echt, daar vind je je weg wel in.
2) in je hoofd (en vooral ook dat van anderen) is het veeeeeeeel enger om niet 'de juiste volgorde' aan te houden (van studie-baan-samenwonen-huis kopen-trouwen-kind) dan het in werkelijkheid is. In werkelijkheid leef je gewoon je leven verder, ook als er een kind komt.
Succes met je keuze
Na 2 jaar was ik via IVF eindelijk zwanger en heb ik de draad weer opgepakt qua master en nu klopt het opeens allemaal, hoe erg iedereen ook zei dat het onverstandig was en niet de juiste tijd en geen goede combi. Voor mij was het kennelijk wel de juiste tijd en een uitstekende combi; ik ben er zelfs bewust naar teruggegaan.
En ik heb 2 dingen geconcludeerd:
1) zwanger worden is niet vanzelfsprekend dus ik zal nooit meer de wens voor een volgend kind uitstellen omdat het 'niet handig' is. Uiteraard wel voor dingen als het gewoon niet kunnen betalen, een relatie die stroef loopt, etc., maar niet vanwege een studie ofzo, want echt, daar vind je je weg wel in.
2) in je hoofd (en vooral ook dat van anderen) is het veeeeeeeel enger om niet 'de juiste volgorde' aan te houden (van studie-baan-samenwonen-huis kopen-trouwen-kind) dan het in werkelijkheid is. In werkelijkheid leef je gewoon je leven verder, ook als er een kind komt.
Succes met je keuze
dinsdag 7 maart 2017 om 20:44
Tja, dit dilemma blijft denk ik. Ik ben in 2013 afgestudeerd en inmiddels dus al wel even aan het werk. Inmiddels zwanger, maar geen vast contract. Oftewel; met een halfjaartje of jaartje werken ben je ook niet van die onzekerheid af. Dat blijft. Ik heb daar soms ook wel onzekerheden en twijfels over, maar tegelijkertijd denk ik ook dat je nooit weet wat er gebeurt en dat echte zekerheid in deze tijd lastig is. Ergens ben ik ook blij dat ik jong ben en makkelijk zwanger ben geworden. Uiteindelijk vind ik dat toch belangrijker dan mijn werk geloof ik, al moet je je een baby natuurlijk kunnen wel veroorloven..
dinsdag 7 maart 2017 om 21:56
quote:lux. schreef op 07 maart 2017 @ 20:44:
Ik ben 31 weken zwanger en moet mijn master nog afmaken. Heel bewust gepland kind, ook al moet ik nog even qua studie. Weet je? Ik wilde gewoon meer dan wat dan ook een kind. Iedereen raadde het me af, want jong, nog niet afgestudeerd, enz. Uiteindelijk ben ik zelfs een tijdje gestopt met studeren. Zwanger worden lukte niet en ik wist het allemaal niet meer.
Na 2 jaar was ik via IVF eindelijk zwanger en heb ik de draad weer opgepakt qua master en nu klopt het opeens allemaal, hoe erg iedereen ook zei dat het onverstandig was en niet de juiste tijd en geen goede combi. Voor mij was het kennelijk wel de juiste tijd en een uitstekende combi; ik ben er zelfs bewust naar teruggegaan.
En ik heb 2 dingen geconcludeerd:
1) zwanger worden is niet vanzelfsprekend dus ik zal nooit meer de wens voor een volgend kind uitstellen omdat het 'niet handig' is. Uiteraard wel voor dingen als het gewoon niet kunnen betalen, een relatie die stroef loopt, etc., maar niet vanwege een studie ofzo, want echt, daar vind je je weg wel in.
2) in je hoofd (en vooral ook dat van anderen) is het veeeeeeeel enger om niet 'de juiste volgorde' aan te houden (van studie-baan-samenwonen-huis kopen-trouwen-kind) dan het in werkelijkheid is. In werkelijkheid leef je gewoon je leven verder, ook als er een kind komt.
Succes met je keuze Thanks voor je reactie! ik denk dat je helemaal gelijk hebt (en misschien dat een kindje ook nooit 100% uitkomt en het spannend blijft hoe je leven gaat lopen!). Maar tof dat het voor jou zo klopt!
Ik ben 31 weken zwanger en moet mijn master nog afmaken. Heel bewust gepland kind, ook al moet ik nog even qua studie. Weet je? Ik wilde gewoon meer dan wat dan ook een kind. Iedereen raadde het me af, want jong, nog niet afgestudeerd, enz. Uiteindelijk ben ik zelfs een tijdje gestopt met studeren. Zwanger worden lukte niet en ik wist het allemaal niet meer.
Na 2 jaar was ik via IVF eindelijk zwanger en heb ik de draad weer opgepakt qua master en nu klopt het opeens allemaal, hoe erg iedereen ook zei dat het onverstandig was en niet de juiste tijd en geen goede combi. Voor mij was het kennelijk wel de juiste tijd en een uitstekende combi; ik ben er zelfs bewust naar teruggegaan.
En ik heb 2 dingen geconcludeerd:
1) zwanger worden is niet vanzelfsprekend dus ik zal nooit meer de wens voor een volgend kind uitstellen omdat het 'niet handig' is. Uiteraard wel voor dingen als het gewoon niet kunnen betalen, een relatie die stroef loopt, etc., maar niet vanwege een studie ofzo, want echt, daar vind je je weg wel in.
2) in je hoofd (en vooral ook dat van anderen) is het veeeeeeeel enger om niet 'de juiste volgorde' aan te houden (van studie-baan-samenwonen-huis kopen-trouwen-kind) dan het in werkelijkheid is. In werkelijkheid leef je gewoon je leven verder, ook als er een kind komt.
