Eten
alle pijlers
Langzame eter, help......
donderdag 9 december 2010 om 14:50
donderdag 9 december 2010 om 19:58
quote:meesje2010 schreef op 09 december 2010 @ 18:57:
Ja het was redelijk gezellig aan tafel. Ik kon wel janken omdat ze echt zin in leek te hebben en dan maar 2 hapjes. Hoe moet het dan met de dagen waarop we 'gewoon' eten. En erg dat ze zo'n weerstand voelt om te eten ( bij snoep dan weer niet) en vind je 3 sneeën brood en banaan voor iemand van 6 niet weinig? We waren om half 7 al op en ze gaat rond 7 uur slapen, das dus bijna 13 uur!!
Ik vind het niet superweinig. Mijn dochter is een paar jaar ouder en heeft ook periodes dat ze niet veel meer eet dan dat. Brood en banaan heeft veel koolhydraten dat is prima voor een kind.
En als ze vol zit, nou dan is het zo. Het komt goed, echt volhouden. Gezellig samen eten maken en het leuk houden aan tafel is prima! Zo lang ze niet ziek is, laten gaan.
En bedenk je, zij heeft géén honger, het is níet slecht voor haar. Jij maakt je druk maar er is niet echt iets aan de hand. Het is alleen erg tussen jouw oren.
En inderdaad, kinderen kunnen door veel te drinken eten compenseren.
Ja het was redelijk gezellig aan tafel. Ik kon wel janken omdat ze echt zin in leek te hebben en dan maar 2 hapjes. Hoe moet het dan met de dagen waarop we 'gewoon' eten. En erg dat ze zo'n weerstand voelt om te eten ( bij snoep dan weer niet) en vind je 3 sneeën brood en banaan voor iemand van 6 niet weinig? We waren om half 7 al op en ze gaat rond 7 uur slapen, das dus bijna 13 uur!!
Ik vind het niet superweinig. Mijn dochter is een paar jaar ouder en heeft ook periodes dat ze niet veel meer eet dan dat. Brood en banaan heeft veel koolhydraten dat is prima voor een kind.
En als ze vol zit, nou dan is het zo. Het komt goed, echt volhouden. Gezellig samen eten maken en het leuk houden aan tafel is prima! Zo lang ze niet ziek is, laten gaan.
En bedenk je, zij heeft géén honger, het is níet slecht voor haar. Jij maakt je druk maar er is niet echt iets aan de hand. Het is alleen erg tussen jouw oren.
En inderdaad, kinderen kunnen door veel te drinken eten compenseren.
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
donderdag 9 december 2010 om 20:01
donderdag 9 december 2010 om 20:13
Ik was eerst niet van plan te reageren, want ik vind sommige reacties erg bot. We hebben 3 kinderen, 12,9 en 6 jaar dus ik ben niet helemaal onbekend met het probleem. Mijn andere kinderen wilde ook slecht eten. Met de oudste be ik hiervoor regelmatig naar de huisarts geweest. Blijkt een lichte vorm van lactose intolerantie te hebben dus zuivel kon problemen geven. Maar als ik hem gewoon zelf liet kiezen at hij zeker 2 weken bijna niets. En dat lijkt me toch ook niet gezond. Maar ok, ik zal proberen het los te laten. Zie wel hoe het dan gaat.
Trouwens, hij kreeg geen oud brood voor zijn neus, maar ik deed het in een boterhamzakje. En dan is het net zo vers als wanneer je ze een broodje mee geeft voor tussen de middag naar broodschool.
En het ging mij meer om een manier waardoor hij minder afgeleid is, hij vind eten niet vies.
Trouwens, hij kreeg geen oud brood voor zijn neus, maar ik deed het in een boterhamzakje. En dan is het net zo vers als wanneer je ze een broodje mee geeft voor tussen de middag naar broodschool.
En het ging mij meer om een manier waardoor hij minder afgeleid is, hij vind eten niet vies.
donderdag 9 december 2010 om 20:19
Blackbirdy fijn dat je toch nog reageert er zaten hele gemene opmerkingen tussen. Hier heb ik ook wat van gezegd geloof ik! We hebben met onze 6 jarige geloof ik hetzelfde probleem. Zullen we het samen proberen los te laten? Misschien heb je mijn pizza avontuur al gelezen? Het zal voor ons moeders die het beste willen voor hun kind wel lastig worden vrees ik..
En let maar niet op de lompe opmerkingen, ik ben nu twee weken op het forum en lees soms dingen waar mijn oren van gaan klapperen.. Terwijl hier veel mensen alleen maar wat hulp en steun zoeken.
Succes met het eten en vooral veel plezier!!
En let maar niet op de lompe opmerkingen, ik ben nu twee weken op het forum en lees soms dingen waar mijn oren van gaan klapperen.. Terwijl hier veel mensen alleen maar wat hulp en steun zoeken.
Succes met het eten en vooral veel plezier!!
donderdag 9 december 2010 om 20:51
quote:meesje2010 schreef op 09 december 2010 @ 20:19:
Blackbirdy fijn dat je toch nog reageert er zaten hele gemene opmerkingen tussen. Hier heb ik ook wat van gezegd geloof ik! We hebben met onze 6 jarige geloof ik hetzelfde probleem. Zullen we het samen proberen los te laten? Misschien heb je mijn pizza avontuur al gelezen? Het zal voor ons moeders die het beste willen voor hun kind wel lastig worden vrees ik..
En let maar niet op de lompe opmerkingen, ik ben nu twee weken op het forum en lees soms dingen waar mijn oren van gaan klapperen.. Terwijl hier veel mensen alleen maar wat hulp en steun zoeken.
Succes met het eten en vooral veel plezier!!
Dank je wel, meesje. Sommige mensen kunnen inderdaad kort door de bocht zijn. Zonder dat ze de hele situatie kennen. En ik vind het een goed idee om te proberen, zal ook wel moeten. Maar zal hier niet gauw weer om advies vragen.
We zijn een gezin waarvan er in ieder geval 3 ADHD hebben, dus we hebben genoeg om aan te werken. Hoopte alleen op wat leuke ideeën. In plaats daarvan weer een confrontatie met mezelf.
Heel veel succes met je dochter, en de volgende pizza
Blackbirdy fijn dat je toch nog reageert er zaten hele gemene opmerkingen tussen. Hier heb ik ook wat van gezegd geloof ik! We hebben met onze 6 jarige geloof ik hetzelfde probleem. Zullen we het samen proberen los te laten? Misschien heb je mijn pizza avontuur al gelezen? Het zal voor ons moeders die het beste willen voor hun kind wel lastig worden vrees ik..
En let maar niet op de lompe opmerkingen, ik ben nu twee weken op het forum en lees soms dingen waar mijn oren van gaan klapperen.. Terwijl hier veel mensen alleen maar wat hulp en steun zoeken.
Succes met het eten en vooral veel plezier!!
Dank je wel, meesje. Sommige mensen kunnen inderdaad kort door de bocht zijn. Zonder dat ze de hele situatie kennen. En ik vind het een goed idee om te proberen, zal ook wel moeten. Maar zal hier niet gauw weer om advies vragen.
We zijn een gezin waarvan er in ieder geval 3 ADHD hebben, dus we hebben genoeg om aan te werken. Hoopte alleen op wat leuke ideeën. In plaats daarvan weer een confrontatie met mezelf.
Heel veel succes met je dochter, en de volgende pizza
donderdag 9 december 2010 om 22:02
quote:meesje2010 schreef op 09 december 2010 @ 20:19:
Blackbirdy fijn dat je toch nog reageert er zaten hele gemene opmerkingen tussen. Hier heb ik ook wat van gezegd geloof ik! We hebben met onze 6 jarige geloof ik hetzelfde probleem. Zullen we het samen proberen los te laten? Misschien heb je mijn pizza avontuur al gelezen? Het zal voor ons moeders die het beste willen voor hun kind wel lastig worden vrees ik..
