Gezondheid
alle pijlers
Hele erge zorgen over vader :(
dinsdag 5 juni 2012 om 22:06
Pfft, ik ben een beetje warrig, sorry.
Situatie is als volgt, mijn ouders zijn 3 jaar geleden gescheiden tot grote woede van mijn vader. Door allemaal omstandigheden en doordat het niet goed met hem ging en ook niet met mij (en al helemaal niet de combinatie van ons in een kamer) hebben we de laatste tijd weinig contact gehad. Mijn zusjes hebben ook amper contact gehad sinds een heftige ruzie begin vorig jaar.
Mijn vader is een moeilijk man, hoewel ik moet toegeven dat ik ook niet de makkelijkste ben. Ik heb hem wel gemist dus ik heb besloten het weet te proberen.
Vorige week dinsdag voor het eerst in tijden weer geweest, samen met mijn jongste zusje superleuk..
Donderdag ging zusje alleen en kwam overstuur terug, hij deed raar, hij hehaalde veel, luisterde niet goed en ze is vrij snel weggegaan. Allemaal rare mailtjes en smsjes enzo volgde.
Dus ik belde om te vragen wat er was en hij was zooo warrig. Woorden vergeten, omdraaien, niet meer weten wat hij wilde zeggen. Meteen dingen vergeten nadat ik het zei.. En opeens huilen. Ik dacht dat hij 'gewoon' een hypo (Diabetes) had maar was er toch wel van geschrokken.. Beloofd dat ik woensdag (morgen) kwam eten.
Krijg mijn zus vandaag een sms van de beste vriend van vader, die we al 3/4 jaar niet gezien hebben. Of hij even mag bellen. Zusje vond het eng en ik heb opgenomen. Vriend was helemaal overstuur en vroeg of mijn zusje wel ECHT langsgeweest was op donderdag. Nogal een rare vraag maar wat blijkt.. Paps heeft woensdag vreselijke hoofdpijn gehad, zo erg dat hij z'n vriend huilend opbelde. Daarna is hij raar gaan doen.
Dingen herhalen, dingen vergeten, dingen van een paar weken terug vertellen en ook echt herinneren alsof het gister gebeurt was.. Liet z'n voordeur wagenwijd open staan als ie wegging, had geen eten in huis, .. Kortom; paniek.
Of ik alsjeblieft wilde vragen en proberen dat hij naar de dokter gaat (Zo koppig als een versteende ezel.)
Dus. Dit is de 2e keer in een paar maanden tijd dat ik hem zie en ik heb geen idee wat ik kan verwachten. En ik heb ook geen idee wat er aan de hand is.. Eerste dingen die mij te binnen schoten zijn hersentumor of hersenbloeding..
Eerlijk gezegd ben ik heel erg bang dat ik 'te lang gewacht' heb met contact zoeken en dat het nu helemaal mis is, dat ik nooit meer m'n oude papa terug krijg. Hij was al niet zo gezond en nu dit.. Ik ben echt eigenlijk heel bang voor morgen.
Heb al besloten dat als hij echt weigerd een arts te bezoeken en echt raar doet dat ik de HAP ga bellen maar vraag me af of ik nog meer kan doen? Ben het een beetje kwijt eerlijk gezegd.
Sorry voor dit superwazige verhaal.
Situatie is als volgt, mijn ouders zijn 3 jaar geleden gescheiden tot grote woede van mijn vader. Door allemaal omstandigheden en doordat het niet goed met hem ging en ook niet met mij (en al helemaal niet de combinatie van ons in een kamer) hebben we de laatste tijd weinig contact gehad. Mijn zusjes hebben ook amper contact gehad sinds een heftige ruzie begin vorig jaar.
Mijn vader is een moeilijk man, hoewel ik moet toegeven dat ik ook niet de makkelijkste ben. Ik heb hem wel gemist dus ik heb besloten het weet te proberen.