Succes met je keuze Thanks voor je reactie! ik denk dat je helemaal gelijk hebt (en misschien dat een kindje ook nooit 100% uitkomt en het spannend blijft hoe je leven gaat lopen!). Maar tof dat het voor jou zo klopt!
dinsdag 7 maart 2017 om 21:58
quote:Appelsap5 schreef op 07 maart 2017 @ 20:44:
Tja, dit dilemma blijft denk ik. Ik ben in 2013 afgestudeerd en inmiddels dus al wel even aan het werk. Inmiddels zwanger, maar geen vast contract. Oftewel; met een halfjaartje of jaartje werken ben je ook niet van die onzekerheid af. Dat blijft. Ik heb daar soms ook wel onzekerheden en twijfels over, maar tegelijkertijd denk ik ook dat je nooit weet wat er gebeurt en dat echte zekerheid in deze tijd lastig is. Ergens ben ik ook blij dat ik jong ben en makkelijk zwanger ben geworden. Uiteindelijk vind ik dat toch belangrijker dan mijn werk geloof ik, al moet je je een baby natuurlijk kunnen wel veroorloven..Precies wat ik ook dacht. Helaas krijg je een vast contract ook niet meer zo 1-2-3. Dus voor die zekerheid zou het echt op de lange baan moeten.
Tja, dit dilemma blijft denk ik. Ik ben in 2013 afgestudeerd en inmiddels dus al wel even aan het werk. Inmiddels zwanger, maar geen vast contract. Oftewel; met een halfjaartje of jaartje werken ben je ook niet van die onzekerheid af. Dat blijft. Ik heb daar soms ook wel onzekerheden en twijfels over, maar tegelijkertijd denk ik ook dat je nooit weet wat er gebeurt en dat echte zekerheid in deze tijd lastig is. Ergens ben ik ook blij dat ik jong ben en makkelijk zwanger ben geworden. Uiteindelijk vind ik dat toch belangrijker dan mijn werk geloof ik, al moet je je een baby natuurlijk kunnen wel veroorloven..Precies wat ik ook dacht. Helaas krijg je een vast contract ook niet meer zo 1-2-3. Dus voor die zekerheid zou het echt op de lange baan moeten.
dinsdag 7 maart 2017 om 23:19
quote:Snoepje35 schreef op 07 maart 2017 @ 21:56:
[...]
Thanks voor je reactie! ik denk dat je helemaal gelijk hebt (en misschien dat een kindje ook nooit 100% uitkomt en het spannend blijft hoe je leven gaat lopen!). Maar tof dat het voor jou zo klopt!
Ja hoor. Het is het grootste cliché ooit, maar ook het meest ware als je het mij vraagt: 'life's what happens to you while you're busy making other plans'. Voor mij werkt het beter om maar een beetje met de wind mee te waaien en op m'n gevoel af te gaan heb ik gemerkt. Met al dat geplan raak ik alleen maar in de knoop
En het is niet per se de makkelijkste weg. Maar we zijn gelukkig zo. Ons zoontje is zo ontzettend welkom, we hebben zo op hem gewacht. Dus het is goed.
Dat zou ik dus voor jezelf proberen te bedenken: wat wil je, waar word jij gelukkig van? Als je daarop af gaat kun je bijna geen slechte keuze maken volgens mij
En als je niet weet wat je wil zou ik eens heel simpel voors en tegens en scenario's op een rijtje te zetten. Misschien wordt het dan vanzelf duidelijk wat voor jou het zwaarste weegt.
[...]
Thanks voor je reactie! ik denk dat je helemaal gelijk hebt (en misschien dat een kindje ook nooit 100% uitkomt en het spannend blijft hoe je leven gaat lopen!). Maar tof dat het voor jou zo klopt!
Ja hoor. Het is het grootste cliché ooit, maar ook het meest ware als je het mij vraagt: 'life's what happens to you while you're busy making other plans'. Voor mij werkt het beter om maar een beetje met de wind mee te waaien en op m'n gevoel af te gaan heb ik gemerkt. Met al dat geplan raak ik alleen maar in de knoop
En het is niet per se de makkelijkste weg. Maar we zijn gelukkig zo. Ons zoontje is zo ontzettend welkom, we hebben zo op hem gewacht. Dus het is goed.
Dat zou ik dus voor jezelf proberen te bedenken: wat wil je, waar word jij gelukkig van? Als je daarop af gaat kun je bijna geen slechte keuze maken volgens mij
En als je niet weet wat je wil zou ik eens heel simpel voors en tegens en scenario's op een rijtje te zetten. Misschien wordt het dan vanzelf duidelijk wat voor jou het zwaarste weegt.
woensdag 8 maart 2017 om 07:16
Mooie post Lux. Deels mee eens en herkenbaar. Maar toch niet mee eens wat betreft studie en werk. Ik heb zelfde keuze gemaakt. Tijdens master, maar wel al met wat werkervaring. Ik heb n heel andere ervaring dan jij. Vind de master er bij doen nu nog vreselijk zwaar. Heb er helemaal geen ruimte meer voor in mijn hoofd en agenda.
Ik denk niet dat totale zekerheid bestaat en hecht ook niet aan dingen als vast contract, koophuis, etc. Maar wat werkervaring opdoen daar heb je de rest van je loopbaan wat aan. Het is best moeilijk om zo zonder ervaring maar wel zwanger te solliciteren. En zelfs als het lukt heb je kans dat je 1. heel erg moet wennen aan het werken 2. in combinatie met een zwangerschap/pasgeboren baby.
Nee ik vind echt niet dat je moet wachten tot je 33 bent, een koophuis, vast contract, gezinsauto en 10.000 euro spaargeld hebt. Maar 1 a 2 jaar wachten zodat je een beetje je plekje hebt qua werk, is in dit geval toch ook niet gek.
Ik denk niet dat totale zekerheid bestaat en hecht ook niet aan dingen als vast contract, koophuis, etc. Maar wat werkervaring opdoen daar heb je de rest van je loopbaan wat aan. Het is best moeilijk om zo zonder ervaring maar wel zwanger te solliciteren. En zelfs als het lukt heb je kans dat je 1. heel erg moet wennen aan het werken 2. in combinatie met een zwangerschap/pasgeboren baby.
Nee ik vind echt niet dat je moet wachten tot je 33 bent, een koophuis, vast contract, gezinsauto en 10.000 euro spaargeld hebt. Maar 1 a 2 jaar wachten zodat je een beetje je plekje hebt qua werk, is in dit geval toch ook niet gek.
woensdag 8 maart 2017 om 10:30
Jammer dat jij het zo anders ervaart Zahraha.
