Geld & Recht
alle pijlers
Fibromyalgie en uitkering?
woensdag 6 november 2013 om 19:43
Beste leden,
allereerst zal ik me even voorstellen, ik ben Lonneke 22 jaar en wil graag jullie advies over mijn situatie.
Al jaren heb ik lichamelijke klachten van spierpijn, pds en migraine. Ik heb ondanks deze klachten gewerkt en dat ging prima. Mijn contract is nu een half jaar geleden afgelopen en sinds ik thuis zit zijn deze klachten erg verslechterd. Ik ben doorverwezen naar het ziekenhuis en het blijkt dat ik fibromyalie heb. Op dit moment ben ik slecht ter been en heb ik erg veel pijn en kan ik dus niet aan het werk. Ik ga fysiotherapie en yogalessen volgen in de hoop dat het beter zal gaan. Mijn vraag aan jullie is, heb ik nu recht op een uitkering?
Sorry voor het onsamenhangende verhaal maar ben geen schrijfster van nature, haha!
Alvast bedankt voor jullie antwoorden
allereerst zal ik me even voorstellen, ik ben Lonneke 22 jaar en wil graag jullie advies over mijn situatie.
Al jaren heb ik lichamelijke klachten van spierpijn, pds en migraine. Ik heb ondanks deze klachten gewerkt en dat ging prima. Mijn contract is nu een half jaar geleden afgelopen en sinds ik thuis zit zijn deze klachten erg verslechterd. Ik ben doorverwezen naar het ziekenhuis en het blijkt dat ik fibromyalie heb. Op dit moment ben ik slecht ter been en heb ik erg veel pijn en kan ik dus niet aan het werk. Ik ga fysiotherapie en yogalessen volgen in de hoop dat het beter zal gaan. Mijn vraag aan jullie is, heb ik nu recht op een uitkering?
Sorry voor het onsamenhangende verhaal maar ben geen schrijfster van nature, haha!
Alvast bedankt voor jullie antwoorden
woensdag 6 november 2013 om 19:49
Recht op, volgens wie? Daar kunnen wij toch niet over oordelen? Ik zou trouwens niet alleen yoga en FT volgen, psychotherapie (hoe om te gaan met pijn, maar ook met je eigen verwachtingen, luisteren naar je lichaam maar het ook blijven belasten, zelfbeeld, stemming, dagstructuur, e.d.). Sterkte!
Soms werkt juist werken heel goed, maar misschien op een wat lager niveau of minder inspannend? Ik zou eerlijk gezegd niet meteen op een uitkering focussen.....
Lichaam en psyche zitten zo dicht bij elkaar....
Soms werkt juist werken heel goed, maar misschien op een wat lager niveau of minder inspannend? Ik zou eerlijk gezegd niet meteen op een uitkering focussen.....
Lichaam en psyche zitten zo dicht bij elkaar....
Ik voel me zo moedellooos
woensdag 6 november 2013 om 19:53
woensdag 6 november 2013 om 19:54
hoi tjemig,
thnx voor je reactie
Ik bedoel of ik recht heb op een uitkering van het UWV. psychotherapie twijfel ik inderdaad nog een beetje over..
Ik bedoel uiteraard niet dat ik mijn hele leven wil thuis zitten, absoluut niet! maar misschien een tijdelijk iets totdat de therapie een beetje gaat aanslaan want op dit moment gaat zelfs lopen erg moeilijk.
Ik ga de psychotherapie zeker nog overwegen!
thnx voor je reactie
Ik bedoel of ik recht heb op een uitkering van het UWV. psychotherapie twijfel ik inderdaad nog een beetje over..
Ik bedoel uiteraard niet dat ik mijn hele leven wil thuis zitten, absoluut niet! maar misschien een tijdelijk iets totdat de therapie een beetje gaat aanslaan want op dit moment gaat zelfs lopen erg moeilijk.
Ik ga de psychotherapie zeker nog overwegen!
woensdag 6 november 2013 om 19:56
In NL krijg je alleen een WIA-uitkering wanneer je minimaal 35% minder kunt verdienen dan je zonder ziek zijn zou kunnen verdienen. Daarnaast zijn alle wetgevingen er op gericht om mensen zo lang mogelijk in het arbeidsproces te houden. De kans dat je volledig afgekeurd wordt, is daarom klein.
Wat heb je al gedaan om je beter te voelen? Een familielid van mij heeft na deze diagnose een revalidatietraject gevolgd en kan sindsdien weer veel meer. Wellicht is het een idee om die optie eens met je arts te bespreken?
Wat heb je al gedaan om je beter te voelen? Een familielid van mij heeft na deze diagnose een revalidatietraject gevolgd en kan sindsdien weer veel meer. Wellicht is het een idee om die optie eens met je arts te bespreken?
woensdag 6 november 2013 om 19:57
woensdag 6 november 2013 om 20:00
Ik heb heel erg veel aan het advies van de reumaconsulent gehad. Zij kwam ook met adviezen vanuit de revalidatie (oa het boek de pijn de baas). Het heeft me heel erg geholpen om mijn dag anders in te delen. Zo kan ik veel meer dan ik eigenlijk had verwacht.
