Entertainment
alle pijlers
Gepest!! (TV)
donderdag 5 mei 2011 om 21:33
RTL 4
Confrontatie met oude pestkop
Confrontatie met oude pestkop
Mirelle had geen leuke middelbare schooltijd. Het meisje werd in de brugklas ontzettend gepest. Jongens riepen haar na, sloegen haar tijdens de les op het hoofd en lieten haar struikelen. Ze heeft er haar hele leven last van gehad. In het nieuwe programma Gepest zoekt ze de plaaggeesten uit haar jeugd op en confronteert ze hen met de ingrijpende gevolgen van het pesten.
Kwetsbare mensen
Peter van der Vorst stond aan de wieg van het programma en neemt ook de presentatie op zich. Hij bespeurde tijdens het draaien een aantal opmerkelijke parallellen tussen de kinderen die gepest werden. “Het zijn toch heel vaak kwetsbare mensen. Ze worden niet eens zo zeer gepest omdat ze er anders uitzien, maar gewoon vanwege hun karakter. Ze pakken plagerijen eerder op als pesten. Zodra mensen zien dat dit werkt, dan ben je pas echt de pineut.”
Rode draad
Ook in het vervolg van hun leven zijn er veel overeenkomsten tussen de slachtoffers van pesterijen. “Je ziet dat ze in hun leven opmerkelijk vaak in de zorg gaan werken. Bijna iedere brief die we binnenkrijgen is van iemand in de kraamzorg of de psychische hulpverlening. En ze zijn allemaal heel perfectionistisch, dat zie je ook aan Mirelle. Ze willen het graag goed doen, dat is een rode draad door alle verhalen.”
Signalen
Peter hoopt dat zijn programma een positieve gevolgen zal hebben voor slachtoffers van pesterijen. “Je kunt pesten nooit laten verdwijnen, maar de aandacht ervoor helpt. Net als dit programma: als mensen ernaar kijken, dan weten ze dat ze niet de enige zijn. Ouders en leraren zien het programma ook en gaan misschien beter op de signalen letten en die ook serieus nemen. Dat was eigenlijk ook het doel waarmee ik het programma ging maken. We dachten: prachtig thema, gek dat het er nog niet is. Hier kunnen we echt iets mee betekenen.”
Confrontatie met oude pestkop
Confrontatie met oude pestkop
Mirelle had geen leuke middelbare schooltijd. Het meisje werd in de brugklas ontzettend gepest. Jongens riepen haar na, sloegen haar tijdens de les op het hoofd en lieten haar struikelen. Ze heeft er haar hele leven last van gehad. In het nieuwe programma Gepest zoekt ze de plaaggeesten uit haar jeugd op en confronteert ze hen met de ingrijpende gevolgen van het pesten.
Kwetsbare mensen
Peter van der Vorst stond aan de wieg van het programma en neemt ook de presentatie op zich. Hij bespeurde tijdens het draaien een aantal opmerkelijke parallellen tussen de kinderen die gepest werden. “Het zijn toch heel vaak kwetsbare mensen. Ze worden niet eens zo zeer gepest omdat ze er anders uitzien, maar gewoon vanwege hun karakter. Ze pakken plagerijen eerder op als pesten. Zodra mensen zien dat dit werkt, dan ben je pas echt de pineut.”
Rode draad
Ook in het vervolg van hun leven zijn er veel overeenkomsten tussen de slachtoffers van pesterijen. “Je ziet dat ze in hun leven opmerkelijk vaak in de zorg gaan werken. Bijna iedere brief die we binnenkrijgen is van iemand in de kraamzorg of de psychische hulpverlening. En ze zijn allemaal heel perfectionistisch, dat zie je ook aan Mirelle. Ze willen het graag goed doen, dat is een rode draad door alle verhalen.”