Overigens ben ik het niet met je eens wb wennen aan werk, ik vind werken veel overzichtelijker en veel minder discipline vragen dan studeren (ik ben pas net weer begonnen met studeren, heb - op niveau - gewerkt afgelopen tijd). Had een leuke baan en vond het verder lekker rustig, weekenden en avonden waren gewoon van mij en niet zoveel deadlines en een externe motivator hielp ook wel.
Maar ja, het werk zelf is niet wat ik uiteindelijk wil en voor het werk dat ik wil is er toch echt maar 1 enkele weg die naar Rome leidt, geen enkele andere mogelijkheid.
Gelukkig heb ik eigenlijk alleen nog maar stages en heb ik mijn masterthesis nu af, dat leek me niet zo lekker combineren met een kind. Met een zwangerschap was het juist goed te combineren vind ik. Wel wat zwaarder, maar te doen. En trots op mezelf dat ik 30 weken zwanger nog even mijn scriptie heb staan verdedigen
En wb solliciteren: ik ken echt zoveel mensen die pas willen starten met hun baan een halfjaar - jaar na hun afstuderen, om zeer uiteenlopende redenen. Ze willen nog op reis, zijn zwanger, weten niet wat ze willen worden, enz. Dus dat je niet direct van je master in je baan rolt vind ik echt helemaal niet gek en zie ik eerder als normaal dan als een uitzondering. Veel zwangere vrouwen kiezen ervoor te solliciteren als de baby er is, in mijn ervaring, maar soms solliciteren ze ook gewoon voor na hun verlof.
Verder: combineer je studie en baby ook nog met een baan? Begrijp ik dat goed? Want die situatie lijkt me wel te zwaar. Mijn man heeft een vast inkomen waarvan we gelukkig rond kunnen komen, dus dat maakt het makkelijker. En de faculteit denkt ontzettend mee: stages mogen parttime, er wordt kolfruimte voor me georganiseerd, ik mocht zelf inplannen tot wanneer ik verlof wilde (dus ga pas weer aan de slag als zoontje 5 maanden is). Iedereen vindt het hartstikke leuk juist en er zijn er velen mij voorgegaan dus er zijn allerlei programma's en mogelijkheden voor, heel fijn.
Maar goed, die heeft TO niet eens meer nodig. TO, bedenk: je kunt binnen 1 maand zwanger zijn en het kan jaren duren. Voor de meesten duurt het maximaal een jaar, maar je weet het niet van tevoren. Over 9 weken mag ik na 2.5 jaar eindelijk mijn kleine jochie in mijn armen houden. Ik heb echt voor hem moeten vechten. Het heeft me veel verdriet en angst bezorgd, dat het niet lukte. Kinderen kun je echt niet plannen, je hebt geen enkele garantie voor wanneer het raak is. Mijn kinderwens was al ondraaglijk groot toen we begonnen met proberen, moet je nagaan hoe groot hij was na 22 menstruaties teleurstelling. Ik weet niet hoe dat had gemoeten als ik mijn kinderwens nog een paar jaar uit had gesteld. Het was bij mij zo sterk, zo allesoverheersend. Ik ben mezelf nog elke dag dankbaar dat ik er gewoon voor ben gegaan en niet heb gewacht, want het was psychisch nu al zwaar genoeg. Ik denk soms wel eens dat ik het een soort van intuïtief aanvoelde. Dat mijn eierstokken zo oorverdovend klepperden om me iets duidelijk te maken: begin nou maar vast, want het gaat wel even duren.
Maar goed, da's achteraf gepraat. Ik zou vooral nadenken hoe sterk je kinderwens is en hoe sterk die is in verhouding tot je carrièrewens. Als je weet welke groter is, weet je welke je prioriteit moet geven
Want natuurlijk kun je rationeel gezien wachten tot je een jaar aan het werk bent. Erg verstandig waarschijnlijk zelfs. Maar emotioneel gezien was het voor mij gewoon geen optie meer, en of dat het voor jou is kun jij alleen bepalen. En als die emotionele kant nu de overhand neemt, dan kom je er ook echt wel. Je spoelt echt niet je hele carrière door.
Overigens ben ik het niet met je eens wb wennen aan werk, ik vind werken veel overzichtelijker en veel minder discipline vragen dan studeren (ik ben pas net weer begonnen met studeren, heb - op niveau - gewerkt afgelopen tijd). Had een leuke baan en vond het verder lekker rustig, weekenden en avonden waren gewoon van mij en niet zoveel deadlines en een externe motivator hielp ook wel.
Maar ja, het werk zelf is niet wat ik uiteindelijk wil en voor het werk dat ik wil is er toch echt maar 1 enkele weg die naar Rome leidt, geen enkele andere mogelijkheid.
Gelukkig heb ik eigenlijk alleen nog maar stages en heb ik mijn masterthesis nu af, dat leek me niet zo lekker combineren met een kind. Met een zwangerschap was het juist goed te combineren vind ik. Wel wat zwaarder, maar te doen. En trots op mezelf dat ik 30 weken zwanger nog even mijn scriptie heb staan verdedigen
En wb solliciteren: ik ken echt zoveel mensen die pas willen starten met hun baan een halfjaar - jaar na hun afstuderen, om zeer uiteenlopende redenen. Ze willen nog op reis, zijn zwanger, weten niet wat ze willen worden, enz. Dus dat je niet direct van je master in je baan rolt vind ik echt helemaal niet gek en zie ik eerder als normaal dan als een uitzondering. Veel zwangere vrouwen kiezen ervoor te solliciteren als de baby er is, in mijn ervaring, maar soms solliciteren ze ook gewoon voor na hun verlof.
