Gezondheid
alle pijlers
cursus prikangst?
donderdag 28 juli 2011 om 10:07
Of ik het in de goed peiler plaats weet ik niet. Waarschijnlijk is misschien in Psyche nog beter omdat het volgens mij puur psychisch is denk ik maar ben nu al bezig haha.
Vanochtend was het weer raak. Ik "mocht"weer bloedprikken (30 wkn zwanger) en dan begint de dag ervoor de riedel alweer. Zenuwachtig,heb ik geen smoesje om niet te hoeven? enz..tja heb een afspraak gemaakt omdat ik dan niet in de wachtkamer hoef te wachten een uur en dan weer weg kan lopen omdat het zogenaamd te druk is. (duhh kulsmoes weet ik).
Uitleggen dat ik meestal bijna onderuit ga (ben nog nooit helemaal gegaan omdat ik altijd op tijd ga liggen ) (misschien is het ook wel de angst daarvoor hoor,om de controle te verliezen).Dus in een ligstoel prikken,praatje van een superaardige prikster om mij af te leiden. Maar dan...dan gaat het mis. Ik wil opstaan, zweet mij een ongeluk, oren suizen enz. en zo een half uur lang. Daarna gaat het wel weer..en kan ik weg en denk ik weer..sjeeez waarom moet dat nu altijd.....krijg altijd erg geduldige priksters hoor, maar voel mijzelf altijd zo stom,in de wegzitten en een watje...
en nee het gaat niet om de pijn..want dat voel je niet ,heb een hoge pijngrens..het gaat om de reactie van mijn lichaam erna (ik moest bloedprikken omdat ik acuut naar het ziekenhuis moest tijdens laatste bevalling,zat al bijna in de persweeën, maar als je aankomt in het ziekenhuis willen ze prikken, hoe heftig de weeën ook waren, ik maakt mij daar nog druk om).
Weet iemand of er een cursus bestaat hiervoor? Heb uiteraard al gegoogled maar kom er niet uit. Wellicht zoek ik verkeerd? Ik vind het zelf hinderlijk,kan er ook niet naar kijken als mijn kinderen moeten maar goed dat moet dan wel. Ik zou heel graag omscholen naar werk in de zorg/ziekenhuis/kraamzorg,maar dit houdt mij dus tegen.
Iemand misschien tips? ja doorademen,suiker/zout nemen,liggen tijdens prikken,nat doekje...dat doe ik al.....wordt er gewoon niet goed van en wil het niet meer. Bij een eerdere keer prikken gaf de prikster al aan dat het wellicht komt omdat mijn bloeddruk zo laag is (zelf nu is onderdruk 55 tijdens zwangerschap).
Zucht...(ik weet het ,een probleem van niets in vergelijking met veel andere ziektes enz.)
Vanochtend was het weer raak. Ik "mocht"weer bloedprikken (30 wkn zwanger) en dan begint de dag ervoor de riedel alweer. Zenuwachtig,heb ik geen smoesje om niet te hoeven? enz..tja heb een afspraak gemaakt omdat ik dan niet in de wachtkamer hoef te wachten een uur en dan weer weg kan lopen omdat het zogenaamd te druk is. (duhh kulsmoes weet ik).
Uitleggen dat ik meestal bijna onderuit ga (ben nog nooit helemaal gegaan omdat ik altijd op tijd ga liggen ) (misschien is het ook wel de angst daarvoor hoor,om de controle te verliezen).Dus in een ligstoel prikken,praatje van een superaardige prikster om mij af te leiden. Maar dan...dan gaat het mis. Ik wil opstaan, zweet mij een ongeluk, oren suizen enz. en zo een half uur lang. Daarna gaat het wel weer..en kan ik weg en denk ik weer..sjeeez waarom moet dat nu altijd.....krijg altijd erg geduldige priksters hoor, maar voel mijzelf altijd zo stom,in de wegzitten en een watje...
en nee het gaat niet om de pijn..want dat voel je niet ,heb een hoge pijngrens..het gaat om de reactie van mijn lichaam erna (ik moest bloedprikken omdat ik acuut naar het ziekenhuis moest tijdens laatste bevalling,zat al bijna in de persweeën, maar als je aankomt in het ziekenhuis willen ze prikken, hoe heftig de weeën ook waren, ik maakt mij daar nog druk om).