Daarnaast is het positief blijven. Niet de hele tijd denken dat je iets niet kunt en vooral wel blijven werken.
Daarnaast is het positief blijven. Niet de hele tijd denken dat je iets niet kunt en vooral wel blijven werken.
woensdag 6 november 2013 om 20:07
quote:missarwen schreef op 06 november 2013 @ 19:57:
Fibromyalgie wordt in Nederland niet erkend als een aandoening die je recht zou geven op bijv. ziektewet of om (deels) afgekeurd te worden. In landen als Duitsland,Engeland en Spanje wel,maar daar heb je nu niets aan...Al zou het erg fijn zijn als Nederland fm snel zou erkennen! Sterkte Lonnekke!
dat wordt idd niet als reden gezien niet te kunnen werken
of het fijn zou zijn als dat wel zo was?
een jaar geleden kroop ik nog door het huis, kon de trap niet op en de fiets niet af, niet meer in staat om een blik eten te openen of de knoop van mijn broek dicht te doen, sliep amper van de pijn ondanks de tramadol
diagnose fibro en volgens de reumatoloog was het maximaal haalbare dat ik weer 70% kon wat ik eerder deed
op advies van de arbo ben ik met veel tegenzin integrale pijnrevalidatie gaan doen
ik ben tot de conclusie gekomen dat het tussen de oren zit, hoe rot het ook klinkt
het is stress-gerelateerd en zal altijd opspelen bij stress. aan mij de taak om beter met stress om te gaan.
keuzes maken: minder werken en minder inkomen maar daardoor een betere balans tussen stress en ontspanning.
daarbij ook een stuk omgaan met pijn: ik weet dat er niks kapot is aan mijn lijf, ik ga er niet van dood en loop geen schade op wanneer ik doorwerk (desnoods een dagje op aangepast tempo).
ik heb nog steeds af en toe pijn, maar ik verzuim er niet meer om en leef aardig prettig mijn leven.
de reumatoloog voorspelde 70% met redelijk veel pijn.
ik ben uitgekomen op 100% met minimale pijn en kwalitatief een veel beter leven
(en ja, ik weet dat dit rot overkomt als je zelf op dit punt in je pijn bent, ik herinner me heel goed hoe ontzettend aangevallen ik me voelde toen de arbo zei dat ik naar de revalidatie moest)
sterkte!
Fibromyalgie wordt in Nederland niet erkend als een aandoening die je recht zou geven op bijv. ziektewet of om (deels) afgekeurd te worden. In landen als Duitsland,Engeland en Spanje wel,maar daar heb je nu niets aan...Al zou het erg fijn zijn als Nederland fm snel zou erkennen! Sterkte Lonnekke!
dat wordt idd niet als reden gezien niet te kunnen werken
of het fijn zou zijn als dat wel zo was?
een jaar geleden kroop ik nog door het huis, kon de trap niet op en de fiets niet af, niet meer in staat om een blik eten te openen of de knoop van mijn broek dicht te doen, sliep amper van de pijn ondanks de tramadol
diagnose fibro en volgens de reumatoloog was het maximaal haalbare dat ik weer 70% kon wat ik eerder deed
op advies van de arbo ben ik met veel tegenzin integrale pijnrevalidatie gaan doen
ik ben tot de conclusie gekomen dat het tussen de oren zit, hoe rot het ook klinkt
het is stress-gerelateerd en zal altijd opspelen bij stress. aan mij de taak om beter met stress om te gaan.
keuzes maken: minder werken en minder inkomen maar daardoor een betere balans tussen stress en ontspanning.
daarbij ook een stuk omgaan met pijn: ik weet dat er niks kapot is aan mijn lijf, ik ga er niet van dood en loop geen schade op wanneer ik doorwerk (desnoods een dagje op aangepast tempo).
ik heb nog steeds af en toe pijn, maar ik verzuim er niet meer om en leef aardig prettig mijn leven.
de reumatoloog voorspelde 70% met redelijk veel pijn.
ik ben uitgekomen op 100% met minimale pijn en kwalitatief een veel beter leven
(en ja, ik weet dat dit rot overkomt als je zelf op dit punt in je pijn bent, ik herinner me heel goed hoe ontzettend aangevallen ik me voelde toen de arbo zei dat ik naar de revalidatie moest)
sterkte!
woensdag 6 november 2013 om 20:10
quote:itsme1973 schreef op 06 november 2013 @ 20:07:
[...]
dat wordt idd niet als reden gezien niet te kunnen werken
of het fijn zou zijn als dat wel zo was?
een jaar geleden kroop ik nog door het huis, kon de trap niet op en de fiets niet af, niet meer in staat om een blik eten te openen of de knoop van mijn broek dicht te doen, sliep amper van de pijn ondanks de tramadol
diagnose fibro en volgens de reumatoloog was het maximaal haalbare dat ik weer 70% kon wat ik eerder deed
op advies van de arbo ben ik met veel tegenzin integrale pijnrevalidatie gaan doen
ik ben tot de conclusie gekomen dat het tussen de oren zit, hoe rot het ook klinkt
het is stress-gerelateerd en zal altijd opspelen bij stress. aan mij de taak om beter met stress om te gaan.
