Eten
alle pijlers
Langzame eter, help......
donderdag 9 december 2010 om 14:50
vrijdag 10 december 2010 om 01:53
dat is een goeie post van maria.
Ik denk ook dat daar waarheid in zit, je kind vraagt immers veel negatieve aandacht, de vraag is waarom. Je verklaring dat jijzelf en de andere 2 kinderen ADHD hebben zegt al veel, want die andere kinderen vergen dus veel aandacht. Negatieve aandacht is ook aandacht.
Hier is dat ook zo. Ik heb dus 4 kinderen en een van die 4 heeft het idee dat we haar minder lief vinden. Dat vinden we niet, maar ze heeft wel het lastigste gedrag. Zo dus ook met eten. Zij vraagt hiermee keer op keer negatieve aandacht.
En dus proberen we haar bewust elke dag positieve aandacht te geven. Dat is soms best lastig, omdat haar gedrag ook soms best lastig is. Zij en ik zijn uitersten en daarom zijn we nogal snel geneigd te botsen. Toch ga ik er iedere dag weer voor, de ene keer gaat het beter dan de andere keer. Een van die dingen is dus het eten, en daar ga ik met haar dus geen strijd meer van maken. Ik prijs haar om wat ze wel eet en probeer zo geduldig mogelijk hier mee te zijn. En verder geef ik haar dus vaak even 1-op-1 speciale aandacht van mij, omdat ze dat nodig heeft. En om 'goed te maken' dat ik soms, als ik übergefrustreerd ben door haar gedrag en daarbij zelf onredelijk, enorm tegen haar kan uitvallen.
Ik denk ook dat daar waarheid in zit, je kind vraagt immers veel negatieve aandacht, de vraag is waarom. Je verklaring dat jijzelf en de andere 2 kinderen ADHD hebben zegt al veel, want die andere kinderen vergen dus veel aandacht. Negatieve aandacht is ook aandacht.
Hier is dat ook zo. Ik heb dus 4 kinderen en een van die 4 heeft het idee dat we haar minder lief vinden. Dat vinden we niet, maar ze heeft wel het lastigste gedrag. Zo dus ook met eten. Zij vraagt hiermee keer op keer negatieve aandacht.
En dus proberen we haar bewust elke dag positieve aandacht te geven. Dat is soms best lastig, omdat haar gedrag ook soms best lastig is. Zij en ik zijn uitersten en daarom zijn we nogal snel geneigd te botsen. Toch ga ik er iedere dag weer voor, de ene keer gaat het beter dan de andere keer. Een van die dingen is dus het eten, en daar ga ik met haar dus geen strijd meer van maken. Ik prijs haar om wat ze wel eet en probeer zo geduldig mogelijk hier mee te zijn. En verder geef ik haar dus vaak even 1-op-1 speciale aandacht van mij, omdat ze dat nodig heeft. En om 'goed te maken' dat ik soms, als ik übergefrustreerd ben door haar gedrag en daarbij zelf onredelijk, enorm tegen haar kan uitvallen.
vrijdag 10 december 2010 om 02:07
Zo, lekker laat postje:
Aanvulling op Maria:
Er zijn klokken die teruglopen in tijd, waarbij kinderen duidelijk kunnen zien hoe snel de tijd gaat. (Google op TimeTimer)
Het rode vlak loopt terug.
Misschien kan je het 'verwenkwartiertje' na het eten doen. De rest lekker nog even spelen, papa ruimt de tafel af, en jij kruipt met kind op de bank met een boek of een spelletje.
Het nare van het eetmoment kunnen jullie beiden vergeten.
Niks meer over het eten zeggen, lekker samen wat anders doen en het negatieve gevoel van het aan tafel zijn wordt omgebogen tot positieve aandacht.
De tip van stukjes rauwe groenten geven tijdens het koken vind ik zelf ook niet zo gek. Ongemerkt gaat er dan misschien toch wat naar binnen.
Jammer trouwens dat je de reacties als zeer negatief hebt ervaren, er zaten veel tips bij.
Succes!
Aanvulling op Maria:
Er zijn klokken die teruglopen in tijd, waarbij kinderen duidelijk kunnen zien hoe snel de tijd gaat. (Google op TimeTimer)
Het rode vlak loopt terug.
Misschien kan je het 'verwenkwartiertje' na het eten doen. De rest lekker nog even spelen, papa ruimt de tafel af, en jij kruipt met kind op de bank met een boek of een spelletje.
Het nare van het eetmoment kunnen jullie beiden vergeten.
