Burn-out op jonge leeftijd.

Hoihoi!



Ik ben 22 jaar. Ik wil hier graag even mijn verhaal kwijt, en misschien kunnen andere mensen zich vinden in mijn verhaal. Ik werk in de horeca, en volg daarbij een bbl opleiding(1 dag naar school, 4 dagen werken) 1,5 uur van mijn woonplaats af. Ik heb een vriend waar ik eigenlijk heel vaak ben. Vooral nu omdat ik daar heerlijk mijn eigen gang kan gaan, hij woont op zich zelf in een heerlijk huis waar ik mij echt helemaal thuis voel. Ik heb niet echt hobby’s... vorig jaar danste ik nog maar dat kon ik niet meer combineren met school en werk. Verder sport ik eens in de week bij de fysio omdat ik hypermobiel ben. Dit is nu na 1,5 jaar onder controle gelukkig! In mijn vrije tijd probeer ik in ieder geval één keer in de maand naar een Hardstyle feest te gaan. Ik houd echt van de sfeer en die muziek geeft mij mega veel energie.



Ik zal bij het begin beginnen van mijn burn-out....



Op een middag zat ik bij mijn vriend thuis, en ik werd plots niet lekker. Ik werd licht in mijn hoofd, misselijk en ineens moe. Ook mijn hart begon snel te kloppen...Ik dacht echt wat is dit, ik val zo echt van die bank af. Ik nam een broodje omdat ik wel vaker licht in mijn hoofd word als ik niet op tijd eet. Maar de klachten namen niet af. Ik dacht misschien moet ik gaan liggen, maar dat hielp ook niet. Pas na meer dan een uur namen de klachten wat af, maar kreeg ik last van hoofdpijn en een enorme vermoeidheid. Ik dacht misschien verkeerd gegeten. Of naweeën van het hardstyle feestje waar ik drie dagen daar voor heen was geweest. Ook al dacht ik niet meteen aan iets ernstigs, het was wel schrikken.



Een paar dagen later tijdens de lunch kwam het ineens weer opspelen, die duizeligheid, misselijkheid en kon mij ook niet concentreren op dat moment wat mij moeder allemaal zei. Ik was zo bang om weg te zakken, dat ik maar snel naar de wc ging zodat ik even een moment van afleiding zou hebben. Eenmaal thuis ging ik maar wat opdrachten voor school maken, ik voelde me nog steeds niet heel lekker. Ik durfde eigenlijk de auto niet te pakken naar mijn vriend dus dat had ik uitgesteld naar een paar uurtjes later. De dag erna moest ik naar school, op school kwam weer hetzelfde gevoel terug, ik begreep het niet, ik had goed geslapen en goed gegeten hoe komt dit nou toch? Onderweg naar huis maar een keertje gestopt want ik wilde echt niet dat er iets op de snelweg zou gebeuren. Eenmaal thuis gingen we gelukkig gelijk eten, ik was gesloopt. De volgende dag stond ik op en keek in de spiegel, ik schrok. Mijn onderste ooglid was gezwollen en mijn wang was dik. Het deed verder geen pijn gelukkig. Ook zag ik steeds een soort lichtvlek in mijn zicht, hij komt van links onder en trekt naar rechts weg. Ook merkte ik dat mijn linkerarm wat slapper voelde, en moe gevoel zat daar in...Ik had meteen mijn moeder een berichtje gestuurd. Zij vond dat ik de huisarts moest bellen voor een afspraak.



