Gezondheid
alle pijlers
Eet problemen - Stress?
woensdag 21 oktober 2015 om 00:47
Hallo Viva,
Ik heb al redelijke tijd problemen met eten, en ik ben op zoek naar een oplossing. Ik hoop en probeer het zelf op te kunnen lossen, maar ik wil een poging wagen op dit forum om te kijken of er mensen zijn die een vergelijkbaar probleem hebben, of misschien zelfs mij tips kunnen geven.
Mijn probleem is als volgt:
Ik heb moeite met eten, zodra er een bord vol eten voor mijn neus verschijnt dan zakt de moed me in de schoenen.
Ik probeer het wel, maar door aanhoudende negatieve gedachtes, en zelfs een maag dat van slag raakt krijg ik niet veel op.
Forceer ik mezelf dan kan dit zelfs escaleren in braak neigingen en zelfs tot het moeten overgeven.
Het is naar mijn weten begonnen tijdens een moment waarop ik veel uit eten ging in een restaurant.
Daar besefte dat ik geen held ben met grote porties eten, en toen kreeg ik zelf een schaamte gevoel over dat ik vaak mijn bord niet leeg kreeg. De schaamte was best heftig, en ik zit er nog steeds mee.
Ik ben gewend van mijn dagelijks leven dat ik mijn maaltijden kan versnipperen, als mijn eetlust verdwijnt of ik een vol gevoel heb dan bewaar ik me de rest in de magnetron/koelkast en eet ik zodra ik mijn eetlust weer gevonden heb.
In een restaurant heb ik die vrijheid niet, en dan voel ik een grote druk op me. Ik voel niet alleen schaamte dat ik mijn bord moet leeg krijgen, ik voel me ook beoordeeld door het gezelschap waarmee ik uit eten ben gegaan. En ik voel tijdsdruk.
Ik kan bevestigen dat ik lijd aan het "geen hap door mijn keel krijgen" door stress, want het is letterlijk lang kauwen en dan vol inspanning doorslikken.
Het probleem is de afgelopen tijd zelfs verergert, het begon in een restaurant met "familie" waar ik me beoordeeld voelde. Maar de negatieve gedachtes en de stress bij het eten volgt me. Thuis bij mijn ouders en familie, of alleen ik en mijn vriendin. Ik heb moeite met normale porties eten, en het hindert me enorm.
Als we buitenshuis iets willen ondernemen, dan krijg ik al stress over hoe ik het eten ga aanpakken, en vooral de personen die meegaan speelt een belangrijke rol.
Met collega's, klasgenoten, familie het maakt niet persé uit met wie, als het op uit eten aankomt dan slaat de stress toe en de schaamte ook.
Ik heb al menige uren gebrainstormd over de mogelijke "oorzaken" en oplossingen, en ik denk dat naast mijn slechte eetgewoontes en patronen ook mijn fysieke gesteldheid hier verband mee hielt.
Het probleem is er langzaam in geslopen toen ik ben gestopt met mijn vorige opleiding waarin ik veel deed sporten. En ik denk dat sport een essentiële rol speelde voor mij, zowel met eetlust opwekken evenals me goed voelen over mezelf.
Ik wil nu weer meer gaan sporten, maar kan iemand me vertellen of dit ook een realistische aanpak is?
Het probleem zit nu al erg diep, ik heb geen ondergewicht en ik wil ook niet beweren dat ik erg ondervoed raak.
Maar de stress die ik krijg erdoor, en de sociale beperkingen die dit kan opwerpen worden erger.
Kan iemand met een persoonlijk vergelijkbare ervaring, mij misschien adviseren?
Kan ik dit probleem zelf oplossen? door aan mezelf te werken?
Moet ik de huisarts of een diëtist inschakelen?
De stress is naar mijn mening veel erger geworden, vroeger ging het om grote porties, maar nu kan ik me zelfs zorgen maken om een stuk vlaai, als ik mijn hoofd er niet naar heb staan en er veel mensen zijn in dezelfde ruimte.
Zou een kalmeringsmiddel mij een uitkomst bieden?
Ik weet niet welke oplossing doeltreffend is, en ik hoop dat hier iemand is met een vergelijkbare ervaring.
Mij op dit forum aanmelden, en dit probleem "virtueel" bespreekbaar maken is al een grotere stap voor me in het hulp zoeken, voor veel mensen is het ondenkbaar dat eten moeilijk kan zijn. En dat stress misschien wel een simpele"kleine" oorzaak had, maar nu enorme gevolgen heeft voor me.
Ik wil dit probleem graag oplossen, want naast dat ik me schaam voor het probleem, zie ik dat het voor mensen heel lastig is om mijn probleem in te zien en te begrijpen. Naast fysiek is het zeer zeker een mentaal/stress gerelateerd probleem.
het feit dat mensen het niet snappen hoe ik me voel, en hoe groot het probleem al is, zorgt ervoor dat ik me nog extra beoordeeld voelt. en dat maakt de stress alleen maar erger.