Niks meer over het eten zeggen, lekker samen wat anders doen en het negatieve gevoel van het aan tafel zijn wordt omgebogen tot positieve aandacht.
De tip van stukjes rauwe groenten geven tijdens het koken vind ik zelf ook niet zo gek. Ongemerkt gaat er dan misschien toch wat naar binnen.
Jammer trouwens dat je de reacties als zeer negatief hebt ervaren, er zaten veel tips bij.
Succes!
vrijdag 10 december 2010 om 06:11
Het zal wel weer stom gevonden worden, maar als paarden niet wilden eten, dan gaven we ipv volle bak gewoon 'n heel klein schepje. Dan aten ze meestal wel.
Als het voor 'n paard al afschrikt een 'vol bord', misschien voor kinderen ook wel. Als er nu maar 2 spruiten opliggen is de stap ze te eten minder groot dan wanneer er een hele stapel op ligt. Dan komt er toch geen eind aan, dus waarom er aan beginnen?
Als het voor 'n paard al afschrikt een 'vol bord', misschien voor kinderen ook wel. Als er nu maar 2 spruiten opliggen is de stap ze te eten minder groot dan wanneer er een hele stapel op ligt. Dan komt er toch geen eind aan, dus waarom er aan beginnen?
vrijdag 10 december 2010 om 06:32
quote:blackbirdy71 schreef op 09 december 2010 @ 23:34:
Het heeft ook iet te maken met de boodschap die hier genoemd wordt, maar met de manier waarop het gebracht wordt. Het voelt als een aanval op mijn manier van met een moeilijke situatie om gaan. En ik ben niet gek, ik weet ook heus wel dat dit niet de juiste manier is. Maar uit wanhoop ga je dingen proberen.
Kijk, ik heb ADHD, daardoor kan ik soms totaal verkeerd overkomen en de verkeerde dingen zeggen. Dingen die ik niet zo bedoel maar wel er uit flap. Maar om deze reacties heb ik niet gevraagd. Ik vroeg om LEUKE tips, ideeën die andere ouders hebben geprobeerd en wat wel effect heeft. Als ik dacht dat dit de beste manier was, stelde ik hier niet de vraag voor tips, toch? Ik wil het heel graag anders maar weet niet meer hoe. Zouden jullie dan op zulke reacties zitten te wachten?
Nogmaals, ik vind ook dat sommigen zich anders kunnen uitdrukken. Maar ja, het is nu eenmaal internet en daar kun je anoniem je zegje doen. In het echie zullen ze hun woorden anders verpakken, maar hier komt het er recht voor z'n raap uit.
Deal with it! het is op elk forum hetzelfde (nou ja, behalve bij die suikermutsen van babybrabbel).
En je kan zoveel willen. Ik heb ook wel eens een topic geopend hopend op bepaalde reacties...die kwamen niet. Helaas pindakaas. Mensen gaan niet reageren zoals jij wilt omdat je dat vraagt, men reageert zoals ze zelf willen. (net kinderen)
Het heeft ook iet te maken met de boodschap die hier genoemd wordt, maar met de manier waarop het gebracht wordt. Het voelt als een aanval op mijn manier van met een moeilijke situatie om gaan. En ik ben niet gek, ik weet ook heus wel dat dit niet de juiste manier is. Maar uit wanhoop ga je dingen proberen.
Kijk, ik heb ADHD, daardoor kan ik soms totaal verkeerd overkomen en de verkeerde dingen zeggen. Dingen die ik niet zo bedoel maar wel er uit flap. Maar om deze reacties heb ik niet gevraagd. Ik vroeg om LEUKE tips, ideeën die andere ouders hebben geprobeerd en wat wel effect heeft. Als ik dacht dat dit de beste manier was, stelde ik hier niet de vraag voor tips, toch? Ik wil het heel graag anders maar weet niet meer hoe. Zouden jullie dan op zulke reacties zitten te wachten?
Nogmaals, ik vind ook dat sommigen zich anders kunnen uitdrukken. Maar ja, het is nu eenmaal internet en daar kun je anoniem je zegje doen. In het echie zullen ze hun woorden anders verpakken, maar hier komt het er recht voor z'n raap uit.
Deal with it! het is op elk forum hetzelfde (nou ja, behalve bij die suikermutsen van babybrabbel).