Weet iemand of er een cursus bestaat hiervoor? Heb uiteraard al gegoogled maar kom er niet uit. Wellicht zoek ik verkeerd? Ik vind het zelf hinderlijk,kan er ook niet naar kijken als mijn kinderen moeten maar goed dat moet dan wel. Ik zou heel graag omscholen naar werk in de zorg/ziekenhuis/kraamzorg,maar dit houdt mij dus tegen.
Iemand misschien tips? ja doorademen,suiker/zout nemen,liggen tijdens prikken,nat doekje...dat doe ik al.....wordt er gewoon niet goed van en wil het niet meer. Bij een eerdere keer prikken gaf de prikster al aan dat het wellicht komt omdat mijn bloeddruk zo laag is (zelf nu is onderdruk 55 tijdens zwangerschap).
Zucht...(ik weet het ,een probleem van niets in vergelijking met veel andere ziektes enz.)
Puck
donderdag 28 juli 2011 om 10:27
thanks voor de reacties al. Ik ga zo ook even de link van nachtzicht bekijken.En heb bloedbank Sanquin al gemaild.
Ik vind het zelf onverklaarbaar want heb nooit iets meegemaakt volgens mij wat traumatisch is. Wat ik mij al eerste kan herrineren met dezelfde reactie is de prik op 9-jarige leeftijd. Ik weet nog waar het was, en hoe ik in de rij stond. Ik kwam de hoek om naar het stukje waar geprikt werd en (zonder dat ik nog geprikt was) viel ik al bijna flauw en moest gaan zitten. Ik ben naar vuiten gegaan en heb mijn moeder gezegd dat ik al geweest was. (uiterraad geloofde ze dit niet en is met mij meegegaan naar binnen).
Voor de rest..nee de pijn is het absoluut niet want het doet geen pijn. Ik vind mijzelf dan ook een grote aansteller.
Ik vind het zelf onverklaarbaar want heb nooit iets meegemaakt volgens mij wat traumatisch is. Wat ik mij al eerste kan herrineren met dezelfde reactie is de prik op 9-jarige leeftijd. Ik weet nog waar het was, en hoe ik in de rij stond. Ik kwam de hoek om naar het stukje waar geprikt werd en (zonder dat ik nog geprikt was) viel ik al bijna flauw en moest gaan zitten. Ik ben naar vuiten gegaan en heb mijn moeder gezegd dat ik al geweest was. (uiterraad geloofde ze dit niet en is met mij meegegaan naar binnen).
Voor de rest..nee de pijn is het absoluut niet want het doet geen pijn. Ik vind mijzelf dan ook een grote aansteller.
Puck
donderdag 28 juli 2011 om 10:32
Vervelend zeg! Ik herken deze angst niet, maar ik herken angst voor iets irreëels hebben wel. Ik reageer net zo op dingen die ik eng vind.
Ik ben bij een psycholoog geweest. Haar tip was om altijd een volle maag te hebben als je iets engs gaat doen. Met een lege maag krijg je sneller duizelingen. Door de spanning ga je hoog ademen en hyperventileren, door een lichamelijke activiteit wordt het ademen weer dieper en voel je je minder duizelig worden. Een paar kniebuigingen doen helpt al. Dan verbruik je namelijk het teveel aan zuurstof wat het duizelige gevoel geeft.
Verder blijft het rot. Ik ben nog steeds bang, maar heb gelukkig wel wat handvatten die ik kan inzetten.
