Gezondheid
alle pijlers
Diabetes-topic
woensdag 14 maart 2007 om 15:30
Hoi,
Zijn er mensen hier die diabetes hebben of waarbij het vermoedt wordt dat ze het hebben en daarmee in onderzoek zijn?
Om bij mezelf te beginnen: ik heb momenteel last van lichamelijke klachten die kúnnen wijzen op diabetes. In overleg met de arts heb ik me vandaag laten testen daarop en krijg daar morgen de uitslag van.
De reden dat ik dit topic open is dat ik hier geen topic hierover kan vinden, terwijl diabetes toch een ziekte is waar je veel over hoort en ik informatie/ervaringsverhalen zocht van mensen met (een vermoeden van) diabetes.
Misschien zijn er mensen hier die iets willen en kunnen vertellen over diabetes in algemene zin en/of hoe ze het zelf ervaren. Wellicht kunnen we elkaar daarmee ondersteunen.
Alvast bedankt!
Groetjes Luciel.
Zijn er mensen hier die diabetes hebben of waarbij het vermoedt wordt dat ze het hebben en daarmee in onderzoek zijn?
Om bij mezelf te beginnen: ik heb momenteel last van lichamelijke klachten die kúnnen wijzen op diabetes. In overleg met de arts heb ik me vandaag laten testen daarop en krijg daar morgen de uitslag van.
De reden dat ik dit topic open is dat ik hier geen topic hierover kan vinden, terwijl diabetes toch een ziekte is waar je veel over hoort en ik informatie/ervaringsverhalen zocht van mensen met (een vermoeden van) diabetes.
Misschien zijn er mensen hier die iets willen en kunnen vertellen over diabetes in algemene zin en/of hoe ze het zelf ervaren. Wellicht kunnen we elkaar daarmee ondersteunen.
Alvast bedankt!
Groetjes Luciel.
dinsdag 18 mei 2010 om 23:18
Angelinaa, ik heb even het topic voor je doorgespit, en dit zijn de ziekenhuizen in jouw buurt die positief tegenover insulinepompen staan, en in ieder geval kinderen meestal meteen op de pomp zetten (over volwassenen heb ik dus geen informatie):
MCRZ Rotterdam
Diabeter Rotterdam
Albert Schweizer ziekenhuis Dordrecht
Rivierenland ziekenhuis Tiel
Maasziekenhuis Boxmeer
Amphia ziekenhuis Breda
Ik zou ze even bellen om de situatie uit te leggen. Heb ik destijds ook gedaan. Wees wel voorzichtig: ik heb de ervaring dat ze erg moeilijk doen om patiënten van elkaar over te nemen, ze willen de collegialiteit bewaren en elkaar VOORAL niet in de weg zitten. Maar dit was binnen Amsterdam.
Als je wil dat ik 't weer weghaal i.v.m. privacy, moet je 't maar zeggen.
MCRZ Rotterdam
Diabeter Rotterdam
Albert Schweizer ziekenhuis Dordrecht
Rivierenland ziekenhuis Tiel
Maasziekenhuis Boxmeer
Amphia ziekenhuis Breda
Ik zou ze even bellen om de situatie uit te leggen. Heb ik destijds ook gedaan. Wees wel voorzichtig: ik heb de ervaring dat ze erg moeilijk doen om patiënten van elkaar over te nemen, ze willen de collegialiteit bewaren en elkaar VOORAL niet in de weg zitten. Maar dit was binnen Amsterdam.
Als je wil dat ik 't weer weghaal i.v.m. privacy, moet je 't maar zeggen.
woensdag 19 mei 2010 om 14:33
Momomo, ik begrijp dat je door dit sterfgeval huiverig bent geworden voor de pomp, maar tegenover dit sterfgeval staan duizenden positieve verhalen over de pomp. Dat de canuleplaats gaat ontsteken, of ontstekingsgevoeliger is, is iets wat mogelijk is maar niet persé gebeurt.
Mijn pomp is afgelopen december ook stukgegaan en daar heb ik helemaal niets aan overgehouden.