En je kan zoveel willen. Ik heb ook wel eens een topic geopend hopend op bepaalde reacties...die kwamen niet. Helaas pindakaas. Mensen gaan niet reageren zoals jij wilt omdat je dat vraagt, men reageert zoals ze zelf willen. (net kinderen)
vrijdag 10 december 2010 om 06:44
En heel soms zijn er ook TO's die de antwoorden dermate niet wenselijk vinden, dat ze de OP gewoon nog een keer posten, maar dan met een andere titel.
Dat was dat figuur de forumster dat ideeën zocht voor een romantisch avondje thuis met haar vriend/man. Het was zo zoetsappig, dat het glazuur van mijn tanden sprong..... en dat alleen al door het te lezen. Ik vrees dat haar man nu eunuch is...
Dat was dat figuur de forumster dat ideeën zocht voor een romantisch avondje thuis met haar vriend/man. Het was zo zoetsappig, dat het glazuur van mijn tanden sprong..... en dat alleen al door het te lezen. Ik vrees dat haar man nu eunuch is...
vrijdag 10 december 2010 om 09:00
[quote]blackbirdy71 schreef op 09 december 2010 @ 23:34:
Het heeft ook iet te maken met de boodschap die hier genoemd wordt, maar met de manier waarop het gebracht wordt. Het voelt als een aanval op mijn manier van met een moeilijke situatie om gaan.
..............................................................................................
Juist dat vind ik ook, je stort je hart hieruit wat iemand misschien al heel moeilijk anders zou je het wel aan je naasten vragen en dat wordt er wél bot op gereageerd.
Ik hoop dat jullie mij nu niet afschrijven omdat ik deze mening deel, doe ik ook niet bij jullie maar een beetje empathie in je meningen kan echt geen kwaad. en het werkt ook beter, net als met kinderen
Het heeft ook iet te maken met de boodschap die hier genoemd wordt, maar met de manier waarop het gebracht wordt. Het voelt als een aanval op mijn manier van met een moeilijke situatie om gaan.
..............................................................................................
Juist dat vind ik ook, je stort je hart hieruit wat iemand misschien al heel moeilijk anders zou je het wel aan je naasten vragen en dat wordt er wél bot op gereageerd.
Ik hoop dat jullie mij nu niet afschrijven omdat ik deze mening deel, doe ik ook niet bij jullie maar een beetje empathie in je meningen kan echt geen kwaad. en het werkt ook beter, net als met kinderen
vrijdag 10 december 2010 om 09:31
Ik heb dit topic mee zitten lezen en ik zie vooral veel goede en serieuze tips van forummers die de tijd nemen om een goed onderbouwde posting te schrijven. Misschien zou je daar eens naar kunnen kijken ipv gelijk van je af te slaan.
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
vrijdag 10 december 2010 om 09:45
Hehe, gelukkig zijn er ook nog reacties waarbij ik niet het gevoel heb in de gordijnen te moeten klimmen. Het probleem zal wel bij mij liggen. Dat zal ik ook nooit ontkennen. Ik weet heel goed dat ik ook fouten maak, misschien wel beter dan anderen. Sorry dan dat al die harde reacties mij juist blokkeren en daardoor niet open lijkt te staan voor de boodschap die er in zit. Bij mij werkt het gewoon zo. Hiervoor wordt ik begeleid. Ik wil graag de sfeer in huis verbeteren en daar hoort ook het tafelprobeem bij. Door stapje voor stapje te veranderen wil ik, net als ieder ander denk ik, mijn kinderen het gevoel geven dat ik er voor ze ben. Maar door de spanning aan tafel sluit ik me af. En neeeeeeeeeeeee, ik weet dat dat niet goed is.
De laatste tips zijn hierbij binnen gekomen, en ga het proberen. Bedankt voor de reacties.
En het zou fijn zijn dat iemand eerst even nadenkt voor hij/zij reageert op een topic, je kunt iemand heel erg kwetsen door zo uit het niets zulke harde woorden te plaatsten. Het is wel internet, maar achter de woorden zitten mensen met gevoelens. En een gevoel is niet anoniem. ( was dat maar zo.......)
Ik heb nog wel wat praktische vragen. Hoeveel tijd heeft een kind nodig aan tafel? Want wij zijn altijd vrij snel klaar, hoe lang zou je dan nog an tafel moeten blijven zitten om hem genoeg tijd te geven? En hoe kan ik een redelijk prikkelvrije omgeving kunnen creëren aan de tafel? Ik dacht dat we dat al hadden. En moet je dan wel steeds zeggen dat hij eten moet? Want daar reageert hij soms op door te gaan schreeuwen. Hij vergeet gewoon te eten, teveel bezig met alles en iedereen om hem heen.