Signalen
Peter hoopt dat zijn programma een positieve gevolgen zal hebben voor slachtoffers van pesterijen. “Je kunt pesten nooit laten verdwijnen, maar de aandacht ervoor helpt. Net als dit programma: als mensen ernaar kijken, dan weten ze dat ze niet de enige zijn. Ouders en leraren zien het programma ook en gaan misschien beter op de signalen letten en die ook serieus nemen. Dat was eigenlijk ook het doel waarmee ik het programma ging maken. We dachten: prachtig thema, gek dat het er nog niet is. Hier kunnen we echt iets mee betekenen.”
vrijdag 27 mei 2011 om 14:04
@ Star en zusenzo , jullie hebben heus gelijk hoor, het is ook niet aardig van mij (om het bij mezelf te houden) dat ik die drie knir knar en knor noem.
@julus, ik vraag me dat ook af, heb hier weleens gelezen dat mensen het konden zien aan anderen dat en waarom ze gepest werden? Ik heb dat nooit eigenlijk. Merkte wel door dit programma dat ik bepaalde pesterijen afgedaan heb als het hoort erbij, maar dat het eigenlijk toch wel iets met me gedaan heeft. Ben niet stelselmatig gepest, en nooit geslagen e.d. Wel dat er geroddeld werd over me, dat het bij ons thuis vies was (we hadden geen centte makken, maar we waren niet vies) iedereen luizen had en mijn moeder 'maar' schoonmaakster was. bah.
Voor iedereen die gepest is een dikke knuffel Het lijkt me heel moeilijk om het 'een plekje' te kunnen geven.
@julus, ik vraag me dat ook af, heb hier weleens gelezen dat mensen het konden zien aan anderen dat en waarom ze gepest werden? Ik heb dat nooit eigenlijk. Merkte wel door dit programma dat ik bepaalde pesterijen afgedaan heb als het hoort erbij, maar dat het eigenlijk toch wel iets met me gedaan heeft. Ben niet stelselmatig gepest, en nooit geslagen e.d. Wel dat er geroddeld werd over me, dat het bij ons thuis vies was (we hadden geen centte makken, maar we waren niet vies) iedereen luizen had en mijn moeder 'maar' schoonmaakster was. bah.
Voor iedereen die gepest is een dikke knuffel Het lijkt me heel moeilijk om het 'een plekje' te kunnen geven.
vrijdag 27 mei 2011 om 14:06
Ik heb het net gezien en kan mij wel voorstellen dat zij het niet meer herinneren.
Het is 25 jaar geleden. Gebeurtenissen die voor jou belangrijk zijn, die onthoud je gewoon. Maar als het een onbelangrijke gebeurtenis is voor jou en je er een ander beeld bij hebt dan herinner je je dat niet. In je hoofd zijn belevenissen vaak ook anders dan hoe een ander ze beleeft heeft.
Ik kan mij ook dingen niet meer herinneren en al helemaal niet wat ik wel of niet gezegd zou hebben tig jaar geleden tegen iemand.
De dochter van Natasha wordt momenteel ook gepest; en Barbara zei toen iets in de trant van 'fijn, dan voel ook een de andere kant'. Dat vind ik dan weer niet kunnen.
Ook al vond ik de 3 dames wel aan tokkie kant. Toch kan ik mij wel voorstellen waarom ze geen sorry wilde zeggen voor iets wat ze zich niet meer kunnen herinneren, dat zou inderdaad erg nep zijn hoor.
Het is 25 jaar geleden. Gebeurtenissen die voor jou belangrijk zijn, die onthoud je gewoon. Maar als het een onbelangrijke gebeurtenis is voor jou en je er een ander beeld bij hebt dan herinner je je dat niet. In je hoofd zijn belevenissen vaak ook anders dan hoe een ander ze beleeft heeft.
Ik kan mij ook dingen niet meer herinneren en al helemaal niet wat ik wel of niet gezegd zou hebben tig jaar geleden tegen iemand.
De dochter van Natasha wordt momenteel ook gepest; en Barbara zei toen iets in de trant van 'fijn, dan voel ook een de andere kant'. Dat vind ik dan weer niet kunnen.