Ik ben bij een psycholoog geweest. Haar tip was om altijd een volle maag te hebben als je iets engs gaat doen. Met een lege maag krijg je sneller duizelingen. Door de spanning ga je hoog ademen en hyperventileren, door een lichamelijke activiteit wordt het ademen weer dieper en voel je je minder duizelig worden. Een paar kniebuigingen doen helpt al. Dan verbruik je namelijk het teveel aan zuurstof wat het duizelige gevoel geeft.
Verder blijft het rot. Ik ben nog steeds bang, maar heb gelukkig wel wat handvatten die ik kan inzetten.
donderdag 28 juli 2011 om 10:45
Misschien is het ook wel de angst voor flauwvallen hoor (terwijl ik nog nooit echt ben gegaan omdat ik altijd optijd ga zitten/liggen). Of het soort van hyperventilatie inderdaad.
Ik heb het ook echt alleen met prikken en vele andere ziekenhuis gerelateerde zaken (laat mij geen diepe wonden oid zien haha)..terwijl ziekenhuisprogramma's bijv. en het werk zelf mij ontzettend intrigeren en ik het zelf graag zou willen doen.
Gelukkig (even afkloppen) heb ik nog nooit echt iets ergs gehad. En heb de angst gelukkig ook niet overgebracht op mijn kinderen. ( oudste van 6 moest laatst bloedprikken en blijft er met de neus bovenop zitten en vindt het reuzeinteressant zonder een huil of een krimp ,idem met inentingen)...
Ik heb het ook echt alleen met prikken en vele andere ziekenhuis gerelateerde zaken (laat mij geen diepe wonden oid zien haha)..terwijl ziekenhuisprogramma's bijv. en het werk zelf mij ontzettend intrigeren en ik het zelf graag zou willen doen.
Gelukkig (even afkloppen) heb ik nog nooit echt iets ergs gehad. En heb de angst gelukkig ook niet overgebracht op mijn kinderen. ( oudste van 6 moest laatst bloedprikken en blijft er met de neus bovenop zitten en vindt het reuzeinteressant zonder een huil of een krimp ,idem met inentingen)...
Puck
donderdag 28 juli 2011 om 10:48
quote:GeorgetteDansLeTabac schreef op 28 juli 2011 @ 10:32:
Vervelend zeg! Ik herken deze angst niet, maar ik herken angst voor iets irreëels hebben wel. Ik reageer net zo op dingen die ik eng vind.
Ik ben bij een psycholoog geweest. Haar tip was om altijd een volle maag te hebben als je iets engs gaat doen. Met een lege maag krijg je sneller duizelingen. Door de spanning ga je hoog ademen en hyperventileren, door een lichamelijke activiteit wordt het ademen weer dieper en voel je je minder duizelig worden. Een paar kniebuigingen doen helpt al. Dan verbruik je namelijk het teveel aan zuurstof wat het duizelige gevoel geeft.
Verder blijft het rot. Ik ben nog steeds bang, maar heb gelukkig wel wat handvatten die ik kan inzetten.
Behalve natuurlijk wanneer je nuchter geprikt moet worden!!
Als je een goeie "prikster" hebt, voelje het niet tot nauwelijks.
Het doel van de prik (in ge gezondheidszorg) is toch altijd om je gezondheid (en die van een baby) te beschermen? Tenzij er 4-6-8 buizen bloed moeten worden afgenomen ben je zo klaar. Ik denk dat je het drukker hebt met je druk maken over die prik, dan met die prik zelf.
Ik moet soms ook, kijk er nooit naar. Dan is het meestal klaar voordat je het door hebt. Hoop voor jou dat je nooit aan het infuus moet . . . . dat is een ander verhaal, daarvoor zou je wel naar een peut kunnen gaan . . . .
Sterkte ermee,
Vervelend zeg! Ik herken deze angst niet, maar ik herken angst voor iets irreëels hebben wel. Ik reageer net zo op dingen die ik eng vind.
Ik ben bij een psycholoog geweest. Haar tip was om altijd een volle maag te hebben als je iets engs gaat doen. Met een lege maag krijg je sneller duizelingen. Door de spanning ga je hoog ademen en hyperventileren, door een lichamelijke activiteit wordt het ademen weer dieper en voel je je minder duizelig worden. Een paar kniebuigingen doen helpt al. Dan verbruik je namelijk het teveel aan zuurstof wat het duizelige gevoel geeft.