keuzes maken: minder werken en minder inkomen maar daardoor een betere balans tussen stress en ontspanning.
daarbij ook een stuk omgaan met pijn: ik weet dat er niks kapot is aan mijn lijf, ik ga er niet van dood en loop geen schade op wanneer ik doorwerk (desnoods een dagje op aangepast tempo).
ik heb nog steeds af en toe pijn, maar ik verzuim er niet meer om en leef aardig prettig mijn leven.
de reumatoloog voorspelde 70% met redelijk veel pijn.
ik ben uitgekomen op 100% met minimale pijn en kwalitatief een veel beter leven
(en ja, ik weet dat dit rot overkomt als je zelf op dit punt in je pijn bent, ik herinner me heel goed hoe ontzettend aangevallen ik me voelde toen de arbo zei dat ik naar de revalidatie moest)
sterkte!Dit, sta alsjeblieft open voor behandeling! Op meerdere gebieden!
[...]
dat wordt idd niet als reden gezien niet te kunnen werken
of het fijn zou zijn als dat wel zo was?
een jaar geleden kroop ik nog door het huis, kon de trap niet op en de fiets niet af, niet meer in staat om een blik eten te openen of de knoop van mijn broek dicht te doen, sliep amper van de pijn ondanks de tramadol
diagnose fibro en volgens de reumatoloog was het maximaal haalbare dat ik weer 70% kon wat ik eerder deed
op advies van de arbo ben ik met veel tegenzin integrale pijnrevalidatie gaan doen
ik ben tot de conclusie gekomen dat het tussen de oren zit, hoe rot het ook klinkt
het is stress-gerelateerd en zal altijd opspelen bij stress. aan mij de taak om beter met stress om te gaan.
keuzes maken: minder werken en minder inkomen maar daardoor een betere balans tussen stress en ontspanning.
daarbij ook een stuk omgaan met pijn: ik weet dat er niks kapot is aan mijn lijf, ik ga er niet van dood en loop geen schade op wanneer ik doorwerk (desnoods een dagje op aangepast tempo).
ik heb nog steeds af en toe pijn, maar ik verzuim er niet meer om en leef aardig prettig mijn leven.
de reumatoloog voorspelde 70% met redelijk veel pijn.
ik ben uitgekomen op 100% met minimale pijn en kwalitatief een veel beter leven
(en ja, ik weet dat dit rot overkomt als je zelf op dit punt in je pijn bent, ik herinner me heel goed hoe ontzettend aangevallen ik me voelde toen de arbo zei dat ik naar de revalidatie moest)
sterkte!Dit, sta alsjeblieft open voor behandeling! Op meerdere gebieden!
Ik voel me zo moedellooos
woensdag 6 november 2013 om 20:15
@ tjemig: absoluut.
ik ben echt met grote tegenzin gegaan, totaal verongelijkt want ik had al alles gedaan wat de reumatoloog had gezegd....
ik heb geleerd los te laten wat ik moet loslaten, ik heb nog wel eens pijn maar ik kan het negeren (en ik weet dat dat goed is: er is lichamelijk niks aan de hand waardoor ik niks zou kunnen zoals bij een gebroken been te belasten).
ik sta veel positiever in het leven, heb de oorzaak kunnen aanpakken in plaats van steeds geconfronteerd te worden met de gevolgen.
ik dacht echt dat het een lichamelijke klacht was maar ik heb er wel degelijk invloed op.
er zijn meerdere mogelijkheden, meerdere instellingen die het aanbieden met verschillende wachttijden (in mijn geval 2 weken).
de kosten worden volledig vergoed uit de basisverzekering en vaak de reiskosten of ziekenvervoer met taxi ook nog eens.
niets staat je in de weg (TO dus) om beter te worden!
ik ben echt met grote tegenzin gegaan, totaal verongelijkt want ik had al alles gedaan wat de reumatoloog had gezegd....
ik heb geleerd los te laten wat ik moet loslaten, ik heb nog wel eens pijn maar ik kan het negeren (en ik weet dat dat goed is: er is lichamelijk niks aan de hand waardoor ik niks zou kunnen zoals bij een gebroken been te belasten).
ik sta veel positiever in het leven, heb de oorzaak kunnen aanpakken in plaats van steeds geconfronteerd te worden met de gevolgen.
ik dacht echt dat het een lichamelijke klacht was maar ik heb er wel degelijk invloed op.
er zijn meerdere mogelijkheden, meerdere instellingen die het aanbieden met verschillende wachttijden (in mijn geval 2 weken).
de kosten worden volledig vergoed uit de basisverzekering en vaak de reiskosten of ziekenvervoer met taxi ook nog eens.
niets staat je in de weg (TO dus) om beter te worden!
woensdag 6 november 2013 om 20:19
Bedankt voor jullie super lieve reacties en ervaringen allemaal!
Ik wil zeker alles proberen en neem jullie adviezen zeker mee.