Dat jij het een belemmering vindt is jouw mening. Ik bedoel het niet lelijk hoor, helemaal niet, maar een ander (ik bijvoorbeeld) kan de pomp een verademing vinden. Mijn kwaliteit van leven is er enorm door verbeterd. Ik draag hem onzichtbaar, en met vrijen zit hij absoluut niet in de weg, daar zorg ik voor. Maar goed, ieder zijn eigen natuurlijk. De een spuit liever, de ander heeft liever een pomp. Maar dat je je eigen sterfkans vergroot met een pomp is onzin. Je kunt tenslotte elk moment dat je buiten loopt en het hard waait ook een dakpan op je hoofd krijgen. Of je struikelt en valt onder een bus. Als ik op basis van dat soort angsten door de wereld moet.....
Mijn pomp is afgelopen december ook stukgegaan en daar heb ik helemaal niets aan overgehouden.
Dat jij het een belemmering vindt is jouw mening. Ik bedoel het niet lelijk hoor, helemaal niet, maar een ander (ik bijvoorbeeld) kan de pomp een verademing vinden. Mijn kwaliteit van leven is er enorm door verbeterd. Ik draag hem onzichtbaar, en met vrijen zit hij absoluut niet in de weg, daar zorg ik voor. Maar goed, ieder zijn eigen natuurlijk. De een spuit liever, de ander heeft liever een pomp. Maar dat je je eigen sterfkans vergroot met een pomp is onzin. Je kunt tenslotte elk moment dat je buiten loopt en het hard waait ook een dakpan op je hoofd krijgen. Of je struikelt en valt onder een bus. Als ik op basis van dat soort angsten door de wereld moet.....
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
woensdag 19 mei 2010 om 14:49
Lief, wat lief dat je blijft vragen naar mijn moeder. Wat ben je toch een schat
Het schijnt met mijn moeder iets beter te gaan. Ze schijnt nu toch af en toe gevoel in haar lamme hand te hebben, ze heeft steken in haar lamme been, en haar spraak wordt elke dag beter, verder is er eigenlijk geen progressie.
Haar kortetermijngeheugen is finaal kapot, ze vraagt honderd keer per dag hetzelfde en ze moet 85 keer per dag naar de wc (denkt ze), ze is de verpleging aan het terroriseren want als ze niet binnen een minuut aan haar bed staan dan zet ze het op een roepen, en haar nare gewoonte om te kankeren op mijn vader is weer helemaal terug.
Ik ga vrijdag dan ook tegen mijn vader zeggen dat ik niet meer zo vaak naar haar toe wil gaan, omdat ik het lichamelijk en geestelijk niet goed trek. Die 7 jaar geen contact met haar vond ik een verademing, en ik wil nu dan ook niet elke week verplicht op bezoek moeten. Zodra ik haar zie voel ik afschuw en denk ik maar één ding: ´wanneer mag ik weer weg´?
Na de eerste schrik, het verdriet en mijn schuldgevoel, merk ik dat de onderliggende afkeer en haat gewoon nog aanwezig is. Dat kan ook niet anders natuurlijk, ze léék veranderd te zijn, maar is dat natuurlijk niet. Zelfs haar broers en zus hebben afkeer van haar, dat schijnt ook altijd al zo geweest te zijn. Ze gedoogden haar omdat ze tenslotte hun zus was, en ze zijn van een generatie dat familie tenslotte toch wel je familie is, maar gelukkig hoef ik niet zo te denken.
Ik was mezelf de afgelopen weken best even kwijt, ik snapte niet waarom ik toch naar haar toe ging, maar ondertussen zijn de hevigste emoties wat bezonken en kan ik er met een klein beetje afstand naar kijken. En de conclusie is dat ik haar eigenlijk nooit meer wil zien. Dat ik eigenlijk nog steeds een gruwelijke pesthekel aan haar heb, maar dat ik wel heel blij ben met het contact met mijn vader. Dat ik hem absoluut nooit meer kwijt wil. En dat is nu mogelijk, aangezien zij toch nooit meer thuis zal komen. Mijn vader en wij, mijn broers en ik, zijn verlost van onze tiran, en dat voelt heel erg goed. Heel erg dat het op deze manier moet, maar soms denk ik wel ´jawel, er is toch een God.....´.