Een paar dagen later zat ik bij de huisarts, ik voelde ik mij nog steeds niet beter, en de klachten ( ik noem ze aanvallen) kwamen ook gewoon terug. Het dikke ooglid was wel weggezakt en de wang werd ook steeds minder. Ik kon er geen verband mee leggen met bepaalde dingen eten, suikers enzo. De huisarts wilde een paar testjes doen, er werd gekeken of ik met mijn rechterarm net zo veel als met mijn linkerarm kon, en hoe stabiel ik was. ook ging zij mijn bloeddruk meten, dat was goed gelukkig, net zoals de testjes. Het verhaal van het gevoel vond zij wel vreemd in samenhang met de aanvallen. Zij concludeerde dat er iets neurologisch aan de hand was, misschien zelfs wel MS dacht ze. Ik moest bloed laten prikken en zij zou diezelfde middag het ziekenhuis bellen voor een spoedafspraak met de neuroloog. Wij hadden niks meer van mijn huisarts gehoord en besloten de volgende ochtend meteen contact met de praktijk op te nemen. Na veel gebel en gedoe kwam het er op neer dat mijn huisarts door drukte de verwijzing was vergeten te regelen. Meteen voelde ik mij niet serieus genomen... Zoiets vergeet je niet lijkt mij. Uiteindelijk was het geregeld en kon ik twee dagen later naar de neuroloog. Hij wilde precies dezelfde testjes met mij doen, een MRI van mijn schedel en een oogzenuwonderzoek. Hij vroeg ook of ik stressvolle periode had gehad... een beetje zei ik en dacht ik maar alles loopt op rolletjes. Hij kon op dit moment nog niks uit sluiten en hij dacht aan de ziekte van Lyme, MS, een tumor, of toch wel stress. dus de spanning liep bij mij heel erg op. Hij kon op dit moment adviseren om in ieder geval wel veel rust te nemen, voorlopig even niet werken en niet naar school. En autorijden ook maar even niet doen, aangezien ik soms zo afwezig kon zijn. Het licht brandde wel, maar er was niemand thuis, zo kan je dat omschrijven Wel werd er gelukkig vaart achter de onderzoeken gezet, nu voelde ik mij gelukkig serieus genomen. Het bloedonderzoek vanuit de huisarts was goed, geen pfeiffer, geen vitamine b12 tekort. Het zag er goed uit. Eigenlijk hoop je juist dat je bloed niet goed is., gewoon dat je een vitamine tekort heb ofzo, dan weet je zeker dat met de juiste hulp je er over heen komt. Maar dit leek voor mij uitzichtloos. Ik voelde me nog vermoeider en ik had totaal geen motivatie meer. Ik was zelfs bang dat mijn vriend weg zou gaan bij mij, want wat moet je nou met zon futloos meisje terwijl hij een energiek en gezond iemand kan krijgen, maar nee hij bleef aan mij zij en heeft mij door dik en dun gesteund en hij was mijn afleiding. Maar ondertussen werd ik wel onzeker over van alles, ik bleef eerder digitaal bij met school maar daar was ik even mee gestopt. Ik dacht misschien doe ik dit voor niks en kan ik straks toch niet meer werken.



Ik durfde ook niet vaak alleen te zijn, vooral aan het begin. Ik was bang dat ik een keer echt neer zou gaan en niemand mij op tijd kon vinden. Ik ging dus braaf met mijn moeder mee boodschappen doen, wel bleef ik in de auto zitten want een supermarkt was te aanvliegend. Als mijn ouders weg waren en mijn vriend aan het werk kwam er een vriendin bij mij ’oppassen’. Ik durfde niet meer met de deur op slot te douchen, want als ik dan weg zou vallen dan zou ik niet op tijd hulp kunnen krijgen.



Inmiddels was het tijd voor de MRI, viel mee hoor! Kreeg heel lief een koptelefoon met muziek maar toch hoorde ik alleen het lawaai van machine. En ik werd heel erg misselijk, gelukkig bleef het daar bij en waren de 20 minuten zo om. Mijn vriend, moeder en vriend waren mee naar het ziekenhuis. Na de MRI dronken we kopje koffie met ze alle. Ik voelde gelukkig steun en kon even mijn verhaaltje doen, ook al viel dit heel erg mee. Als de radioloog iets ernstigs zou zien dan zou hij met de neuroloog overleggen en kreeg ik het nog dezelfde dag te horen. De middag en de dag na de mri waren dus even spannend, maar gelukkig geen telefoontje.