Ik zal wel moeten werken lees ik al, probleem is wel dat het in deze tijd erg moeilijk is om aan werk te komen. Heb een MBO diploma en al meerdere pogingen gedaan maar tot nu toe alleen nog afwijzingen gekregen (dit was trouwens enkele maanden geleden). Ik moet mijn zorgverzekering dus gaan aanpassen en gaan sporten. Dan kom ik op zo'n 70 euro per maand extra (en begrijp me niet verkeerd, ik wil nu ALLES doen zolang ik maar geen pijn heb!) maar werk vinden is nu lastig en een uitkering zit er ook niet in. Sorry dat ik zo klaag, maar wil het even kwijt...
Vraag me trouwens ook af wat voor een werk jullie doen? staand/zittend werk?
Ben iig erg blij om te lezen dat werken dus wel KAN en dat het bij jullie allemaal in positieve zin geholpen heeft.
Ik wil zeker alles proberen en neem jullie adviezen zeker mee.
Ik zal wel moeten werken lees ik al, probleem is wel dat het in deze tijd erg moeilijk is om aan werk te komen. Heb een MBO diploma en al meerdere pogingen gedaan maar tot nu toe alleen nog afwijzingen gekregen (dit was trouwens enkele maanden geleden). Ik moet mijn zorgverzekering dus gaan aanpassen en gaan sporten. Dan kom ik op zo'n 70 euro per maand extra (en begrijp me niet verkeerd, ik wil nu ALLES doen zolang ik maar geen pijn heb!) maar werk vinden is nu lastig en een uitkering zit er ook niet in. Sorry dat ik zo klaag, maar wil het even kwijt...
Vraag me trouwens ook af wat voor een werk jullie doen? staand/zittend werk?
Ben iig erg blij om te lezen dat werken dus wel KAN en dat het bij jullie allemaal in positieve zin geholpen heeft.
woensdag 6 november 2013 om 20:24
Mijn moeder heeft ook fybromyalgie en die is inmiddels al 18 jaar volledig afgekeurd.
Blijkbaar kan het dus wel volledig afgekeurd worden i.v.m. met fybro. Ik heb mij er verder nooit in verdiept, weet alleen dat dit dus bij mijn moeder wel zo is.
Daarnaast is zij jaren lang door een hel gegaan van veel pijn. Nu sinds de afgelopen 2 jaar, stukken minder. Ze heeft haar eetpatroon aangepast, biologisch en zeer gezond. Is zij van de medicatie af, wat haar ook goed doet. Enige nadeel, al die jaren pijn hebben veel gevergd waardoor zij een chronische vermoeidheid er bij bovenop heeft gekregen.
Ze heeft jarenlang pijn genegeerd en uitgeschakeld omdat ze niet wist hoe er mee om te gaan.
Ik ben erg blij om te zien hoe zij sinds 2 jaar weer wat meer leeft, leuke dingen doet zonder er een week lang voor te boeten van de pijn en ellende. Waar het exact aan ligt? Ik denk in elk geval niet dat de ziekte tussen de oren zit!
Ik denk dat het voor jezelf goed is uit te vinden wat bij jou past. Behandeling heeft bij mijn moeder niks geholpen, maar goed dat was ook 18 jaar geleden. Ze hebben er daarnaast minsten 5 jaar over gedaan om tot de conclusie te komen dat het fybromyalgie was en op dat moment was zij al 5 jaar lang aan behandelingen en medicatie verder.
Er is nu natuurlijk veel meer bekend en mogelijk een veel effectievere aanpak, waardoor werken gewoon kan misschien?
Mijn moeder is inmiddels 61 dus werk zal er voor haar echt niet meer in zitten en dat heeft haar heel veel gedaan. Ze voelde zich buitengesloten van de maatschappij, is in een flinke depressie beland etc. Thuis zitten is echt vreselijk, ik hoop voor jou dat je kan werken en je energie goed kan verdelen.
Veel sterkte in elk geval.
Blijkbaar kan het dus wel volledig afgekeurd worden i.v.m. met fybro. Ik heb mij er verder nooit in verdiept, weet alleen dat dit dus bij mijn moeder wel zo is.
Daarnaast is zij jaren lang door een hel gegaan van veel pijn. Nu sinds de afgelopen 2 jaar, stukken minder. Ze heeft haar eetpatroon aangepast, biologisch en zeer gezond. Is zij van de medicatie af, wat haar ook goed doet. Enige nadeel, al die jaren pijn hebben veel gevergd waardoor zij een chronische vermoeidheid er bij bovenop heeft gekregen.
Ze heeft jarenlang pijn genegeerd en uitgeschakeld omdat ze niet wist hoe er mee om te gaan.
Ik ben erg blij om te zien hoe zij sinds 2 jaar weer wat meer leeft, leuke dingen doet zonder er een week lang voor te boeten van de pijn en ellende. Waar het exact aan ligt? Ik denk in elk geval niet dat de ziekte tussen de oren zit!
Ik denk dat het voor jezelf goed is uit te vinden wat bij jou past. Behandeling heeft bij mijn moeder niks geholpen, maar goed dat was ook 18 jaar geleden. Ze hebben er daarnaast minsten 5 jaar over gedaan om tot de conclusie te komen dat het fybromyalgie was en op dat moment was zij al 5 jaar lang aan behandelingen en medicatie verder.