Verder: combineer je studie en baby ook nog met een baan? Begrijp ik dat goed? Want die situatie lijkt me wel te zwaar. Mijn man heeft een vast inkomen waarvan we gelukkig rond kunnen komen, dus dat maakt het makkelijker. En de faculteit denkt ontzettend mee: stages mogen parttime, er wordt kolfruimte voor me georganiseerd, ik mocht zelf inplannen tot wanneer ik verlof wilde (dus ga pas weer aan de slag als zoontje 5 maanden is). Iedereen vindt het hartstikke leuk juist en er zijn er velen mij voorgegaan dus er zijn allerlei programma's en mogelijkheden voor, heel fijn.
Maar goed, die heeft TO niet eens meer nodig. TO, bedenk: je kunt binnen 1 maand zwanger zijn en het kan jaren duren. Voor de meesten duurt het maximaal een jaar, maar je weet het niet van tevoren. Over 9 weken mag ik na 2.5 jaar eindelijk mijn kleine jochie in mijn armen houden. Ik heb echt voor hem moeten vechten. Het heeft me veel verdriet en angst bezorgd, dat het niet lukte. Kinderen kun je echt niet plannen, je hebt geen enkele garantie voor wanneer het raak is. Mijn kinderwens was al ondraaglijk groot toen we begonnen met proberen, moet je nagaan hoe groot hij was na 22 menstruaties teleurstelling. Ik weet niet hoe dat had gemoeten als ik mijn kinderwens nog een paar jaar uit had gesteld. Het was bij mij zo sterk, zo allesoverheersend. Ik ben mezelf nog elke dag dankbaar dat ik er gewoon voor ben gegaan en niet heb gewacht, want het was psychisch nu al zwaar genoeg. Ik denk soms wel eens dat ik het een soort van intuïtief aanvoelde. Dat mijn eierstokken zo oorverdovend klepperden om me iets duidelijk te maken: begin nou maar vast, want het gaat wel even duren.
Maar goed, da's achteraf gepraat. Ik zou vooral nadenken hoe sterk je kinderwens is en hoe sterk die is in verhouding tot je carrièrewens. Als je weet welke groter is, weet je welke je prioriteit moet geven
Want natuurlijk kun je rationeel gezien wachten tot je een jaar aan het werk bent. Erg verstandig waarschijnlijk zelfs. Maar emotioneel gezien was het voor mij gewoon geen optie meer, en of dat het voor jou is kun jij alleen bepalen. En als die emotionele kant nu de overhand neemt, dan kom je er ook echt wel. Je spoelt echt niet je hele carrière door.
woensdag 8 maart 2017 om 14:35
Lux,
Mooi hoe je dit zegt! En wat heerlijk dat het voor jou allemaal zo op z'n plek valt. Ik ben het met je eens dat je ook nog maar eens moet zien of je (meteen) zwanger kunt worden. Het leven valt in die zin niet rationeel te benaderen. Ik weet wel dat ik altijd gezegd heb dat ik mama wil worden. Als mensen mij nu vragen; wat wil jij nou écht met je leven? dan is mijn antwoord: een groot gezin. Dus dat het een hoge prioriteit heeft (hoger dan een carrière) staat vast. Toch wil ik het werkende leven niet meteen 100% van de baan schuiven. En daar komt dan ook de twijfel: moet ik het niet eerst is 1-2 jaar uitstellen. En tegelijkertijd is dat zo lastig!
Hoe ben jij dat straks van plan te gaan doen, met werken, als je kleintje er is?
En wauw, met een dikke buik je scriptie verdedigen! You rock
Mooi hoe je dit zegt! En wat heerlijk dat het voor jou allemaal zo op z'n plek valt. Ik ben het met je eens dat je ook nog maar eens moet zien of je (meteen) zwanger kunt worden. Het leven valt in die zin niet rationeel te benaderen. Ik weet wel dat ik altijd gezegd heb dat ik mama wil worden. Als mensen mij nu vragen; wat wil jij nou écht met je leven? dan is mijn antwoord: een groot gezin. Dus dat het een hoge prioriteit heeft (hoger dan een carrière) staat vast. Toch wil ik het werkende leven niet meteen 100% van de baan schuiven. En daar komt dan ook de twijfel: moet ik het niet eerst is 1-2 jaar uitstellen. En tegelijkertijd is dat zo lastig!
Hoe ben jij dat straks van plan te gaan doen, met werken, als je kleintje er is?
En wauw, met een dikke buik je scriptie verdedigen! You rock
woensdag 8 maart 2017 om 15:13
quote:Snoepje35 schreef op 08 maart 2017 @ 14:35:
Lux,
Mooi hoe je dit zegt! En wat heerlijk dat het voor jou allemaal zo op z'n plek valt. Ik ben het met je eens dat je ook nog maar eens moet zien of je (meteen) zwanger kunt worden. Het leven valt in die zin niet rationeel te benaderen. Ik weet wel dat ik altijd gezegd heb dat ik mama wil worden. Als mensen mij nu vragen; wat wil jij nou écht met je leven? dan is mijn antwoord: een groot gezin. Dus dat het een hoge prioriteit heeft (hoger dan een carrière) staat vast. Toch wil ik het werkende leven niet meteen 100% van de baan schuiven. En daar komt dan ook de twijfel: moet ik het niet eerst is 1-2 jaar uitstellen. En tegelijkertijd is dat zo lastig!
Hoe ben jij dat straks van plan te gaan doen, met werken, als je kleintje er is?
En wauw, met een dikke buik je scriptie verdedigen! You rock
Op dezelfde manier als nu eigenlijk: ik wil ongeveer 32 uur werken (iig max 4 dagen, maar 4x7/8/9, het kan allemaal, afhankelijk van hoe graag ik de baan wil en hoe het verdient en wat de mogelijkheden zijn ) en man ook, al is dat misschien handiger anders in te delen als we eenmaal met schooltijden te maken krijgen. Dus hoe het er tegen die tijd uit gaat zien weet ik niet zo goed, dat zien we dan wel.
De een brengt, de ander haalt en we hebben een kdv uitgezocht waar hij tussen de middag warm eet, zodat mocht hij moe zijn als hij uit het kdv komt, hij ook gewoon een boterhammetje kan eten en eten geen strijd wordt vanwege oververmoeidheid. Hij gaat 3 dagen in de week en is 4 dagen thuis en dat zal zo blijven als ik straks ook werk, tot hij naar school gaat.