Vorige week dinsdag voor het eerst in tijden weer geweest, samen met mijn jongste zusje superleuk..
Donderdag ging zusje alleen en kwam overstuur terug, hij deed raar, hij hehaalde veel, luisterde niet goed en ze is vrij snel weggegaan. Allemaal rare mailtjes en smsjes enzo volgde.
Dus ik belde om te vragen wat er was en hij was zooo warrig. Woorden vergeten, omdraaien, niet meer weten wat hij wilde zeggen. Meteen dingen vergeten nadat ik het zei.. En opeens huilen. Ik dacht dat hij 'gewoon' een hypo (Diabetes) had maar was er toch wel van geschrokken.. Beloofd dat ik woensdag (morgen) kwam eten.
Krijg mijn zus vandaag een sms van de beste vriend van vader, die we al 3/4 jaar niet gezien hebben. Of hij even mag bellen. Zusje vond het eng en ik heb opgenomen. Vriend was helemaal overstuur en vroeg of mijn zusje wel ECHT langsgeweest was op donderdag. Nogal een rare vraag maar wat blijkt.. Paps heeft woensdag vreselijke hoofdpijn gehad, zo erg dat hij z'n vriend huilend opbelde. Daarna is hij raar gaan doen.
Dingen herhalen, dingen vergeten, dingen van een paar weken terug vertellen en ook echt herinneren alsof het gister gebeurt was.. Liet z'n voordeur wagenwijd open staan als ie wegging, had geen eten in huis, .. Kortom; paniek.
Of ik alsjeblieft wilde vragen en proberen dat hij naar de dokter gaat (Zo koppig als een versteende ezel.)
Dus. Dit is de 2e keer in een paar maanden tijd dat ik hem zie en ik heb geen idee wat ik kan verwachten. En ik heb ook geen idee wat er aan de hand is.. Eerste dingen die mij te binnen schoten zijn hersentumor of hersenbloeding..
Eerlijk gezegd ben ik heel erg bang dat ik 'te lang gewacht' heb met contact zoeken en dat het nu helemaal mis is, dat ik nooit meer m'n oude papa terug krijg. Hij was al niet zo gezond en nu dit.. Ik ben echt eigenlijk heel bang voor morgen.
Heb al besloten dat als hij echt weigerd een arts te bezoeken en echt raar doet dat ik de HAP ga bellen maar vraag me af of ik nog meer kan doen? Ben het een beetje kwijt eerlijk gezegd.
Sorry voor dit superwazige verhaal.
dinsdag 5 juni 2012 om 22:30
Ik wist dus niet dat dit gebeurt was he, hoorde het vanavond pas. Ik schreef zijn gedag af als een hypo, die hij (te) regelmatig had en ook vaak aanleiding van onze ruzies was. Daardoor durfde ik er toen ook niet z ogoed over te beginne, juist omdat ik wel contact wil en dat niet al binnen een week verloren wilde laten gaan.
dinsdag 5 juni 2012 om 22:34
quote:koettie schreef op 05 juni 2012 @ 22:27:
Net even gebeld, heb geen auto en zit aan tramadol dus.ook niet helder.
Ik heb eerlijk gezegd dat ik me heel erg zorgen maakte en langs wilde komen als dat nodig was. Hij klonk weer goed, vrolijk, sprak duidelijk en kon alles weer goed onder woorden brengen. Hele opluchting. Hij kon alleen zn pincode niet herinneren maar hij zei dat hij niet naar de dokter wilde, maar het zou doen voor mij.
Pffrrt. Ik had gewoon meteen moeten bellen met.mn stomme kpp ipv een topic open. Vondhet alleen doodeng, straks hadden we meteen weer ruzie en dat wilde ik juist voorkomen. Ha morgenochtend heen en zorgen dat hij een afspraak maakt en kijken of ik dan ool meemag van hem. Voor het geval hij het zegt maar niet ga at, zou niet de eerste keer zijn.