En let maar niet op de lompe opmerkingen, ik ben nu twee weken op het forum en lees soms dingen waar mijn oren van gaan klapperen.. Terwijl hier veel mensen alleen maar wat hulp en steun zoeken.
Succes met het eten en vooral veel plezier!!
Wat heb ik gemist?
Nee, je kind tussen de middag het ontbijt voor zetten, uit school de lunch en 's avonds een steenkoude maaltijd, dat is niet gemeen?
@TO: je zegt dat 3 van de gezinsleden ADHD hebben. Heeft de moeilijke eter dit misschien ook? Als daar het probleem ligt, dus bij de ADHD, dan moet je ook daar de oplossing zoeken.
Maar jouw methode werkt bij geen enkel kind, ADHD-er of niet. Sterker nog: het werkt averechts, anders kwam je hier ook niet toch?
En ik ben niet gemeen, maar gewoon eerlijk.
Ik snap als geen ander hoe het is als je kind niet goed eet, als je mijn postings goed leest zie je dát óók.
Blackbirdy fijn dat je toch nog reageert er zaten hele gemene opmerkingen tussen. Hier heb ik ook wat van gezegd geloof ik! We hebben met onze 6 jarige geloof ik hetzelfde probleem. Zullen we het samen proberen los te laten? Misschien heb je mijn pizza avontuur al gelezen? Het zal voor ons moeders die het beste willen voor hun kind wel lastig worden vrees ik..
En let maar niet op de lompe opmerkingen, ik ben nu twee weken op het forum en lees soms dingen waar mijn oren van gaan klapperen.. Terwijl hier veel mensen alleen maar wat hulp en steun zoeken.
Succes met het eten en vooral veel plezier!!
Wat heb ik gemist?
Nee, je kind tussen de middag het ontbijt voor zetten, uit school de lunch en 's avonds een steenkoude maaltijd, dat is niet gemeen?
@TO: je zegt dat 3 van de gezinsleden ADHD hebben. Heeft de moeilijke eter dit misschien ook? Als daar het probleem ligt, dus bij de ADHD, dan moet je ook daar de oplossing zoeken.
Maar jouw methode werkt bij geen enkel kind, ADHD-er of niet. Sterker nog: het werkt averechts, anders kwam je hier ook niet toch?
En ik ben niet gemeen, maar gewoon eerlijk.
Ik snap als geen ander hoe het is als je kind niet goed eet, als je mijn postings goed leest zie je dát óók.
donderdag 9 december 2010 om 22:04
Meesje, waarom ben je zó gefocussed op het eten van je dochter? Als je moet huilen omdat ze maar 2 hapjes pizza heeft gegeten, dan ligt het probleem écht bij jou. Vast weer te kort door de bocht, maar goed. Het is voor je dochter ook gewoon gemeen om van tafel gestuurd te worden zodat de rest het gezellig kan hebben, wat voor boodschap geef je daarmee af aan haar? En die twee hapjes pizza? Ze zal er niet van omvallen, ze eet gewoon brood en fruit en andere dingen. Ik zou gewoon écht proberen minder te letten op wat ze eet. Als je geen commentaar wilt even op wat ze eet moet je er ook níet op gaan zitten letten ander werkt het niet.
En Blackbirdy: sterkte ermee dan maar.
En Blackbirdy: sterkte ermee dan maar.
donderdag 9 december 2010 om 22:07
quote:blackbirdy71 schreef op 09 december 2010 @ 20:51:
[...]
Dank je wel, meesje. Sommige mensen kunnen inderdaad kort door de bocht zijn. Zonder dat ze de hele situatie kennen. En ik vind het een goed idee om te proberen, zal ook wel moeten. Maar zal hier niet gauw weer om advies vragen. We zijn een gezin waarvan er in ieder geval 3 ADHD hebben, dus we hebben genoeg om aan te werken. Hoopte alleen op wat leuke ideeën. In plaats daarvan weer een confrontatie met mezelf.
Heel veel succes met je dochter, en de volgende pizza
Nou doei dan
weet je....als je jouw vraagstuk op het schoolplein bij wat ouders neerlegt, zal geen mens tegen je zeggen dat je kind dwingen om te eten gemeen of op z'n minst pedagogisch onverantwoord is. Maar ze denken het wel....
Het fijne van het forum is dat je vaak hele eerlijke antwoorden krijgt. Soms wel hard, maar wel eerlijk, en daar kun je meer mee dan mensen die je naar de mond praten.
[...]
Dank je wel, meesje. Sommige mensen kunnen inderdaad kort door de bocht zijn. Zonder dat ze de hele situatie kennen. En ik vind het een goed idee om te proberen, zal ook wel moeten. Maar zal hier niet gauw weer om advies vragen. We zijn een gezin waarvan er in ieder geval 3 ADHD hebben, dus we hebben genoeg om aan te werken. Hoopte alleen op wat leuke ideeën. In plaats daarvan weer een confrontatie met mezelf.
Heel veel succes met je dochter, en de volgende pizza
Nou doei dan
weet je....als je jouw vraagstuk op het schoolplein bij wat ouders neerlegt, zal geen mens tegen je zeggen dat je kind dwingen om te eten gemeen of op z'n minst pedagogisch onverantwoord is. Maar ze denken het wel....
Het fijne van het forum is dat je vaak hele eerlijke antwoorden krijgt. Soms wel hard, maar wel eerlijk, en daar kun je meer mee dan mensen die je naar de mond praten.
donderdag 9 december 2010 om 22:11
Oh en ik vind het écht heel gemeen om zo'n jongetje zijn hele dag om eten te laten draaien, al vóór het ontbijt beginnen met 'als je het niet opeet krijg je het als lunch' en dan tussen de middag thuiskomen en dan weer met je mislukking van die ochtend worden geconfronteerd, 's middags niet mogen spelen vanwege je mislukking tussen de middag en moeten opzien tegen het avondeten omdat je wéér 2 uur alleen aan tafel zit...
Hoe kan je nou denken dat je daarmee je kind helpt? Wat wil je hem daarmee leren? Denk je dan echt dat hij op een dag denkt 'laat ik nou eens meewerken' en alles netjes opeet? Omdat hij het nu níet doet om jou te pesten ofzo? Ik snap dat het met de beste bedoelingen is, maar ik vind het oprecht zielig voor zo'n kind. Ook als je steeds naar boven wordt gestuurd als zwart schaap van de familie, omdat de rest het gezellig wil hebben.
Niet leuk, en niet constructief. Vast kort door de bocht, maar íemand moet het toch zeggen? Naar zo'n 6 jarige wordt niet geluisterd, die is gewoon dwars en vervelend en luistert niet, volgens jullie.
Hoe kan je nou denken dat je daarmee je kind helpt? Wat wil je hem daarmee leren? Denk je dan echt dat hij op een dag denkt 'laat ik nou eens meewerken' en alles netjes opeet? Omdat hij het nu níet doet om jou te pesten ofzo? Ik snap dat het met de beste bedoelingen is, maar ik vind het oprecht zielig voor zo'n kind. Ook als je steeds naar boven wordt gestuurd als zwart schaap van de familie, omdat de rest het gezellig wil hebben.
Niet leuk, en niet constructief. Vast kort door de bocht, maar íemand moet het toch zeggen? Naar zo'n 6 jarige wordt niet geluisterd, die is gewoon dwars en vervelend en luistert niet, volgens jullie.
donderdag 9 december 2010 om 22:13
1. Betrek de kinderen bij het voorbereiden van de maaltijd
Kinderen kunnen goed mee-denken over wat ze willen eten. Laat ze bijvoorbeeld het toetje bedenken. Vraag wat er nog meer in de soep zou kunnen. Maar ook: praat over wat eetbaar is en wat niet. Wat dieren eten en mensen niet en waarom.