Erg eigenlijk he?
Het schijnt met mijn moeder iets beter te gaan. Ze schijnt nu toch af en toe gevoel in haar lamme hand te hebben, ze heeft steken in haar lamme been, en haar spraak wordt elke dag beter, verder is er eigenlijk geen progressie.
Haar kortetermijngeheugen is finaal kapot, ze vraagt honderd keer per dag hetzelfde en ze moet 85 keer per dag naar de wc (denkt ze), ze is de verpleging aan het terroriseren want als ze niet binnen een minuut aan haar bed staan dan zet ze het op een roepen, en haar nare gewoonte om te kankeren op mijn vader is weer helemaal terug.
Ik ga vrijdag dan ook tegen mijn vader zeggen dat ik niet meer zo vaak naar haar toe wil gaan, omdat ik het lichamelijk en geestelijk niet goed trek. Die 7 jaar geen contact met haar vond ik een verademing, en ik wil nu dan ook niet elke week verplicht op bezoek moeten. Zodra ik haar zie voel ik afschuw en denk ik maar één ding: ´wanneer mag ik weer weg´?
Na de eerste schrik, het verdriet en mijn schuldgevoel, merk ik dat de onderliggende afkeer en haat gewoon nog aanwezig is. Dat kan ook niet anders natuurlijk, ze léék veranderd te zijn, maar is dat natuurlijk niet. Zelfs haar broers en zus hebben afkeer van haar, dat schijnt ook altijd al zo geweest te zijn. Ze gedoogden haar omdat ze tenslotte hun zus was, en ze zijn van een generatie dat familie tenslotte toch wel je familie is, maar gelukkig hoef ik niet zo te denken.
Ik was mezelf de afgelopen weken best even kwijt, ik snapte niet waarom ik toch naar haar toe ging, maar ondertussen zijn de hevigste emoties wat bezonken en kan ik er met een klein beetje afstand naar kijken. En de conclusie is dat ik haar eigenlijk nooit meer wil zien. Dat ik eigenlijk nog steeds een gruwelijke pesthekel aan haar heb, maar dat ik wel heel blij ben met het contact met mijn vader. Dat ik hem absoluut nooit meer kwijt wil. En dat is nu mogelijk, aangezien zij toch nooit meer thuis zal komen. Mijn vader en wij, mijn broers en ik, zijn verlost van onze tiran, en dat voelt heel erg goed. Heel erg dat het op deze manier moet, maar soms denk ik wel ´jawel, er is toch een God.....´.
Erg eigenlijk he?
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
woensdag 19 mei 2010 om 20:01
Jeetje wat een k*tsituatie zeg. Ik kan me de opluchting wel voorstellen hoor, ook al is dat een beetje vreemd nu natuurlijk omdat je (volgens mij) niemand gunt om half verlamd te raken. Hopelijk kan je vader wennen aan een leven zonder dagelijkse partner, wie weet steunt het hem enorm dat jullie er nu wel weer zijn en blijven.
Geniet van je vader. Mjin ervaring is dat schuldgevoel niemand helpt. Jou niet, niemand niet. Ook al is het een harde beslissing, het is er één waar goed over is nagedacht als ik het zo hoor.
Ik heb zelf ook zeker geen hechte relatie met mijn ouders, allebei niet en dat gaat het niet meer worden ook. En hoewel het niet zo erg is dat ik ze niet meer wil zien, denk ik wel eens.... Wat zou het minder gecompliceerd worden.....
Geniet van je vader. Mjin ervaring is dat schuldgevoel niemand helpt. Jou niet, niemand niet. Ook al is het een harde beslissing, het is er één waar goed over is nagedacht als ik het zo hoor.
