Gezondheid
alle pijlers
Diagnose fibromyalgie
vrijdag 27 augustus 2010 om 22:17
Hm, erg actief zijn we niet hè? Hopelijk goed teken Met mij gaat het helaas wat minder. Drie heerlijke vakantieweken gehad maar sinds ik weer aan het werk ben, ben ik zo verschrikkelijk moe en is werkelijk mijn hele lijf gevoelig. Het lukt me nauwelijks om mijn werkdagen vol te maken, echt enorm suf want druk is het nog niet en bovendien was ik echt goed uitgerust na mijn vakantie. Althans, dat dacht ik
Hebben jullie ervaring met tramadol? Ik heb die in de kast liggen maar durf het niet te slikken vanwege de lange lijst aan bijwerkingen. Dan kan ik net zo goed de pijn 'aanvaarden' ipv me beroerd te voelen van pijnstilling.
Hebben jullie ervaring met tramadol? Ik heb die in de kast liggen maar durf het niet te slikken vanwege de lange lijst aan bijwerkingen. Dan kan ik net zo goed de pijn 'aanvaarden' ipv me beroerd te voelen van pijnstilling.
vrijdag 27 augustus 2010 om 23:04
Hoi Lion,
Dit topic trok mijn aandacht omdat mijn vader ook fybromialgie heeft. Ik dacht te kunnen gaan lezen maar er staan maar 3 reacties haha.
Om een antwoord te geven op je vraag over de tramadol. Ik heb ze zelf ook want ik heb een beschadigde knie, zelfs zo erg dat ik een kunstknie zou moeten maar ik ben nog te jong (31) ik heb al verschillende pijnstillers geprobeerd maar niks hielp. Tramadol dus wél, welke sterkte heb je? ik heb 50mg capsules ik moet er 1 tot 3 per dag nemen maar ik pak er vanaf het begin 3 per dag, dan werken ze het beste. Ben er de eerste dag wat suf van geweest, maar dat was na 1 dag alweer over. let wel op...officieel mag je er niet mee autorijden.
Dit topic trok mijn aandacht omdat mijn vader ook fybromialgie heeft. Ik dacht te kunnen gaan lezen maar er staan maar 3 reacties haha.
Om een antwoord te geven op je vraag over de tramadol. Ik heb ze zelf ook want ik heb een beschadigde knie, zelfs zo erg dat ik een kunstknie zou moeten maar ik ben nog te jong (31) ik heb al verschillende pijnstillers geprobeerd maar niks hielp. Tramadol dus wél, welke sterkte heb je? ik heb 50mg capsules ik moet er 1 tot 3 per dag nemen maar ik pak er vanaf het begin 3 per dag, dan werken ze het beste. Ben er de eerste dag wat suf van geweest, maar dat was na 1 dag alweer over. let wel op...officieel mag je er niet mee autorijden.
zaterdag 28 augustus 2010 om 22:42
Heb nog steeds niet het lef gehad die pillen te proberen. Autorijden zal ik zeker niet doen, breng je niet alleen jezelf maar ook je omgeving in gevaar. Ben echt een schijterd met onbekende medicatie. Nu ik thuis ben, vind ik het niet nodig ze te slikken. Maar op een werkdag ben ik weer bang dat het mn functioneren beïnvloedt. Heb overigens gewoon een kantoorbaan.
Dit topic is trouwens net geopend ipv een ander dat op verzoek is verwijderd ivm privacyproblematiek.
Dit topic is trouwens net geopend ipv een ander dat op verzoek is verwijderd ivm privacyproblematiek.
maandag 30 augustus 2010 om 13:18
Ja. en daardoor merk ik dat ik het moeilijk vind hier weer te beginnen. Geen bericht betekend helaas niet dat ik geen last heb.
Ik bedacht trouwens dat het misschien slim is als we onszelf weer even voorstellen. Om er weer in te komen?
Ik begin wel
Ben een vrouw, 43 jaar jong (hoewel ik me af en toe dubbel zo oud voel) man, 2 kinderen van 12 en 11 jaar. Sinds mijn 12e heb ik een zere knie door een ongeluk. Voor die tijd was ik ook al door beide enkels gegaan en die deden ook wel eens zeer.
In de loop der jaren kreeg ik meer pijnklachten. Nu 1,5 jaar terug ben ik naar de dokter gegaan, omdat ik steeds meer knieklachten kreeg. Op m'n 15e was mij verzekerd dat ik wat aan m'n meniscus had, en dat dat wel geopereerd kon worden, maar dat ze dat op jonge leeftijd niet deden.
De dokter wilde me niet doorsturen, want volgens hem was dit niet het geval. Ik zou alleen last hebben van wat spier- en bindweefsel.
Helaas kreeg m'n huisarts gelijk. Orthopedie vond niets ook niet met MRI en röntgen, en stuurde me door naar de reumatoloog. Toen was de diagnose Fibromyalgie snel gesteld.
Achteraf neem ik het mn huisarts eigenlijk wel kwalijk dat hij me niet eerder doorstuurde naar welke specialist dan ook. Ik kwam alweer jaren bij hem met vermoeidheidsklachten, duizelingen (daarvoor ben ik wel onderzocht, maar niets te vinden) migraine, buikpijn en pijn in diverse gewrichten. Een klein belletje had wel mogen gaan rinkelen, vind ik.
Ik heb verder geen therapie gevolgd voor fm patienten. Wel ben ik een tijdje bij een fysio geweest, die me heerlijk masseerde. Nu, 1,5 jaar na de diagnose zoek ik nog steeds naar dé ideale manier om met de ziekte om te gaan. Ik doe 2x per week een uur fysiofitness. Ben minder uren gaan werken (van 32 naar 28) en probeer activiteiten te spreiden. Helaas lukt dat niet altijd en zo lag ik vanmorgen weer met migraine in bed.