En onze 'papadag' en 'mamadag' worden ook echt dagen dat we aandacht hebben voor hem (en een eventueel broertje/zusje op een gegeven moment), dus niet thuis werken op die dagen enzo. En het weekend is gezinstijd, dus dan kunnen we samen dingetjes doen of naar de opa's/oma's of man gaat eens met vrienden op stap of ik met vriendinnen ofzo.
Dus eigenlijk zoals zoveel gezinnen denk ik. Ik hoop mijn gezin eerder compleet te hebben dan ik mijn master op zak heb, en anders zal ik als ik pas een baan heb toch echt zwanger gaan raken van de tweede denk ik. Maar we zien wel hoe het loopt.
Ik denk er niet meer zoveel over na, het komt zoals het komt.
En waarom zou je je carrière aan de kant schuiven als je een kind krijgt? Echt niet hoor. Dat bedoel ik met overdreven angst? Stel jij studeert af in juni 2018, denk je echt dat het veel uitmaakt of je wil starten in september of december 2018? Welnee.
En als je al een baan hebt ga je er neem ik aan ook niet opeens een jaar tussenuit om voor je spruit te zorgen, dan zou je ook gewoon doorgaan met je werk zoals het gaat. Het grootste verschil is misschien het aantal uren dat je wil werken, als je al een tijdje ergens werkt kun je mbv ouderschapsverlof bijv tijdelijk van 32 uur naar 24 uur. Onbetaald meestal, maar dan krijg je wel die uren weer terug zodra je dat wil. Dus dat is eigenlijk het grootste voordeel. Want er zijn niet zoveel WO-functies voor 24 uur en je hebt er pas na een jaar recht op, op ouderschapsverlof. Dus dat is mijns inziens het belangrijkste voordeel aan wachten.
Lux,
Mooi hoe je dit zegt! En wat heerlijk dat het voor jou allemaal zo op z'n plek valt. Ik ben het met je eens dat je ook nog maar eens moet zien of je (meteen) zwanger kunt worden. Het leven valt in die zin niet rationeel te benaderen. Ik weet wel dat ik altijd gezegd heb dat ik mama wil worden. Als mensen mij nu vragen; wat wil jij nou écht met je leven? dan is mijn antwoord: een groot gezin. Dus dat het een hoge prioriteit heeft (hoger dan een carrière) staat vast. Toch wil ik het werkende leven niet meteen 100% van de baan schuiven. En daar komt dan ook de twijfel: moet ik het niet eerst is 1-2 jaar uitstellen. En tegelijkertijd is dat zo lastig!
Hoe ben jij dat straks van plan te gaan doen, met werken, als je kleintje er is?
En wauw, met een dikke buik je scriptie verdedigen! You rock
Op dezelfde manier als nu eigenlijk: ik wil ongeveer 32 uur werken (iig max 4 dagen, maar 4x7/8/9, het kan allemaal, afhankelijk van hoe graag ik de baan wil en hoe het verdient en wat de mogelijkheden zijn ) en man ook, al is dat misschien handiger anders in te delen als we eenmaal met schooltijden te maken krijgen. Dus hoe het er tegen die tijd uit gaat zien weet ik niet zo goed, dat zien we dan wel.
De een brengt, de ander haalt en we hebben een kdv uitgezocht waar hij tussen de middag warm eet, zodat mocht hij moe zijn als hij uit het kdv komt, hij ook gewoon een boterhammetje kan eten en eten geen strijd wordt vanwege oververmoeidheid. Hij gaat 3 dagen in de week en is 4 dagen thuis en dat zal zo blijven als ik straks ook werk, tot hij naar school gaat.
En onze 'papadag' en 'mamadag' worden ook echt dagen dat we aandacht hebben voor hem (en een eventueel broertje/zusje op een gegeven moment), dus niet thuis werken op die dagen enzo. En het weekend is gezinstijd, dus dan kunnen we samen dingetjes doen of naar de opa's/oma's of man gaat eens met vrienden op stap of ik met vriendinnen ofzo.
Dus eigenlijk zoals zoveel gezinnen denk ik. Ik hoop mijn gezin eerder compleet te hebben dan ik mijn master op zak heb, en anders zal ik als ik pas een baan heb toch echt zwanger gaan raken van de tweede denk ik. Maar we zien wel hoe het loopt.
Ik denk er niet meer zoveel over na, het komt zoals het komt.
En waarom zou je je carrière aan de kant schuiven als je een kind krijgt? Echt niet hoor. Dat bedoel ik met overdreven angst? Stel jij studeert af in juni 2018, denk je echt dat het veel uitmaakt of je wil starten in september of december 2018? Welnee.
En als je al een baan hebt ga je er neem ik aan ook niet opeens een jaar tussenuit om voor je spruit te zorgen, dan zou je ook gewoon doorgaan met je werk zoals het gaat. Het grootste verschil is misschien het aantal uren dat je wil werken, als je al een tijdje ergens werkt kun je mbv ouderschapsverlof bijv tijdelijk van 32 uur naar 24 uur. Onbetaald meestal, maar dan krijg je wel die uren weer terug zodra je dat wil. Dus dat is eigenlijk het grootste voordeel. Want er zijn niet zoveel WO-functies voor 24 uur en je hebt er pas na een jaar recht op, op ouderschapsverlof. Dus dat is mijns inziens het belangrijkste voordeel aan wachten.
donderdag 9 maart 2017 om 21:41
quote:lux. schreef op 08 maart 2017 @ 10:30:
Jammer dat jij het zo anders ervaart Zahraha.
ik heb geen seconde spijt gehad hoor van de keus het zo te doen. Maar vond het wel zwaarder dan van tevoren verwacht.
Overigens ben ik het niet met je eens wb wennen aan werk, ik vind werken veel overzichtelijker en veel minder discipline vragen dan studeren (ik ben pas net weer begonnen met studeren, heb - op niveau - gewerkt afgelopen tijd). Had een leuke baan en vond het verder lekker rustig, weekenden en avonden waren gewoon van mij en niet zoveel deadlines en een externe motivator hielp ook wel.