Ik heb zelf ook zeker geen hechte relatie met mijn ouders, allebei niet en dat gaat het niet meer worden ook. En hoewel het niet zo erg is dat ik ze niet meer wil zien, denk ik wel eens.... Wat zou het minder gecompliceerd worden.....
donderdag 20 mei 2010 om 19:45
quote:setter schreef op 19 mei 2010 @ 14:33:
Momomo, ik begrijp dat je door dit sterfgeval huiverig bent geworden voor de pomp, maar tegenover dit sterfgeval staan duizenden positieve verhalen over de pomp. Dat de canuleplaats gaat ontsteken, of ontstekingsgevoeliger is, is iets wat mogelijk is maar niet persé gebeurt.
Mijn pomp is afgelopen december ook stukgegaan en daar heb ik helemaal niets aan overgehouden.
Dat jij het een belemmering vindt is jouw mening. Ik bedoel het niet lelijk hoor, helemaal niet, maar een ander (ik bijvoorbeeld) kan de pomp een verademing vinden. Mijn kwaliteit van leven is er enorm door verbeterd. Ik draag hem onzichtbaar, en met vrijen zit hij absoluut niet in de weg, daar zorg ik voor. Maar goed, ieder zijn eigen natuurlijk. De een spuit liever, de ander heeft liever een pomp. Maar dat je je eigen sterfkans vergroot met een pomp is onzin. Je kunt tenslotte elk moment dat je buiten loopt en het hard waait ook een dakpan op je hoofd krijgen. Of je struikelt en valt onder een bus. Als ik op basis van dat soort angsten door de wereld moet.....
Jammer dat je zo reageerd. Ik heb nergens gezecht dat de pomp je sterkkans vergroot... ik heb alleen verteld dat het zo ook kan gaan.
Ik ben zeker geen persoon die met angsten door het leven gaat, maar ik heb alleen willen vertellen dat de pomp ook dit soort kanten kent. En inderdaad is dit voor iedereen een vrije keus.
Ik hoop dan ook dat er een ziekenhuis/specialist is die wel open staat voor de wens van panienka
Momomo, ik begrijp dat je door dit sterfgeval huiverig bent geworden voor de pomp, maar tegenover dit sterfgeval staan duizenden positieve verhalen over de pomp. Dat de canuleplaats gaat ontsteken, of ontstekingsgevoeliger is, is iets wat mogelijk is maar niet persé gebeurt.
Mijn pomp is afgelopen december ook stukgegaan en daar heb ik helemaal niets aan overgehouden.
Dat jij het een belemmering vindt is jouw mening. Ik bedoel het niet lelijk hoor, helemaal niet, maar een ander (ik bijvoorbeeld) kan de pomp een verademing vinden. Mijn kwaliteit van leven is er enorm door verbeterd. Ik draag hem onzichtbaar, en met vrijen zit hij absoluut niet in de weg, daar zorg ik voor. Maar goed, ieder zijn eigen natuurlijk. De een spuit liever, de ander heeft liever een pomp. Maar dat je je eigen sterfkans vergroot met een pomp is onzin. Je kunt tenslotte elk moment dat je buiten loopt en het hard waait ook een dakpan op je hoofd krijgen. Of je struikelt en valt onder een bus. Als ik op basis van dat soort angsten door de wereld moet.....
Jammer dat je zo reageerd. Ik heb nergens gezecht dat de pomp je sterkkans vergroot... ik heb alleen verteld dat het zo ook kan gaan.
Ik ben zeker geen persoon die met angsten door het leven gaat, maar ik heb alleen willen vertellen dat de pomp ook dit soort kanten kent. En inderdaad is dit voor iedereen een vrije keus.
Ik hoop dan ook dat er een ziekenhuis/specialist is die wel open staat voor de wens van panienka
donderdag 20 mei 2010 om 21:36
hoi,
Ik heb zelf diabetes type 1 sinds 4,5 jaar. en heb sinds 3jaar een insuline pomp. het bevalt me heel goed. mocht je nog iets willen weten mail me dan maar op: kapsterlisa@hotmail.com
liefs
Ik heb zelf diabetes type 1 sinds 4,5 jaar. en heb sinds 3jaar een insuline pomp. het bevalt me heel goed. mocht je nog iets willen weten mail me dan maar op: kapsterlisa@hotmail.com
liefs
vrijdag 21 mei 2010 om 14:12
quote:momomo schreef op 20 mei 2010 @ 19:45:
[...]