Ook zijn ze meestal geïnteresseerd in de bereiding van het eten. Probeer ze zo veel mogelijk te laten helpen (ook jongetjes!). Van het vullen van de bak met water waarin je de groente wast, tot het dekken van de tafel.
Als ze groter worden, zullen ze steeds meer willen doen. Van het roeren in een hete pan en het schillen van de aardappels, tot het versieren van schotels en borden.
2. Geef vooraf stukjes rauwe groente
Veel kinderen vinden gekookte groente niet lekker. Dat is ze niet kwalijk te nemen, want zeg nu zelf: u staat toch ook niet te watertanden bij papperige bloemkool, zompige worteltjes en draderige boontjes?
Veel groentes kunnen rauw gegeten worden en kinderen vinden dat vaak een stuk lekkerder. Geef dus als u staat te koken zo nu en dan een stukje rauwe groente om te knabbelen. Zo hebben ze al heel wat binnen voordat ze aan tafel gaan en hoeft u zich geen zorgen meer te maken over de nodige vitaminen.
3. Eet samen met de kinderen
Kinderen doen na wat ze zien. Als de ouders samen eten met de kinderen in plaats van apart, leren ze van uw gedrag. Tenzij u zelf beroerde tafelmanieren heeft, zal uw kind dus een goed voorbeeld krijgen.
Wat daar ook bijhoort, is dat je met regelmaat aan elkaar vertelt hoe lekker het eten is, en dat degene die het heeft klaargemaakt een complimentje verdient. Als ze dan eens ergens anders eten, zult u versteld staan van hoe goed ze het eigenlijk al blijken te kunnen.
4. Geef diepe borden en handzaam bestek
Het is voor de kleine kinder-handen en hun gebrekkige motoriek heel erg moeilijk om netjes te eten. Toch moeten ze dat leren. Het is dan wel belangrijk dat het niet altijd alleen maar fout gaat. Een driejarige die zijn best doet, maar bij wie het eten toch altijd op de grond terecht komt, raakt gefrustreerd.
Geef een kind daarom een diep bord, of anders een zo groot mogelijk bord, zodat ze wat speelruimte hebben. Snijd het eten in hapklare stukjes. Stimuleer ze om zowel een lepel als een vork te gebruiken. Een vierjarige kan een (niet te scherp) mes leren hanteren.
5. Schep niet te veel tegelijk op
Het is belangrijk dat een kind plezier heeft – en houdt – in eten. Schep dus niet te veel tegelijk op. Zo ziet het kind niet op tegen een onnemelijke berg eten en kan hij misschien zelfs eens om een extra portie vragen. Dat lokt bij de ouders weer een leuke reactie uit ("Joh, wat fijn dat je het zo lekker vindt") en dat komt de sfeer ten goede.
6. Leer een kind te proeven
De smaak van een kind is in ontwikkeling. Een maal geen sperciebonen, wil niet zeggen dat het kind de volgende keer ook geen sperciebonen wil eten.
Doe elke keer of je van niets weet en bied alles aan wat u zelf ook eet (mits niet te scherp, want dat kan pijn doen).
Leer een kind dat het iets wat het echt niet lekker vindt ook niet volledig hoeft op te eten. Maar dat er wél altijd iets geproefd moet worden van alles wat er op tafel komt. Eén hapje. Dat kan verrassende momenten opleveren: "Mmm, veldsla vind ik héél erg lekker mam!"
7. Gebruik eten nooit als straf of beloning
Vroeger haalden ouders afschuwelijke dingen uit om een kind te laten eten. Neusjes werden dichtgeknepen zodat de lepel eindelijk naar binnen kon. En sommige kinderen werden vastgebonden aan de kinderstoel, net zolang totdat het bord leeg was.
De kans is groot dat deze kinderen een ongezonde relatie hebben ontwikkeld met voedsel.
Om dat te voorkomen is het belangrijk om een kind niet te dwingen iets te eten wat hij of zij echt niet wil. Het 'voor-straf-geen-toetje' is niet zo'n goed idee. Het belonen met een toetje evenmin, trouwens. In beide gevallen kan er een ongezonde relatie met eten ontstaan, waarbij het ontwikkelen van eetstoornissen op latere leeftijd, zoals boulemie, niet denkbeeldig is.
8. Neem de tijd voor maaltijden en maak het gezellig
Probeer zo veel mogelijk van de maaltijd een 'tijd met z'n allen' te maken; vooral de avond-maaltijd. Het ontbijt is meestal haastig, en tijdens de lunch is niet iedereen aanwezig.
Het avond-eten is bij uitstek geschikt om aandacht te hebben. Niet alleen voor het eten zelf, maar ook voor elkaar.
Na een enerverende werkdag hebben de ouders elkaar soms veel te vertellen, maar het is belangrijk om dat uit te stellen. Neem de tijd en probeer de kinderen zoveel mogelijk te betrekken in de tafel-gesprekken. Zo leert een kind dat samen eten prettig is, en meer is dan voedsel tot je nemen.
9. Eet niet te laat en zoek naar regelmaat
De meeste kinderen hebben om zes uur gewoon honger: hun lijf vraagt om een nieuwe stoot energie en als ze die niet krijgen, worden ze hangerig, huilerig of ronduit vervelend.
Probeer dit moment voor te zijn, door op tijd aan tafel te gaan. Eet zoveel mogelijk elke dag op dezelfde tijd.
Als u de maaltijd toch moet uitstellen, geef de kinderen dan vooraf iets anders te eten. Een kind dat honger heeft, moet gevoed worden. Bedenk ook dat een kind dat te laat eet, later inslaapt en vaak onrustiger slaapt.
10. Als niets werkt...
Als de kinderen niet willen eten, niet op hun billen blijven zitten, of gewoon zitten te klieren, voer dan het klassieke spelletje in. Bij ons is dat: 'De-vieze-man-in-het-restaurant'.
Het gaat zo: iedereen mag om de beurt vertellen wat de vieze man in het restaurant uithaalt. Hij overtreedt alle regels van goed fatsoen en goede manieren. Hij boert, laat winden, trekt zijn schoenen uit, eet met zijn handen... Altijd prijs en bovendien leerzaam.
Tot slot
Als u zich serieus zorgen maakt of uw kind wel genoeg gezonde voeding naar binnen krijgt, ga dan eens langs de huisarts. Een arts kan, eventueel samen met een diëtist, nagaan of u zich werkelijk zorgen moet maken.
Kinderen kunnen goed mee-denken over wat ze willen eten. Laat ze bijvoorbeeld het toetje bedenken. Vraag wat er nog meer in de soep zou kunnen. Maar ook: praat over wat eetbaar is en wat niet. Wat dieren eten en mensen niet en waarom.
Ook zijn ze meestal geïnteresseerd in de bereiding van het eten. Probeer ze zo veel mogelijk te laten helpen (ook jongetjes!). Van het vullen van de bak met water waarin je de groente wast, tot het dekken van de tafel.
Als ze groter worden, zullen ze steeds meer willen doen. Van het roeren in een hete pan en het schillen van de aardappels, tot het versieren van schotels en borden.
2. Geef vooraf stukjes rauwe groente
Veel kinderen vinden gekookte groente niet lekker. Dat is ze niet kwalijk te nemen, want zeg nu zelf: u staat toch ook niet te watertanden bij papperige bloemkool, zompige worteltjes en draderige boontjes?
Veel groentes kunnen rauw gegeten worden en kinderen vinden dat vaak een stuk lekkerder. Geef dus als u staat te koken zo nu en dan een stukje rauwe groente om te knabbelen. Zo hebben ze al heel wat binnen voordat ze aan tafel gaan en hoeft u zich geen zorgen meer te maken over de nodige vitaminen.