Ik zie ook enigszins op tegen het koudere weer, aangezien ik daardoor weer meer last krijg van m'n knieën.
Lang verhaal he?
Ik bedacht trouwens dat het misschien slim is als we onszelf weer even voorstellen. Om er weer in te komen?
Ik begin wel
Ben een vrouw, 43 jaar jong (hoewel ik me af en toe dubbel zo oud voel) man, 2 kinderen van 12 en 11 jaar. Sinds mijn 12e heb ik een zere knie door een ongeluk. Voor die tijd was ik ook al door beide enkels gegaan en die deden ook wel eens zeer.
In de loop der jaren kreeg ik meer pijnklachten. Nu 1,5 jaar terug ben ik naar de dokter gegaan, omdat ik steeds meer knieklachten kreeg. Op m'n 15e was mij verzekerd dat ik wat aan m'n meniscus had, en dat dat wel geopereerd kon worden, maar dat ze dat op jonge leeftijd niet deden.
De dokter wilde me niet doorsturen, want volgens hem was dit niet het geval. Ik zou alleen last hebben van wat spier- en bindweefsel.
Helaas kreeg m'n huisarts gelijk. Orthopedie vond niets ook niet met MRI en röntgen, en stuurde me door naar de reumatoloog. Toen was de diagnose Fibromyalgie snel gesteld.
Achteraf neem ik het mn huisarts eigenlijk wel kwalijk dat hij me niet eerder doorstuurde naar welke specialist dan ook. Ik kwam alweer jaren bij hem met vermoeidheidsklachten, duizelingen (daarvoor ben ik wel onderzocht, maar niets te vinden) migraine, buikpijn en pijn in diverse gewrichten. Een klein belletje had wel mogen gaan rinkelen, vind ik.
Ik heb verder geen therapie gevolgd voor fm patienten. Wel ben ik een tijdje bij een fysio geweest, die me heerlijk masseerde. Nu, 1,5 jaar na de diagnose zoek ik nog steeds naar dé ideale manier om met de ziekte om te gaan. Ik doe 2x per week een uur fysiofitness. Ben minder uren gaan werken (van 32 naar 28) en probeer activiteiten te spreiden. Helaas lukt dat niet altijd en zo lag ik vanmorgen weer met migraine in bed.
Ik zie ook enigszins op tegen het koudere weer, aangezien ik daardoor weer meer last krijg van m'n knieën.
Lang verhaal he?
Later is nu
maandag 30 augustus 2010 om 13:21
Vervelend Liondevil dat je zo'n pijn heb na de vakantie. Ik was heerlijk ontspannen, maar sliep daar wel slecht. Heb thuis een waterbed en andere bedden slapen dan altijd te hard. Hierdoor krijg ik dan last van m'n knieën (raar genoeg) en m'n onderrug.
Verder een heerlijke vakantie gehad
Verder een heerlijke vakantie gehad
Later is nu
maandag 30 augustus 2010 om 21:44
Dat herken ik wel, Duet, dat schuldgevoel naar je kinderen. Zo heb ik van hen de afgelopen tijd iets teveel geaccepteerd (veel vriendjes in huis, film + herrie in de woonkamer) Aan de andere kant ook zoon moeten teleurstellen, die vriendje te slapen wilde hebben. Dat kon ik er even niet bij.. vindt hij jammer, maar accepteert het wel. Dan ben ik wel liever een energieke moeder, bij wie alles kan, maar zo is het nu eenmaal.
Later is nu
dinsdag 31 augustus 2010 om 22:27
Voor mijn kinderen ga ik dan denk ik ook regelmatig over m'n grenzen. Binnen het mogelijke. Er zijn wel grenzen, maar af en toe leg ik ze te ver. En voor (o.a. het sporten van) m'n kinderen ben ik minder gaan werken, dat wel. Zodat ik tussen werk en sport even half uurtje voor mezelf heb. Even rustig zitten. Even niets. Toch heel belangrijk.
Het wordt wel makkelijker, trouwens. Ben vandaag voor de tweede keer met m'n dochter meegefietst naar haar sport (half uur fietsen enkele reis) Vanaf nu moet ze het alleen doen. En dat vind ik erg eng, rond de spits door de stad, maar ik weet ook dat ik dat ook moest, op haar leeftijd. Dat dit bij opgroeien en loslaten hoort. En als ik eraan gewend ben, maakt het alles voor mij weer een stukje makkelijker qua dagindeling en drukte.
(maar de eerste weken dat ze alleen fietst, zit ik met hart in de keel te wachten tot ze ongedeerd weer thuis is )
Het extra fietsen ging me trouwens verrassend goed af. Vorige week ook al. Dat voelde ook wel goed.
Blijf het trouwens toch moeilijk vinden, die grenzen. Omdat die grenzen ook niet altijd hetzelfde zijn. Omdat we de ene keer meer kunnen dan de andere keer. Voor mijzelf is dat toch ook nog lastig, dat onvoorspelbare.
Het wordt wel makkelijker, trouwens. Ben vandaag voor de tweede keer met m'n dochter meegefietst naar haar sport (half uur fietsen enkele reis) Vanaf nu moet ze het alleen doen. En dat vind ik erg eng, rond de spits door de stad, maar ik weet ook dat ik dat ook moest, op haar leeftijd. Dat dit bij opgroeien en loslaten hoort. En als ik eraan gewend ben, maakt het alles voor mij weer een stukje makkelijker qua dagindeling en drukte.
(maar de eerste weken dat ze alleen fietst, zit ik met hart in de keel te wachten tot ze ongedeerd weer thuis is )
Het extra fietsen ging me trouwens verrassend goed af. Vorige week ook al. Dat voelde ook wel goed.