Ook al vond ik de 3 dames wel aan tokkie kant. Toch kan ik mij wel voorstellen waarom ze geen sorry wilde zeggen voor iets wat ze zich niet meer kunnen herinneren, dat zou inderdaad erg nep zijn hoor.
vrijdag 27 mei 2011 om 14:07
Snoopy, ik denk, dat als je iets wilt verwerken, je door de pijn heen moet. Je moet eerst afbreken om daarna op te gaan bouwen. Niet leuk en heel pijnlijk, maar wel nodig om verder te kunnen. Je moet jezelf ahw dwingen om - in dit geval- naar het programma te kijken. Stapje voor stapje, eerst 5 minuutjes en straks misschien het hele programma uitzitten. En je bedenken dat het meisje van toen, nu een vrouw is die er mag zijn. Die dingen bereikt heeft, ondanks die moeilijke start. En misschien juist wel daardoor ergens is gekomen, waar ze anders niet gekomen zou zijn. Zo verkoop ik het maar naar mezelf, haha.
vrijdag 27 mei 2011 om 14:08
Snoopy en Julus: heel herkenbaar wat jullie beiden schrijven. Mooi dat jullie het grotendeels verwerkt hebben, al kom je er inderdaad niet helemaal vanaf denk ik. Dat onveilige gevoel in groepen zal altijd wel enigszins aanwezig zijn en blijven. Mag ik vragen hoe jullie het hebben verwerkt? Kregen jullie daar hulp bij, of hebbben jullie dat helemaal zelf gedaan?
vrijdag 27 mei 2011 om 14:10
Yellow; weet je, je word zo keihard als persoon stelselmatig gekleineerd en bekoeieneerd. Als het pesten jarenlang aanhoudt, weet je niet meer of je er nog wel mag zijn. Later is het lastig om te geloven dat mensen je echt interessant vinden, want het tegendeel is immers zolang "bewezen".
Alleen...je kunt een volwassene niet vergelijken met een kind. De kinderen van toen zijn nu volwassen en hebben hopelijk inzicht en levenservaring. Toen waren het meelopers, nu maken ze hopelijk hun eigen keuze.
Alleen...je kunt een volwassene niet vergelijken met een kind. De kinderen van toen zijn nu volwassen en hebben hopelijk inzicht en levenservaring. Toen waren het meelopers, nu maken ze hopelijk hun eigen keuze.
vrijdag 27 mei 2011 om 14:10
quote:Julus schreef op 27 mei 2011 @ 14:07:
Snoopy, ik denk, dat als je iets wilt verwerken, je door de pijn heen moet. Je moet eerst afbreken om daarna op te gaan bouwen. Niet leuk en heel pijnlijk, maar wel nodig om verder te kunnen. Je moet jezelf ahw dwingen om - in dit geval- naar het programma te kijken. Stapje voor stapje, eerst 5 minuutjes en straks misschien het hele programma uitzitten. En je bedenken dat het meisje van toen, nu een vrouw is die er mag zijn. Die dingen bereikt heeft, ondanks die moeilijke start. En misschien juist wel daardoor ergens is gekomen, waar ze anders niet gekomen zou zijn. Zo verkoop ik het maar naar mezelf, haha.
Je hebt wederom gelijk. Ik ben ook echt al heel vaak door die pijn heen gegaan. Mijn reactie op het programma nu is ook niet zo heftig als toen bij De Reünie, maar het valt me toch nog tegen. Ik weet echter dat dit erbij hoort. En hoe jij het verkoopt naar jezelf, zo doe ik dat ook: zonder dit verleden zou ik niet zijn wie ik nu ben.
Het is denk ik de onrechtvaardigheid, het onbegrip van anderen, het bagatelliseren dat me zo boos maakt.