3. Eet samen met de kinderen
Kinderen doen na wat ze zien. Als de ouders samen eten met de kinderen in plaats van apart, leren ze van uw gedrag. Tenzij u zelf beroerde tafelmanieren heeft, zal uw kind dus een goed voorbeeld krijgen.
Wat daar ook bijhoort, is dat je met regelmaat aan elkaar vertelt hoe lekker het eten is, en dat degene die het heeft klaargemaakt een complimentje verdient. Als ze dan eens ergens anders eten, zult u versteld staan van hoe goed ze het eigenlijk al blijken te kunnen.
4. Geef diepe borden en handzaam bestek
Het is voor de kleine kinder-handen en hun gebrekkige motoriek heel erg moeilijk om netjes te eten. Toch moeten ze dat leren. Het is dan wel belangrijk dat het niet altijd alleen maar fout gaat. Een driejarige die zijn best doet, maar bij wie het eten toch altijd op de grond terecht komt, raakt gefrustreerd.
Geef een kind daarom een diep bord, of anders een zo groot mogelijk bord, zodat ze wat speelruimte hebben. Snijd het eten in hapklare stukjes. Stimuleer ze om zowel een lepel als een vork te gebruiken. Een vierjarige kan een (niet te scherp) mes leren hanteren.
5. Schep niet te veel tegelijk op
Het is belangrijk dat een kind plezier heeft – en houdt – in eten. Schep dus niet te veel tegelijk op. Zo ziet het kind niet op tegen een onnemelijke berg eten en kan hij misschien zelfs eens om een extra portie vragen. Dat lokt bij de ouders weer een leuke reactie uit ("Joh, wat fijn dat je het zo lekker vindt") en dat komt de sfeer ten goede.
6. Leer een kind te proeven
De smaak van een kind is in ontwikkeling. Een maal geen sperciebonen, wil niet zeggen dat het kind de volgende keer ook geen sperciebonen wil eten.
Doe elke keer of je van niets weet en bied alles aan wat u zelf ook eet (mits niet te scherp, want dat kan pijn doen).
Leer een kind dat het iets wat het echt niet lekker vindt ook niet volledig hoeft op te eten. Maar dat er wél altijd iets geproefd moet worden van alles wat er op tafel komt. Eén hapje. Dat kan verrassende momenten opleveren: "Mmm, veldsla vind ik héél erg lekker mam!"
7. Gebruik eten nooit als straf of beloning
Vroeger haalden ouders afschuwelijke dingen uit om een kind te laten eten. Neusjes werden dichtgeknepen zodat de lepel eindelijk naar binnen kon. En sommige kinderen werden vastgebonden aan de kinderstoel, net zolang totdat het bord leeg was.
De kans is groot dat deze kinderen een ongezonde relatie hebben ontwikkeld met voedsel.
Om dat te voorkomen is het belangrijk om een kind niet te dwingen iets te eten wat hij of zij echt niet wil. Het 'voor-straf-geen-toetje' is niet zo'n goed idee. Het belonen met een toetje evenmin, trouwens. In beide gevallen kan er een ongezonde relatie met eten ontstaan, waarbij het ontwikkelen van eetstoornissen op latere leeftijd, zoals boulemie, niet denkbeeldig is.
8. Neem de tijd voor maaltijden en maak het gezellig
Probeer zo veel mogelijk van de maaltijd een 'tijd met z'n allen' te maken; vooral de avond-maaltijd. Het ontbijt is meestal haastig, en tijdens de lunch is niet iedereen aanwezig.
Het avond-eten is bij uitstek geschikt om aandacht te hebben. Niet alleen voor het eten zelf, maar ook voor elkaar.
Na een enerverende werkdag hebben de ouders elkaar soms veel te vertellen, maar het is belangrijk om dat uit te stellen. Neem de tijd en probeer de kinderen zoveel mogelijk te betrekken in de tafel-gesprekken. Zo leert een kind dat samen eten prettig is, en meer is dan voedsel tot je nemen.
9. Eet niet te laat en zoek naar regelmaat
De meeste kinderen hebben om zes uur gewoon honger: hun lijf vraagt om een nieuwe stoot energie en als ze die niet krijgen, worden ze hangerig, huilerig of ronduit vervelend.
Probeer dit moment voor te zijn, door op tijd aan tafel te gaan. Eet zoveel mogelijk elke dag op dezelfde tijd.
Als u de maaltijd toch moet uitstellen, geef de kinderen dan vooraf iets anders te eten. Een kind dat honger heeft, moet gevoed worden. Bedenk ook dat een kind dat te laat eet, later inslaapt en vaak onrustiger slaapt.
10. Als niets werkt...
Als de kinderen niet willen eten, niet op hun billen blijven zitten, of gewoon zitten te klieren, voer dan het klassieke spelletje in. Bij ons is dat: 'De-vieze-man-in-het-restaurant'.
Het gaat zo: iedereen mag om de beurt vertellen wat de vieze man in het restaurant uithaalt. Hij overtreedt alle regels van goed fatsoen en goede manieren. Hij boert, laat winden, trekt zijn schoenen uit, eet met zijn handen... Altijd prijs en bovendien leerzaam.
Tot slot
Als u zich serieus zorgen maakt of uw kind wel genoeg gezonde voeding naar binnen krijgt, ga dan eens langs de huisarts. Een arts kan, eventueel samen met een diëtist, nagaan of u zich werkelijk zorgen moet maken.
donderdag 9 december 2010 om 22:16
quote:Solveig schreef op 09 december 2010 @ 22:11:
Oh en ik vind het écht heel gemeen om zo'n jongetje zijn hele dag om eten te laten draaien, al vóór het ontbijt beginnen met 'als je het niet opeet krijg je het als lunch' en dan tussen de middag thuiskomen en dan weer met je mislukking van die ochtend worden geconfronteerd, 's middags niet mogen spelen vanwege je mislukking tussen de middag en moeten opzien tegen het avondeten omdat je wéér 2 uur alleen aan tafel zit...
Hoe kan je nou denken dat je daarmee je kind helpt? Wat wil je hem daarmee leren? Denk je dan echt dat hij op een dag denkt 'laat ik nou eens meewerken' en alles netjes opeet? Omdat hij het nu níet doet om jou te pesten ofzo? Ik snap dat het met de beste bedoelingen is, maar ik vind het oprecht zielig voor zo'n kind. Ook als je steeds naar boven wordt gestuurd als zwart schaap van de familie, omdat de rest het gezellig wil hebben.
Niet leuk, en niet constructief. Vast kort door de bocht, maar íemand moet het toch zeggen? Naar zo'n 6 jarige wordt niet geluisterd, die is gewoon dwars en vervelend en luistert niet, volgens jullie.Helemaal mee eens.
Oh en ik vind het écht heel gemeen om zo'n jongetje zijn hele dag om eten te laten draaien, al vóór het ontbijt beginnen met 'als je het niet opeet krijg je het als lunch' en dan tussen de middag thuiskomen en dan weer met je mislukking van die ochtend worden geconfronteerd, 's middags niet mogen spelen vanwege je mislukking tussen de middag en moeten opzien tegen het avondeten omdat je wéér 2 uur alleen aan tafel zit...
Hoe kan je nou denken dat je daarmee je kind helpt? Wat wil je hem daarmee leren? Denk je dan echt dat hij op een dag denkt 'laat ik nou eens meewerken' en alles netjes opeet? Omdat hij het nu níet doet om jou te pesten ofzo? Ik snap dat het met de beste bedoelingen is, maar ik vind het oprecht zielig voor zo'n kind. Ook als je steeds naar boven wordt gestuurd als zwart schaap van de familie, omdat de rest het gezellig wil hebben.