Blijf het trouwens toch moeilijk vinden, die grenzen. Omdat die grenzen ook niet altijd hetzelfde zijn. Omdat we de ene keer meer kunnen dan de andere keer. Voor mijzelf is dat toch ook nog lastig, dat onvoorspelbare.
Later is nu
woensdag 1 september 2010 om 12:41
Ik ben op zich vrij goed met loslaten, al zeg ik het zelf, maar die drukke spits en dan m'n meisje.. alle verhalen van verkeersongelukken met pubers komen langs in m'n hoofd, maar ik weet dat de meeste kinderen zonder noemenswaardige ongevallen hun middelbareschool doorkomen. Dus.. loslaten. Maar dan gelijk de spits door.. brr..
M'n zoon van 11 mag idd nog niet alleen naar de stad op de fiest, haha. Z'n zus volgens mij op die leeftijd wel. Hij is veel wiebeliger, en moet volgend jaar ook naar VO.. HELLUP
Op wat migraine eergisteren na, ga het hier eigenlijk ook hartstikke goed. Nu spierpijn, maar dat is goede pijn, toch?
M'n zoon van 11 mag idd nog niet alleen naar de stad op de fiest, haha. Z'n zus volgens mij op die leeftijd wel. Hij is veel wiebeliger, en moet volgend jaar ook naar VO.. HELLUP
Op wat migraine eergisteren na, ga het hier eigenlijk ook hartstikke goed. Nu spierpijn, maar dat is goede pijn, toch?
Later is nu
donderdag 2 september 2010 om 11:19
Wat fijn dat iedereen zich (weer opnieuw) voorstelt. In het oude topic ben ik maar zo binnen komen vallen en had ik dus niet echt een helder beeld van wie iedereen nou was en hoe de thuissituatie is. Moeders met twee kinderen zijn dus populair hier
Ik ben zelf een alleenwonende dertiger met een fulltime baan. Een lange ziekteperiode met veel ontstekingen en virussen heeft uiteindelijk tot fibryomialgie geleid. Vroeger had ik nooit last van dingen die uiteindelijk met deze diagnose te maken hebben. De verklaring van de reumatoloog is dat de fm een gevolg is van anderhalf jaar strijd die mijn lichaam heeft moeten voeren om te herstellen. Pure overbelasting dus.
Kort na de diagnose heb ik me flink beroerd gevoeld. Vooral vanwege het feit dat je definitief te horen krijgt dat dit je nieuwe 100% is en je daar dus maar mee moet leven. Na een paar weken ging het gelukkig alweer beter en hoefde ik weinig consessies te doen. Nu is dat helaas een stuk minder. Al een paar weken worstel ik met extreme vermoeidheid, pijnklachten van letterlijk mijn kruin tot m'n tenen en alles wat er tussen zit en kan ik dus niet het leven leiden wat ik wil.
Qua 'mentale' begeleiding heb ik geen professionele hulp gehad. Ik kan er niet zo goed tegen om met een vreemde te praten over mijn leven simpelweg omdat het leven meer inhoudt dan alleen de diagnose. Ieder mens is uniek en iedere situatie is dat net zo goed. Een aantal mensen in mijn omgeving kent mij door en door en hen gebruik ik dan ook dankbaar om af en toe mijn situatie door te spreken.
Fysieke begeleiding heb ik wel. Op de sportschool word ik erg goed geholpen om een goede balans te houden tussen stevig trainen en verantwoord bezig zijn. Ook loop ik bij een manueel therapeut die af en toe van top tot teen flink wat kraakwerk verricht. Best zwaar, aangezien ik daarna twee dagen echt dronken op de aardbodem rondloop, maar daarna biedt het enorm veel verlichting waardoor ik het toch blijf doen.
Op zich lukt het me aardig om de diagnose 'in te passen' in mijn leven. Mijn leidinggevende en collega's weten wat er aan de hand is en zijn ook zeer begripvol als ik mijn werkdagen niet vol maak. Sporten en lichaamsbeweging is een heel ander verhaal. Vanwege die enorme vermoeidheid kost het me vaak moeite om me naar de sportschool te slepen. Absoluut geen gebrek aan motivatie maar echt een kwestie van bijna niet meer kunnen. Jammer genoeg betekent niet sporten vaker dat ik me een dag later nog beroerder voel omdat m'n lichaam bij beweging toch het meeste opleeft. Maar ja, als ik de vermoeidheid negeer en dus toch aan de slag ga, gebeurt het ook wel eens dat het me letterlijk zwart voor de ogen wordt. Lastige afweging dus.
Tja, voor de rest is dit denk ik wel mijn verhaal. Het scheelt dat ik mentaal over het algemeen redelijk sterk ben. Mijn tactiek is om bepaalde motto's voor ogen te houden waardoor het allemaal een stuk logischer en minder frustrerend wordt. Aan het begin was ik heel erg bezig mijn leven zo in te richten, dat ik zo weinig mogelijk last had van de fm. Maar nu ben ik er wel achter dat het niet te sturen valt dus mijn motto is dan ook dat proberen te controleren geen zin heeft omdat het toch niet te controleren valt. Dus als ik ergens last van heb, vraag ik me niet meer af hoe het komt en ga ik geen dingen vermijden in de hoop dat het daarna wel beter zou zijn. Die garantie heb je toch nooit. De enige grens voor mij is dat ik op het moment zelf voldoende in staat ben om iets te doen. Als dat niet het geval is, doe ik het meestal ook niet.