Ja maar dat is dus het grote verschil tussen jouw werk en dat van mij en dat van to zolang ze nog geen werk heeft. Jij bent er al gewend. Je zit op je plek. Lekker rustig etc. Ik kreeg tegelijkertijd een baby en een nieuwe baan(gesolliciteerd tijdens verlof). Dat was heel heavy. Zou het een ander niet snel adviseren omdat zo te doen. Daarom en alleen daarom adviseer ik to om eerst in elk geval een jaartje te werken, te wennen en wie weet valt het bij haar ook mee maar to werkt nu nog niet (fulltime) en kan dat dus nu nog niet makkelijk inschatten. Ik zeg alleen
Maar ja, het werk zelf is niet wat ik uiteindelijk wil en voor het werk dat ik wil is er toch echt maar 1 enkele weg die naar Rome leidt, geen enkele andere mogelijkheid.
Gelukkig heb ik eigenlijk alleen nog maar stages en heb ik mijn masterthesis nu af, dat leek me niet zo lekker combineren met een kind. Met een zwangerschap was het juist goed te combineren vind ik. Wel wat zwaarder, maar te doen. En trots op mezelf dat ik 30 weken zwanger nog even mijn scriptie heb staan verdedigen
En wb solliciteren: ik ken echt zoveel mensen die pas willen starten met hun baan een halfjaar - jaar na hun afstuderen, om zeer uiteenlopende redenen. Ze willen nog op reis, zijn zwanger, weten niet wat ze willen worden, enz. Dus dat je niet direct van je master in je baan rolt vind ik echt helemaal niet gek en zie ik eerder als normaal dan als een uitzondering. Veel zwangere vrouwen kiezen ervoor te solliciteren als de baby er is, in mijn ervaring, maar soms solliciteren ze ook gewoon voor na hun verlof.
Verder: combineer je studie en baby ook nog met een baan? Begrijp ik dat goed? Want die situatie lijkt me wel te zwaar. Mijn man heeft een vast inkomen waarvan we gelukkig rond kunnen komen, dus dat maakt het makkelijker.
Ja inderdaad. Mijn man verdient alleen niet genoeg dus was wel noodzaak, zonder te stoppen met studie. misschien is dit ook een overweging voor to: redden ze het ook op 1 inkomen mocht het allemaal tegenvallen?
En de faculteit denkt ontzettend mee: stages mogen parttime, er wordt kolfruimte voor me georganiseerd, ik mocht zelf inplannen tot wanneer ik verlof wilde (dus ga pas weer aan de slag als zoontje 5 maanden is). Iedereen vindt het hartstikke leuk juist en er zijn er velen mij voorgegaan dus er zijn allerlei programma's en mogelijkheden voor, heel fijn.
Maar goed, die heeft TO niet eens meer nodig. TO, bedenk: je kunt binnen 1 maand zwanger zijn en het kan jaren duren. Voor de meesten duurt het maximaal een jaar, maar je weet het niet van tevoren. Over 9 weken mag ik na 2.5 jaar eindelijk mijn kleine jochie in mijn armen houden. Ik heb echt voor hem moeten vechten. Het heeft me veel verdriet en angst bezorgd, dat het niet lukte. Kinderen kun je echt niet plannen, je hebt geen enkele garantie voor wanneer het raak is. Mijn kinderwens was al ondraaglijk groot toen we begonnen met proberen, moet je nagaan hoe groot hij was na 22 menstruaties teleurstelling. Ik weet niet hoe dat had gemoeten als ik mijn kinderwens nog een paar jaar uit had gesteld. Het was bij mij zo sterk, zo allesoverheersend. Ik ben mezelf nog elke dag dankbaar dat ik er gewoon voor ben gegaan en niet heb gewacht, want het was psychisch nu al zwaar genoeg. Ik denk soms wel eens dat ik het een soort van intuïtief aanvoelde. Dat mijn eierstokken zo oorverdovend klepperden om me iets duidelijk te maken: begin nou maar vast, want het gaat wel even duren.
Maar goed, da's achteraf gepraat. Ik zou vooral nadenken hoe sterk je kinderwens is en hoe sterk die is in verhouding tot je carrièrewens. Als je weet welke groter is, weet je welke je prioriteit moet geven
Want natuurlijk kun je rationeel gezien wachten tot je een jaar aan het werk bent. Erg verstandig waarschijnlijk zelfs. Maar emotioneel gezien was het voor mij gewoon geen optie meer, en of dat het voor jou is kun jij alleen bepalen. En als die emotionele kant nu de overhand neemt, dan kom je er ook echt wel. Je spoelt echt niet je hele carrière door.
Jammer dat jij het zo anders ervaart Zahraha.
ik heb geen seconde spijt gehad hoor van de keus het zo te doen. Maar vond het wel zwaarder dan van tevoren verwacht.
Overigens ben ik het niet met je eens wb wennen aan werk, ik vind werken veel overzichtelijker en veel minder discipline vragen dan studeren (ik ben pas net weer begonnen met studeren, heb - op niveau - gewerkt afgelopen tijd). Had een leuke baan en vond het verder lekker rustig, weekenden en avonden waren gewoon van mij en niet zoveel deadlines en een externe motivator hielp ook wel.
Ja maar dat is dus het grote verschil tussen jouw werk en dat van mij en dat van to zolang ze nog geen werk heeft. Jij bent er al gewend. Je zit op je plek. Lekker rustig etc. Ik kreeg tegelijkertijd een baby en een nieuwe baan(gesolliciteerd tijdens verlof). Dat was heel heavy. Zou het een ander niet snel adviseren omdat zo te doen. Daarom en alleen daarom adviseer ik to om eerst in elk geval een jaartje te werken, te wennen en wie weet valt het bij haar ook mee maar to werkt nu nog niet (fulltime) en kan dat dus nu nog niet makkelijk inschatten. Ik zeg alleen
Maar ja, het werk zelf is niet wat ik uiteindelijk wil en voor het werk dat ik wil is er toch echt maar 1 enkele weg die naar Rome leidt, geen enkele andere mogelijkheid.