Niet leuk, en niet constructief. Vast kort door de bocht, maar íemand moet het toch zeggen? Naar zo'n 6 jarige wordt niet geluisterd, die is gewoon dwars en vervelend en luistert niet, volgens jullie.Helemaal mee eens.
donderdag 9 december 2010 om 22:17
quote:a_nick_is_born schreef op 09 december 2010 @ 22:13:
2. Geef vooraf stukjes rauwe groente
Veel kinderen vinden gekookte groente niet lekker. Dat is ze niet kwalijk te nemen, want zeg nu zelf: u staat toch ook niet te watertanden bij papperige bloemkool, zompige worteltjes en draderige boontjes?Veel groentes kunnen rauw gegeten worden en kinderen vinden dat vaak een stuk lekkerder. Geef dus als u staat te koken zo nu en dan een stukje rauwe groente om te knabbelen. Zo hebben ze al heel wat binnen voordat ze aan tafel gaan en hoeft u zich geen zorgen meer te maken over de nodige vitaminen.Nee zeg, daarom kook ik groente ook niet te lang
2. Geef vooraf stukjes rauwe groente
Veel kinderen vinden gekookte groente niet lekker. Dat is ze niet kwalijk te nemen, want zeg nu zelf: u staat toch ook niet te watertanden bij papperige bloemkool, zompige worteltjes en draderige boontjes?Veel groentes kunnen rauw gegeten worden en kinderen vinden dat vaak een stuk lekkerder. Geef dus als u staat te koken zo nu en dan een stukje rauwe groente om te knabbelen. Zo hebben ze al heel wat binnen voordat ze aan tafel gaan en hoeft u zich geen zorgen meer te maken over de nodige vitaminen.Nee zeg, daarom kook ik groente ook niet te lang
donderdag 9 december 2010 om 23:03
quote:Starshine schreef op 09 december 2010 @ 22:07:
[...]
Nou doei dan
weet je....als je jouw vraagstuk op het schoolplein bij wat ouders neerlegt, zal geen mens tegen je zeggen dat je kind dwingen om te eten gemeen of op z'n minst pedagogisch onverantwoord is. Maar ze denken het wel....
Het fijne van het forum is dat je vaak hele eerlijke antwoorden krijgt. Soms wel hard, maar wel eerlijk, en daar kun je meer mee dan mensen die je naar de mond praten.Het helpt ook zeker om iemand even de grond in te boren, kweek je zelfvertrouwen mee. Deze situatie is niet in één dag ontstaan, en het is echt niet dat ik er van geniet. Maar als het de sfeer aan tafel door geklier, gezeur en gestuiter wordt aangetast kan er een hele gespannen sfeer ontstaan. En dan zitten er nog anderen aan tafel die dan geen zin meer hebben. Maar ik zal er niet teveel op in gaan want in jullie ogen ben ik al afgeschreven. Dus wat ik er ook aan toe wil voegen, jullie mening over mij is al gevormd. Toch knap na 1 topic.
[...]
Nou doei dan
weet je....als je jouw vraagstuk op het schoolplein bij wat ouders neerlegt, zal geen mens tegen je zeggen dat je kind dwingen om te eten gemeen of op z'n minst pedagogisch onverantwoord is. Maar ze denken het wel....
Het fijne van het forum is dat je vaak hele eerlijke antwoorden krijgt. Soms wel hard, maar wel eerlijk, en daar kun je meer mee dan mensen die je naar de mond praten.Het helpt ook zeker om iemand even de grond in te boren, kweek je zelfvertrouwen mee. Deze situatie is niet in één dag ontstaan, en het is echt niet dat ik er van geniet. Maar als het de sfeer aan tafel door geklier, gezeur en gestuiter wordt aangetast kan er een hele gespannen sfeer ontstaan. En dan zitten er nog anderen aan tafel die dan geen zin meer hebben. Maar ik zal er niet teveel op in gaan want in jullie ogen ben ik al afgeschreven. Dus wat ik er ook aan toe wil voegen, jullie mening over mij is al gevormd. Toch knap na 1 topic.
donderdag 9 december 2010 om 23:08
@TO: je zegt dat 3 van de gezinsleden ADHD hebben. Heeft de moeilijke eter dit misschien ook? Als daar het probleem ligt, dus bij de ADHD, dan moet je ook daar de oplossing zoeken.
De oudste en de middelste hebben ADHD, en ikzelf. De jongste is wel heel druk, snel afgeleid, reageert op alles om hem heen en kan zijn emoties soms heftig uiten. Er zijn wel overeenkomsten maar we wachten het af hoe hij zich verder ontwikkeld.
De oudste en de middelste hebben ADHD, en ikzelf. De jongste is wel heel druk, snel afgeleid, reageert op alles om hem heen en kan zijn emoties soms heftig uiten. Er zijn wel overeenkomsten maar we wachten het af hoe hij zich verder ontwikkeld.
donderdag 9 december 2010 om 23:15
quote:blackbirdy71 schreef op 09 december 2010 @ 23:03:
[...]
Het helpt ook zeker om iemand even de grond in te boren, kweek je zelfvertrouwen mee. Deze situatie is niet in één dag ontstaan, en het is echt niet dat ik er van geniet. Maar als het de sfeer aan tafel door geklier, gezeur en gestuiter wordt aangetast kan er een hele gespannen sfeer ontstaan. En dan zitten er nog anderen aan tafel die dan geen zin meer hebben. Maar ik zal er niet teveel op in gaan want in jullie ogen ben ik al afgeschreven. Dus wat ik er ook aan toe wil voegen, jullie mening over mij is al gevormd. Toch knap na 1 topic.
Ik boor niemand de grond in. Sterker nog, ik herken je probleem, want ik heb er ook mee te maken.
Ik kaart alleen even aan (in reactie op je ongenoegen over de harde (eerlijke) woorden die er geschreven zijn), dat je hier antwoorden krijgt die je op het schoolplein niet te horen zult krijgen.
Daar zal men je naar de mond praten en niemand zal je even duidelijk maken dat je op de verkeerde weg zit (bang voor ruzie, bang om te kwetsen). Dat het zover heeft kunnen komen, komt gewoon omdat je ongemerkt steeds verder gaat om je kind te laten eten. Want natuurlijk wil je niet dat hij verhongerd of gebrek aan vitaminen krijgt, heel begrijpelijk. Daarom is het soms gewoon even nodig dat je met de neus op de feiten wordt gedrukt, en helaas gaat dat niet altijd even zachtzinnig.
Ik ben het met je eens dat sommige reacties anders verwoord hadden kunnen worden, maar de inhoud blijft staan.
Doe er je voordeel mee om de eetsituatie positief te veranderen, zou ik zeggen.
[...]
Het helpt ook zeker om iemand even de grond in te boren, kweek je zelfvertrouwen mee. Deze situatie is niet in één dag ontstaan, en het is echt niet dat ik er van geniet. Maar als het de sfeer aan tafel door geklier, gezeur en gestuiter wordt aangetast kan er een hele gespannen sfeer ontstaan. En dan zitten er nog anderen aan tafel die dan geen zin meer hebben. Maar ik zal er niet teveel op in gaan want in jullie ogen ben ik al afgeschreven. Dus wat ik er ook aan toe wil voegen, jullie mening over mij is al gevormd. Toch knap na 1 topic.
Ik boor niemand de grond in. Sterker nog, ik herken je probleem, want ik heb er ook mee te maken.
Ik kaart alleen even aan (in reactie op je ongenoegen over de harde (eerlijke) woorden die er geschreven zijn), dat je hier antwoorden krijgt die je op het schoolplein niet te horen zult krijgen.
Daar zal men je naar de mond praten en niemand zal je even duidelijk maken dat je op de verkeerde weg zit (bang voor ruzie, bang om te kwetsen). Dat het zover heeft kunnen komen, komt gewoon omdat je ongemerkt steeds verder gaat om je kind te laten eten. Want natuurlijk wil je niet dat hij verhongerd of gebrek aan vitaminen krijgt, heel begrijpelijk. Daarom is het soms gewoon even nodig dat je met de neus op de feiten wordt gedrukt, en helaas gaat dat niet altijd even zachtzinnig.