Snoopy, ik denk, dat als je iets wilt verwerken, je door de pijn heen moet. Je moet eerst afbreken om daarna op te gaan bouwen. Niet leuk en heel pijnlijk, maar wel nodig om verder te kunnen. Je moet jezelf ahw dwingen om - in dit geval- naar het programma te kijken. Stapje voor stapje, eerst 5 minuutjes en straks misschien het hele programma uitzitten. En je bedenken dat het meisje van toen, nu een vrouw is die er mag zijn. Die dingen bereikt heeft, ondanks die moeilijke start. En misschien juist wel daardoor ergens is gekomen, waar ze anders niet gekomen zou zijn. Zo verkoop ik het maar naar mezelf, haha.
Je hebt wederom gelijk. Ik ben ook echt al heel vaak door die pijn heen gegaan. Mijn reactie op het programma nu is ook niet zo heftig als toen bij De Reünie, maar het valt me toch nog tegen. Ik weet echter dat dit erbij hoort. En hoe jij het verkoopt naar jezelf, zo doe ik dat ook: zonder dit verleden zou ik niet zijn wie ik nu ben.
Het is denk ik de onrechtvaardigheid, het onbegrip van anderen, het bagatelliseren dat me zo boos maakt.
vrijdag 27 mei 2011 om 14:13
quote:antwoordgezocht schreef op 27 mei 2011 @ 14:08:
Snoopy en Julus: heel herkenbaar wat jullie beiden schrijven. Mooi dat jullie het grotendeels verwerkt hebben, al kom je er inderdaad niet helemaal vanaf denk ik. Dat onveilige gevoel in groepen zal altijd wel enigszins aanwezig zijn en blijven. Mag ik vragen hoe jullie het hebben verwerkt? Kregen jullie daar hulp bij, of hebbben jullie dat helemaal zelf gedaan?
Ik heb er nooit hulp voor gezocht, vond dat ik het wel zelf kon.
Eerlijk gezegd geloof ik ook niet dat je er helemaal vanaf kan komen, wel kun je m.i.door het opdoen van positieve ervaringen jezelf soort van herconditioneren. En de mensen opzoeken die jou waarderen om wie je bent, bij wie je je veilig voelt. Ik heb een enorme voelspriet die aangeeft of dat zo is. Of iemand oprecht is..jullie vast ook.
Snoopy en Julus: heel herkenbaar wat jullie beiden schrijven. Mooi dat jullie het grotendeels verwerkt hebben, al kom je er inderdaad niet helemaal vanaf denk ik. Dat onveilige gevoel in groepen zal altijd wel enigszins aanwezig zijn en blijven. Mag ik vragen hoe jullie het hebben verwerkt? Kregen jullie daar hulp bij, of hebbben jullie dat helemaal zelf gedaan?
Ik heb er nooit hulp voor gezocht, vond dat ik het wel zelf kon.
Eerlijk gezegd geloof ik ook niet dat je er helemaal vanaf kan komen, wel kun je m.i.door het opdoen van positieve ervaringen jezelf soort van herconditioneren. En de mensen opzoeken die jou waarderen om wie je bent, bij wie je je veilig voelt. Ik heb een enorme voelspriet die aangeeft of dat zo is. Of iemand oprecht is..jullie vast ook.
vrijdag 27 mei 2011 om 14:13
@ antwoordgezocht: ik heb heel veel hulp gehad, in veel verschillende vormen. Maar uiteindelijk moet je het toch allemaal zelf doen. In zekere zin moet het ook slijten denk ik, en je moet het leven leven. Met dat laatste bedoel ik dat als je ten volle leeft, je ook veel positieve ervaringen meemaakt en daar krijg je dan weer energie van, die door het pesten helemaal was weggevreten. Pfff wat lastig om te omschrijven... Voorbeeld: stel, je werd vroeger gepest met je uiterlijk, keer op keer weer. Dat doet verdriet en daardoor ben je erg onzeker over je uiterlijk, je durft bij wijze van spreken nauwelijks de straat op. En dan ga je tóch, je wil niet langer meer thuis achter de geraniums. En dan kom je iemand tegen van vroeger, en die zegt dan: wat zie jij er goed uit! In mijn geval echt zo gebeurd, en met die man ben ik nu getrouwd
vrijdag 27 mei 2011 om 14:15
quote:Julus schreef op 27 mei 2011 @ 14:13:
[...]