Overigens hoef je geen kinderen te hebben om toch een schuldgevoel te kweken hoor. Als ik in een drukke periode mijn collega's met nog meer werk opzadel omdat het beeldscherm van mijn computer meer golvend dan vierkant lijkt, is het heel lastig om voor jezelf te kiezen en naar huis te gaan om uit te zieken. Schuldig kan ik me ook enorm voelen als ik hulp moet inschakelen bij bijvoorbeeld huishoudelijke taken. Of als ik gemaakte afspraken niet kan nakomen omdat het te belastend is. Tuurlijk snap ik dat het niet makkelijk is om met fm te leven in combinatie met een gezin, maar als alleenstaande met dezelfde diagnose heb je het zeker niet makkelijker.
Nu ik het daar toch over heb, dat alleen wonen is soms ook best wel riskant. Het gebeurt me met enige regelmaat dat ik de controle over mijn voeten en/of benen kwijt ben. Lopen is dan echt een uitdaging. Het is me wel eens gebeurd dat ik door de pijn van mijn stokje ben gegaan. Niet echt heel prettig in je eentje midden in de nacht. Nu weet ik wel dat ik altijd mijn ouders of in de buurt wonende vrienden kan bellen als het nodig is, maar op de één of andere manier doe je dat toch niet zo snel 's nachts. Als dan later ter sprake komt wat ik die nacht heb meegemaakt, krijg ik dan ook altijd boze reacties dat ik geen hulp heb ingeschakeld. Euhm tja, mijn reactie is dan meestal dat het toch niet zo heel veel verandert aan de situatie en dat ik het wel weer heb overleefd.
Ik ben zelf een alleenwonende dertiger met een fulltime baan. Een lange ziekteperiode met veel ontstekingen en virussen heeft uiteindelijk tot fibryomialgie geleid. Vroeger had ik nooit last van dingen die uiteindelijk met deze diagnose te maken hebben. De verklaring van de reumatoloog is dat de fm een gevolg is van anderhalf jaar strijd die mijn lichaam heeft moeten voeren om te herstellen. Pure overbelasting dus.
Kort na de diagnose heb ik me flink beroerd gevoeld. Vooral vanwege het feit dat je definitief te horen krijgt dat dit je nieuwe 100% is en je daar dus maar mee moet leven. Na een paar weken ging het gelukkig alweer beter en hoefde ik weinig consessies te doen. Nu is dat helaas een stuk minder. Al een paar weken worstel ik met extreme vermoeidheid, pijnklachten van letterlijk mijn kruin tot m'n tenen en alles wat er tussen zit en kan ik dus niet het leven leiden wat ik wil.
Qua 'mentale' begeleiding heb ik geen professionele hulp gehad. Ik kan er niet zo goed tegen om met een vreemde te praten over mijn leven simpelweg omdat het leven meer inhoudt dan alleen de diagnose. Ieder mens is uniek en iedere situatie is dat net zo goed. Een aantal mensen in mijn omgeving kent mij door en door en hen gebruik ik dan ook dankbaar om af en toe mijn situatie door te spreken.
Fysieke begeleiding heb ik wel. Op de sportschool word ik erg goed geholpen om een goede balans te houden tussen stevig trainen en verantwoord bezig zijn. Ook loop ik bij een manueel therapeut die af en toe van top tot teen flink wat kraakwerk verricht. Best zwaar, aangezien ik daarna twee dagen echt dronken op de aardbodem rondloop, maar daarna biedt het enorm veel verlichting waardoor ik het toch blijf doen.
Op zich lukt het me aardig om de diagnose 'in te passen' in mijn leven. Mijn leidinggevende en collega's weten wat er aan de hand is en zijn ook zeer begripvol als ik mijn werkdagen niet vol maak. Sporten en lichaamsbeweging is een heel ander verhaal. Vanwege die enorme vermoeidheid kost het me vaak moeite om me naar de sportschool te slepen. Absoluut geen gebrek aan motivatie maar echt een kwestie van bijna niet meer kunnen. Jammer genoeg betekent niet sporten vaker dat ik me een dag later nog beroerder voel omdat m'n lichaam bij beweging toch het meeste opleeft. Maar ja, als ik de vermoeidheid negeer en dus toch aan de slag ga, gebeurt het ook wel eens dat het me letterlijk zwart voor de ogen wordt. Lastige afweging dus.
Tja, voor de rest is dit denk ik wel mijn verhaal. Het scheelt dat ik mentaal over het algemeen redelijk sterk ben. Mijn tactiek is om bepaalde motto's voor ogen te houden waardoor het allemaal een stuk logischer en minder frustrerend wordt. Aan het begin was ik heel erg bezig mijn leven zo in te richten, dat ik zo weinig mogelijk last had van de fm. Maar nu ben ik er wel achter dat het niet te sturen valt dus mijn motto is dan ook dat proberen te controleren geen zin heeft omdat het toch niet te controleren valt. Dus als ik ergens last van heb, vraag ik me niet meer af hoe het komt en ga ik geen dingen vermijden in de hoop dat het daarna wel beter zou zijn. Die garantie heb je toch nooit. De enige grens voor mij is dat ik op het moment zelf voldoende in staat ben om iets te doen. Als dat niet het geval is, doe ik het meestal ook niet.
Overigens hoef je geen kinderen te hebben om toch een schuldgevoel te kweken hoor. Als ik in een drukke periode mijn collega's met nog meer werk opzadel omdat het beeldscherm van mijn computer meer golvend dan vierkant lijkt, is het heel lastig om voor jezelf te kiezen en naar huis te gaan om uit te zieken. Schuldig kan ik me ook enorm voelen als ik hulp moet inschakelen bij bijvoorbeeld huishoudelijke taken. Of als ik gemaakte afspraken niet kan nakomen omdat het te belastend is. Tuurlijk snap ik dat het niet makkelijk is om met fm te leven in combinatie met een gezin, maar als alleenstaande met dezelfde diagnose heb je het zeker niet makkelijker.