Ik ben het met je eens dat sommige reacties anders verwoord hadden kunnen worden, maar de inhoud blijft staan.
Doe er je voordeel mee om de eetsituatie positief te veranderen, zou ik zeggen.
donderdag 9 december 2010 om 23:24
Ook ik boor jou niet de grond in. Ik heb zoals eerder gezegd 4 kinderen en herken de problematiek zeker, ik heb zelfs een uitzonderlijk eetproblematisch kind in huis.
Dus mijn tips geef ik heel serieus en met de beste intenties en dat is niet om jou de grond in te boren.
Jammer dat het wel zo overkomt.
Ik snap inderdaad niet dat je er zo'n strijd van maakt en ik vind het serieus sneu voor je kind hoe jij er mee om gaat. Maar dat wil niet zeggen dat ik verder een mening over jou heb gevormd, echt enkel en alleen maar over wat jij schreef over hoe jij omgaat met deze situatie. Daar heb ik een oordeel over ja, maar dat is gebaseerd op ervaringen, op pedagogiek en op gevoel. En gegeven met tips en de bedoelingen dat je er wat mee kunt, dus nogmaals; niet om jou de grond in te boren.
Dus mijn tips geef ik heel serieus en met de beste intenties en dat is niet om jou de grond in te boren.
Jammer dat het wel zo overkomt.
Ik snap inderdaad niet dat je er zo'n strijd van maakt en ik vind het serieus sneu voor je kind hoe jij er mee om gaat. Maar dat wil niet zeggen dat ik verder een mening over jou heb gevormd, echt enkel en alleen maar over wat jij schreef over hoe jij omgaat met deze situatie. Daar heb ik een oordeel over ja, maar dat is gebaseerd op ervaringen, op pedagogiek en op gevoel. En gegeven met tips en de bedoelingen dat je er wat mee kunt, dus nogmaals; niet om jou de grond in te boren.
donderdag 9 december 2010 om 23:34
Het heeft ook iet te maken met de boodschap die hier genoemd wordt, maar met de manier waarop het gebracht wordt. Het voelt als een aanval op mijn manier van met een moeilijke situatie om gaan. En ik ben niet gek, ik weet ook heus wel dat dit niet de juiste manier is. Maar uit wanhoop ga je dingen proberen.
Kijk, ik heb ADHD, daardoor kan ik soms totaal verkeerd overkomen en de verkeerde dingen zeggen. Dingen die ik niet zo bedoel maar wel er uit flap. Maar om deze reacties heb ik niet gevraagd. Ik vroeg om LEUKE tips, ideeën die andere ouders hebben geprobeerd en wat wel effect heeft. Als ik dacht dat dit de beste manier was, stelde ik hier niet de vraag voor tips, toch? Ik wil het heel graag anders maar weet niet meer hoe. Zouden jullie dan op zulke reacties zitten te wachten?
Kijk, ik heb ADHD, daardoor kan ik soms totaal verkeerd overkomen en de verkeerde dingen zeggen. Dingen die ik niet zo bedoel maar wel er uit flap. Maar om deze reacties heb ik niet gevraagd. Ik vroeg om LEUKE tips, ideeën die andere ouders hebben geprobeerd en wat wel effect heeft. Als ik dacht dat dit de beste manier was, stelde ik hier niet de vraag voor tips, toch? Ik wil het heel graag anders maar weet niet meer hoe. Zouden jullie dan op zulke reacties zitten te wachten?
donderdag 9 december 2010 om 23:41
quote:blackbirdy71 schreef op 09 december 2010 @ 23:34:
Het heeft ook iet te maken met de boodschap die hier genoemd wordt, maar met de manier waarop het gebracht wordt. Het voelt als een aanval op mijn manier van met een moeilijke situatie om gaan. En ik ben niet gek, ik weet ook heus wel dat dit niet de juiste manier is. Maar uit wanhoop ga je dingen proberen.
Kijk, ik heb ADHD, daardoor kan ik soms totaal verkeerd overkomen en de verkeerde dingen zeggen. Dingen die ik niet zo bedoel maar wel er uit flap. Maar om deze reacties heb ik niet gevraagd. Ik vroeg om LEUKE tips, ideeën die andere ouders hebben geprobeerd en wat wel effect heeft. Als ik dacht dat dit de beste manier was, stelde ik hier niet de vraag voor tips, toch? Ik wil het heel graag anders maar weet niet meer hoe. Zouden jullie dan op zulke reacties zitten te wachten?
Precies wat ik zei.
Maar heb je dan niks aan de tips die ik gaf?
Als ik een openingspost als die van jou lees, heb ik in eerste instantie te doen met je kind en is dat mijn primaire reactie.
Ik denk dus dat je zulke reactie kunt verwachten. Het feit da tjz zegt dat je het zelf ook niet goed vindt van je zelf, geeft toch al aan dat jij het ook sneu voor je kind vindt?
Als iemand anders nou iets dergelijks poste hier op viva, zou jij dan niet ook verontwaardigd zijn?
Daarna bedenk ik me hoe vervelend kinderen soms kunnen doen met eten, tenminste, ouders vinden het vervelend omdat je je kind nu eenmaal graag lekker ziet eten. En dan wil ik je daar een paar serieuze tips bij geven. Jammer dat je alleen maar het commentaar leest. Ik vind trouwens het feit dat je je zo aangevallen voelt ook al best veel zeggen.
Ik zou zeggen, doe gewoon je winst hiermee. Ik weet zeker dat jij ook het beste met je kind voor hebt en het ook anders wilt. Handel daar naar.
Het heeft ook iet te maken met de boodschap die hier genoemd wordt, maar met de manier waarop het gebracht wordt. Het voelt als een aanval op mijn manier van met een moeilijke situatie om gaan. En ik ben niet gek, ik weet ook heus wel dat dit niet de juiste manier is. Maar uit wanhoop ga je dingen proberen.
Kijk, ik heb ADHD, daardoor kan ik soms totaal verkeerd overkomen en de verkeerde dingen zeggen. Dingen die ik niet zo bedoel maar wel er uit flap. Maar om deze reacties heb ik niet gevraagd. Ik vroeg om LEUKE tips, ideeën die andere ouders hebben geprobeerd en wat wel effect heeft. Als ik dacht dat dit de beste manier was, stelde ik hier niet de vraag voor tips, toch? Ik wil het heel graag anders maar weet niet meer hoe. Zouden jullie dan op zulke reacties zitten te wachten?
Precies wat ik zei.
Maar heb je dan niks aan de tips die ik gaf?
Als ik een openingspost als die van jou lees, heb ik in eerste instantie te doen met je kind en is dat mijn primaire reactie.
Ik denk dus dat je zulke reactie kunt verwachten. Het feit da tjz zegt dat je het zelf ook niet goed vindt van je zelf, geeft toch al aan dat jij het ook sneu voor je kind vindt?
Als iemand anders nou iets dergelijks poste hier op viva, zou jij dan niet ook verontwaardigd zijn?
Daarna bedenk ik me hoe vervelend kinderen soms kunnen doen met eten, tenminste, ouders vinden het vervelend omdat je je kind nu eenmaal graag lekker ziet eten. En dan wil ik je daar een paar serieuze tips bij geven. Jammer dat je alleen maar het commentaar leest. Ik vind trouwens het feit dat je je zo aangevallen voelt ook al best veel zeggen.