Ik heb zelfs eens meerdere malen overgegeven voordat ik naar een familie-gerelateerde afspraak ging, waarin ik wist dat er verwacht werd van me dat er gegeten zou worden.
Ik hoop op begrip van diegene die dit lezen, en hopelijk is er iemand die mij een advies kan geven, of zijn/haar ervaring wilt delen.
Met voorbaat bedankt,
Ethw.
Ik heb al redelijke tijd problemen met eten, en ik ben op zoek naar een oplossing. Ik hoop en probeer het zelf op te kunnen lossen, maar ik wil een poging wagen op dit forum om te kijken of er mensen zijn die een vergelijkbaar probleem hebben, of misschien zelfs mij tips kunnen geven.
Mijn probleem is als volgt:
Ik heb moeite met eten, zodra er een bord vol eten voor mijn neus verschijnt dan zakt de moed me in de schoenen.
Ik probeer het wel, maar door aanhoudende negatieve gedachtes, en zelfs een maag dat van slag raakt krijg ik niet veel op.
Forceer ik mezelf dan kan dit zelfs escaleren in braak neigingen en zelfs tot het moeten overgeven.
Het is naar mijn weten begonnen tijdens een moment waarop ik veel uit eten ging in een restaurant.
Daar besefte dat ik geen held ben met grote porties eten, en toen kreeg ik zelf een schaamte gevoel over dat ik vaak mijn bord niet leeg kreeg. De schaamte was best heftig, en ik zit er nog steeds mee.
Ik ben gewend van mijn dagelijks leven dat ik mijn maaltijden kan versnipperen, als mijn eetlust verdwijnt of ik een vol gevoel heb dan bewaar ik me de rest in de magnetron/koelkast en eet ik zodra ik mijn eetlust weer gevonden heb.
In een restaurant heb ik die vrijheid niet, en dan voel ik een grote druk op me. Ik voel niet alleen schaamte dat ik mijn bord moet leeg krijgen, ik voel me ook beoordeeld door het gezelschap waarmee ik uit eten ben gegaan. En ik voel tijdsdruk.
Ik kan bevestigen dat ik lijd aan het "geen hap door mijn keel krijgen" door stress, want het is letterlijk lang kauwen en dan vol inspanning doorslikken.
Het probleem is de afgelopen tijd zelfs verergert, het begon in een restaurant met "familie" waar ik me beoordeeld voelde. Maar de negatieve gedachtes en de stress bij het eten volgt me. Thuis bij mijn ouders en familie, of alleen ik en mijn vriendin. Ik heb moeite met normale porties eten, en het hindert me enorm.
Als we buitenshuis iets willen ondernemen, dan krijg ik al stress over hoe ik het eten ga aanpakken, en vooral de personen die meegaan speelt een belangrijke rol.
Met collega's, klasgenoten, familie het maakt niet persé uit met wie, als het op uit eten aankomt dan slaat de stress toe en de schaamte ook.
Ik heb al menige uren gebrainstormd over de mogelijke "oorzaken" en oplossingen, en ik denk dat naast mijn slechte eetgewoontes en patronen ook mijn fysieke gesteldheid hier verband mee hielt.
Het probleem is er langzaam in geslopen toen ik ben gestopt met mijn vorige opleiding waarin ik veel deed sporten. En ik denk dat sport een essentiële rol speelde voor mij, zowel met eetlust opwekken evenals me goed voelen over mezelf.
Ik wil nu weer meer gaan sporten, maar kan iemand me vertellen of dit ook een realistische aanpak is?
Het probleem zit nu al erg diep, ik heb geen ondergewicht en ik wil ook niet beweren dat ik erg ondervoed raak.
Maar de stress die ik krijg erdoor, en de sociale beperkingen die dit kan opwerpen worden erger.
Kan iemand met een persoonlijk vergelijkbare ervaring, mij misschien adviseren?
Kan ik dit probleem zelf oplossen? door aan mezelf te werken?
Moet ik de huisarts of een diëtist inschakelen?
De stress is naar mijn mening veel erger geworden, vroeger ging het om grote porties, maar nu kan ik me zelfs zorgen maken om een stuk vlaai, als ik mijn hoofd er niet naar heb staan en er veel mensen zijn in dezelfde ruimte.
Zou een kalmeringsmiddel mij een uitkomst bieden?
Ik weet niet welke oplossing doeltreffend is, en ik hoop dat hier iemand is met een vergelijkbare ervaring.
Mij op dit forum aanmelden, en dit probleem "virtueel" bespreekbaar maken is al een grotere stap voor me in het hulp zoeken, voor veel mensen is het ondenkbaar dat eten moeilijk kan zijn. En dat stress misschien wel een simpele"kleine" oorzaak had, maar nu enorme gevolgen heeft voor me.