Nu ik het daar toch over heb, dat alleen wonen is soms ook best wel riskant. Het gebeurt me met enige regelmaat dat ik de controle over mijn voeten en/of benen kwijt ben. Lopen is dan echt een uitdaging. Het is me wel eens gebeurd dat ik door de pijn van mijn stokje ben gegaan. Niet echt heel prettig in je eentje midden in de nacht. Nu weet ik wel dat ik altijd mijn ouders of in de buurt wonende vrienden kan bellen als het nodig is, maar op de één of andere manier doe je dat toch niet zo snel 's nachts. Als dan later ter sprake komt wat ik die nacht heb meegemaakt, krijg ik dan ook altijd boze reacties dat ik geen hulp heb ingeschakeld. Euhm tja, mijn reactie is dan meestal dat het toch niet zo heel veel verandert aan de situatie en dat ik het wel weer heb overleefd.
donderdag 2 september 2010 om 12:06
Ik geloof ook zeker niet dat het makkelijker is als je alleen woont en geen kinderen hebt hoor! Ik denk juist dat het voor mij (ons?) heel prettig is, af en toe de boel de boel te kunnen laten en iemand anders thuis dingen van je over te laten nemen. Dat kun jij dus niet.
Overigens respect dat jij je toch naar die sportschool sleept, dan. Ik heb toch niet zo heel veel doorzettingsvermogen. Heb afgelopen jaren toch een aantal keren het zwemmen afgezegd wegens vermoeidheid.
Wel heftig, dat je af en toe zelfs niet kunt lopen!
Interessant dat jij je lichaam dus kennelijk overbelast hebt. Ik denk namelijk dat ik gedurende een periode in mijn leven slecht heb verzorgd. Veel en hard lichamelijk werk gedaan, ongezond leven en te weinig slaap (dus geen of weinig herstel) Toen zeiden we wel eens 'we plegen roofbouw op ons lichaam'. Nu denk ik, dat ik daar inderdaad de vruchten van pluk. Jammer de bammer.
We hadden het trouwens wel eens over ogen gehad, die achteruit gingen. Ik weet niet meer precies wat er toen geschreven is. Ik heb volgens mij nu een vuiltje in het oog. Dus achter de lens en voor het netvlies. Zie steeds een streepje (alsof er een haartje op de lens zit) door het beeld zweven. Zó irritant! Ik zie het niet continue, gelukkig, maar af en toe wel. En de ene keer vaker dan de andere keer. Dan krijg ik zelfs migraine-achtige verschijnselen (lichte hoofdpijn en misselijk, gelukkig zet dat meestal niet door)
(her)kennen jullie dit?
Overigens respect dat jij je toch naar die sportschool sleept, dan. Ik heb toch niet zo heel veel doorzettingsvermogen. Heb afgelopen jaren toch een aantal keren het zwemmen afgezegd wegens vermoeidheid.
Wel heftig, dat je af en toe zelfs niet kunt lopen!
Interessant dat jij je lichaam dus kennelijk overbelast hebt. Ik denk namelijk dat ik gedurende een periode in mijn leven slecht heb verzorgd. Veel en hard lichamelijk werk gedaan, ongezond leven en te weinig slaap (dus geen of weinig herstel) Toen zeiden we wel eens 'we plegen roofbouw op ons lichaam'. Nu denk ik, dat ik daar inderdaad de vruchten van pluk. Jammer de bammer.
We hadden het trouwens wel eens over ogen gehad, die achteruit gingen. Ik weet niet meer precies wat er toen geschreven is. Ik heb volgens mij nu een vuiltje in het oog. Dus achter de lens en voor het netvlies. Zie steeds een streepje (alsof er een haartje op de lens zit) door het beeld zweven. Zó irritant! Ik zie het niet continue, gelukkig, maar af en toe wel. En de ene keer vaker dan de andere keer. Dan krijg ik zelfs migraine-achtige verschijnselen (lichte hoofdpijn en misselijk, gelukkig zet dat meestal niet door)
(her)kennen jullie dit?
Later is nu
donderdag 2 september 2010 om 19:36
Dreamer, ik merk ook gelijk aan m'n ogen dat ik hoofdpijn krijg. Precies het gevoel wat jij omschrijft! Bij mij zet het altijd wél door, inclusief aura's en de hele wereld die zich om me heen draait. Het lijkt bij mij dan inderdaad op een vuiltje achter m'n lens maar meestal zit daar niks en is het dus een voorbode voor migraine achtige hoofdpijn.
Jouw verhaal over roofbouw plegen op je lichaam klinkt trouwens wel redelijk plausibel maar aan de andere kant: er zijn genoeg mensen die een periode (of heel hun leven) ongezond leven en er niet iets dergelijks aan overhouden. Dus wat dat betreft zal het altijd gissen blijven en heeft het grotendeels ook met domme pech te maken. In mijn geval is er een aanwijsbare oorzaak maar zonder die oorzaak had ik het misschien ook wel gekregen. Dat weet je nooit.
Voor wat betreft het sporten scheelt het dat ik het écht heel leuk vind. Ik sport niet voor m'n lijf, niet voor m'n gezondheid maar echt puur omdat ik het leuk vind om op de sportschool bezig te zijn. Er is bij mij ook nooit motivatiegebrek maar echt puur mijn lijf die me ervan weerhoudt. Gelukkig heb ik een fysio die heel erg pro-sport is. Hij adviseert mij zelfs ook dat als er geen directe blokkades zijn (in de zin van extreme vermoeidheid, erge pijn of wat dan ook), het altijd beter is om wel te gaan dan om niet te gaan. Sporten in de wetenschap dat het misschien wel schade toebrengt, doe ik niet. Ik sport als ik ertoe in staat ben en meestal weegt de mentale voldoening zwaarder dan de fysieke pijn. Sterker nog: door het sporten wordt de fysieke pijn sowieso nooit erger. En de keren dat het er minder van woord, zie ik als een cadeautje.