Ik kan me voorstellen dat je het eng vindt. Er speelt natuurlijk van alles door elkaar: je maakt je zorgen over je vader, maar je hebt hem ook een tijd weinig gezien, dat zal niet voor niets zijn.
Ik zou meegaan naar de huisarts als het enigszins lukt. Als hij bij vlagen warrig is, kan hij dat waarschijnlijk ook niet goed navertellen. Zit hij bij de huisarts: ja ik heb hoofdpijn en ik moest komen van mijn dochter, denkt die huisarts ook, ja, ik heb ook wel eens hoofdpijn.
Sterkte ermee.
Net even gebeld, heb geen auto en zit aan tramadol dus.ook niet helder.
Ik heb eerlijk gezegd dat ik me heel erg zorgen maakte en langs wilde komen als dat nodig was. Hij klonk weer goed, vrolijk, sprak duidelijk en kon alles weer goed onder woorden brengen. Hele opluchting. Hij kon alleen zn pincode niet herinneren maar hij zei dat hij niet naar de dokter wilde, maar het zou doen voor mij.
Pffrrt. Ik had gewoon meteen moeten bellen met.mn stomme kpp ipv een topic open. Vondhet alleen doodeng, straks hadden we meteen weer ruzie en dat wilde ik juist voorkomen. Ha morgenochtend heen en zorgen dat hij een afspraak maakt en kijken of ik dan ool meemag van hem. Voor het geval hij het zegt maar niet ga at, zou niet de eerste keer zijn.
Ik kan me voorstellen dat je het eng vindt. Er speelt natuurlijk van alles door elkaar: je maakt je zorgen over je vader, maar je hebt hem ook een tijd weinig gezien, dat zal niet voor niets zijn.
Ik zou meegaan naar de huisarts als het enigszins lukt. Als hij bij vlagen warrig is, kan hij dat waarschijnlijk ook niet goed navertellen. Zit hij bij de huisarts: ja ik heb hoofdpijn en ik moest komen van mijn dochter, denkt die huisarts ook, ja, ik heb ook wel eens hoofdpijn.
Sterkte ermee.
dinsdag 5 juni 2012 om 22:35
Ik zou alleen niet weten hoe ik dat nu moet doen.. Nu 112 bellen lijkt me niet de oplossing, ik had het idee via de telefoon dat alles wel weer normaal ging. Iig qua praten, denken en verbanden leggen. Verder heb ik totaal geen zicht op de situatie. Ook nog die vriend proberen te bellen maar die krijg ik niet te pakken..
Had aan de telefoon al gezegd dat ik liever heb dat hij naar het ziekenhuis ging maar hij wil niet en ik kan niet binnen nu en een uur daar zijn en daarbij kan ik amper lopen van de pijn op dit moment. (Morgen misschien ook niet maar dat is een probeem voor morgen). Ik ga morgen meteen en ook nog die vriend proberen te bereiken!
Had aan de telefoon al gezegd dat ik liever heb dat hij naar het ziekenhuis ging maar hij wil niet en ik kan niet binnen nu en een uur daar zijn en daarbij kan ik amper lopen van de pijn op dit moment. (Morgen misschien ook niet maar dat is een probeem voor morgen). Ik ga morgen meteen en ook nog die vriend proberen te bereiken!
dinsdag 5 juni 2012 om 22:36
quote:vosje78 schreef op 05 juni 2012 @ 22:34:
[...]
Ik kan me voorstellen dat je het eng vindt. Er speelt natuurlijk van alles door elkaar: je maakt je zorgen over je vader, maar je hebt hem ook een tijd weinig gezien, dat zal niet voor niets zijn.
Ik zou meegaan naar de huisarts als het enigszins lukt. Als hij bij vlagen warrig is, kan hij dat waarschijnlijk ook niet goed navertellen. Zit hij bij de huisarts: ja ik heb hoofdpijn en ik moest komen van mijn dochter, denkt die huisarts ook, ja, ik heb ook wel eens hoofdpijn.