Ik wil dit probleem graag oplossen, want naast dat ik me schaam voor het probleem, zie ik dat het voor mensen heel lastig is om mijn probleem in te zien en te begrijpen. Naast fysiek is het zeer zeker een mentaal/stress gerelateerd probleem.
het feit dat mensen het niet snappen hoe ik me voel, en hoe groot het probleem al is, zorgt ervoor dat ik me nog extra beoordeeld voelt. en dat maakt de stress alleen maar erger.
Ik heb zelfs eens meerdere malen overgegeven voordat ik naar een familie-gerelateerde afspraak ging, waarin ik wist dat er verwacht werd van me dat er gegeten zou worden.
Ik hoop op begrip van diegene die dit lezen, en hopelijk is er iemand die mij een advies kan geven, of zijn/haar ervaring wilt delen.
Met voorbaat bedankt,
Ethw.
woensdag 21 oktober 2015 om 09:09
Waar komt het rare idee vandaan dat je je bord moet leegeten? Vroeger soms gedwongen thuis om x hapjes te eten?
Volgens de etiquette hoor je alleen je bord leeg te eten als jij zelf hebt opgeschept.
In alle andere gevallen is het geen probleem om je bord te laten staan.
De moed hoeft je dus helemaal niet in de schoenen te zinken bij een vol bord.
Je eet wat u e op kan en de rest laat je staan. Al is dat drie k wart dat maakt niets uit.
Volgens de etiquette hoor je alleen je bord leeg te eten als jij zelf hebt opgeschept.
In alle andere gevallen is het geen probleem om je bord te laten staan.
De moed hoeft je dus helemaal niet in de schoenen te zinken bij een vol bord.
Je eet wat u e op kan en de rest laat je staan. Al is dat drie k wart dat maakt niets uit.
woensdag 21 oktober 2015 om 10:03
Ik heb dat ook weleens gehad in mijn jonge jaren en het was toen stress, maar zelf verergerde ik dat door te roken. Bij mij heeft roken geen kalmerend maar nerveusmakend effect. Zodra ik ging roken stond het zweet in mijn handen maar ja, ik wou nu eenmaal roken. Raar maar waar.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
woensdag 21 oktober 2015 om 10:07
Ik zou geen kalmeringsmiddelen nemen maar misschien heeft een arts wat anders. Bij mij is het vanzelf minder geworden. Je kan je niet je hele leven over hetzelfde druk blijven maken; je verzint iets als antwoord op het probleem. Dat is de gewone gang van zaken.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
woensdag 21 oktober 2015 om 11:06
Als ik uit eten ga eet ik eerlijk gezegd zelden mijn bord leeg. De porties zijn over het algemeen veel te groot. Dus nogal logisch dat dat niet lukt.
Maar goed, daar heb jij niks aan natuurlijk want je hebt een gedachtenpatroon ontwikkeld dat zo sterk is dat je er zelf lichamelijke klachten van krijgt. Daar kom je niet zomaar zelf uit en daar kunnen wij je op dit forum ook niet mee helpen. Ik zou echt even naar de huisarts gaan en een verwijzing naar een psycholoog vragen. Die kan je helpen dat gedachtenpatroon te doorbreken.
Maar goed, daar heb jij niks aan natuurlijk want je hebt een gedachtenpatroon ontwikkeld dat zo sterk is dat je er zelf lichamelijke klachten van krijgt. Daar kom je niet zomaar zelf uit en daar kunnen wij je op dit forum ook niet mee helpen. Ik zou echt even naar de huisarts gaan en een verwijzing naar een psycholoog vragen. Die kan je helpen dat gedachtenpatroon te doorbreken.
woensdag 21 oktober 2015 om 11:09
Lastig hoor... Inderdaad een voorgerecht bestellen. En als je alleen een bord met bijv. vlees en garnering krijgt (met aardappelen en groenten in aparte schaaltjes), is het misschien ook wel makkelijker?
Enne... Nooit naar Amerika gaan . Ik ben een grote eter, maar van die porties daar zakt zelfs bij mij de moed in de schoenen...
Enne... Nooit naar Amerika gaan . Ik ben een grote eter, maar van die porties daar zakt zelfs bij mij de moed in de schoenen...
Winter is coming...
woensdag 21 oktober 2015 om 11:13
Ik denk dat je idd naar een psycholoog moet. Hier is echt iets aan te doen! Print je openingspost uit, neem hem mee naar de huisarts en laat je doorverwijzen. Een pscyholoog kan je goede handvatten geven om ervoor te zorgen dat je hier beter mee leert omgaan en uiteindelijk overheen komt. Gun het jezelf!
Succes en sterkte!
Succes en sterkte!