Jouw verhaal over roofbouw plegen op je lichaam klinkt trouwens wel redelijk plausibel maar aan de andere kant: er zijn genoeg mensen die een periode (of heel hun leven) ongezond leven en er niet iets dergelijks aan overhouden. Dus wat dat betreft zal het altijd gissen blijven en heeft het grotendeels ook met domme pech te maken. In mijn geval is er een aanwijsbare oorzaak maar zonder die oorzaak had ik het misschien ook wel gekregen. Dat weet je nooit.
Voor wat betreft het sporten scheelt het dat ik het écht heel leuk vind. Ik sport niet voor m'n lijf, niet voor m'n gezondheid maar echt puur omdat ik het leuk vind om op de sportschool bezig te zijn. Er is bij mij ook nooit motivatiegebrek maar echt puur mijn lijf die me ervan weerhoudt. Gelukkig heb ik een fysio die heel erg pro-sport is. Hij adviseert mij zelfs ook dat als er geen directe blokkades zijn (in de zin van extreme vermoeidheid, erge pijn of wat dan ook), het altijd beter is om wel te gaan dan om niet te gaan. Sporten in de wetenschap dat het misschien wel schade toebrengt, doe ik niet. Ik sport als ik ertoe in staat ben en meestal weegt de mentale voldoening zwaarder dan de fysieke pijn. Sterker nog: door het sporten wordt de fysieke pijn sowieso nooit erger. En de keren dat het er minder van woord, zie ik als een cadeautje.
donderdag 2 september 2010 om 21:46
Ik ben ook weer terug (met vernieuwd avatar)!!
Sinds ik de diagnose heb, ben ik vooral bezig balans te vinden tussen inspaning en ontspanning. Dit gaat me nu beter af dan voor de diagnose. Het gekke is dat ik er ook positiever in sta dan daarvoor. Het geeft mij het gevoel van "ik weet nu wat er aan de hand is dus nu kan ik er wat mee". Als ik nu een dag niks doe, kan ik tegen mezelf zeggen dat dat goed is. Tegelijkertijd kan ik mezelf beter tot bewegen zetten. Voorheen dacht ik: "dat doet pijn dus dat doe ik maar niet meer". Maar de reumatoloog heeft verteld dat mijn lijf te snel een pijnsignaal afgeeft dus dat de pijn geen leidraad moet zijn. Het kan geen kwaad om door de pijn heen te gaan. Bewegen is zelfs belangrijk om meer pijn te voorkomen. Dus ik sport nu braaf 2 x per week ook al moet ik mezelf er naar toe slepen (net als Liondevil). En ik voel me er inderdaad ook beter door.
Jullie hebben het over het ontstaan van FM. Mijn reumatoloog vertelde het volgende. Om FM te kunnen krijgen moet het vanaf je geboorte latent aanwezig zijn, maar is er een 'tricker' nodig waardoor het zich gaat uiten. Zo'n tricker kan zijn; een virus zoals pheiffer, langdurige stress en/of fysieke overbelasting.
Ik kan zelf niet 1 oorzaak aanwijzen, bij mij zijn alledrie aan de orde geweest.
Duet, jij zegt dat je vooral klachten krijgt na psychische spanning. Dit herken ik erg! Stress werkt werkt gelijk door in mijn hele lijf. En aangezien ik nogal een stresskip ben......
Ook hier had de reumatoloog een verklaring voor; bij FM-ers neemt het stresshormoon toe waardoor ons lichaam bijna altijd in 'staat van paraatheid' verkeert en we moeilijker kunnen ontspannen (en dus herstellen).
Ik zie dit bij mezelf terug doordat mijn spieren bijna altijd gespannen staan, ook al lees ik gewoon rustig een boek ofzo. Ik moet echt bewust mijn spieren ontspannen.
Nou, dit is mijn verhaal tot dusver met wat wijsheden van de reumatoloog waarvan ik hoop dat jullie er ook wat aan hebben.
Sinds ik de diagnose heb, ben ik vooral bezig balans te vinden tussen inspaning en ontspanning. Dit gaat me nu beter af dan voor de diagnose. Het gekke is dat ik er ook positiever in sta dan daarvoor. Het geeft mij het gevoel van "ik weet nu wat er aan de hand is dus nu kan ik er wat mee". Als ik nu een dag niks doe, kan ik tegen mezelf zeggen dat dat goed is. Tegelijkertijd kan ik mezelf beter tot bewegen zetten. Voorheen dacht ik: "dat doet pijn dus dat doe ik maar niet meer". Maar de reumatoloog heeft verteld dat mijn lijf te snel een pijnsignaal afgeeft dus dat de pijn geen leidraad moet zijn. Het kan geen kwaad om door de pijn heen te gaan. Bewegen is zelfs belangrijk om meer pijn te voorkomen. Dus ik sport nu braaf 2 x per week ook al moet ik mezelf er naar toe slepen (net als Liondevil). En ik voel me er inderdaad ook beter door.
Jullie hebben het over het ontstaan van FM. Mijn reumatoloog vertelde het volgende. Om FM te kunnen krijgen moet het vanaf je geboorte latent aanwezig zijn, maar is er een 'tricker' nodig waardoor het zich gaat uiten. Zo'n tricker kan zijn; een virus zoals pheiffer, langdurige stress en/of fysieke overbelasting.
Ik kan zelf niet 1 oorzaak aanwijzen, bij mij zijn alledrie aan de orde geweest.