Ik zou zeggen, doe gewoon je winst hiermee. Ik weet zeker dat jij ook het beste met je kind voor hebt en het ook anders wilt. Handel daar naar.
donderdag 9 december 2010 om 23:55
Ik vroeg ook om tips en ik sta er ook echt wel voor open. Maar zeg nou zelf, als je zelf al met je handen in je haar zit over hoe je hier toch mee om moet gaan en mensen reageren zo, dan gaan toch je nekharen overeind staan? Of ben ik daar nu weer apart in?
En als ik zo'n topic zou lezen, zou ik het toch met iets meer vriendelijkheid beantwoorden. Juist omdat in dit soort gevallen mensen al veel hebben moeten doorstaan. Er zit meestal veel meer achter. En voordat je alle feiten kent vind ik dat je mensen het voordeel van de twijfel geeft. En handvaten probeert te geven. Jouw tips zijn heel bruikbaar en daar ben ik ook echt wel dankbaar voor. Maar voordat ik dat las was de toon al gezet. En zat ik hier met een enorm klote gevoel. En spijt dat ik hier mijn vraag heb neergezet.
En als ik zo'n topic zou lezen, zou ik het toch met iets meer vriendelijkheid beantwoorden. Juist omdat in dit soort gevallen mensen al veel hebben moeten doorstaan. Er zit meestal veel meer achter. En voordat je alle feiten kent vind ik dat je mensen het voordeel van de twijfel geeft. En handvaten probeert te geven. Jouw tips zijn heel bruikbaar en daar ben ik ook echt wel dankbaar voor. Maar voordat ik dat las was de toon al gezet. En zat ik hier met een enorm klote gevoel. En spijt dat ik hier mijn vraag heb neergezet.
donderdag 9 december 2010 om 23:55
Hier ook n langzame eter. Zijn we klaar met het eten en het kind nog niet? Jammer maar dan wordt de tafel toch echt afgeruimd. Toetje wordt wel gegeven. En kind weet ook dat als we eenmaal klaar met eten zijn ik 's avonds niet nog eens brood ga smeren. Wil kind niet eten? Jammer dan, het gaat vanzelf wel eten als het honger heeft.... Al betekent dat dat ze soms tot het ontbijt moet wachten. Ik ga de strijd niet aan, daar is niemand mee gebaat en je bereikt het tegenovergestelde.....
vrijdag 10 december 2010 om 01:02
quote:blackbirdy71 schreef op 09 december 2010 @ 23:55:
Ik vroeg ook om tips en ik sta er ook echt wel voor open. Maar zeg nou zelf, als je zelf al met je handen in je haar zit over hoe je hier toch mee om moet gaan en mensen reageren zo, dan gaan toch je nekharen overeind staan? Of ben ik daar nu weer apart in?
En als ik zo'n topic zou lezen, zou ik het toch met iets meer vriendelijkheid beantwoorden. Juist omdat in dit soort gevallen mensen al veel hebben moeten doorstaan. Er zit meestal veel meer achter. En voordat je alle feiten kent vind ik dat je mensen het voordeel van de twijfel geeft. En handvaten probeert te geven. Jouw tips zijn heel bruikbaar en daar ben ik ook echt wel dankbaar voor. Maar voordat ik dat las was de toon al gezet. En zat ik hier met een enorm klote gevoel. En spijt dat ik hier mijn vraag heb neergezet.
Moet je geen spijt van hebben, is juist goed!
Alles waar je niks mee kan van je af laten glijden en eruit pikken wat je kan gebruiken.
En bedenk goed dat het internet is, je leest misschien anders dan hoe diegenen het bedoelt heeft. In een gesprek kun je ook letten op intonatie, mimiek, lichaamstaal, dat mis je hier en daardoor komen dingen sneller hard en zakelijk over.
En misschien was het ook wel hard, om je 'wakker te schudden' en ik snap ook echt dat mensen het sneu vinden voor je kind, vind ik ook. Maar dat wil niet zeggen dat diezelfde mensen, waaronder ik, allemaal onfeilbare moeders zijn.
Ik zou, als ik hier zou blijven posten en lezen, een en ander echt meer met een korrel zout nemen. En vooral geen spijt hebben van deze post van je, want het heeft je toch ook een en ander opgebracht mag ik hopen.
Ik vroeg ook om tips en ik sta er ook echt wel voor open. Maar zeg nou zelf, als je zelf al met je handen in je haar zit over hoe je hier toch mee om moet gaan en mensen reageren zo, dan gaan toch je nekharen overeind staan? Of ben ik daar nu weer apart in?
En als ik zo'n topic zou lezen, zou ik het toch met iets meer vriendelijkheid beantwoorden. Juist omdat in dit soort gevallen mensen al veel hebben moeten doorstaan. Er zit meestal veel meer achter. En voordat je alle feiten kent vind ik dat je mensen het voordeel van de twijfel geeft. En handvaten probeert te geven. Jouw tips zijn heel bruikbaar en daar ben ik ook echt wel dankbaar voor. Maar voordat ik dat las was de toon al gezet. En zat ik hier met een enorm klote gevoel. En spijt dat ik hier mijn vraag heb neergezet.
Moet je geen spijt van hebben, is juist goed!
Alles waar je niks mee kan van je af laten glijden en eruit pikken wat je kan gebruiken.
En bedenk goed dat het internet is, je leest misschien anders dan hoe diegenen het bedoelt heeft. In een gesprek kun je ook letten op intonatie, mimiek, lichaamstaal, dat mis je hier en daardoor komen dingen sneller hard en zakelijk over.
En misschien was het ook wel hard, om je 'wakker te schudden' en ik snap ook echt dat mensen het sneu vinden voor je kind, vind ik ook. Maar dat wil niet zeggen dat diezelfde mensen, waaronder ik, allemaal onfeilbare moeders zijn.
Ik zou, als ik hier zou blijven posten en lezen, een en ander echt meer met een korrel zout nemen. En vooral geen spijt hebben van deze post van je, want het heeft je toch ook een en ander opgebracht mag ik hopen.
vrijdag 10 december 2010 om 01:18
En nu alle lomperikken het forum af ja? Mooi.
Hier een voormalig slechte eter. Als kind at ik alleen mijn eten op als er een dikke laag appelmoes overheen lag.
Wat ik anderen zie doen is hun kind, als hij het niet lust, toch drie hapjes laten nemen en dan kan het bord weg. Gewoon toetje enzo.
Wat mij nu helpt is elke maaltijd duidelijk andere produkten en smaken. Dus niet ontbijt en lunch met brood maar ontbijt met pap, yoghurt, vla, met cruesli. Crackers en beschuit. Lunch afwisselen, ene keer bruin de andere keer wit brood enz.
Laat hem anders zelf groente kiezen en misschien wil hij ook wel meehelpen met snijden en voorbereiden.
Groetjes en succes.
Verder niet stressen hoor, komt heel veel voor.
Hier een voormalig slechte eter. Als kind at ik alleen mijn eten op als er een dikke laag appelmoes overheen lag.
Wat ik anderen zie doen is hun kind, als hij het niet lust, toch drie hapjes laten nemen en dan kan het bord weg. Gewoon toetje enzo.
Wat mij nu helpt is elke maaltijd duidelijk andere produkten en smaken. Dus niet ontbijt en lunch met brood maar ontbijt met pap, yoghurt, vla, met cruesli. Crackers en beschuit. Lunch afwisselen, ene keer bruin de andere keer wit brood enz.
Laat hem anders zelf groente kiezen en misschien wil hij ook wel meehelpen met snijden en voorbereiden.
Groetjes en succes.
Verder niet stressen hoor, komt heel veel voor.
vrijdag 10 december 2010 om 01:46
Ik begrijp uit je verhaal dat je zoon vooral wordt afgeleid tijdens het eten. Tip 1 is dan natuurlijk om te zorgen voor een zo rustig mogelijke eetomgeving. Laten we zeggen dat je dat al gedaan hebt.