Verder blijft het rot. Ik ben nog steeds bang, maar heb gelukkig wel wat handvatten die ik kan inzetten.
Behalve natuurlijk wanneer je nuchter geprikt moet worden!!
Als je een goeie "prikster" hebt, voelje het niet tot nauwelijks.
Het doel van de prik (in ge gezondheidszorg) is toch altijd om je gezondheid (en die van een baby) te beschermen? Tenzij er 4-6-8 buizen bloed moeten worden afgenomen ben je zo klaar. Ik denk dat je het drukker hebt met je druk maken over die prik, dan met die prik zelf.
Ik moet soms ook, kijk er nooit naar. Dan is het meestal klaar voordat je het door hebt. Hoop voor jou dat je nooit aan het infuus moet . . . . dat is een ander verhaal, daarvoor zou je wel naar een peut kunnen gaan . . . .
Sterkte ermee,
donderdag 28 juli 2011 om 10:52
donderdag 28 juli 2011 om 11:01
donderdag 28 juli 2011 om 11:12
Bij mij helpt het om:
- tijdens het hele gebeuren helemaal NIET te kijken naar de injectiespuit en alles wat erbij hoort,
- me tijdens het prikken heel erg te concentreren op de hand van de arm die NIET geprikt wordt: Ik bestudeer 'm en beweeg de vingers ervan,
- goed op te letten dat ik van begin tot eind rustig dooradem, want als ik onbewust mijn adem ga inhouden, wordt het zwart voor mijn ogen (ik heb ook een lage bloeddruk)
- te zorgen dat ik van te voren een goed gevulde maag heb (want weinig eten werkt flauwvallen in de hand bij mij)
Tegenwoordig moet ik steeds vaker geprikt worden (bloedafname en injecties) omdat ik niet gezond ben, en zo raak ik er steeds meer aan gewend. Ik heb nu nog maar een fractie van de angst die ik vroeger had.
- tijdens het hele gebeuren helemaal NIET te kijken naar de injectiespuit en alles wat erbij hoort,
- me tijdens het prikken heel erg te concentreren op de hand van de arm die NIET geprikt wordt: Ik bestudeer 'm en beweeg de vingers ervan,
- goed op te letten dat ik van begin tot eind rustig dooradem, want als ik onbewust mijn adem ga inhouden, wordt het zwart voor mijn ogen (ik heb ook een lage bloeddruk)
- te zorgen dat ik van te voren een goed gevulde maag heb (want weinig eten werkt flauwvallen in de hand bij mij)
Tegenwoordig moet ik steeds vaker geprikt worden (bloedafname en injecties) omdat ik niet gezond ben, en zo raak ik er steeds meer aan gewend. Ik heb nu nog maar een fractie van de angst die ik vroeger had.
donderdag 28 juli 2011 om 11:46
quote:xxniek schreef op 28 juli 2011 @ 11:25:
in therapieDikke wachtlijsten, eindelijk aan de beurt...: mevr wat scheelt er: nou mijn probleem...kijken ze mij aan denk ik van is dat alles?????????? wat doe je hier.... (denk ik dan he!)......weet niet of ze daarvoor ook zijn. Omdat ik het op dat moment irritant vind..niet dagelijks..alleen jammer dat ik hierdoor de zorg niet inga. Tenzij ik ooit diabetis zou krijgen..dan hebik wel een groot probleem denk ik. Maar ik denk inderdaad dat als je het vaak doet /moet je er aan gaat wennen. Maar goed ik ga niet vrijwillig vragen om prikken haha. Ik heb een keer met BNN zo;'n programma gezien dat ze hiervan af werden geholpen door 3 dagen hier mee aan de slag te gaan en op het laatst hadden de meesten zelfs een infuus in de hand...