Duet, jij zegt dat je vooral klachten krijgt na psychische spanning. Dit herken ik erg! Stress werkt werkt gelijk door in mijn hele lijf. En aangezien ik nogal een stresskip ben......
Ook hier had de reumatoloog een verklaring voor; bij FM-ers neemt het stresshormoon toe waardoor ons lichaam bijna altijd in 'staat van paraatheid' verkeert en we moeilijker kunnen ontspannen (en dus herstellen).
Ik zie dit bij mezelf terug doordat mijn spieren bijna altijd gespannen staan, ook al lees ik gewoon rustig een boek ofzo. Ik moet echt bewust mijn spieren ontspannen.
Nou, dit is mijn verhaal tot dusver met wat wijsheden van de reumatoloog waarvan ik hoop dat jullie er ook wat aan hebben.
barbabientje2 wijzigde dit bericht op 23-11-2010 10:28
Reden: prive informatie weggehaald
Reden: prive informatie weggehaald
% gewijzigd
vrijdag 3 september 2010 om 23:03
Duet, ook jij noemt zeer herkenbare dingen. Zoveel mensen om me heen gaan maar door en door. Mij lukt dat niet. Ook voor mij is een boodschap doen een activiteit op zich en plan ik mijn dag zorgvuldig in.
Ook ik ben blij dat ik iemand naast me heb die de dingen van me kan overnemen als ik even niet meer kan.
Dus Liondevil en moeders hier, respect voor jullie!
Daarentegen kan ik ook veel werk verzetten en energiek zijn. Maar hierbij is het heel belangrijk dat ik in mijn eigen tempo werk en dicht bij mezelf kan blijven. Dan kan ik echt bergen werk verzetten! Helaas is dit moeilijk in mijn werk, sociaal leven en de alledaagse verplichtingen. Ik ga dan snel over mijn eigen fysieke grenzen.
Floaters en migraine zijn mij gelukkig onbekend.
Ook ik ben blij dat ik iemand naast me heb die de dingen van me kan overnemen als ik even niet meer kan.
Dus Liondevil en moeders hier, respect voor jullie!
Daarentegen kan ik ook veel werk verzetten en energiek zijn. Maar hierbij is het heel belangrijk dat ik in mijn eigen tempo werk en dicht bij mezelf kan blijven. Dan kan ik echt bergen werk verzetten! Helaas is dit moeilijk in mijn werk, sociaal leven en de alledaagse verplichtingen. Ik ga dan snel over mijn eigen fysieke grenzen.
Floaters en migraine zijn mij gelukkig onbekend.
maandag 6 september 2010 om 12:01
Zo zie je maar, Barbabientje, er is altijd nog weer wat positiefs
Een collega van mij vertelde vorige week toevallig dat ze ook een floater heeft. Ze belde hierover de huisarts en moest per direct naar het ziekenhuis voor onderzoek. Kan namelijk nog iets ergs zijn. 'Nou,' zei ze, 'niet als je geen lichtflitsen of zoiets ziet hoor..' Ehja, die zie ik dus wel? Alleen als ik migraine krijg, maar op momenten dat ik echt last heb van de floater, voel ik dus ook gelijk migraine achtige verschijnselen. Dus.. ik moest maar weer eens naar de dokter en daar heb ik geen zin in.
Als ik ze de triggers even doorlees voor FM, dan heb ik ze allemaal gehad. Lekker dan. Ik heb idd ook altijd dat m'n spieren gespannen zijn/voelen. Moet eigenlijk om het half uur ontspanningsoefeningen doen.
Duet, ik heb dat ook, dat ik me een lapszwans voel, als ik hoor/lees wat mensen allemaal doen op een dag/in een weekend, terwijl ze ook nog meer uren werken dan ik. Momenteel heb ik pijn door feestje afgelopen vrijdagavond. Veel staan, buiten. Gelukkig mooi weer, maar daarvoor en na veel autorijden. Gisteren halve dag op bed gelegen en verder vrij weinig gedaan. Voel ik me nog schuldig ook, dat de was er nog steeds ligt. Moest mezelf vanmorgen echt even toespreken, dat ik dus zíek ben en die pas op de plaats moet doen! Eigenlijk had ik vandaag vrij willen nemen, maar door drukte + ziekte op werk was dat moeilijk. Heb erge last van m'n knieën en voeten en schouders. Blegh. En komende zaterdag weer zo'n soort feestje. Wel zin om heen te gaan, maar ook weer niet. Blijf in elk geval niet lang, omdat ik zondag 's morgens weer vroeg wat met m'n dochter moet.
Pff.. die grenzen he.
Toch fijn dat hier even te kunnen luchten
Een collega van mij vertelde vorige week toevallig dat ze ook een floater heeft. Ze belde hierover de huisarts en moest per direct naar het ziekenhuis voor onderzoek. Kan namelijk nog iets ergs zijn. 'Nou,' zei ze, 'niet als je geen lichtflitsen of zoiets ziet hoor..' Ehja, die zie ik dus wel? Alleen als ik migraine krijg, maar op momenten dat ik echt last heb van de floater, voel ik dus ook gelijk migraine achtige verschijnselen. Dus.. ik moest maar weer eens naar de dokter en daar heb ik geen zin in.
Als ik ze de triggers even doorlees voor FM, dan heb ik ze allemaal gehad. Lekker dan. Ik heb idd ook altijd dat m'n spieren gespannen zijn/voelen. Moet eigenlijk om het half uur ontspanningsoefeningen doen.