Sterkte ermee.
Ja, zo is het precies eigenlijk. Ik heb hem echt een jaar niet echt gesproken, anders dan een mailtje dat ik nog leef.. Dus het is allemaal zo nieuw en meteen dit en ik wil niet weer ruzie hebben, net nu we weer contact hebben. Pfft, lekker verwarrend ook allemaal.
Edit: Net was hij iig niet meer warrig. Niet te merken aan de telefoon in ieder geval,
[...]
Ik kan me voorstellen dat je het eng vindt. Er speelt natuurlijk van alles door elkaar: je maakt je zorgen over je vader, maar je hebt hem ook een tijd weinig gezien, dat zal niet voor niets zijn.
Ik zou meegaan naar de huisarts als het enigszins lukt. Als hij bij vlagen warrig is, kan hij dat waarschijnlijk ook niet goed navertellen. Zit hij bij de huisarts: ja ik heb hoofdpijn en ik moest komen van mijn dochter, denkt die huisarts ook, ja, ik heb ook wel eens hoofdpijn.
Sterkte ermee.
Ja, zo is het precies eigenlijk. Ik heb hem echt een jaar niet echt gesproken, anders dan een mailtje dat ik nog leef.. Dus het is allemaal zo nieuw en meteen dit en ik wil niet weer ruzie hebben, net nu we weer contact hebben. Pfft, lekker verwarrend ook allemaal.
Edit: Net was hij iig niet meer warrig. Niet te merken aan de telefoon in ieder geval,
dinsdag 5 juni 2012 om 22:40
Ja. Alsin, dan wordt hij ook heel boos en dan kan ik er gif op innemen dat we weer geen contact hebben. Het is een hele trotse man die hulp als zwakte ziet, en als ik dan zonder zijn toestemming de HAP op hem afstuur.. Dan zijn de rapen gaar.
Edit:
het is echt een hele lastige situatie ook tussen ons. Veel ruzie, soms geweld soms.. Ik kan het niet zo 1,2,3 uitleggen.
Edit:
het is echt een hele lastige situatie ook tussen ons. Veel ruzie, soms geweld soms.. Ik kan het niet zo 1,2,3 uitleggen.
dinsdag 5 juni 2012 om 22:45
k heb die vriend gesmst en ingesproken of hij me wilt bellen zodra hij het leest/hoort, ook al is het midden in de nacht. Was zo verrast door dat telefoontje dat ik ook niet echt vragen gesteld heb (stomstom!) en naja. Dat ik nog even met hem wil praten en overleggen. Ik heb sommige vragen van hier ook opgeschreven; of hij nog veel drinkt, of hij de laatste tijd wel goed insuline spoot, of hij depressief of psygisch iets heeft wat hij gemerkt heeft.. Hij heeft niets gezegd in die trant dus ik weet het niet. Confronterend dat ik dat zelf allemaal niet weet. Heel erg bedankt voor jullie berichtjes en gerichte vragen!
Ik ga nu even proberen te slapen en hou jullie op de hoogte.
Ik ga nu even proberen te slapen en hou jullie op de hoogte.
dinsdag 5 juni 2012 om 22:46
Mijn vader was ook woest na zijn drie hersenbloedingen achter elkaar. Hij heeft weken lang alleen maar gevloekt. De artsen zeiden dat dat door de bloedingen kwam, maar ik wist wel beter. Als hij ziekenhuis hoort valt hij zowat al flauw.
Ruil hem in voor een ED! Veilig en warm. Dat is wat je nodig hebt!
dinsdag 5 juni 2012 om 22:48
quote:koettie schreef op 05 juni 2012 @ 22:40:
Ja. Alsin, dan wordt hij ook heel boos en dan kan ik er gif op innemen dat we weer geen contact hebben. Het is een hele trotse man die hulp als zwakte ziet, en als ik dan zonder zijn toestemming de HAP op hem afstuur.. Dan zijn de rapen gaar.