Eerlijk gezegd geloof ik ook niet dat je er helemaal vanaf kan komen, wel kun je m.i.door het opdoen van positieve ervaringen jezelf soort van herconditioneren. En de mensen opzoeken die jou waarderen om wie je bent, bij wie je je veilig voelt.
Dat dus
En ja, die voelsprieten heb ik ook.
[...]
Eerlijk gezegd geloof ik ook niet dat je er helemaal vanaf kan komen, wel kun je m.i.door het opdoen van positieve ervaringen jezelf soort van herconditioneren. En de mensen opzoeken die jou waarderen om wie je bent, bij wie je je veilig voelt.
Dat dus
En ja, die voelsprieten heb ik ook.
vrijdag 27 mei 2011 om 14:15
quote:snoopy78 schreef op 27 mei 2011 @ 14:10:
[...]
Je hebt wederom gelijk. Ik ben ook echt al heel vaak door die pijn heen gegaan. Mijn reactie op het programma nu is ook niet zo heftig als toen bij De Reünie, maar het valt me toch nog tegen. Ik weet echter dat dit erbij hoort. En hoe jij het verkoopt naar jezelf, zo doe ik dat ook: zonder dit verleden zou ik niet zijn wie ik nu ben.
Het is denk ik de onrechtvaardigheid, het onbegrip van anderen, het bagatelliseren dat me zo boos maakt.Ja, precies. Het is alleen wel zo dat ik niet verwacht dat anderen precies begrijpen hoe het voelt. Dat kunnen ze niet, ze kunnen het hooguit vanuit ratio bedenken. Vandaar ook bepaalde reacties. Dat jij en ik daar boos om worden is begrijpelijk, maar kunnen we ze niet aanrekenen.Ieder zijn ervaring, denk ik dan maar.
[...]
Je hebt wederom gelijk. Ik ben ook echt al heel vaak door die pijn heen gegaan. Mijn reactie op het programma nu is ook niet zo heftig als toen bij De Reünie, maar het valt me toch nog tegen. Ik weet echter dat dit erbij hoort. En hoe jij het verkoopt naar jezelf, zo doe ik dat ook: zonder dit verleden zou ik niet zijn wie ik nu ben.
Het is denk ik de onrechtvaardigheid, het onbegrip van anderen, het bagatelliseren dat me zo boos maakt.Ja, precies. Het is alleen wel zo dat ik niet verwacht dat anderen precies begrijpen hoe het voelt. Dat kunnen ze niet, ze kunnen het hooguit vanuit ratio bedenken. Vandaar ook bepaalde reacties. Dat jij en ik daar boos om worden is begrijpelijk, maar kunnen we ze niet aanrekenen.Ieder zijn ervaring, denk ik dan maar.
vrijdag 27 mei 2011 om 14:17
quote:snoopy78 schreef op 27 mei 2011 @ 14:13:
@ antwoordgezocht: ik heb heel veel hulp gehad, in veel verschillende vormen. Maar uiteindelijk moet je het toch allemaal zelf doen. In zekere zin moet het ook slijten denk ik, en je moet het leven leven. Met dat laatste bedoel ik dat als je ten volle leeft, je ook veel positieve ervaringen meemaakt en daar krijg je dan weer energie van, die door het pesten helemaal was weggevreten. Pfff wat lastig om te omschrijven... Voorbeeld: stel, je werd vroeger gepest met je uiterlijk, keer op keer weer. Dat doet verdriet en daardoor ben je erg onzeker over je uiterlijk, je durft bij wijze van spreken nauwelijks de straat op. En dan ga je tóch, je wil niet langer meer thuis achter de geraniums. En dan kom je iemand tegen van vroeger, en die zegt dan: wat zie jij er goed uit! In mijn geval echt zo gebeurd, en met die man ben ik nu getrouwd
Ghehe, great minds...