De laatste tips zijn hierbij binnen gekomen, en ga het proberen. Bedankt voor de reacties.
En het zou fijn zijn dat iemand eerst even nadenkt voor hij/zij reageert op een topic, je kunt iemand heel erg kwetsen door zo uit het niets zulke harde woorden te plaatsten. Het is wel internet, maar achter de woorden zitten mensen met gevoelens. En een gevoel is niet anoniem. ( was dat maar zo.......)
Ik heb nog wel wat praktische vragen. Hoeveel tijd heeft een kind nodig aan tafel? Want wij zijn altijd vrij snel klaar, hoe lang zou je dan nog an tafel moeten blijven zitten om hem genoeg tijd te geven? En hoe kan ik een redelijk prikkelvrije omgeving kunnen creëren aan de tafel? Ik dacht dat we dat al hadden. En moet je dan wel steeds zeggen dat hij eten moet? Want daar reageert hij soms op door te gaan schreeuwen. Hij vergeet gewoon te eten, teveel bezig met alles en iedereen om hem heen.
vrijdag 10 december 2010 om 10:16
quote:blackbirdy71 schreef op 10 december 2010 @ 09:45:
En het zou fijn zijn dat iemand eerst even nadenkt voor hij/zij reageert op een topic, je kunt iemand heel erg kwetsen door zo uit het niets zulke harde woorden te plaatsten. Het is wel internet, maar achter de woorden zitten mensen met gevoelens. En een gevoel is niet anoniem. ( was dat maar zo.......)
Ik heb nog wel wat praktische vragen. Hoeveel tijd heeft een kind nodig aan tafel? Want wij zijn altijd vrij snel klaar, hoe lang zou je dan nog an tafel moeten blijven zitten om hem genoeg tijd te geven? En hoe kan ik een redelijk prikkelvrije omgeving kunnen creëren aan de tafel? Ik dacht dat we dat al hadden. En moet je dan wel steeds zeggen dat hij eten moet? Want daar reageert hij soms op door te gaan schreeuwen. Hij vergeet gewoon te eten, teveel bezig met alles en iedereen om hem heen.
Lees je OP nog eens door: op basis daarvan vind ik het niet raar dat mensen hard reageren. Kijk nou eens naar wat je 'eist' van je kind: zou jij niet ook je kont tegen de krib gooien?
Als iedereen hier nou jou met fluwelen handschoentjes aanpakt, krijg je nooit door dat je methode niet werkt. De harde reacties kwamen niet uit het niets, het waren reacties op jouw harde OP. Niet piepen over de reacties: iedereen hier heeft het beste met jouw zoontje voor. Wees daar blij om, ipv je persoonlijk aangevallen voelen.
Zoals ik al eerder meldde: een kind heeft aan een half uur a drie kwartier tijd zat om te eten wat ie wil eten. Je zou zelf kunnen overwegen langzamer te eten: schep bijvoorbeeld twee kleine porties op, dan doe je langer over je eten dan wanneer je een vol bord leegeet.
Maak een eetomgeving. Dek de tafel, zet evt zachtjes de radio aan, schep op tafel op (dus pannen/schalen op tafel, zodat ie kan zien dat er nog meer lekkers is als ie z'n bord leegeet.
Je kan een wekkertje neerzetten: de eerste vijf minuten praten papa en mama over hun dag en eten de kindjes. De tweede 5 minuten mogen de kindjes praten over hun dag en eten papa en mama. (of andersom, dan koelt het eten op het bord van de kindjes een beetje af en kunnen ze het daarna makkelijker eten). Daarna mag iedereen praten, als ze ook een hap nemen.
Mijn zoon dwarrelt ook, wil van alles vragen (Hoe worden auto's gemaakt?), en soms zeg ik dat ik pas antwoord geef als ie minstens drie happen heeft gegeten.
Schreeuwen aan tafel wordt niet getolereerd, en als ie moet eten kan het helpen om hem te zeggen dat ie z'n bestek moet vasthouden, zodat ie niet vergeet dat ie daarmee moet eten.
En ja, misschien moet je hem dat honderd keer per maaltijd zeggen, boeien. Uiteindeijk zal ie het wel leren, voor z'n zestiende kan ie dat vast wel
En het zou fijn zijn dat iemand eerst even nadenkt voor hij/zij reageert op een topic, je kunt iemand heel erg kwetsen door zo uit het niets zulke harde woorden te plaatsten. Het is wel internet, maar achter de woorden zitten mensen met gevoelens. En een gevoel is niet anoniem. ( was dat maar zo.......)