Jammer dat je zo reageerd. Ik heb nergens gezecht dat de pomp je sterkkans vergroot... ik heb alleen verteld dat het zo ook kan gaan.
Ik ben zeker geen persoon die met angsten door het leven gaat, maar ik heb alleen willen vertellen dat de pomp ook dit soort kanten kent. En inderdaad is dit voor iedereen een vrije keus.
Ik hoop dan ook dat er een ziekenhuis/specialist is die wel open staat voor de wens van panienkaIk zei dat ik het helemaal niet lelijk bedoelde, ik laat je zelfs in je waarde, dus ik vind het best jammer dat je zo defensief reageert. Je vat het te persoonlijk op, dat stukje over die angsten. Dat was nl. absoluut niet aan jou gericht.
[...]
Jammer dat je zo reageerd. Ik heb nergens gezecht dat de pomp je sterkkans vergroot... ik heb alleen verteld dat het zo ook kan gaan.
Ik ben zeker geen persoon die met angsten door het leven gaat, maar ik heb alleen willen vertellen dat de pomp ook dit soort kanten kent. En inderdaad is dit voor iedereen een vrije keus.
Ik hoop dan ook dat er een ziekenhuis/specialist is die wel open staat voor de wens van panienkaIk zei dat ik het helemaal niet lelijk bedoelde, ik laat je zelfs in je waarde, dus ik vind het best jammer dat je zo defensief reageert. Je vat het te persoonlijk op, dat stukje over die angsten. Dat was nl. absoluut niet aan jou gericht.
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
dinsdag 25 mei 2010 om 09:28
hier valt niks te klagen! Vriend heeft sinds vrijdag de multiclix en wat is dat zo veel makkelijker zeg! Geen gedoe met de losse naaldjes enzo, gewoon lekker makkelijk! Echt ideaal en het scheelt troep. Mag dit eigenlijk "gewoon" in de prullenbak? Of moet dat in de naalden container?
Het warme weer heeft niet bepaald veel invloed gehad op de suikers van vriend. Hij zat gewoon gemiddeld tussen de 5 en de 7. Gister heeft hij een flinke portie ijs gegeten en 2u later zat hij op 7.5 ofzo. Netjes dus. Hopelijk blijft het voorlopig allemaal nog zo "lekker" laag!
Wat we ons trouwens afvragen: mijn vriend heeft nog geen rijbewijs. Hij wil deze zomer met rijlessen gaan beginnen. In hoeverre "moet" je het melden dat je diabeet bent? Of eigenlijk: hebben jullie het aangegeven?
Daarnaast is hij -hopelijk voor mij- per eind maart 2011 klaar met studeren, dan komt dus de tijd dat hij een baan moet zoeken. Hoe hebben jullie dat aangepakt? Lijkt me dat er iemand op het werk moet zijn die weet dat hij diabeet is, just in case hij knock-out zou gaan ofzo? Zijn werkgevers daar niet bang voor, om iemand in dienst te hebben die -in hun ogen- niet gezond is?
Angelinaa, wanneer heb je weer een afspraak bij de internist?
Setter, wat een moeilijke situatie, met je moeder. Hoop dat je er sterker uit kunt komen!
Het warme weer heeft niet bepaald veel invloed gehad op de suikers van vriend. Hij zat gewoon gemiddeld tussen de 5 en de 7. Gister heeft hij een flinke portie ijs gegeten en 2u later zat hij op 7.5 ofzo. Netjes dus. Hopelijk blijft het voorlopig allemaal nog zo "lekker" laag!
Wat we ons trouwens afvragen: mijn vriend heeft nog geen rijbewijs. Hij wil deze zomer met rijlessen gaan beginnen. In hoeverre "moet" je het melden dat je diabeet bent? Of eigenlijk: hebben jullie het aangegeven?
Daarnaast is hij -hopelijk voor mij- per eind maart 2011 klaar met studeren, dan komt dus de tijd dat hij een baan moet zoeken. Hoe hebben jullie dat aangepakt? Lijkt me dat er iemand op het werk moet zijn die weet dat hij diabeet is, just in case hij knock-out zou gaan ofzo? Zijn werkgevers daar niet bang voor, om iemand in dienst te hebben die -in hun ogen- niet gezond is?