En wat een goede afloop!
Ik ben ook met een man die veel aandacht van vrouwen krijgt. Zo eentje waarvan veel vrouwen hun lippen aflikken (gespierd, strak in het vel). En dan denk ik stiekem; ha, die is van mij en hij vindt mij de leukste! (wat ik dan op zich niet begrijp, maar goed..you know).
@ antwoordgezocht: ik heb heel veel hulp gehad, in veel verschillende vormen. Maar uiteindelijk moet je het toch allemaal zelf doen. In zekere zin moet het ook slijten denk ik, en je moet het leven leven. Met dat laatste bedoel ik dat als je ten volle leeft, je ook veel positieve ervaringen meemaakt en daar krijg je dan weer energie van, die door het pesten helemaal was weggevreten. Pfff wat lastig om te omschrijven... Voorbeeld: stel, je werd vroeger gepest met je uiterlijk, keer op keer weer. Dat doet verdriet en daardoor ben je erg onzeker over je uiterlijk, je durft bij wijze van spreken nauwelijks de straat op. En dan ga je tóch, je wil niet langer meer thuis achter de geraniums. En dan kom je iemand tegen van vroeger, en die zegt dan: wat zie jij er goed uit! In mijn geval echt zo gebeurd, en met die man ben ik nu getrouwd
Ghehe, great minds...
En wat een goede afloop!
Ik ben ook met een man die veel aandacht van vrouwen krijgt. Zo eentje waarvan veel vrouwen hun lippen aflikken (gespierd, strak in het vel). En dan denk ik stiekem; ha, die is van mij en hij vindt mij de leukste! (wat ik dan op zich niet begrijp, maar goed..you know).
vrijdag 27 mei 2011 om 14:17
vrijdag 27 mei 2011 om 14:18
quote:Julus schreef op 27 mei 2011 @ 14:15:
[...]
Ja, precies. Het is alleen wel zo dat ik niet verwacht dat anderen precies begrijpen hoe het voelt. Dat kunnen ze niet, ze kunnen het hooguit vanuit ratio bedenken. Vandaar ook bepaalde reacties. Dat jij en ik daar boos om worden is begrijpelijk, maar kunnen we ze niet aanrekenen.Ieder zijn ervaring, denk ik dan maar.Echt goed dat jij zo kunt denken. Is ook het beste hoor. Ik heb daarentegen vaak de neiging om te willen vertellen hoe het dan wél voelt/zit, hoe zinloos ook. Maar dan stoot je dus ook je neus, want je moet het denk ik ervaren om te weten hoe het is.
[...]
Ja, precies. Het is alleen wel zo dat ik niet verwacht dat anderen precies begrijpen hoe het voelt. Dat kunnen ze niet, ze kunnen het hooguit vanuit ratio bedenken. Vandaar ook bepaalde reacties. Dat jij en ik daar boos om worden is begrijpelijk, maar kunnen we ze niet aanrekenen.Ieder zijn ervaring, denk ik dan maar.Echt goed dat jij zo kunt denken. Is ook het beste hoor. Ik heb daarentegen vaak de neiging om te willen vertellen hoe het dan wél voelt/zit, hoe zinloos ook. Maar dan stoot je dus ook je neus, want je moet het denk ik ervaren om te weten hoe het is.
vrijdag 27 mei 2011 om 14:19
quote:snoopy78 schreef op 27 mei 2011 @ 14:18:
[...]
Echt goed dat jij zo kunt denken. Is ook het beste hoor. Ik heb daarentegen vaak de neiging om te willen vertellen hoe het dan wél voelt/zit, hoe zinloos ook. Maar dan stoot je dus ook je neus, want je moet het denk ik ervaren om te weten hoe het is.Heb ik ook heel lang gedaan. Kreeg altijd te horen, dat ik me niet hoefde te verdedigen. En dus leg ik 1 keer uit hoe ik het zie, misshcien twee keer, en daarna denk ik; ieder zijn mening. Zolang IK maar weet hoe het zit, toch?