Edit:
het is echt een hele lastige situatie ook tussen ons. Veel ruzie, soms geweld soms.. Ik kan het niet zo 1,2,3 uitleggen.
Oke. Maar hij wil dus wel naar de huisarts voor jou? Wil hij ook met jou samen naar de huisarts? Begrijpt hij ook dat jij je zorgen maakt, of wordt hij alleen boos?
Weet je wie zijn huisarts is? De huisarts heeft beroepsgeheim, dus je kunt niet echt overleggen (de huisarts mag niet zeggen of hij al eens met deze klachten geweest is, bijvoorbeeld), maar je kunt wel zeggen wat je te zeggen hebt en dan kan de huisarts daar mee doen wat hij nodig acht.
Lastig hoor. Als je hem nu iets opdringt wat hij vervolgens niet doet en hij wil daarna geen contact meer met je, ben je verder van huis...
Ja. Alsin, dan wordt hij ook heel boos en dan kan ik er gif op innemen dat we weer geen contact hebben. Het is een hele trotse man die hulp als zwakte ziet, en als ik dan zonder zijn toestemming de HAP op hem afstuur.. Dan zijn de rapen gaar.
Edit:
het is echt een hele lastige situatie ook tussen ons. Veel ruzie, soms geweld soms.. Ik kan het niet zo 1,2,3 uitleggen.
Oke. Maar hij wil dus wel naar de huisarts voor jou? Wil hij ook met jou samen naar de huisarts? Begrijpt hij ook dat jij je zorgen maakt, of wordt hij alleen boos?
Weet je wie zijn huisarts is? De huisarts heeft beroepsgeheim, dus je kunt niet echt overleggen (de huisarts mag niet zeggen of hij al eens met deze klachten geweest is, bijvoorbeeld), maar je kunt wel zeggen wat je te zeggen hebt en dan kan de huisarts daar mee doen wat hij nodig acht.
Lastig hoor. Als je hem nu iets opdringt wat hij vervolgens niet doet en hij wil daarna geen contact meer met je, ben je verder van huis...
dinsdag 5 juni 2012 om 22:52
dinsdag 5 juni 2012 om 23:45
Na het lezen van je OP moest ik gelijk denken aan hoe mijn moeder was na haar 1ste TIA. Ze was onwel geworden, had hoofdpijn, maar ze had ook te weinig gegeten, bla bla... Daarna begon ze te vloeken als een bootwerker en was ook heel emotioneel. Heel eerlijk, ik dacht dat ze weer aan de drank was. Ik wilde vragen aan een familielid om bij haar langs te gaan. (wij wonen ver van elkaar af) Dat hoefde niet meer, het familielid belde mij dat mijn moeder in het ziekenhuis lag met een TIA, wat later de 2e bleek te zijn. Dit keer kon ze niet meer praten en had ze een "hangende" gezichtshelft.
Het heeft ruim 9 maanden intern revalideren gekost om weer voor zichzelf te kunnen zorgen (met wat hulp). En echt mijn oude moeder wordt ze nooit meer, ze is een ander persoon geworden.
Ik zeg niet dat er zoiets met je vader aan de hand is, maar er gingen toch alarmbellen af. Vandaar mijn verhaal en zorgen, ik ben meer een meelezer dan een poster. Ik zou toch bellen naar de HAP en je verhaal doen. Zij weten dan wel of je vader moet komen. Succes en sterkte!
Het heeft ruim 9 maanden intern revalideren gekost om weer voor zichzelf te kunnen zorgen (met wat hulp). En echt mijn oude moeder wordt ze nooit meer, ze is een ander persoon geworden.