Tip 2 is om de aandacht van je zoon te focussen op het eten. Hij is een jongen en de meeste jongens zijn dol op 'wedstrijdjes'. Vraag hem hoeveel tijd hij denkt nodig te hebben voor 1 boterham. Tien minuten? Oké, dan zet je de eierwekker op 10 minuten. Als hij inderdaad de boterham op heeft voor de eierwekker afgaat, beloon je hem. Morgen staat de wekker op 9 minuten. Overmorgen op 8 minuten.
Zet de eierwekker recht voor zijn neus en als hij zich te lang door iets laat afleiden, vraag je aan hem 'hoeveel tijd heb je nog voor deze boterham?'
Als je hem ziet vechten om het binnen de gestelde tijd te doen, zet je de wekker morgen gewoon nog een keer op dezelfde tijd. Sneller leren eten is niet alleen een kwestie van willen, maar ook van trainen. Kaakspieren en maag hebben tijd nodig om eraan te wennen.
Focus een tijdje minder op hoeveel hij eet. Het zal in het begin OF OF zijn. OF hij eet binnen de tijd waarin iedereen eet. OF hij eet net zo veel als de rest, maar heeft daarvoor meer tijd nodig.
Niet 2 dingen tegelijk willen aanpakken. Als je wilt dat hij sneller klaar is aan tafel, dan eet hij maar een tijdje wat minder. Niet ieder kind heeft 2 boterhammen nodig.
En tegen de tijd dat hij sneller eet, pakt hij vanzelf nog een 2e boterham, omdat iedereen ook nog zit te eten.
Bedenk van te voren wat je een redelijke tijd voor hem vind om 1 boterham op te eten. 3 minuten? Spreek dan ook met hem van te voren af, dat hij een beloning krijgt wanneer het hem na een tijdje lukt om het in 3 minuten te doen.
En daarna kun je gaan werken aan een 2e boterham in 3 minuten. Net zo opbouwen als voor de eerste boterham.
Als dat goed gaat, ga je hem belonen voor meerdere dagen dooreten. "Je kunt nu 2 boterhammen eten in 6 minuten. Hartstikke knap! Als je dat nou een week kunt, gaan we samen ...."
(Als hij nog te weinig besef heeft van 'minuten', geef je hem eerst wat demonstraties van 'zo lang duurt 1 minuut' en 'nu ging hij rinkelen na 2 minuten'. Of gebruik iets waarop hij duidelijk kan zien hoeveel tijd hij nog over heeft. Een goede kinderklok?)
En als dat hele beloningsysteem niet werkt, is er meer aan de hand. Kinderen van 6 willen graag dingen 'goed' doen en zijn erg gevoelig voor complimentjes. Als je zoon dit niet lukt, zou je professionele hulp kunnen overwegen. NIET omdat hij langzaam eet, WEL omdat het hem niet lukt tot prestaties te komen. Dat laatste zal zeker ook aan hem vreten en kan tot grote onzekerheid leiden.
Het langzame eten kan ook het gevolg zijn van alle aandacht die in huis naar de andere kinderen gaat. Langzaam eten is (onbewust!) ZIJN manier van aandacht trekken. In dat geval moet je met een andere invalshoek komen.
Geef hem iedere dag ZIJN moment waarop HIJ alle aandacht krijgt van jou. Een kwartier samen een spelletje doen, of een verhaaltje voorlezen, speciaal en alleen voor hem, hij mag zeggen wat jullie samen doen. Iedere dag, zelfde tijd, zelfde duur.
De anderen mogen daarbij NIET storen (ze hebben dan wel allemaal recht op hun kwartiertje, hoor), en als ze toch komen, mag jij niet inhoudelijk ingaan op hun vragen/gedrag, alleen maar wegsturen: "Niet nu!"
Dit kan ook een grote gedragverandering aan tafel tot gevolg hebben. Omdat zijn onderbewuste dan weet dat jij, buiten het eten om, OOK tijd voor hem hebt.
Tip 2 is om de aandacht van je zoon te focussen op het eten. Hij is een jongen en de meeste jongens zijn dol op 'wedstrijdjes'. Vraag hem hoeveel tijd hij denkt nodig te hebben voor 1 boterham. Tien minuten? Oké, dan zet je de eierwekker op 10 minuten. Als hij inderdaad de boterham op heeft voor de eierwekker afgaat, beloon je hem. Morgen staat de wekker op 9 minuten. Overmorgen op 8 minuten.
Zet de eierwekker recht voor zijn neus en als hij zich te lang door iets laat afleiden, vraag je aan hem 'hoeveel tijd heb je nog voor deze boterham?'
Als je hem ziet vechten om het binnen de gestelde tijd te doen, zet je de wekker morgen gewoon nog een keer op dezelfde tijd. Sneller leren eten is niet alleen een kwestie van willen, maar ook van trainen. Kaakspieren en maag hebben tijd nodig om eraan te wennen.
Focus een tijdje minder op hoeveel hij eet. Het zal in het begin OF OF zijn. OF hij eet binnen de tijd waarin iedereen eet. OF hij eet net zo veel als de rest, maar heeft daarvoor meer tijd nodig.
Niet 2 dingen tegelijk willen aanpakken. Als je wilt dat hij sneller klaar is aan tafel, dan eet hij maar een tijdje wat minder. Niet ieder kind heeft 2 boterhammen nodig.
En tegen de tijd dat hij sneller eet, pakt hij vanzelf nog een 2e boterham, omdat iedereen ook nog zit te eten.
Bedenk van te voren wat je een redelijke tijd voor hem vind om 1 boterham op te eten. 3 minuten? Spreek dan ook met hem van te voren af, dat hij een beloning krijgt wanneer het hem na een tijdje lukt om het in 3 minuten te doen.
En daarna kun je gaan werken aan een 2e boterham in 3 minuten. Net zo opbouwen als voor de eerste boterham.
Als dat goed gaat, ga je hem belonen voor meerdere dagen dooreten. "Je kunt nu 2 boterhammen eten in 6 minuten. Hartstikke knap! Als je dat nou een week kunt, gaan we samen ...."
(Als hij nog te weinig besef heeft van 'minuten', geef je hem eerst wat demonstraties van 'zo lang duurt 1 minuut' en 'nu ging hij rinkelen na 2 minuten'. Of gebruik iets waarop hij duidelijk kan zien hoeveel tijd hij nog over heeft. Een goede kinderklok?)
En als dat hele beloningsysteem niet werkt, is er meer aan de hand. Kinderen van 6 willen graag dingen 'goed' doen en zijn erg gevoelig voor complimentjes. Als je zoon dit niet lukt, zou je professionele hulp kunnen overwegen. NIET omdat hij langzaam eet, WEL omdat het hem niet lukt tot prestaties te komen. Dat laatste zal zeker ook aan hem vreten en kan tot grote onzekerheid leiden.
Het langzame eten kan ook het gevolg zijn van alle aandacht die in huis naar de andere kinderen gaat. Langzaam eten is (onbewust!) ZIJN manier van aandacht trekken. In dat geval moet je met een andere invalshoek komen.
Geef hem iedere dag ZIJN moment waarop HIJ alle aandacht krijgt van jou. Een kwartier samen een spelletje doen, of een verhaaltje voorlezen, speciaal en alleen voor hem, hij mag zeggen wat jullie samen doen. Iedere dag, zelfde tijd, zelfde duur.
De anderen mogen daarbij NIET storen (ze hebben dan wel allemaal recht op hun kwartiertje, hoor), en als ze toch komen, mag jij niet inhoudelijk ingaan op hun vragen/gedrag, alleen maar wegsturen: "Niet nu!"
Dit kan ook een grote gedragverandering aan tafel tot gevolg hebben. Omdat zijn onderbewuste dan weet dat jij, buiten het eten om, OOK tijd voor hem hebt.
Als je niks aardigs te zeggen hebt, kun je ook je mond houden.