[...]
Echt goed dat jij zo kunt denken. Is ook het beste hoor. Ik heb daarentegen vaak de neiging om te willen vertellen hoe het dan wél voelt/zit, hoe zinloos ook. Maar dan stoot je dus ook je neus, want je moet het denk ik ervaren om te weten hoe het is.Heb ik ook heel lang gedaan. Kreeg altijd te horen, dat ik me niet hoefde te verdedigen. En dus leg ik 1 keer uit hoe ik het zie, misshcien twee keer, en daarna denk ik; ieder zijn mening. Zolang IK maar weet hoe het zit, toch?
vrijdag 27 mei 2011 om 14:20
quote:Julus schreef op 27 mei 2011 @ 14:17:
[...]
Ghehe, great minds...
En wat een goede afloop!
Ik ben ook met een man die veel aandacht van vrouwen krijgt. Zo eentje waarvan veel vrouwen hun lippen aflikken (gespierd, strak in het vel). En dan denk ik stiekem; ha, die is van mij en hij vindt mij de leukste! (wat ik dan op zich niet begrijp, maar goed..you know).
en toch is het zo!
Maar goed, ik ging geloof ik een uur geleden al iets nuttigs doen. Wordt hoog tijd. Ik kom later nog wel even hier kijken
[...]
Ghehe, great minds...
En wat een goede afloop!
Ik ben ook met een man die veel aandacht van vrouwen krijgt. Zo eentje waarvan veel vrouwen hun lippen aflikken (gespierd, strak in het vel). En dan denk ik stiekem; ha, die is van mij en hij vindt mij de leukste! (wat ik dan op zich niet begrijp, maar goed..you know).
en toch is het zo!
Maar goed, ik ging geloof ik een uur geleden al iets nuttigs doen. Wordt hoog tijd. Ik kom later nog wel even hier kijken
vrijdag 27 mei 2011 om 14:22
quote:snoopy78 schreef op 27 mei 2011 @ 14:20:
[...]
en toch is het zo!
Maar goed, ik ging geloof ik een uur geleden al iets nuttigs doen. Wordt hoog tijd. Ik kom later nog wel even hier kijken
Dit was ook nuttig, maar ik ga ook zo de deur uit. In een volkomen nieuwe groep netwerken....(vinden ze me niet raar, zie ik er wel goed uit, zeg ik geen stomme dingen...vermoeiend).
Fijne dag!
[...]
en toch is het zo!
Maar goed, ik ging geloof ik een uur geleden al iets nuttigs doen. Wordt hoog tijd. Ik kom later nog wel even hier kijken
Dit was ook nuttig, maar ik ga ook zo de deur uit. In een volkomen nieuwe groep netwerken....(vinden ze me niet raar, zie ik er wel goed uit, zeg ik geen stomme dingen...vermoeiend).
Fijne dag!
vrijdag 27 mei 2011 om 14:24
vrijdag 27 mei 2011 om 15:17
quote:Julus schreef op 27 mei 2011 @ 14:17:
[...]
En dan denk ik stiekem; ha, die is van mij en hij vindt mij de leukste! (wat ik dan op zich niet begrijp, maar goed..you know).
Ik pak dit stukje er even tussenuit, want dit is precies de reden dat het bij mij nu allemaal naar boven komt! Grappig zeg. Ik ken mijn vriend nu bijna twee jaar, maar ik kan me niet voorstellen dat hij iets om me geeft. Na al die tijd single te zijn geweest, ben ik nu ineens weer kwetsbaar. En dat vind ik lastig. En eng. Maar natuurlijk ook fijn! Het is fijn om je veilig en geborgen te voelen, maar toch is die angst er. Angst om gekwetst te worden, angst om verlaten te worden etc. Vandaar dat ik nu eindelijk hulp heb gezocht om mijn pestverleden te verwerken en te accepteren (en misschien ook respecteren?) wie ik ben...