Ik heb nog wel wat praktische vragen. Hoeveel tijd heeft een kind nodig aan tafel? Want wij zijn altijd vrij snel klaar, hoe lang zou je dan nog an tafel moeten blijven zitten om hem genoeg tijd te geven? En hoe kan ik een redelijk prikkelvrije omgeving kunnen creëren aan de tafel? Ik dacht dat we dat al hadden. En moet je dan wel steeds zeggen dat hij eten moet? Want daar reageert hij soms op door te gaan schreeuwen. Hij vergeet gewoon te eten, teveel bezig met alles en iedereen om hem heen.
Lees je OP nog eens door: op basis daarvan vind ik het niet raar dat mensen hard reageren. Kijk nou eens naar wat je 'eist' van je kind: zou jij niet ook je kont tegen de krib gooien?
Als iedereen hier nou jou met fluwelen handschoentjes aanpakt, krijg je nooit door dat je methode niet werkt. De harde reacties kwamen niet uit het niets, het waren reacties op jouw harde OP. Niet piepen over de reacties: iedereen hier heeft het beste met jouw zoontje voor. Wees daar blij om, ipv je persoonlijk aangevallen voelen.
Zoals ik al eerder meldde: een kind heeft aan een half uur a drie kwartier tijd zat om te eten wat ie wil eten. Je zou zelf kunnen overwegen langzamer te eten: schep bijvoorbeeld twee kleine porties op, dan doe je langer over je eten dan wanneer je een vol bord leegeet.
Maak een eetomgeving. Dek de tafel, zet evt zachtjes de radio aan, schep op tafel op (dus pannen/schalen op tafel, zodat ie kan zien dat er nog meer lekkers is als ie z'n bord leegeet.
Je kan een wekkertje neerzetten: de eerste vijf minuten praten papa en mama over hun dag en eten de kindjes. De tweede 5 minuten mogen de kindjes praten over hun dag en eten papa en mama. (of andersom, dan koelt het eten op het bord van de kindjes een beetje af en kunnen ze het daarna makkelijker eten). Daarna mag iedereen praten, als ze ook een hap nemen.
Mijn zoon dwarrelt ook, wil van alles vragen (Hoe worden auto's gemaakt?), en soms zeg ik dat ik pas antwoord geef als ie minstens drie happen heeft gegeten.
Schreeuwen aan tafel wordt niet getolereerd, en als ie moet eten kan het helpen om hem te zeggen dat ie z'n bestek moet vasthouden, zodat ie niet vergeet dat ie daarmee moet eten.
En ja, misschien moet je hem dat honderd keer per maaltijd zeggen, boeien. Uiteindeijk zal ie het wel leren, voor z'n zestiende kan ie dat vast wel
vrijdag 10 december 2010 om 10:18
quote:meesje2010 schreef op 10 december 2010 @ 09:00:
[quote]blackbirdy71 schreef op 09 december 2010 @ 23:34:
Het heeft ook iet te maken met de boodschap die hier genoemd wordt, maar met de manier waarop het gebracht wordt. Het voelt als een aanval op mijn manier van met een moeilijke situatie om gaan.
..............................................................................................
Juist dat vind ik ook, je stort je hart hieruit wat iemand misschien al heel moeilijk anders zou je het wel aan je naasten vragen en dat wordt er wél bot op gereageerd.
Ik hoop dat jullie mij nu niet afschrijven omdat ik deze mening deel, doe ik ook niet bij jullie maar een beetje empathie in je meningen kan echt geen kwaad. en het werkt ook beter, net als met kinderen
Ach kom op, het is helemaal niet moeilijk om op internet een vraag te stellen. Je hoeft niemand in het gezicht te kijken, je ziet geen hoongelach of ongeloof, en niemand kent je dus niemand zal het je nadragen op het schoolplein (Hee, kijk, dat is die moeder die dat arme kind zo lang aan tafel laat zitten!)
ik zie hier juist heel veel empathie: naar TO's kind. En die heeft de empathie ook nodig.
[quote]blackbirdy71 schreef op 09 december 2010 @ 23:34:
Het heeft ook iet te maken met de boodschap die hier genoemd wordt, maar met de manier waarop het gebracht wordt. Het voelt als een aanval op mijn manier van met een moeilijke situatie om gaan.
..............................................................................................