in therapieDikke wachtlijsten, eindelijk aan de beurt...: mevr wat scheelt er: nou mijn probleem...kijken ze mij aan denk ik van is dat alles?????????? wat doe je hier.... (denk ik dan he!)......weet niet of ze daarvoor ook zijn. Omdat ik het op dat moment irritant vind..niet dagelijks..alleen jammer dat ik hierdoor de zorg niet inga. Tenzij ik ooit diabetis zou krijgen..dan hebik wel een groot probleem denk ik. Maar ik denk inderdaad dat als je het vaak doet /moet je er aan gaat wennen. Maar goed ik ga niet vrijwillig vragen om prikken haha. Ik heb een keer met BNN zo;'n programma gezien dat ze hiervan af werden geholpen door 3 dagen hier mee aan de slag te gaan en op het laatst hadden de meesten zelfs een infuus in de hand...
Puck
donderdag 28 juli 2011 om 12:04
quote:sofi2010 schreef op 28 juli 2011 @ 11:46:
...]
Dikke wachtlijsten, eindelijk aan de beurt...:
Heb je hier al naar geïnformeerd dan? Dit hoeft lang niet altijd het geval te zijn. Je kunt ook naar een vrijgevestigde praktijk gaan: geen wachtlijsten.
mevr wat scheelt er: nou mijn probleem...kijken ze mij aan denk ik van is dat alles?????????? wat doe je hier.... (denk ik dan he!)......weet niet of ze daarvoor ook zijn.
Natuurlijk zijn 'ze' daarvoor. Dit is, zoals je zelf al aangaf, bij uitstek een psychisch probleem. Een goede hulpverlener of psycholoog zal nooooooit een cliënt aankijken met een blik van 'is dat alles'? Jij ervaart het als probleem, dus is het een probleem. Kan het je zoveel schelen wat 'ze' van je denken? Of is het meer dat je zelf denkt/vindt dat je probleem niet zo groot is of zou moeten zijn?
Omdat ik het op dat moment irritant vind..niet dagelijks..alleen jammer dat ik hierdoor de zorg niet inga. Tenzij ik ooit diabetis zou krijgen..dan hebik wel een groot probleem denk ik. Maar ik denk inderdaad dat als je het vaak doet /moet je er aan gaat wennen. Maar goed ik ga niet vrijwillig vragen om prikken haha. Ik heb een keer met BNN zo;'n programma gezien dat ze hiervan af werden geholpen door 3 dagen hier mee aan de slag te gaan en op het laatst hadden de meesten zelfs een infuus in de hand...
Dat bedoel ik. Je kunt er wel vanaf komen, maar je moet er wel iets voor doen. Een effectieve behandeling van een angst of fobie hoeft niet lang te duren.
Natuurlijk is het geen wereldschokkend probleem. Maar ik zou het persoonlijk wel heel jammer vinden om me te laten beperken door een angst om een beroep te kiezen wat ik erg leuk vind, terwijl het zeer zeker mogelijk is om er vanaf te komen.
...]
Dikke wachtlijsten, eindelijk aan de beurt...:
Heb je hier al naar geïnformeerd dan? Dit hoeft lang niet altijd het geval te zijn. Je kunt ook naar een vrijgevestigde praktijk gaan: geen wachtlijsten.
mevr wat scheelt er: nou mijn probleem...kijken ze mij aan denk ik van is dat alles?????????? wat doe je hier.... (denk ik dan he!)......weet niet of ze daarvoor ook zijn.
Natuurlijk zijn 'ze' daarvoor. Dit is, zoals je zelf al aangaf, bij uitstek een psychisch probleem. Een goede hulpverlener of psycholoog zal nooooooit een cliënt aankijken met een blik van 'is dat alles'? Jij ervaart het als probleem, dus is het een probleem. Kan het je zoveel schelen wat 'ze' van je denken? Of is het meer dat je zelf denkt/vindt dat je probleem niet zo groot is of zou moeten zijn?