Een paar dagen later kreeg ik het oogzenuwonderzoek, ik wist eigenlijk niet wat ik moest verwachten... Er werden snoertjes op een paar plekken op mijn hoofd geplakt met lijm, iel dat stonk heel erg. Toen dat vast zat werd 1 oog dichtgeplakt en moest ik mij een poos concentreren op één punt op het tv scherm, hetzelfde bij het andere oog.



Gelukkig leek na een maand vanaf de eerste aanval het iets beter te gaan. De aanvallen werden minder erg en duurde minder lang. Ik had alleen nog veel hoofdpijn en was heel moe. Ook mijn linker kant voelde nog verdoofd, mijn arm en gezicht en de lichtvlek was ook nog niet weg. Wel kreeg ik wat meer hoop en als ik echt veel rust pakte en afleiding had ging het beter. Ik durfde ook wat meer alleen te zijn, daar had ik wel behoefte aan omdat iedereen constant op mij zat te letten en heel bezorgd was. Wel heel lief en begrijpelijk natuurlijk en waardeer het ook zeker. Dus ik ging lekker vaak naar het huis van mijn vriend en maakte daar soms beetje schoon en keek films en ik kon lekker even een dutje doen als ik wilde. En als ik zin had in gezelschap kon ik lopend naar mijn schoonmoeder of schoonzus.

Ik voelde zelf ook wel aan dat ik weer kon autorijden, maar wel kleine stukjes. Ik had een sterke behoefte om weer een beetje onafhankelijk te zijn. Ik kon weer wat positiever zijn, wat de uitslag ook was. Als het een tumor was, waren ze er denk ik wel op tijd bij en kon hij weggehaald worden. Voor MS zou ik een medicijn kunnen krijgen en hetzelfde geld voor Lyme.



Een maand na het eerste gesprek met de neuroloog was het tijd voor de uitslag. Heel spannend natuurlijk. Hij zij ik heb goed en niet zo goed nieuws, het oogzenuwonderzoek was goed. Maar op MRI zag hij twee witte vlekken in mijn schedel. Dat komt bijna niet voor op mijn leeftijd zei hij. Het kan door herseninfarctjes zijn, wat ook niet vaak voorkomt op mijn leeftijd. Een tumor was het niet gelukkig. MS en Lyme kon hij nog steeds niet uitsluiten. Dus hij wilde een lumbaalpunctie doen, een ruggenprik waarbij ze hersenvocht uit je rug halen. Hier kan hij heel veel informatie uit halen en uiteindelijk een diagnose stellen. Ook zou ik meteen bloed gaan prikken omdat ik een uur na de punctie moet blijven liggen. De neuroloog wilde ook een MRI van mijn nek, om te kijken of de witte vlekken ook in mijn nek zaten. De dag na de uitslag kon ik meteen een MRI laten maken van mijn nek, ik ben dit keer aleen gegaan.



Deze uitslag kon mij tot nu niet echt geruststellen. Er gebeurde zoveel in mijn hoofd en ik herkende mijzelf ook niet echt meer. Als mijn been nou heel ziek was dan kon die er af en kon ik door gaan, maar je hoofd kan er niet af...



De lumbaalpunctie viel mij heeeel erg mee. Het deed ook niet veel meer pijn dan een gewone prik en het was zo voorbij. Mijn moeder en vriend waren mee. Ik was echt heel bang voor de prik omdat iedereen mij bang zat te maken, nou het kan echt mee vallen geloof mij. Ik moest op mijn zij liggen en mijn rug heel bol maken. Een zuster hielt mijn benen tegen want misschien gaven die spasmen dat kon een reactie zijn als de naald er in ging. Mijn neuroloog prikte mij zelf en gaf heel goed aan wat hij aan het doen was. Ik stond stijf van de zenuwen. Toen hij zij nu komt ie: zei ik AU! maar ik dacht huh was dat het?! Mijn navelpiercing zetten deed meer pijn haha. Mijn neuroloog kon al vertellen dat de MRI van mijn nek goed was! De zusters waren superlief. Na een halfuur kwam een arts bloed afnemen en een halffuur daarna kwam een zuster checken of het goed ging. Ik mocht lekker naar huis, doei stinkziekenhuisbed... !