Angelinaa, wanneer heb je weer een afspraak bij de internist?
Setter, wat een moeilijke situatie, met je moeder. Hoop dat je er sterker uit kunt komen!
dinsdag 25 mei 2010 om 16:50
Hier ook even niets te klagen hoor, het gaat hier ook zijn gebruikelijke gangetje qua suikers (want daar gaat dit topic tenslotte over en niet over mijn moeder....al heeft die situatie zijn invloed op mijn suikers wel gehad natuurlijk).
Puntje waarover ik graag van gedachten wil wisselen met jullie: ik had laatst zitten pulken aan mijn 'ringvingerteentje' van mijn rechtervoet. Ik weet het: dom dom dom... maar goed. Een ieniemieniepietepeuterig klein velletje kwam los, precies in een stukje leven, dus bloeden natuurlijk. Niet erg, gewoon pleistertje met een beetje Betadinezalf erop en klaar. Dacht ik. Maar niet dus. Het ging pijn doen! Niks te zien behalve dat ieniemienieplekje, dus ik vond het maar raar.
Na verloop van tijd begon het te stinken (sorry voor het vieze verhaaltje) en het blééf maar pijn doen. Toen ik een keer goed keek zag ik dat er een hele dikke bult eelt over dat wondje heen gevormd was. Ik een half uur met mijn voet in een bak Biotexsop zodat de boel week werd, daarna een puntig schaartje gepakt en dat eelt weggeknipt, bleek dat dat hele wondje nog steeds niet genezen was. Sterker nog: dat zat nog gewoon onder die dikke eeltbult, net of er niets gebeurd was!
Ik heb alle eelt weggeknipt, zorgvuldig oplettend dat ik niet in het leven knipte, ik heb er een flinke klodder Betadinezalf overheen gedaan met een enorm stuk pleister, en pas nu begint het eindelijk te genezen.
Hebben jullie dat ook wel eens gehad?
Puntje waarover ik graag van gedachten wil wisselen met jullie: ik had laatst zitten pulken aan mijn 'ringvingerteentje' van mijn rechtervoet. Ik weet het: dom dom dom... maar goed. Een ieniemieniepietepeuterig klein velletje kwam los, precies in een stukje leven, dus bloeden natuurlijk. Niet erg, gewoon pleistertje met een beetje Betadinezalf erop en klaar. Dacht ik. Maar niet dus. Het ging pijn doen! Niks te zien behalve dat ieniemienieplekje, dus ik vond het maar raar.
Na verloop van tijd begon het te stinken (sorry voor het vieze verhaaltje) en het blééf maar pijn doen. Toen ik een keer goed keek zag ik dat er een hele dikke bult eelt over dat wondje heen gevormd was. Ik een half uur met mijn voet in een bak Biotexsop zodat de boel week werd, daarna een puntig schaartje gepakt en dat eelt weggeknipt, bleek dat dat hele wondje nog steeds niet genezen was. Sterker nog: dat zat nog gewoon onder die dikke eeltbult, net of er niets gebeurd was!
Ik heb alle eelt weggeknipt, zorgvuldig oplettend dat ik niet in het leven knipte, ik heb er een flinke klodder Betadinezalf overheen gedaan met een enorm stuk pleister, en pas nu begint het eindelijk te genezen.
Hebben jullie dat ook wel eens gehad?
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
dinsdag 25 mei 2010 om 17:13
quote:panienka schreef op 25 mei 2010 @ 09:28:
Wat we ons trouwens afvragen: mijn vriend heeft nog geen rijbewijs. Hij wil deze zomer met rijlessen gaan beginnen. In hoeverre "moet" je het melden dat je diabeet bent? Of eigenlijk: hebben jullie het aangegeven?
Ik was nog geen diabeet toen ik mijn rijbewijs haalde, 23 jaar geleden. Ook nu staat er niets op mijn rijbewijs. Een stukje terug in dit topic is daar ook al over gesproken, misschien heb je daar wat aan.