Duet, ik heb dat ook, dat ik me een lapszwans voel, als ik hoor/lees wat mensen allemaal doen op een dag/in een weekend, terwijl ze ook nog meer uren werken dan ik. Momenteel heb ik pijn door feestje afgelopen vrijdagavond. Veel staan, buiten. Gelukkig mooi weer, maar daarvoor en na veel autorijden. Gisteren halve dag op bed gelegen en verder vrij weinig gedaan. Voel ik me nog schuldig ook, dat de was er nog steeds ligt. Moest mezelf vanmorgen echt even toespreken, dat ik dus zíek ben en die pas op de plaats moet doen! Eigenlijk had ik vandaag vrij willen nemen, maar door drukte + ziekte op werk was dat moeilijk. Heb erge last van m'n knieën en voeten en schouders. Blegh. En komende zaterdag weer zo'n soort feestje. Wel zin om heen te gaan, maar ook weer niet. Blijf in elk geval niet lang, omdat ik zondag 's morgens weer vroeg wat met m'n dochter moet.
Pff.. die grenzen he.
Toch fijn dat hier even te kunnen luchten
Later is nu
maandag 6 september 2010 om 15:16
[quote]muke schreef op 27 augustus 2010 @ 23:04:
Hoi Lion,
Dit topic trok mijn aandacht omdat mijn vader ook fybromialgie heeft. Ik dacht te kunnen gaan lezen maar er staan maar 3 reacties haha.
Om een antwoord te geven op je vraag over de tramadol. Ik heb ze zelf ook want ik heb een beschadigde knie, zelfs zo erg dat ik een kunstknie zou moeten maar ik ben nog te jong (31) ik heb al verschillende pijnstillers geprobeerd maar niks hielp. Tramadol dus wél, welke sterkte heb je? ik heb 50mg capsules ik moet er 1 tot 3 per dag nemen maar ik pak er vanaf het begin 3 per dag, dan werken ze het beste. Ben er de eerste dag wat suf van geweest, maar dat was na 1 dag alweer over. let wel op...officieel mag je er niet mee autorijden.[/quote]
Dat is niet waar, je moet wel opletten omdat het versuffend kan werken maar als je daar geen last van hebt is het geen probleem om auto te rijden.
Dat zou mooi zijn, bij elke geele sticker geen auto te mogen rijden...
Zelf bij anti-allergica staat in de bijsluiter dat het het reactievermogen kan beinvloeden.
Het is een dus en bijwerking die niet hoeft op te treden.
Hoi Lion,
Dit topic trok mijn aandacht omdat mijn vader ook fybromialgie heeft. Ik dacht te kunnen gaan lezen maar er staan maar 3 reacties haha.
Om een antwoord te geven op je vraag over de tramadol. Ik heb ze zelf ook want ik heb een beschadigde knie, zelfs zo erg dat ik een kunstknie zou moeten maar ik ben nog te jong (31) ik heb al verschillende pijnstillers geprobeerd maar niks hielp. Tramadol dus wél, welke sterkte heb je? ik heb 50mg capsules ik moet er 1 tot 3 per dag nemen maar ik pak er vanaf het begin 3 per dag, dan werken ze het beste. Ben er de eerste dag wat suf van geweest, maar dat was na 1 dag alweer over. let wel op...officieel mag je er niet mee autorijden.[/quote]
Dat is niet waar, je moet wel opletten omdat het versuffend kan werken maar als je daar geen last van hebt is het geen probleem om auto te rijden.
Dat zou mooi zijn, bij elke geele sticker geen auto te mogen rijden...
Zelf bij anti-allergica staat in de bijsluiter dat het het reactievermogen kan beinvloeden.
Het is een dus en bijwerking die niet hoeft op te treden.
donderdag 9 september 2010 om 09:47
Zo, hier gaat de klaagzang nog even door
Heb al 2 dagen last van de (bekende?) 'griepspierpijn' in onderrug, bovenbenen en voeten. PIJN.. zo erge heb ik het zelden gehad (of alleen na ineens veel, zwaar en intensief sporten, jaaaren terug, maar dan nooit zo lang)
Liefst had ik vandaag vrij genomen, maar vanmorgen wordt er bij ons thuis geschilderd en vanmiddag is de hulp er schoonmaken. Dan ben ik liever op het werk
Nu neem ik morgen vrij. Ziekmelden wil ik niet, want werken kan ik wel, alleen er komen en weer naar huis is zo lastig. Fietsen ging trouwens stuk beter dan lopen. Ook raar.
Ik zie nu nog meer op tegen het feestje zaterdag. Niet zozeer tegen het feestje, maar wel als het weer zo'n nasleep heeft.
Maar goed..
Natuurlijk zeg ik ook niets tegen manlief en ben ik gisteren dapper aan 't slepen geweest, om de te verven ruimte vrij te maken. (waar de hond trouwens behoorlijk van in de war raakte )
Heb al 2 dagen last van de (bekende?) 'griepspierpijn' in onderrug, bovenbenen en voeten. PIJN.. zo erge heb ik het zelden gehad (of alleen na ineens veel, zwaar en intensief sporten, jaaaren terug, maar dan nooit zo lang)
Liefst had ik vandaag vrij genomen, maar vanmorgen wordt er bij ons thuis geschilderd en vanmiddag is de hulp er schoonmaken. Dan ben ik liever op het werk
Nu neem ik morgen vrij. Ziekmelden wil ik niet, want werken kan ik wel, alleen er komen en weer naar huis is zo lastig. Fietsen ging trouwens stuk beter dan lopen. Ook raar.
Ik zie nu nog meer op tegen het feestje zaterdag. Niet zozeer tegen het feestje, maar wel als het weer zo'n nasleep heeft.
Maar goed..
Natuurlijk zeg ik ook niets tegen manlief en ben ik gisteren dapper aan 't slepen geweest, om de te verven ruimte vrij te maken. (waar de hond trouwens behoorlijk van in de war raakte )
Later is nu