Juist dat vind ik ook, je stort je hart hieruit wat iemand misschien al heel moeilijk anders zou je het wel aan je naasten vragen en dat wordt er wél bot op gereageerd.
Ik hoop dat jullie mij nu niet afschrijven omdat ik deze mening deel, doe ik ook niet bij jullie maar een beetje empathie in je meningen kan echt geen kwaad. en het werkt ook beter, net als met kinderen
Ach kom op, het is helemaal niet moeilijk om op internet een vraag te stellen. Je hoeft niemand in het gezicht te kijken, je ziet geen hoongelach of ongeloof, en niemand kent je dus niemand zal het je nadragen op het schoolplein (Hee, kijk, dat is die moeder die dat arme kind zo lang aan tafel laat zitten!)
ik zie hier juist heel veel empathie: naar TO's kind. En die heeft de empathie ook nodig.
vrijdag 10 december 2010 om 10:20
quote:Maak een eetomgeving. Dek de tafel, zet evt zachtjes de radio aan, schep op tafel op (dus pannen/schalen op tafel, zodat ie kan zien dat er nog meer lekkers is als ie z'n bord leegeet.Het gaat er toch juist om dat ze het helemaal niet lekker vinden (want snoep en snacks eten ze wel, maar een bord groente niet) dus hoe meer er op tafel gezet wordt, hoe intimiderender dat overkomt.
vrijdag 10 december 2010 om 10:23
quote:elninjoo schreef op 10 december 2010 @ 10:20:
[...]
Het gaat er toch juist om dat ze het helemaal niet lekker vinden (want snoep en snacks eten ze wel, maar een bord groente niet) dus hoe meer er op tafel gezet wordt, hoe intimiderender dat overkomt.
Nee hoor, want je kan lekker weinig op hun bord doen. Maar dat ze wel weten dat als ze nog honger hebben, er altijd genoeg is.
Werkt hier prima: mijn zoon eet veel sneller z'n bord leeg als ie weet dat er in de pan nog een stukje vlees op hem ligt te wachten
[...]
Het gaat er toch juist om dat ze het helemaal niet lekker vinden (want snoep en snacks eten ze wel, maar een bord groente niet) dus hoe meer er op tafel gezet wordt, hoe intimiderender dat overkomt.
Nee hoor, want je kan lekker weinig op hun bord doen. Maar dat ze wel weten dat als ze nog honger hebben, er altijd genoeg is.
Werkt hier prima: mijn zoon eet veel sneller z'n bord leeg als ie weet dat er in de pan nog een stukje vlees op hem ligt te wachten
vrijdag 10 december 2010 om 10:37
quote:[message=7943300,noline]blackbirdy71 schreef op 10 Hij vergeet gewoon te eten, teveel bezig met alles en iedereen om hem heen.
Ik herken het wel een beetje hoor, 1 van mijn kinderen is ook niet snel met eten, maar wel minder erg dan bij jou.
Die van mij heeft ook de neiging om onder het eten opeens 'de dag door te nemen'. Hij vindt 't nooit prettig om meteen uit school te vertellen hoe het was op school, wat ie gedaan/geleerd heeft. En dan moet dat opeens onder het eten, zodat dat koud staat te worden.
Doet jouw zoontje dat soms ook?
Wij hebben nu afgesproken dat we eerst eten, zonder al te veel te praten, en dan bij het toetje nemen we de dag door.
En ook hier wordt de tafel afgeruimd als de rest klaar is, hij moet dan meestal nog een paar happen.
En ik herken je frustatie, echt. Ook hier heeft ie soms (toen ie jonger was) alleen met z'n bord op de gang gezeten. 't Gaf wel rust aan tafel, maar helpen deed 't echt niet...
Ik herken het wel een beetje hoor, 1 van mijn kinderen is ook niet snel met eten, maar wel minder erg dan bij jou.
Die van mij heeft ook de neiging om onder het eten opeens 'de dag door te nemen'. Hij vindt 't nooit prettig om meteen uit school te vertellen hoe het was op school, wat ie gedaan/geleerd heeft. En dan moet dat opeens onder het eten, zodat dat koud staat te worden.
Doet jouw zoontje dat soms ook?
Wij hebben nu afgesproken dat we eerst eten, zonder al te veel te praten, en dan bij het toetje nemen we de dag door.
En ook hier wordt de tafel afgeruimd als de rest klaar is, hij moet dan meestal nog een paar happen.