Er is nu natuurlijk veel meer bekend en mogelijk een veel effectievere aanpak, waardoor werken gewoon kan misschien?
Mijn moeder is inmiddels 61 dus werk zal er voor haar echt niet meer in zitten en dat heeft haar heel veel gedaan. Ze voelde zich buitengesloten van de maatschappij, is in een flinke depressie beland etc. Thuis zitten is echt vreselijk, ik hoop voor jou dat je kan werken en je energie goed kan verdelen.
Veel sterkte in elk geval.
woensdag 6 november 2013 om 20:27
quote:bootje_op_de_golven schreef op 06 november 2013 @ 20:20:
Ik vind het wel heel kort door de bocht om te zeggen dat je beter kunt worden van fibromyalgie Itsme1973. Daarmee zeg je dus dat mensen die niet beter worden niet hard genoeg hun best hebben gedaan.
nee dan lees je het absoluut verkeerd
ik heb ook eerst anderhalf jaar bij fysio, ergo, diëtist, chiropractor, osteopaat gelopen zonde verbetering
ik zeg júist dat het om de combi gaat, de integrale aanpak
daar is veel winst te behalen
misschien niet voor iedereen in de mate die ik behaald heb, maar winst is er zeker te behalen
ik zeg ook juist hoe beledigd ik was toen de arbo me doorverwees, omdat ik het gevoel had alles al te hebben gedaan wat de reumatoloog geadviseerd had
ik zeg niet dat wie geen verbetering heeft, niet alles gedaan heeft
maar wel dat diegene de juiste aanpak niet heeft gehad (het integrale, multidisciplinair)
Ik vind het wel heel kort door de bocht om te zeggen dat je beter kunt worden van fibromyalgie Itsme1973. Daarmee zeg je dus dat mensen die niet beter worden niet hard genoeg hun best hebben gedaan.
nee dan lees je het absoluut verkeerd
ik heb ook eerst anderhalf jaar bij fysio, ergo, diëtist, chiropractor, osteopaat gelopen zonde verbetering
ik zeg júist dat het om de combi gaat, de integrale aanpak
daar is veel winst te behalen
misschien niet voor iedereen in de mate die ik behaald heb, maar winst is er zeker te behalen
ik zeg ook juist hoe beledigd ik was toen de arbo me doorverwees, omdat ik het gevoel had alles al te hebben gedaan wat de reumatoloog geadviseerd had
ik zeg niet dat wie geen verbetering heeft, niet alles gedaan heeft
maar wel dat diegene de juiste aanpak niet heeft gehad (het integrale, multidisciplinair)
woensdag 6 november 2013 om 20:31
eva: dat zijn zeer zeker bekende gevolgen: depressie en CVS
18 jaar geleden was afkeuren nog wel aan de orde
maar wat je zegt: tegenwoordig is er met integrale aanpak veel verbetering mogelijk (niet alleen voor fibro, ik heb er ook menen met andere klachten echt zien opknappen)
pijn is niet alleen lichamelijk, het is ook hoe je er mee omgaat, hoe je er tegenaan kijkt enz
dat is waarom ik zeg: het zit tussen de oren, ieders eigen manier hoe hij of zij met de pijn omgaat
en dat is geen aanval, absoluut niet (maar het legt zo lastig uit met een toetsenbord)
18 jaar geleden was afkeuren nog wel aan de orde
maar wat je zegt: tegenwoordig is er met integrale aanpak veel verbetering mogelijk (niet alleen voor fibro, ik heb er ook menen met andere klachten echt zien opknappen)
pijn is niet alleen lichamelijk, het is ook hoe je er mee omgaat, hoe je er tegenaan kijkt enz
dat is waarom ik zeg: het zit tussen de oren, ieders eigen manier hoe hij of zij met de pijn omgaat
en dat is geen aanval, absoluut niet (maar het legt zo lastig uit met een toetsenbord)
woensdag 6 november 2013 om 20:35
quote:bootje_op_de_golven schreef op 06 november 2013 @ 20:29:
Sorry, mea maxima culpa
Ik heb je verkeerd begrepen, ik ben het helemaal met je eens!
ok
ik bedoel het absoluut niet als aanval, ik weet zelf precies hoe ik me aangevallen voelde toen ik doorverwezen werd
hoe sceptisch ik was over de vooruitzichten....
hoe ik er naar binnen strompelde om ze te vertellen dat ze hun tijd niet in mij moesten steken omdat ik toch zeker echt mijn werk nog kon doen (aftellend wanneer het weer vakantie was), dat het maximale resultaat volgens de reumatoloog behaald was, dat ze hun tijd beter konden steken in iemand die kreupel thuis zat.......
het is absoluut geen aanval, ik hoop juist dat er mensen zijn die het ook als een kans zien, die zichzelf de mogelijkheid gunnen voor echte verbetering van hun kwaliteit van leven
ik was halverwege de 30 toen ik de diagnose kreeg, TO is pas 22... ik gun haar zó dat ze werkelijke verbetering gaat ervaren!