Omdat ik het op dat moment irritant vind..niet dagelijks..alleen jammer dat ik hierdoor de zorg niet inga. Tenzij ik ooit diabetis zou krijgen..dan hebik wel een groot probleem denk ik. Maar ik denk inderdaad dat als je het vaak doet /moet je er aan gaat wennen. Maar goed ik ga niet vrijwillig vragen om prikken haha. Ik heb een keer met BNN zo;'n programma gezien dat ze hiervan af werden geholpen door 3 dagen hier mee aan de slag te gaan en op het laatst hadden de meesten zelfs een infuus in de hand...
Dat bedoel ik. Je kunt er wel vanaf komen, maar je moet er wel iets voor doen. Een effectieve behandeling van een angst of fobie hoeft niet lang te duren.
Natuurlijk is het geen wereldschokkend probleem. Maar ik zou het persoonlijk wel heel jammer vinden om me te laten beperken door een angst om een beroep te kiezen wat ik erg leuk vind, terwijl het zeer zeker mogelijk is om er vanaf te komen.
donderdag 28 juli 2011 om 12:06
Mijn broer heeft dat ook, dat gaat ook in extreme mate. Op zich is hij nieteens angstig, maar zijn lichaam reageert er heel heftig op. Vanuit zijn onderbewustzijn ofzo, want de pijn van het prikken of het zien van bloed is het niet. Hij ligt na prikken, van een bloedafname of een verdoving bij de tandarts of een vaccinatie, een halfuur met zijn hele lichaam te schokken, grauw te zijn, zweterig, af en toe valt zijn zicht weg, hij kan niet lopen ed. Ik heb in ziekenhuizen gewerkt, maar ik ken niemand die zo extreem is als hij. Ik ben dus meerdere keren meegegaan, omdat hij niet alleen kan gaan zonder dat zorgpersoneel zich wel heel veel zorgen maakt en zich niet realiseren dat dit voor hem een "normale reactie" is.
Maar goed: vervelend is het wel, maar hij weet wat er gaat gebeuren en houdt daar dus rekening mee. Dat scheelt bij hem al een boel.
Hij vindt trouwens dat wanneer hij zichzelf zou kunnen prikken, dat ie dat zonder problemen zou kunnen. Het is bij hem meer een controle-issue, dat hij dat uit handen moet geven wat hem dat gevoel bezorgd.
Maar goed: vervelend is het wel, maar hij weet wat er gaat gebeuren en houdt daar dus rekening mee. Dat scheelt bij hem al een boel.
Hij vindt trouwens dat wanneer hij zichzelf zou kunnen prikken, dat ie dat zonder problemen zou kunnen. Het is bij hem meer een controle-issue, dat hij dat uit handen moet geven wat hem dat gevoel bezorgd.
donderdag 28 juli 2011 om 12:48
quote:sofi2010 schreef op 28 juli 2011 @ 11:46:
Maar goed ik ga niet vrijwillig vragen om prikken haha. Ik heb een keer met BNN zo;'n programma gezien dat ze hiervan af werden geholpen door 3 dagen hier mee aan de slag te gaan en op het laatst hadden de meesten zelfs een infuus in de hand...Je begrijpt toch wel dat zo'n cursus waar je naar vraagt, inhoudt dat je stapje voor stapje injecties krijgt om eraan te wennen? Dat heet exposure, en is een onderdeel van gedragstherapie. Met andere woorden: Zo'n cursus waar je naar vraagt kun je krijgen bij een psycholoog en het valt dus onder therapie omdat het een angststoornis (fobie) betreft.
Maar goed ik ga niet vrijwillig vragen om prikken haha. Ik heb een keer met BNN zo;'n programma gezien dat ze hiervan af werden geholpen door 3 dagen hier mee aan de slag te gaan en op het laatst hadden de meesten zelfs een infuus in de hand...Je begrijpt toch wel dat zo'n cursus waar je naar vraagt, inhoudt dat je stapje voor stapje injecties krijgt om eraan te wennen? Dat heet exposure, en is een onderdeel van gedragstherapie. Met andere woorden: Zo'n cursus waar je naar vraagt kun je krijgen bij een psycholoog en het valt dus onder therapie omdat het een angststoornis (fobie) betreft.
donderdag 28 juli 2011 om 13:12
Je probeert het te bagatelliseren, maar dat moet je juist niet doen. Je hebt er in extreme mate last van en het beïnvloed je leven wèl.