Gelukkig heb ik eigenlijk alleen nog maar stages en heb ik mijn masterthesis nu af, dat leek me niet zo lekker combineren met een kind. Met een zwangerschap was het juist goed te combineren vind ik. Wel wat zwaarder, maar te doen. En trots op mezelf dat ik 30 weken zwanger nog even mijn scriptie heb staan verdedigen
En wb solliciteren: ik ken echt zoveel mensen die pas willen starten met hun baan een halfjaar - jaar na hun afstuderen, om zeer uiteenlopende redenen. Ze willen nog op reis, zijn zwanger, weten niet wat ze willen worden, enz. Dus dat je niet direct van je master in je baan rolt vind ik echt helemaal niet gek en zie ik eerder als normaal dan als een uitzondering. Veel zwangere vrouwen kiezen ervoor te solliciteren als de baby er is, in mijn ervaring, maar soms solliciteren ze ook gewoon voor na hun verlof.
Verder: combineer je studie en baby ook nog met een baan? Begrijp ik dat goed? Want die situatie lijkt me wel te zwaar. Mijn man heeft een vast inkomen waarvan we gelukkig rond kunnen komen, dus dat maakt het makkelijker.
Ja inderdaad. Mijn man verdient alleen niet genoeg dus was wel noodzaak, zonder te stoppen met studie. misschien is dit ook een overweging voor to: redden ze het ook op 1 inkomen mocht het allemaal tegenvallen?
En de faculteit denkt ontzettend mee: stages mogen parttime, er wordt kolfruimte voor me georganiseerd, ik mocht zelf inplannen tot wanneer ik verlof wilde (dus ga pas weer aan de slag als zoontje 5 maanden is). Iedereen vindt het hartstikke leuk juist en er zijn er velen mij voorgegaan dus er zijn allerlei programma's en mogelijkheden voor, heel fijn.
Maar goed, die heeft TO niet eens meer nodig. TO, bedenk: je kunt binnen 1 maand zwanger zijn en het kan jaren duren. Voor de meesten duurt het maximaal een jaar, maar je weet het niet van tevoren. Over 9 weken mag ik na 2.5 jaar eindelijk mijn kleine jochie in mijn armen houden. Ik heb echt voor hem moeten vechten. Het heeft me veel verdriet en angst bezorgd, dat het niet lukte. Kinderen kun je echt niet plannen, je hebt geen enkele garantie voor wanneer het raak is. Mijn kinderwens was al ondraaglijk groot toen we begonnen met proberen, moet je nagaan hoe groot hij was na 22 menstruaties teleurstelling. Ik weet niet hoe dat had gemoeten als ik mijn kinderwens nog een paar jaar uit had gesteld. Het was bij mij zo sterk, zo allesoverheersend. Ik ben mezelf nog elke dag dankbaar dat ik er gewoon voor ben gegaan en niet heb gewacht, want het was psychisch nu al zwaar genoeg. Ik denk soms wel eens dat ik het een soort van intuïtief aanvoelde. Dat mijn eierstokken zo oorverdovend klepperden om me iets duidelijk te maken: begin nou maar vast, want het gaat wel even duren.
Maar goed, da's achteraf gepraat. Ik zou vooral nadenken hoe sterk je kinderwens is en hoe sterk die is in verhouding tot je carrièrewens. Als je weet welke groter is, weet je welke je prioriteit moet geven
Want natuurlijk kun je rationeel gezien wachten tot je een jaar aan het werk bent. Erg verstandig waarschijnlijk zelfs. Maar emotioneel gezien was het voor mij gewoon geen optie meer, en of dat het voor jou is kun jij alleen bepalen. En als die emotionele kant nu de overhand neemt, dan kom je er ook echt wel. Je spoelt echt niet je hele carrière door.
donderdag 9 maart 2017 om 23:03
quote:lux. schreef op 08 maart 2017 @ 15:13:
[...]
Op dezelfde manier als nu eigenlijk: ik wil ongeveer 32 uur werken (iig max 4 dagen, maar 4x7/8/9, het kan allemaal, afhankelijk van hoe graag ik de baan wil en hoe het verdient en wat de mogelijkheden zijn ) en man ook, al is dat misschien handiger anders in te delen als we eenmaal met schooltijden te maken krijgen. Dus hoe het er tegen die tijd uit gaat zien weet ik niet zo goed, dat zien we dan wel.
De een brengt, de ander haalt en we hebben een kdv uitgezocht waar hij tussen de middag warm eet, zodat mocht hij moe zijn als hij uit het kdv komt, hij ook gewoon een boterhammetje kan eten en eten geen strijd wordt vanwege oververmoeidheid. Hij gaat 3 dagen in de week en is 4 dagen thuis en dat zal zo blijven als ik straks ook werk, tot hij naar school gaat.
En onze 'papadag' en 'mamadag' worden ook echt dagen dat we aandacht hebben voor hem (en een eventueel broertje/zusje op een gegeven moment), dus niet thuis werken op die dagen enzo. En het weekend is gezinstijd, dus dan kunnen we samen dingetjes doen of naar de opa's/oma's of man gaat eens met vrienden op stap of ik met vriendinnen ofzo.
Dus eigenlijk zoals zoveel gezinnen denk ik. Ik hoop mijn gezin eerder compleet te hebben dan ik mijn master op zak heb, en anders zal ik als ik pas een baan heb toch echt zwanger gaan raken van de tweede denk ik. Maar we zien wel hoe het loopt.
Ik denk er niet meer zoveel over na, het komt zoals het komt.
En waarom zou je je carrière aan de kant schuiven als je een kind krijgt? Echt niet hoor. Dat bedoel ik met overdreven angst? Stel jij studeert af in juni 2018, denk je echt dat het veel uitmaakt of je wil starten in september of december 2018? Welnee.