Sorry, mea maxima culpa
Ik heb je verkeerd begrepen, ik ben het helemaal met je eens!
ok
ik bedoel het absoluut niet als aanval, ik weet zelf precies hoe ik me aangevallen voelde toen ik doorverwezen werd
hoe sceptisch ik was over de vooruitzichten....
hoe ik er naar binnen strompelde om ze te vertellen dat ze hun tijd niet in mij moesten steken omdat ik toch zeker echt mijn werk nog kon doen (aftellend wanneer het weer vakantie was), dat het maximale resultaat volgens de reumatoloog behaald was, dat ze hun tijd beter konden steken in iemand die kreupel thuis zat.......
het is absoluut geen aanval, ik hoop juist dat er mensen zijn die het ook als een kans zien, die zichzelf de mogelijkheid gunnen voor echte verbetering van hun kwaliteit van leven
ik was halverwege de 30 toen ik de diagnose kreeg, TO is pas 22... ik gun haar zó dat ze werkelijke verbetering gaat ervaren!
woensdag 6 november 2013 om 20:36
Beste Lonneke06,
Ik zie dat je al veel reacties hebt gehad, dus ik weet niet of je nog wat aan mijn reactie hebt. Ik heb zelf nulsaldo 10 jaar de ziekte van Lyme, maar in het verleden is er bij mij ook gedacht aan fibromyalgie. Ik ben nu 10 jaar uit het arbeidsproces, was een van de eerste WIA klanten. Ik vind het vreselijk om thuis te zitten en kan mijn situatie dan ook nog steeds niet accepteren. Ik ben GZ-psycholoog en wil mijn beroep niet opgeven, maar het is verdomd moeilijk om er weer tussen te komen als je een gapend gat hebt in je CV. Daarnaast heb ik nog steeds zoveel klachten dat ik ook niet eens weet of ik wel kan werken, al is het maar voor een paar uur. Ik heb vorig jaar een jaar lang op vrijwillige basis als GZ-psycholoog gewerkt binnen een instelling voor ambulante psychiatrie. Ik vond het werk geweldig, voelde me ook weer deel uitmaken vd maatschappij. Helaas zat ik in een heel vreemd team waarin men respectloos met elkaar omging en ook met mij, waardoor ik na lang wikken en wegen heb besloten om hier te stoppen. Nu heb ik er toch wel spijt van, want ik zit weer tussen 4 muren thuis en helaas zijn mijn pijnklachten ook weer in alle heftigheid terug. Bij Lyme komen en gaan de klachten in golfbewegingen.
Maar goed, tot zover. Ik wil nog wel veel meer schrijven, zo heb ik een tijdje een revalidatietraject gevolgd, laat maar weten als je hier iets meer over wilt weten.
Groeten Iris
Ik zie dat je al veel reacties hebt gehad, dus ik weet niet of je nog wat aan mijn reactie hebt. Ik heb zelf nulsaldo 10 jaar de ziekte van Lyme, maar in het verleden is er bij mij ook gedacht aan fibromyalgie. Ik ben nu 10 jaar uit het arbeidsproces, was een van de eerste WIA klanten. Ik vind het vreselijk om thuis te zitten en kan mijn situatie dan ook nog steeds niet accepteren. Ik ben GZ-psycholoog en wil mijn beroep niet opgeven, maar het is verdomd moeilijk om er weer tussen te komen als je een gapend gat hebt in je CV. Daarnaast heb ik nog steeds zoveel klachten dat ik ook niet eens weet of ik wel kan werken, al is het maar voor een paar uur. Ik heb vorig jaar een jaar lang op vrijwillige basis als GZ-psycholoog gewerkt binnen een instelling voor ambulante psychiatrie. Ik vond het werk geweldig, voelde me ook weer deel uitmaken vd maatschappij. Helaas zat ik in een heel vreemd team waarin men respectloos met elkaar omging en ook met mij, waardoor ik na lang wikken en wegen heb besloten om hier te stoppen. Nu heb ik er toch wel spijt van, want ik zit weer tussen 4 muren thuis en helaas zijn mijn pijnklachten ook weer in alle heftigheid terug. Bij Lyme komen en gaan de klachten in golfbewegingen.
Maar goed, tot zover. Ik wil nog wel veel meer schrijven, zo heb ik een tijdje een revalidatietraject gevolgd, laat maar weten als je hier iets meer over wilt weten.
Groeten Iris
woensdag 6 november 2013 om 20:36
Pijn is ook realistisch. Het is er. Fysiek, niet alleen psychisch.
Ik denk inderdaad dat je mentaal heel veel kan wat pijn betreft, maar dat je er ook realistisch tegenaan moet blijven kijken, want het zit niet allemaal tussen de oren. Het is er.
Ik las het ook niet als aanvallend hoor Wil wel duidelijk maken, dat je mentaal dus heel veel pijn kan "uit" schakelen, maar het is er wel. Neem je lijf dus serieus, anders kan je onbedoeld over grenzen gaan.
Ik denk inderdaad dat je mentaal heel veel kan wat pijn betreft, maar dat je er ook realistisch tegenaan moet blijven kijken, want het zit niet allemaal tussen de oren. Het is er.