Ik heb in de periode tussen de eerste en tweede uitslag in angst geleefd. Ik vertrouwde mijn lichaam niet meer. Ik snapte er niks meer van... Ik nam na een tijdje homeopatische druppeltjes voor het slapen want Ik durfde niet te slapen omdat ik bang was niet wakker te worden. Ik was serieus bang dat ik dood zou gaan. Ik raakte in paniek en sliep slecht. Ik ging soms naar mijn werk toe om een kopje koffie te doen, ik miste mijn werk echt erg.



Na twee weken na de eerste uitslag kwam het positieve eindelijk terug. Ik ging zelfs twee uurtjes werken, gewoon om te kijken hoe het ging en als het niet ging mocht ik naar huis. Ik was blij dat ik dit nog kon maar na die twee uur was ik kapot.. Ik mocht van mijn baas zelf kiezen wanneer ik weer een paar uurtjes kwam, dit gaf mij een heel fijn gevoel. Ik ben een week daarna nog een paar uurtjes gaan werken maar toen was het heel erg druk, niet alle apparatuur werkte dus ja: stress. Terwijl ik eerder altijd wel goed presteerde onder druk. Ik was ook weer een half dagje naar school gegaan, dit waren geen intensieve lessen maar ik wilde gewoon even mijn kop laten zien. Ik ging zelfs een avond uit, ik moest wel de hele dag rust houden en paracetamols nemen. Maar ik stond er wel, ik was met de auto want ik mocht niet drinken tot de uitslag. En dan kon ik lekker naar huis gaan wanneer ik zelf zin had. Ik heb de avond van mijn leven gehad het was heerlijk om weer even te voelen alsof ik niks had. De dagen erna was ik wel moe, maar dit nam niemand mij weer af, ik zat inmiddels al bijna twee maanden thuis.



Het was tijd voor definitieve uitslag, ik was echt nerveus. Mijn moeder en vader waren allebei mee, ook al zijn ze gescheiden niet echt beste vrienden. Ik ging zitten de zenuwen gierde door mijn lijf. De punctie was helemaal goed en mijn bloed was brandschoon. Wauw dit had ik eigenlijk niet verwacht... Ik vroeg of het dus geen herseninfarct was geweest, nee zei hij. En ik rookte ook niet vast dus dat was ook uitgesloten. Hij zij ik denk dat jij onbewust veel stress heb opgebouwd, kijk nou eens terug naar de periode voor je deze klachten had. ja hij had wel gelijk...Ik heb de eerste week van de kerstvakantie als een idioot gewerkt, terwijl ik eigenlijk ziek was, maar ziek melden kwam bij mij niet voor. En eigenlijk was de hele maand december druk, druk op mijn werk, lange diensten, veel evenementen. Toetsen op school, al ging mij dit heel makkelijk af. Maar de witte vlekken vroeg ik dan.. wat is dat? Hij zei dat die geen verband hebben met deze klachten en er misschien al mijn hele leven zitten. Ze zijn ook niet schadelijk. Wel wil hij over een paar maanden een controle mri maken... dit voelt voor mij toch niet helemaal lekker maar ik ben al lang blij met dit nieuws. Het is dus een burn-out vertelde hij. Hij zei dat ik op gevoel en rustig aan mijn leven mocht oppakken. Dit was fijn maar ik was echt nog niet klaar om weer 32 uur in de week te werken.