Denk je dat een psycholoog alleem maar 'ernstige' problemen behandeld? Ernstiger dan dit? Nee, de psycholoog is er ook voor dit soort problemen. En je hebt het over wachtlijsten, maar ik kon binnen een week terecht. Valt reuze mee.
Denk je dat een psycholoog alleem maar 'ernstige' problemen behandeld? Ernstiger dan dit? Nee, de psycholoog is er ook voor dit soort problemen. En je hebt het over wachtlijsten, maar ik kon binnen een week terecht. Valt reuze mee.
donderdag 28 juli 2011 om 13:39
donderdag 28 juli 2011 om 14:06
Maar dat vind ik wel wat anders, Chiki. Die mensen vallen gewoon ineens flauw, soms voorafgaand door misselijkheid en zweten. Bij TO is er denk ik geen sprake van een vasovagale reactie, omdat ze niet daadwerkelijk flauwvalt. Ze is alleen maar bang dat het gaat gebeuren, terwijl het niet daadwerkelijk gebeurt.
donderdag 28 juli 2011 om 17:51
Ik heb veel ervaring met bloedprikken, ben namelijk een hele tijd prikzuster geweest op de prikpoli.
Alleerst wil ik je meegeven dat op de prikpoli er dagelijks mensen langskomen die hetzelfde hebben als jij. Je bent niet de enige!
Verder denk ik dat je er goed aan doet om inderdaad je angst duidelijk te maken aan de medewerker. Hij/zij kan er dan rekening meehouden en je eventueel liggend prikken.
Wat wij altijd deden is de patient nog even laten liggen na het prikken, daarna rustig rechtop met een glaasje zoete limonade. Pas als we er van overtuigd waren dat het goed ging met de patient lieten we ze staan, maar nog steeds ondersteund.
Maar wat ik bij jou denk is dat de angst voor het flauwvallen het ergst is. Wat je dan kunt doen is je bilspieren goed samenknijpen tijdens het prikken. Zo komt er meer druk op de vaten en blijft het bloed goed in je hoofd stromen.
En misschien heb je nog vragen over het prikken zelf? Onwetendheid kan ook angst geven. Zo weten veel mensen niet dat de buisjes vacuum zijn en dat daarom het bloed er snel instroomt. Dat geeft ook een beetje een naar gevoel, alsof het eruit getrokken wordt.
Dus als je nog wat wilt weten, vraag gerust!
Alleerst wil ik je meegeven dat op de prikpoli er dagelijks mensen langskomen die hetzelfde hebben als jij. Je bent niet de enige!
Verder denk ik dat je er goed aan doet om inderdaad je angst duidelijk te maken aan de medewerker. Hij/zij kan er dan rekening meehouden en je eventueel liggend prikken.
Wat wij altijd deden is de patient nog even laten liggen na het prikken, daarna rustig rechtop met een glaasje zoete limonade. Pas als we er van overtuigd waren dat het goed ging met de patient lieten we ze staan, maar nog steeds ondersteund.
Maar wat ik bij jou denk is dat de angst voor het flauwvallen het ergst is. Wat je dan kunt doen is je bilspieren goed samenknijpen tijdens het prikken. Zo komt er meer druk op de vaten en blijft het bloed goed in je hoofd stromen.
En misschien heb je nog vragen over het prikken zelf? Onwetendheid kan ook angst geven. Zo weten veel mensen niet dat de buisjes vacuum zijn en dat daarom het bloed er snel instroomt. Dat geeft ook een beetje een naar gevoel, alsof het eruit getrokken wordt.
Dus als je nog wat wilt weten, vraag gerust!