Ik zeg niet dat er zoiets met je vader aan de hand is, maar er gingen toch alarmbellen af. Vandaar mijn verhaal en zorgen, ik ben meer een meelezer dan een poster. Ik zou toch bellen naar de HAP en je verhaal doen. Zij weten dan wel of je vader moet komen. Succes en sterkte!
woensdag 6 juni 2012 om 19:38
Nou. Even update. Hij doet weer normaal, praat goed, kijk helder uit zn ogen en dergelije. Geen verward gedoe meer. Hij heeft het enkel wel over vreselijke hoofdpijn en dat hij twee dagen 'kwijt' is. Volgens hem donderdag en vrijdag, volgens die vriend was dat woensdag en donderdag. Geen idee wie er nou gelijk heeft. Ik 'mag' er ook niet op ingaan, dan wordt hij pissign hij weet sommige waxhtwoorden niet meer, onderandere internetbankeren niet meer. Pincode weer wel. Verder, nouja die gaat niet naar de dokter.. 'die kan er toch niets aan doen blabla er is niet te.checken en het boeit allemaal niet.' Gezegd dat het mij WEL boeit, dat ik me zorgen maak, wil dat hij zich laat checken maar wilt er nieta van horen. hij wilt ook biet zeggen welke huisarts ie heeft..
Verder komt ie wel 'normaal' over enzo. Ik denk morgen toch maar bellen naar de huisarts die ik vermoed die hij heeft
Verder komt ie wel 'normaal' over enzo. Ik denk morgen toch maar bellen naar de huisarts die ik vermoed die hij heeft
donderdag 7 juni 2012 om 18:01
Ik heb die vriend vandaag gebeld en de situatie even uitgelegd. Hij was het met me eens dat het een koppige vent is maar we hem niet kunnen dwingen. Helaas in dit geval.
Ik heb zijn (vermoedelijke) huisarts gebeld maar die is op vakantie tot de 11e. Dus de 12e meteen maar bellen.
Die vriend is er vandaag en afgesproken dat als het nu weer gebeurt of hij weer warrig is ofzo hij de HAP belt of als het echt erg is 112.
Pfft, koppige vent..
Ik heb zijn (vermoedelijke) huisarts gebeld maar die is op vakantie tot de 11e. Dus de 12e meteen maar bellen.
Die vriend is er vandaag en afgesproken dat als het nu weer gebeurt of hij weer warrig is ofzo hij de HAP belt of als het echt erg is 112.
Pfft, koppige vent..
zondag 10 juni 2012 om 19:43
Update.
Vriend van paps belde net, hij doet weer normaal, is helder en kan zich weer wat herinneren. Afgesproken dat hij morgen zijn HA belt omdat hij een beter zicht op de situatie heeft. Samen uitgevonden wie zijn huisarts is. Hij kende enkel de straat waar zijn HA zat en de naam die ik had klopte daarmee.
Vriend van paps belde net, hij doet weer normaal, is helder en kan zich weer wat herinneren. Afgesproken dat hij morgen zijn HA belt omdat hij een beter zicht op de situatie heeft. Samen uitgevonden wie zijn huisarts is. Hij kende enkel de straat waar zijn HA zat en de naam die ik had klopte daarmee.
zaterdag 29 december 2012 om 02:41
Oke, al van een tijd terug maar toch even uppen.
Ik heb weer redelijk normaal contact met hem en ga regelmatig langs. Soms wel tot 100 tellen maar als we ons alle twee inhouden gaat het nog en zo niet dan zeg ik gewoon dat ik geen ruzie wil en dan gaat het. Relatie is weer goed opweg dus. Heel erg fijn!
Maar. Er is natuurlijk een maar. Na die aanval ging alles eigenlijk prima en ik durfde toch niet helemaal de huisarts te bellen. Niet gedaan dus. Stom misschien maar goed.. So be it. Inmiddels is hij verhuist naar een leuker huisje met wat contact met mensen uit de buurt, dus met hem gaat het ook een stuk beter. Maar maar maar.. Hij is vergeetachtig. Eerst viel het eigenlijk niet op en dingen als zijn sleutels vergeet hij ook niet. Het zijn eigenlijk vooral dingen van vroeger die hij niet meer weet. Compleet vergeten of een hele andere versie dan die ik of mn zusjes voor ogen hadden.