En ik herken je frustatie, echt. Ook hier heeft ie soms (toen ie jonger was) alleen met z'n bord op de gang gezeten. 't Gaf wel rust aan tafel, maar helpen deed 't echt niet...
vrijdag 10 december 2010 om 10:42
Ik heb eigenlijk maar 1 tip en die is hier volgens mij al vaak genoemd: Maak er geen strijd van.
Hoe meer aandacht je er aan geeft, hoe minder een kind gaat eten. Hier ook een moeilijke eter die al vanaf kleins af aan ondergewicht heeft. Maar ze is verder kerngezond. Ze zeurt altijd over het eten, helemaal nu ze aan het puberen is, maar we besteden geen aandacht aan haar gezeur. In plaats daarvan hebben we leuke gesprekken aan tafel over de afgelopen dag, en ondertussen eet ze gewoon haar bord leeg. Het is gewoon geen kind dat kan genieten van eten, maar ze geniet wel van de sfeer aan tafel.
Hoe meer aandacht je er aan geeft, hoe minder een kind gaat eten. Hier ook een moeilijke eter die al vanaf kleins af aan ondergewicht heeft. Maar ze is verder kerngezond. Ze zeurt altijd over het eten, helemaal nu ze aan het puberen is, maar we besteden geen aandacht aan haar gezeur. In plaats daarvan hebben we leuke gesprekken aan tafel over de afgelopen dag, en ondertussen eet ze gewoon haar bord leeg. Het is gewoon geen kind dat kan genieten van eten, maar ze geniet wel van de sfeer aan tafel.
vrijdag 10 december 2010 om 10:43
het is toch helemaal niet stimulerend dat de tafel al wordt afgeruimd als iemand nog zit te eten? Ik zou het idee krijgen als dat bij mij werd gedaan dat ik niet de moeite waard ben om op te wachten. Sommige mensen eten gewoon niet zo snel.
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
vrijdag 10 december 2010 om 10:43
vrijdag 10 december 2010 om 10:50
Ik heb geen tips (is allemaal al voorbij gekomen, m'n oma zei altijd: "als ze honger krijgen gaan ze vanzelf wel eten") maar ik heb wel een kleine herinnering ... Ik was vroeger ook een hele moeilijke eter (zei mijn moeder tenminste) maar vaak kan je je haast niets meer herinneren van toen je heel klein was. Alleen wat ik nog wel weet is dat mijn moeder mij een keer eten zat te geven en ik dus niet wilde eten, tot ze ineens in huilen uitbarste en naar de keuken liep. Ik weet nog dat ik zo schrok dat ik direct heel vlug en heel stil zelf mijn hele bord heb leeggegeten ... dat weet ik na meer dan 30 jaar nog alsof het gisteren was.
vrijdag 10 december 2010 om 10:57
En de opmerking die ik ooit hoorde op een consultatieburo:
Als ouder kun je niet bepalen hoeveel een kind slaapt en hoeveel een kind eet. Je kunt alleen de voorwaarden creëren.
En ik weet niet meer wie het hier schreef, degene die moest huilen omdat haar dochter maar 2 hapjes pizza at, maar ik hoop dat je hier wat aan hebt. Voel je niet schuldig omdat je kind minder eet dan je zou willen, dat kun je niet afdwingen
Als ouder kun je niet bepalen hoeveel een kind slaapt en hoeveel een kind eet. Je kunt alleen de voorwaarden creëren.
En ik weet niet meer wie het hier schreef, degene die moest huilen omdat haar dochter maar 2 hapjes pizza at, maar ik hoop dat je hier wat aan hebt. Voel je niet schuldig omdat je kind minder eet dan je zou willen, dat kun je niet afdwingen
vrijdag 10 december 2010 om 11:19
Ik denk dat ik hier maar een eind aan ga breien. Ik zal de tips die aan sluiten bij onze manier om de sfeer te verbeteren ter harte nemen en in de praktijk brengen en de reacties waar ik een vervelend gevoel bij krijg negeren. Want er zullen altijd reacties blijven komen die als kwetsend overkomen. Het is me nu duidelijk dat er altijd mensen zullen zijn die niet verder willen kijken of luisteren naar dat wat ze zelf willen. Daardoor is het makkelijker met de vinger een ander naar een ander te wijzen. In ieder geval bedankt voor de tijd die jullie hebben genomen om te reageren.
groetjes van mij.....
groetjes van mij.....