Daarnaast is hij -hopelijk voor mij- per eind maart 2011 klaar met studeren, dan komt dus de tijd dat hij een baan moet zoeken. Hoe hebben jullie dat aangepakt? Lijkt me dat er iemand op het werk moet zijn die weet dat hij diabeet is, just in case hij knock-out zou gaan ofzo? Zijn werkgevers daar niet bang voor, om iemand in dienst te hebben die -in hun ogen- niet gezond is?
Dat hangt van de werkgever af. Wij diabeten hebben één geluk, en dat is dat diabetes zo langzamerhand volksziekte nummer 1 aan het worden is.
Bij mij op het werk wordt het gewoon geaccepteerd, iedereen die mij kent weet ervan. Ik maak er dan ook geen geheim van verder.
Angelinaa, wanneer heb je weer een afspraak bij de internist?
Setter, wat een moeilijke situatie, met je moeder. Hoop dat je er sterker uit kunt komen!Dank je wel voor je lieve woorden!
Wat we ons trouwens afvragen: mijn vriend heeft nog geen rijbewijs. Hij wil deze zomer met rijlessen gaan beginnen. In hoeverre "moet" je het melden dat je diabeet bent? Of eigenlijk: hebben jullie het aangegeven?
Ik was nog geen diabeet toen ik mijn rijbewijs haalde, 23 jaar geleden. Ook nu staat er niets op mijn rijbewijs. Een stukje terug in dit topic is daar ook al over gesproken, misschien heb je daar wat aan.
Daarnaast is hij -hopelijk voor mij- per eind maart 2011 klaar met studeren, dan komt dus de tijd dat hij een baan moet zoeken. Hoe hebben jullie dat aangepakt? Lijkt me dat er iemand op het werk moet zijn die weet dat hij diabeet is, just in case hij knock-out zou gaan ofzo? Zijn werkgevers daar niet bang voor, om iemand in dienst te hebben die -in hun ogen- niet gezond is?
Dat hangt van de werkgever af. Wij diabeten hebben één geluk, en dat is dat diabetes zo langzamerhand volksziekte nummer 1 aan het worden is.
Bij mij op het werk wordt het gewoon geaccepteerd, iedereen die mij kent weet ervan. Ik maak er dan ook geen geheim van verder.
Angelinaa, wanneer heb je weer een afspraak bij de internist?
Setter, wat een moeilijke situatie, met je moeder. Hoop dat je er sterker uit kunt komen!Dank je wel voor je lieve woorden!
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
dinsdag 25 mei 2010 om 21:12
Setter.. nee ik heb zoiets nog nooit gehad. Ik had wel pas nieuwe schoenen en ik was ze aan het inlopen en kreeg toen een blaar, die al kapot was toen ik mijn schoen uitdeed. Ik heb het bij het dragen van schoenen steeds afgeplakt met een pleister, maar zoveel mogelijk laten drogen/genezen aan de lucht (lang leve de slipper en het mooie weer). Ik heb er wel 2 weken last van gehad (in de zin van PIJN) en nu is het heel lelijk genezen. Met extra velletjes, eelt, en randjes van de pleisters. Over 2 weken heb ik een afspraak bij de pedicure, die mag het weer mooi maken hoor.
Wat ik gebruikt heb trouwens is een tinctuur van hypericum en arnica (homeopatisch ehbo-middel).
Niks te klagen hier verder! Haha
Wat ik gebruikt heb trouwens is een tinctuur van hypericum en arnica (homeopatisch ehbo-middel).
Niks te klagen hier verder! Haha
woensdag 26 mei 2010 om 12:36
Dat heb ik ook nog nooit zo gehad Setter. Ik heb gelukkig weinig last van mijn voeten. Af en toe loop ik ze wat kapot (met name met heet weer, dus afgelopen weekend ook meteen weer raak) en mijn nagels aan de grote tenen groeien nogal snel in, maar ik ga elke 6 weken naar de pedicure en die lapt het dan weer op. Over 3 weken moet ik naar de podotherapeut en daar ben ik wel blij om want ik heb wat last van een vergroeiing (volgens de pedicure), dus dan kan ik dat even laten kijken.
woensdag 26 mei 2010 om 22:18
Oh dat is lief van je! Weet je wat, ik ga eerst eens even kijken bij de Tuinen (zit niet in mijn woonplaats, maar ik kom binnenkort vast nog wel daar waar ze wel zitten), dan zal ik eens kijken of ze het daar hebben. Dank je wel voor de tip alvast. Als ik het nergens kan vinden, dan meld ik me wel weer bij jou, okee?