Voorbeeld, ik ben ooit, toen ik net 15 was opgepak. Meegesleept door vriednen en affijn, mijn ouders kwamen mij halen van het politiebureau. Natuurlijk heeel erg boos en begrijpelijk. Heb nog een knal gehad en maaanden huisarrest en gedoe (terecht ook). Nu kwam het daar laatst op, weet niet meer precies hoe. Maar hij was helemaal verbaast dat ik ooit opgepakt ben. Hij was ook echt oprecht bóós dat hij dat niet wist, dat die "Trut van een moeder van je!!" dat nooit aan hem verteld had. En ik ben daar heel erg van geschrokken eigenlijk. En sindsdien ook aan het opletten, recente dingen weet hij prima, hij zoekt niet naar namen of worden en verder is alles op orde. Maa over het verleden is hij in de war en gooit hij alles op mijn moeder. Ga binnenkort bij hem in de buur wonen en me ook inschrijven bij zijn huisarts en het daar dan toch maar over hebben..
Weet niet precies waarom ik het opschrijf, zat me gewoon even dwars
Ik heb weer redelijk normaal contact met hem en ga regelmatig langs. Soms wel tot 100 tellen maar als we ons alle twee inhouden gaat het nog en zo niet dan zeg ik gewoon dat ik geen ruzie wil en dan gaat het. Relatie is weer goed opweg dus. Heel erg fijn!
Maar. Er is natuurlijk een maar. Na die aanval ging alles eigenlijk prima en ik durfde toch niet helemaal de huisarts te bellen. Niet gedaan dus. Stom misschien maar goed.. So be it. Inmiddels is hij verhuist naar een leuker huisje met wat contact met mensen uit de buurt, dus met hem gaat het ook een stuk beter. Maar maar maar.. Hij is vergeetachtig. Eerst viel het eigenlijk niet op en dingen als zijn sleutels vergeet hij ook niet. Het zijn eigenlijk vooral dingen van vroeger die hij niet meer weet. Compleet vergeten of een hele andere versie dan die ik of mn zusjes voor ogen hadden.
Voorbeeld, ik ben ooit, toen ik net 15 was opgepak. Meegesleept door vriednen en affijn, mijn ouders kwamen mij halen van het politiebureau. Natuurlijk heeel erg boos en begrijpelijk. Heb nog een knal gehad en maaanden huisarrest en gedoe (terecht ook). Nu kwam het daar laatst op, weet niet meer precies hoe. Maar hij was helemaal verbaast dat ik ooit opgepakt ben. Hij was ook echt oprecht bóós dat hij dat niet wist, dat die "Trut van een moeder van je!!" dat nooit aan hem verteld had. En ik ben daar heel erg van geschrokken eigenlijk. En sindsdien ook aan het opletten, recente dingen weet hij prima, hij zoekt niet naar namen of worden en verder is alles op orde. Maa over het verleden is hij in de war en gooit hij alles op mijn moeder. Ga binnenkort bij hem in de buur wonen en me ook inschrijven bij zijn huisarts en het daar dan toch maar over hebben..
Weet niet precies waarom ik het opschrijf, zat me gewoon even dwars
zaterdag 29 december 2012 om 15:54
vreemd koetie. Bij dementie achtige dingen is het juist het korte termijn geheugen, de latere dingen die mensen vergeten. Ze weten nog wel wanneer ze geboren zijn, maar niet meer hou oud omdat ze de datum niet weten. Zeker niet verkeerd om het eens bij de huisarts na te vragen.
En ik vind het altijd wel leuk, een update.
En ik vind het altijd wel leuk, een update.