vrijdag 10 december 2010 om 11:25
quote:blackbirdy71 schreef op 10 december 2010 @ 11:19:
Ik denk dat ik hier maar een eind aan ga breien. Ik zal de tips die aan sluiten bij onze manier om de sfeer te verbeteren ter harte nemen en in de praktijk brengen en de reacties waar ik een vervelend gevoel bij krijg negeren. Want er zullen altijd reacties blijven komen die als kwetsend overkomen. Het is me nu duidelijk dat er altijd mensen zullen zijn die niet verder willen kijken of luisteren naar dat wat ze zelf willen. Daardoor is het makkelijker met de vinger een ander naar een ander te wijzen. In ieder geval bedankt voor de tijd die jullie hebben genomen om te reageren.
groetjes van mij..... En daar laat je nu zelf ook een staaltje van zien. Ik was van mening dat je adviezen van andere moeders wilde, andere manieren om met de problemen van je zoon aan te kijken, maar het is wel duidelijk dat je alleen lieve dingen wil horen. Soms zijn de wat hardere woorden nodig om uit je eigen patronen te komen. Leuk, nee, maar wel nuttig
Ik denk dat ik hier maar een eind aan ga breien. Ik zal de tips die aan sluiten bij onze manier om de sfeer te verbeteren ter harte nemen en in de praktijk brengen en de reacties waar ik een vervelend gevoel bij krijg negeren. Want er zullen altijd reacties blijven komen die als kwetsend overkomen. Het is me nu duidelijk dat er altijd mensen zullen zijn die niet verder willen kijken of luisteren naar dat wat ze zelf willen. Daardoor is het makkelijker met de vinger een ander naar een ander te wijzen. In ieder geval bedankt voor de tijd die jullie hebben genomen om te reageren.
groetjes van mij..... En daar laat je nu zelf ook een staaltje van zien. Ik was van mening dat je adviezen van andere moeders wilde, andere manieren om met de problemen van je zoon aan te kijken, maar het is wel duidelijk dat je alleen lieve dingen wil horen. Soms zijn de wat hardere woorden nodig om uit je eigen patronen te komen. Leuk, nee, maar wel nuttig
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
vrijdag 10 december 2010 om 11:37
quote:blackbirdy71 schreef op 10 december 2010 @ 11:19:
Ik denk dat ik hier maar een eind aan ga breien. Ik zal de tips die aan sluiten bij onze manier om de sfeer te verbeteren ter harte nemen en in de praktijk brengen en de reacties waar ik een vervelend gevoel bij krijg negeren. Want er zullen altijd reacties blijven komen die als kwetsend overkomen. Het is me nu duidelijk dat er altijd mensen zullen zijn die niet verder willen kijken of luisteren naar dat wat ze zelf willen. Daardoor is het makkelijker met de vinger een ander naar een ander te wijzen. In ieder geval bedankt voor de tijd die jullie hebben genomen om te reageren.
groetjes van mij.....
Op je teentjes getrapt? Nog niet bedacht dat de mensen hier adviezen geven uit hun eigen ervaring?
Weet je, na die sneer hoef ik je dankjewel ook niet. Zet je kind lekker z'n nog-niet-lege-bord eten voor z'n neus en wees vooral heel verbaasd dat het niet gezellig is aan tafel. Straf hem vooral, ga zo door, dan hou je altijd gespreksonderwerpen voor op feestjes.
'Die van mij, nou, die eet zooooooo langzaam! En niemand weet een oplossing, echt niet!'
Ik denk dat ik hier maar een eind aan ga breien. Ik zal de tips die aan sluiten bij onze manier om de sfeer te verbeteren ter harte nemen en in de praktijk brengen en de reacties waar ik een vervelend gevoel bij krijg negeren. Want er zullen altijd reacties blijven komen die als kwetsend overkomen. Het is me nu duidelijk dat er altijd mensen zullen zijn die niet verder willen kijken of luisteren naar dat wat ze zelf willen. Daardoor is het makkelijker met de vinger een ander naar een ander te wijzen. In ieder geval bedankt voor de tijd die jullie hebben genomen om te reageren.
groetjes van mij.....
Op je teentjes getrapt? Nog niet bedacht dat de mensen hier adviezen geven uit hun eigen ervaring?
Weet je, na die sneer hoef ik je dankjewel ook niet. Zet je kind lekker z'n nog-niet-lege-bord eten voor z'n neus en wees vooral heel verbaasd dat het niet gezellig is aan tafel. Straf hem vooral, ga zo door, dan hou je altijd gespreksonderwerpen voor op feestjes.
'Die van mij, nou, die eet zooooooo langzaam! En niemand weet een oplossing, echt niet!'