De arbo arts belde mij toevallig een dag na de uitslag. Ik had mijn verhaal gedaan en ik mocht deze maand nog lekker thuis blijven om geestelijk en lichamelijk op mijn tempo voor te bereiden op het terugkomen op de werkvloer. Ook zou ik de eerste twee weken van die nieuwe maand twee halve dagen werken en dan wel gewoon naar school. De tweede helft van de maand word vier halve dagen en één dag school. aan het eind van die maand gaan we evalueren hoe het gaat.



Ik baalde van mijn lichaam en geest, dat zij nooit een duidelijk seintje hebben gegeven van hee doe eens wat rustiger. Maar eigenlijk hebben zij wel wat kleine dingentjes laten zien, in de weken voor de eerste aanval werd ik al sneller moe, voor al als ik tot sluit moest werken (lees tot ongeveer half twee snachts). Mijn benen voelde zwaar aan en ik was heel snel chagrijnig. Ook was ik in een korte tijd een paar kilo afgevallen, terwijl ik 57 kilo woog. Het viel dus gelijk op dat er iets was. En zodra ik danthuis en vrij was moest ik aan school. En ik wilde ook nog af en toe met vriendinnen afspreken en bij mijn vriend zijn. Agenda overvol dus.



In de week na de eerste aanval ben ik gewoon gaan werken, maar mijn collega’s viel het ook al op dat er iets was. Ik gaf ook bij hun wel eens aan dat ik duizelig was. Zij zeiden na een week dat ik misschien naar de huisarts moest want zo vaak duizelig is niet normaal. Ahh hyperventilatie zei ik gaat wel over. Ja totdat ik gewoon gevloerd werd... Ik heb voor dat de dokter zei dat ik even niet moest werken al de sluit diensten die ik had geschrapt. Geen energie en om 22:00 s’avonds lag ik al in mijn bedje.



Ik lig er vroeg in en word rond zeven uur in de ochtend wakker, en ik moet zeggen dit voelt heerlijk. En als ik eind van de dag moe ben dan sluit ik mijn ogen even. Ik heb dus echt structuur nodig. Ik ben nu ook rustig aan bezig om mij aan te melden bij een administratieve opleiding. Dit bied mij structuur en vastigheid. En ik werk ook gewoon nog met mensen. De horeca vind ik heel erg leuk, maar het sloopt mij ook gewoon. En nu confronteerd dit werk mij er alleen maar mee dat ik heb ‘gefaald’ want zo voelt het. Ik kies lekker voor mijn gezondheid zodat ik over tien jaar nog een beetje fit ben en niet dat ik dan weer in deze situatie zit.



De arbo arts gaf ook als advies om een psycholoog te zoeken. Die mij helpt sterker in mijn schoenen te laten staan. Hier heb ik nog geen consult mee gehad.



Ik heb veel steun gehad aan mijn vriend, familie, schoonfamilie, collega’s, klasgenootjes en een paar vriendinnen.



Sorry als ik niet duidelijk schrijf, maar ik kan me daar nog niet genoeg voor concentreren.



Als jullie het leuk vinden wil ik jullie wel op de hoogte houden!

@Evelyn82 ik ga vrijdag naar de huisarts en ga dat met haar bespreken, ik kan namelijk niet echt rustig ademen!

Verder iedereen bedankt voor de lieve reacties.



En voor de mensen die mijn verhaal te lang vinden, ik vertel liever te veel dan dat het onduidelijk is en ik steeds vragen krijg.



Ik wilde graag ook over alle onderzoeken vertellen en andere ziektes die er op kunnen lijken omdat misschien meerdere mensen zich hier in kunnen vinden. Ik kan mijn verhaal ook niet bij vrienden of vriendinnen kwijt omdat niemand daarvan zoiets heeft meegemaakt.



Maar ik begrijp dat de tekst erg lang is maar heb deze regelrecht getypt en heb geen kortere versie op het moment sorry!

@Salie74 ik ben 1,70 m. Maar heb nooit boven 58/57 kilo gezeten eigenlijk dus denk dat dit wel normaal is