Wat knap Julus dat je er helemaal zelf doorheen bent gegaan! Daar kun je heel trots op zijn, lijkt me een heel moeilijk proces. Maar zoals Snoopy zegt: ook al krijg je er hulp bij, je doet het uitendelijk allemaal zelf. En ik denk ook dat je altijd blijft leren. Elke nieuwe situatie, elke keer dat je nieuwe mensen ontmoet, brengt nieuwe ervaringen met zich mee. En hopelijk zijn dat grotendeels positieve ervaringen, zodat je er voortaan minder angstig voor bent dan in het verleden.
Snoopy, mag ik vragen wat voor therapien je allemaal hebt gevolgd? Ik heb een aantal jaren geleden een therapie gevolgd (drie dagen per week) om te genezen van een eetstoornis. Gek genoeg is het pesten daar wel aangestipt, maar kon ik er op dat moment niets mee. Nu is die ruimte er wel en volg ik een cognitieve therapie en krijg ik daarnaast (uiteindelijk) ook EMDR. Ik ben benieuwd. Welke therapie heeft jou het best geholpen? Sorry voor die vele vragen, ik ben gewoon nieuwsgierig. Je hoeft niet te antwoorden als je niet wilt!
[...]
En dan denk ik stiekem; ha, die is van mij en hij vindt mij de leukste! (wat ik dan op zich niet begrijp, maar goed..you know).
Ik pak dit stukje er even tussenuit, want dit is precies de reden dat het bij mij nu allemaal naar boven komt! Grappig zeg. Ik ken mijn vriend nu bijna twee jaar, maar ik kan me niet voorstellen dat hij iets om me geeft. Na al die tijd single te zijn geweest, ben ik nu ineens weer kwetsbaar. En dat vind ik lastig. En eng. Maar natuurlijk ook fijn! Het is fijn om je veilig en geborgen te voelen, maar toch is die angst er. Angst om gekwetst te worden, angst om verlaten te worden etc. Vandaar dat ik nu eindelijk hulp heb gezocht om mijn pestverleden te verwerken en te accepteren (en misschien ook respecteren?) wie ik ben...
Wat knap Julus dat je er helemaal zelf doorheen bent gegaan! Daar kun je heel trots op zijn, lijkt me een heel moeilijk proces. Maar zoals Snoopy zegt: ook al krijg je er hulp bij, je doet het uitendelijk allemaal zelf. En ik denk ook dat je altijd blijft leren. Elke nieuwe situatie, elke keer dat je nieuwe mensen ontmoet, brengt nieuwe ervaringen met zich mee. En hopelijk zijn dat grotendeels positieve ervaringen, zodat je er voortaan minder angstig voor bent dan in het verleden.
Snoopy, mag ik vragen wat voor therapien je allemaal hebt gevolgd? Ik heb een aantal jaren geleden een therapie gevolgd (drie dagen per week) om te genezen van een eetstoornis. Gek genoeg is het pesten daar wel aangestipt, maar kon ik er op dat moment niets mee. Nu is die ruimte er wel en volg ik een cognitieve therapie en krijg ik daarnaast (uiteindelijk) ook EMDR. Ik ben benieuwd. Welke therapie heeft jou het best geholpen? Sorry voor die vele vragen, ik ben gewoon nieuwsgierig. Je hoeft niet te antwoorden als je niet wilt!
vrijdag 27 mei 2011 om 15:23
Ik heb veel gehad aan een curcus die speciaal gegeven werd voor mensen die in hun jeugd gepest waren. Het werd door 2 maatschappelijk werksters gegeven. Deze cursus heeft me er heel erg van bewust gemaakt welk gedrag een gevolg was van het pesten. Daardoor was het inderdaad gemakkelijker te accepteren dat niet iedereen er op uit is om je in de maling te nemen etc.