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
donderdag 27 mei 2010 om 16:45
vrijdag 28 mei 2010 om 10:41
Leuk dat het hier even over voeten gaat: mijn moeder (type 2) heeft een gevoelloos plekje op haar voet. Moet ze daar iets mee? Valt daar iets aan te doen?
Verder loopt het hier niet helemaal lekker: waardes gaan nog wel, maar zoon wil gewoon nooit naar school. Hij vindt niks leuk daar, wil lezen en rekenen (heeft zichzelf al leren lezen, en leest voor z'n hobby echt boekjes). Juf vindt dat alle kinderen dezelfde stencils moeten maken 'anders creëer je uitzonderingen'. Vanochtend toen ze tegen hem zei: "Dat vind ik niet leuk van jou" antwoordde hij heel brutaal: "En ik vind het hier niet leuk!" Verder was hij echt een draak in de kring, ik schaam me kapot.
Eerst dacht ik steeds: hij moet gewoon luisteren, geen gezeur, maar nu begin ik toch wel een beetje met hem mee te voelen. Het is natuurlijk ook niet leuk als je twee jaar lang élke dag hetzelfde (langdradige) liedje moet zingen bijvoorbeeld. Zoon is boos, en hij moet nog zo lang...
Sorry, even spuien. Heeft eigenlijk niks met de diabetes te maken. Hoewel, de kinderarts zei, dat het vaak voorkomt dat kinderen met chronische ziektes voor lopen in hun ontwikkeling.
Overigens gaat het sociaal gelukkig wel erg goed.
Verder loopt het hier niet helemaal lekker: waardes gaan nog wel, maar zoon wil gewoon nooit naar school. Hij vindt niks leuk daar, wil lezen en rekenen (heeft zichzelf al leren lezen, en leest voor z'n hobby echt boekjes). Juf vindt dat alle kinderen dezelfde stencils moeten maken 'anders creëer je uitzonderingen'. Vanochtend toen ze tegen hem zei: "Dat vind ik niet leuk van jou" antwoordde hij heel brutaal: "En ik vind het hier niet leuk!" Verder was hij echt een draak in de kring, ik schaam me kapot.
Eerst dacht ik steeds: hij moet gewoon luisteren, geen gezeur, maar nu begin ik toch wel een beetje met hem mee te voelen. Het is natuurlijk ook niet leuk als je twee jaar lang élke dag hetzelfde (langdradige) liedje moet zingen bijvoorbeeld. Zoon is boos, en hij moet nog zo lang...
Sorry, even spuien. Heeft eigenlijk niks met de diabetes te maken. Hoewel, de kinderarts zei, dat het vaak voorkomt dat kinderen met chronische ziektes voor lopen in hun ontwikkeling.
Overigens gaat het sociaal gelukkig wel erg goed.
vrijdag 28 mei 2010 om 14:52
@Nelladella, als ik jouw moeder was zou ik toch voor de zekerheid even naar de huisarts gaan ivm gevoelloos plekje. Ik weet niet of er iets aan te doen valt, maar als ik haar was zou ik er wel even naar laten kijken.
En wat ontzettend vervelend voor je zoon zeg, is er helemaal geen andere oplossing mogelijk, desnoods een andere school ofzo, waar ze niet alleen rekening houden met kinderen die achter lopen maar ook met kinderen die voor lopen?
En wat ontzettend vervelend voor je zoon zeg, is er helemaal geen andere oplossing mogelijk, desnoods een andere school ofzo, waar ze niet alleen rekening houden met kinderen die achter lopen maar ook met kinderen die voor lopen?