Ik las het ook niet als aanvallend hoor Wil wel duidelijk maken, dat je mentaal dus heel veel pijn kan "uit" schakelen, maar het is er wel. Neem je lijf dus serieus, anders kan je onbedoeld over grenzen gaan.
woensdag 6 november 2013 om 20:49
quote:lonneke06 schreef op 06 november 2013 @ 20:19:
(en begrijp me niet verkeerd, ik wil nu ALLES doen zolang ik maar geen pijn heb!)
Vraag me trouwens ook af wat voor een werk jullie doen? staand/zittend werk?
ik doe administratief werk. in eerste instantie werd gedacht aan CTS, toen dat uitgesloten werd, werd gedacht aan RSI.
toen de klachten binnen een paar weken in het hele lijf zaten kwam ik via de derde neuroloog bij de reumatoloog.
ik zie fibro als stress-ziekte, dat is mijn ervaring die onderbouwd wordt door de revalidatie-arts en mijn nieuwe kijk op de situatie
gedurende de behandeling werd de stress minder en kreeg ik er meer zicht op
ik merk dat bij stress de spieren aanspannen, overdag en 's nachts
als er constant een te hoge spierspanning is, geeft dat pijn bij de aanhechting (als ik steeds aan je haar trek, voel je dat ook aan je hoofdhuid, als vergelijking)
als de spieren steeds aangespannen zijn, is de "ruimte" om kracht te zetten weg (je zet kracht door aan te spannen)
ik betrap mezelf op stress (spieren aanspannen) in de onderrug tijdens autorijden maar ook in mijn slaap (met gebalde vuisten slapen, tintelingen als ik wakker word)
de combi stressvol werk (deadlines) en repeterend werk (typen) zijn haalbaar
maar ook zwaar inspannende klussen lukken weer (oprit schrobben, laminaat leggen, tuinieren)
probeer los te laten dat je geen pijn wilt. pijn hoort op dit moment bij jou, accepteren zal op dit moment meer opleveren dan je verzetten
goed blijven bewegen, je verstand weet dat het kan (je loopt niet op een gebroken been om te vergelijken)
slapeloosheid houdt het in stand, ik neem in slechte tijden 3 tot 4 nachten tramadol om het patroon te doorbreken
vat het ajb niet op als aanval, zo is het niet bedoeld! als ik zeg dat het tussen je oren zit bedoel ik dat daar met name de oplossing ligt: tussen je oren. ik bedoel niet dat je geen pijn hebt en dat je het jezelf maar in je hoofd haalt!
ik weet echt zelf nog hoe het was, hoe ik met 4 kinderen mezelf zag aftakelen en niet te weten waar het zou eindigen......
ik gun je zó dat je verbetering gaat ondervinden, je bent te jong om in een pijnlijk lijf gevangen te zitten!
(en begrijp me niet verkeerd, ik wil nu ALLES doen zolang ik maar geen pijn heb!)
Vraag me trouwens ook af wat voor een werk jullie doen? staand/zittend werk?
ik doe administratief werk. in eerste instantie werd gedacht aan CTS, toen dat uitgesloten werd, werd gedacht aan RSI.
toen de klachten binnen een paar weken in het hele lijf zaten kwam ik via de derde neuroloog bij de reumatoloog.
ik zie fibro als stress-ziekte, dat is mijn ervaring die onderbouwd wordt door de revalidatie-arts en mijn nieuwe kijk op de situatie
gedurende de behandeling werd de stress minder en kreeg ik er meer zicht op
ik merk dat bij stress de spieren aanspannen, overdag en 's nachts
als er constant een te hoge spierspanning is, geeft dat pijn bij de aanhechting (als ik steeds aan je haar trek, voel je dat ook aan je hoofdhuid, als vergelijking)
als de spieren steeds aangespannen zijn, is de "ruimte" om kracht te zetten weg (je zet kracht door aan te spannen)
ik betrap mezelf op stress (spieren aanspannen) in de onderrug tijdens autorijden maar ook in mijn slaap (met gebalde vuisten slapen, tintelingen als ik wakker word)
de combi stressvol werk (deadlines) en repeterend werk (typen) zijn haalbaar
maar ook zwaar inspannende klussen lukken weer (oprit schrobben, laminaat leggen, tuinieren)
probeer los te laten dat je geen pijn wilt. pijn hoort op dit moment bij jou, accepteren zal op dit moment meer opleveren dan je verzetten
goed blijven bewegen, je verstand weet dat het kan (je loopt niet op een gebroken been om te vergelijken)
slapeloosheid houdt het in stand, ik neem in slechte tijden 3 tot 4 nachten tramadol om het patroon te doorbreken
vat het ajb niet op als aanval, zo is het niet bedoeld! als ik zeg dat het tussen je oren zit bedoel ik dat daar met name de oplossing ligt: tussen je oren. ik bedoel niet dat je geen pijn hebt en dat je het jezelf maar in je hoofd haalt!
ik weet echt zelf nog hoe het was, hoe ik met 4 kinderen mezelf zag aftakelen en niet te weten waar het zou eindigen......
ik gun je zó dat je verbetering gaat ondervinden, je bent te jong om in een pijnlijk lijf gevangen te zitten!
woensdag 6 november 2013 om 20:49
Cognitieve gedragstherapie, omgaan met stress, bewegingstherapie en (pijn) medicatie en antidepressiva komen bij de meeste beschrijvingen van behandelingen naar boven. De tips van de ervaringsdeskundigen hierboven om het op meerdere facetten aan te pakken dan alleen het fysieke stuk lijken me heel nuttig.