En als je al een baan hebt ga je er neem ik aan ook niet opeens een jaar tussenuit om voor je spruit te zorgen, dan zou je ook gewoon doorgaan met je werk zoals het gaat. Het grootste verschil is misschien het aantal uren dat je wil werken, als je al een tijdje ergens werkt kun je mbv ouderschapsverlof bijv tijdelijk van 32 uur naar 24 uur. Onbetaald meestal, maar dan krijg je wel die uren weer terug zodra je dat wil. Dus dat is eigenlijk het grootste voordeel. Want er zijn niet zoveel WO-functies voor 24 uur en je hebt er pas na een jaar recht op, op ouderschapsverlof. Dus dat is mijns inziens het belangrijkste voordeel aan wachten.Nee hoor, zodra je in dienst bent heb je er al recht op
[...]
Op dezelfde manier als nu eigenlijk: ik wil ongeveer 32 uur werken (iig max 4 dagen, maar 4x7/8/9, het kan allemaal, afhankelijk van hoe graag ik de baan wil en hoe het verdient en wat de mogelijkheden zijn ) en man ook, al is dat misschien handiger anders in te delen als we eenmaal met schooltijden te maken krijgen. Dus hoe het er tegen die tijd uit gaat zien weet ik niet zo goed, dat zien we dan wel.
De een brengt, de ander haalt en we hebben een kdv uitgezocht waar hij tussen de middag warm eet, zodat mocht hij moe zijn als hij uit het kdv komt, hij ook gewoon een boterhammetje kan eten en eten geen strijd wordt vanwege oververmoeidheid. Hij gaat 3 dagen in de week en is 4 dagen thuis en dat zal zo blijven als ik straks ook werk, tot hij naar school gaat.
En onze 'papadag' en 'mamadag' worden ook echt dagen dat we aandacht hebben voor hem (en een eventueel broertje/zusje op een gegeven moment), dus niet thuis werken op die dagen enzo. En het weekend is gezinstijd, dus dan kunnen we samen dingetjes doen of naar de opa's/oma's of man gaat eens met vrienden op stap of ik met vriendinnen ofzo.
Dus eigenlijk zoals zoveel gezinnen denk ik. Ik hoop mijn gezin eerder compleet te hebben dan ik mijn master op zak heb, en anders zal ik als ik pas een baan heb toch echt zwanger gaan raken van de tweede denk ik. Maar we zien wel hoe het loopt.
Ik denk er niet meer zoveel over na, het komt zoals het komt.
En waarom zou je je carrière aan de kant schuiven als je een kind krijgt? Echt niet hoor. Dat bedoel ik met overdreven angst? Stel jij studeert af in juni 2018, denk je echt dat het veel uitmaakt of je wil starten in september of december 2018? Welnee.
En als je al een baan hebt ga je er neem ik aan ook niet opeens een jaar tussenuit om voor je spruit te zorgen, dan zou je ook gewoon doorgaan met je werk zoals het gaat. Het grootste verschil is misschien het aantal uren dat je wil werken, als je al een tijdje ergens werkt kun je mbv ouderschapsverlof bijv tijdelijk van 32 uur naar 24 uur. Onbetaald meestal, maar dan krijg je wel die uren weer terug zodra je dat wil. Dus dat is eigenlijk het grootste voordeel. Want er zijn niet zoveel WO-functies voor 24 uur en je hebt er pas na een jaar recht op, op ouderschapsverlof. Dus dat is mijns inziens het belangrijkste voordeel aan wachten.Nee hoor, zodra je in dienst bent heb je er al recht op
dinsdag 14 maart 2017 om 12:52
Hoihoi. Hier nog eentje. Ben inmiddels 24 jaar oud en zwanger. Verder heb ik mijn bachelor op zak. Na vele sollicitaties en afwijzingen hebben we besloten dat we eerst een gezin gaan starten. Kinderwens is groot en de kans op een baan erg klein, vandaar dat ik mn master nog niet ben gaan halen, wil over een paar jaar nog alle kanten op kunnen. Heb nu een bijbaantje voor 10 uur per week en het loopt prima. Financieel zal het geen rijkdom zijn straks maar er valt wel makkelijk van rond te komen. Ben ook de teleurstellingen op de arbeidsmarkt meer dan zat en vanaf mijn leeftijd beginnen de vragen al te komen over evt kinderwens, ronduit ongepast tijdens de sollicitatie maar ze nemen toch liever een man in dienst. Ik hoop dat me over 10 jaar meer kansen gegund worden op de arbeidsmarkt. Zir nu te denken een echt vrouwenberoep te gaan doen waar ze wel vrouwvriendelijk móeten zijn. Zoals werken bij de kinderopvang of als verloskundige. Wie weet ik ga de komende jaren gewoon volop genieten van mijn gezin.
dinsdag 14 maart 2017 om 13:44
quote:Zahraha schreef op 09 maart 2017 @ 21:41:
[...]
Nee ik zat dus juist niet op m'n plek, vandaar dat ik weer ben gaan studeren. Maar toen ik ging werken had ik niet zoiets van 'nou wat wennen dit'. Vond het rustiger dan studeren. En wie zegt dat TO geen werkervaring heeft? Misschien heeft ze dat wel. Dan nog is een nieuwe baan zwaar, en zeker icm baby, maar dat neem je dan op de koop toe. Dat is 'de prijs' die je betaalt. Aan TO om te bepalen of dat het waard is of niet. De andere prijs is je kinderwens nog 1 of 2 jaar uitstellen.
Maar wij zouden de kinderwens idd hebben uitgesteld als ik een baan had moeten hebben naast mijn studie, dat was mij too much geweest.
[...]
Nee ik zat dus juist niet op m'n plek, vandaar dat ik weer ben gaan studeren. Maar toen ik ging werken had ik niet zoiets van 'nou wat wennen dit'. Vond het rustiger dan studeren. En wie zegt dat TO geen werkervaring heeft? Misschien heeft ze dat wel. Dan nog is een nieuwe baan zwaar, en zeker icm baby, maar dat neem je dan op de koop toe. Dat is 'de prijs' die je betaalt. Aan TO om te bepalen of dat het waard is of niet. De andere prijs is je kinderwens nog 1 of 2 jaar uitstellen.
Maar wij zouden de kinderwens idd hebben uitgesteld als ik een baan had moeten hebben naast mijn studie, dat was mij too much geweest.