In mijn omgeving heeft iemand de diagnose ook gehad nadat er niets anders kon worden vastgesteld en de reumatische klachten er wel waren. Zij zit thuis, heeft niks om handen en volgt alleen fysiotherapie. Hierdoor lijkt het niet beter te worden. Ze is erg op de pijn gefocust en lijkt er zo niet uit te komen.
In mijn omgeving heeft iemand de diagnose ook gehad nadat er niets anders kon worden vastgesteld en de reumatische klachten er wel waren. Zij zit thuis, heeft niks om handen en volgt alleen fysiotherapie. Hierdoor lijkt het niet beter te worden. Ze is erg op de pijn gefocust en lijkt er zo niet uit te komen.
woensdag 6 november 2013 om 20:51
quote:eva-30 schreef op 06 november 2013 @ 20:36:
Pijn is ook realistisch. Het is er. Fysiek, niet alleen psychisch.
Ik denk inderdaad dat je mentaal heel veel kan wat pijn betreft, maar dat je er ook realistisch tegenaan moet blijven kijken, want het zit niet allemaal tussen de oren. Het is er.
Ik las het ook niet als aanvallend hoor Wil wel duidelijk maken, dat je mentaal dus heel veel pijn kan "uit" schakelen, maar het is er wel. Neem je lijf dus serieus, anders kan je onbedoeld over grenzen gaan.
klopt, het is (in mijn ogen) een nieuwe balans vinden
pijn, negeren van de pijn, lichamelijk sterker worden, andere keuzes maken, acceptatie van je nieuwe leven, omgaan met stress en beperking... het totaalpakket dus eigenlijk
Pijn is ook realistisch. Het is er. Fysiek, niet alleen psychisch.
Ik denk inderdaad dat je mentaal heel veel kan wat pijn betreft, maar dat je er ook realistisch tegenaan moet blijven kijken, want het zit niet allemaal tussen de oren. Het is er.
Ik las het ook niet als aanvallend hoor Wil wel duidelijk maken, dat je mentaal dus heel veel pijn kan "uit" schakelen, maar het is er wel. Neem je lijf dus serieus, anders kan je onbedoeld over grenzen gaan.
klopt, het is (in mijn ogen) een nieuwe balans vinden
pijn, negeren van de pijn, lichamelijk sterker worden, andere keuzes maken, acceptatie van je nieuwe leven, omgaan met stress en beperking... het totaalpakket dus eigenlijk
woensdag 6 november 2013 om 20:54
quote:otis schreef op 06 november 2013 @ 20:49:
Cognitieve gedragstherapie, omgaan met stress, bewegingstherapie en (pijn) medicatie en antidepressiva komen bij de meeste beschrijvingen van behandelingen naar boven. De tips van de ervaringsdeskundigen hierboven om het op meerdere facetten aan te pakken dan alleen het fysieke stuk lijken me heel nuttig.
In mijn omgeving heeft iemand de diagnose ook gehad nadat er niets anders kon worden vastgesteld en de reumatische klachten er wel waren. Zij zit thuis, heeft niks om handen en volgt alleen fysiotherapie. Hierdoor lijkt het niet beter te worden. Ze is erg op de pijn gefocust en lijkt er zo niet uit te komen.
"grappig" genoeg bestond mijn revalidatie uit ongeveer 60 uur lichamelijke aanpak (oefeningen) en zo'n 1000 uur (!) "omvorming" van je gedachten, inzicht krijgen in jezelf, stresshantering enz
ik denk dat je gelijk hebt als je zegt dat de persoon uit jouw omgeving hier niet beter van gaat worden
Cognitieve gedragstherapie, omgaan met stress, bewegingstherapie en (pijn) medicatie en antidepressiva komen bij de meeste beschrijvingen van behandelingen naar boven. De tips van de ervaringsdeskundigen hierboven om het op meerdere facetten aan te pakken dan alleen het fysieke stuk lijken me heel nuttig.
In mijn omgeving heeft iemand de diagnose ook gehad nadat er niets anders kon worden vastgesteld en de reumatische klachten er wel waren. Zij zit thuis, heeft niks om handen en volgt alleen fysiotherapie. Hierdoor lijkt het niet beter te worden. Ze is erg op de pijn gefocust en lijkt er zo niet uit te komen.
"grappig" genoeg bestond mijn revalidatie uit ongeveer 60 uur lichamelijke aanpak (oefeningen) en zo'n 1000 uur (!) "omvorming" van je gedachten, inzicht krijgen in jezelf, stresshantering enz
ik denk dat je gelijk hebt als je zegt dat de persoon uit jouw omgeving hier niet beter van gaat worden
