Gezondheid
alle pijlers
Hoe om te gaan met ouders die je te dik vinden
zondag 14 november 2010 om 01:25
Bluuuugh, moet even van me afschrijven hoor.
Ik ben tot ongeveer 3 jaar terug altijd heel dun geweest. Op dit moment weeg ik 74 kilo met 1.70, maar heb zo'n 16 kilo minder gewogen.
Daar waar ik in eerste instantie enorm blij was dat ik eindelijk aankwam en zo rond mijn 18e eindelijk vrouwelijke vormen kreeg, besef ik mij dondersgoed dat het nu wel moet stoppen. Ik heb nu volgens mij nog net een gezond BMI, en met maat 40 van onder en 36(soms38) van boven (alles zit op heupen, billen en bovenbenen en een beetje op mn borsten). Tsja, ik moet eerlijk zeggen, ik heb het druk en eet niet altijd even gezond. Geef ik eerlijk toe.
Echter, mijn moeder laat geen moment onverlet om dit te zeggen. Komen ze tien minuten geleden thuis van een bezoek aan vrienden, vertelt ze dat haar vriendin had gevraagd of ik nog zo dun was. Let wel, ik heb die dame dus vijf jaar niet gezien. Haar man heb ik recentelijk nog gezien, en die gaf dus aan dat dat niet zo was. Dit kwam allemaal in antwoord naar mijn vraag hoe het met hun vrienden ging...
Ook als ik dus zoals nu een weekendje of dagje thuis ben, wordt er altijd gevraagd of ik al eens aan het lijnen ben, wordt er naar alles wat ik eet gekeken, dat mijn benen nu wel erg dik worden, etc, etc etc.
Vanavond heb ik heel rustig gezegd dat ik jammer vind dat dit elke keer zo benadrukt wordt. Opzich was de reactie van mijn moeder prima, ze zei dat ze het niet meer zou doen maar zich wel zorgen maakte.
Maar ik voel me er mooi kut onder. Jarenlang heb ik me onzeker gevoeld omdat ik me erg dun voelde. Mensen vroegen regelmatig of ik wel genoeg at, of ik geen anorexia had e.d. Nu ben ik eindelijk aangekomen, voel ik me eindelijk sexy, zit ik veel beter in mijn vel, krijg ik dit... Ik heb voor mijn gevoel zo langzamerhand een compleet verstoord zelfbeeld, en vind het lastig in te schatten wat nou normaal is qua bouw. Mensen die me niet kennen van vroeger, die vragen zich in hemelsnaam af waarom ik lijn, terwijl mijn ouders me blijkbaar echt dik vinden.
Tsja, ik moet het gewoon even van me af schrijven. En ja, ik wil op termijn ongeveer 5 a 6 kilo kwijt. Nou ja, eigenlijk 8 want ik wil terug naar de 65, maar dat lijkt me nu in mijn studententijd niet realistisch. Ik wil echter niet terug naar het graatmagere meisje wat ik vroeger was....
Hmpf. Ik baal gewoon even. En ik vraag me af wat ik moet doen als mijn moeder er alsnog op doorgaat. Vooral omdat ik merk dat als er zo over gezeken wordt, ik juist een extra koekje pak... Wat helemaal stom is, ik wil namelijk wel wat kwijt. Wat te doen als het weer gebeurt?
Ik ben tot ongeveer 3 jaar terug altijd heel dun geweest. Op dit moment weeg ik 74 kilo met 1.70, maar heb zo'n 16 kilo minder gewogen.
Daar waar ik in eerste instantie enorm blij was dat ik eindelijk aankwam en zo rond mijn 18e eindelijk vrouwelijke vormen kreeg, besef ik mij dondersgoed dat het nu wel moet stoppen. Ik heb nu volgens mij nog net een gezond BMI, en met maat 40 van onder en 36(soms38) van boven (alles zit op heupen, billen en bovenbenen en een beetje op mn borsten). Tsja, ik moet eerlijk zeggen, ik heb het druk en eet niet altijd even gezond. Geef ik eerlijk toe.
Echter, mijn moeder laat geen moment onverlet om dit te zeggen. Komen ze tien minuten geleden thuis van een bezoek aan vrienden, vertelt ze dat haar vriendin had gevraagd of ik nog zo dun was. Let wel, ik heb die dame dus vijf jaar niet gezien. Haar man heb ik recentelijk nog gezien, en die gaf dus aan dat dat niet zo was. Dit kwam allemaal in antwoord naar mijn vraag hoe het met hun vrienden ging...
Ook als ik dus zoals nu een weekendje of dagje thuis ben, wordt er altijd gevraagd of ik al eens aan het lijnen ben, wordt er naar alles wat ik eet gekeken, dat mijn benen nu wel erg dik worden, etc, etc etc.
Vanavond heb ik heel rustig gezegd dat ik jammer vind dat dit elke keer zo benadrukt wordt. Opzich was de reactie van mijn moeder prima, ze zei dat ze het niet meer zou doen maar zich wel zorgen maakte.
Maar ik voel me er mooi kut onder. Jarenlang heb ik me onzeker gevoeld omdat ik me erg dun voelde. Mensen vroegen regelmatig of ik wel genoeg at, of ik geen anorexia had e.d. Nu ben ik eindelijk aangekomen, voel ik me eindelijk sexy, zit ik veel beter in mijn vel, krijg ik dit... Ik heb voor mijn gevoel zo langzamerhand een compleet verstoord zelfbeeld, en vind het lastig in te schatten wat nou normaal is qua bouw. Mensen die me niet kennen van vroeger, die vragen zich in hemelsnaam af waarom ik lijn, terwijl mijn ouders me blijkbaar echt dik vinden.
Tsja, ik moet het gewoon even van me af schrijven. En ja, ik wil op termijn ongeveer 5 a 6 kilo kwijt. Nou ja, eigenlijk 8 want ik wil terug naar de 65, maar dat lijkt me nu in mijn studententijd niet realistisch. Ik wil echter niet terug naar het graatmagere meisje wat ik vroeger was....
Hmpf. Ik baal gewoon even. En ik vraag me af wat ik moet doen als mijn moeder er alsnog op doorgaat. Vooral omdat ik merk dat als er zo over gezeken wordt, ik juist een extra koekje pak... Wat helemaal stom is, ik wil namelijk wel wat kwijt. Wat te doen als het weer gebeurt?
zondag 14 november 2010 om 01:31
Volgens mij ben je goed bezig, door op een rustige en nette manier te zeggen dat je het vervelend vindt als je ouders er steeds iets over zeggen. Dat zou ik vooral blijven doen. Misschien zelfs heel kinderachtig uitleggen wat het precies met je doet? B.v.: mam, als jij nu dit tegen mij zegt, dan voelt het als afwijzing / kritiek en dat zorgt ervoor dat ik me rot voel. Ik snap dat je je zorgen maakt maar deze opmerkingen helpen me niet.
Misschien kun je zelfs aangeven hoe je ouders je wel kunnen ondersteunen, of wat voor soort gedrag / opmerkingen je wel gewenst zou vinden.
Misschien kun je zelfs aangeven hoe je ouders je wel kunnen ondersteunen, of wat voor soort gedrag / opmerkingen je wel gewenst zou vinden.
zondag 14 november 2010 om 01:33
Meid, wat vervelend voor je!
ik ben nu iets lichter dan jou zelfde lengte, en snap helemaal waar je mee zit. je bent niet dik. je bent nu wat voller. en dat is volgens mij gezonder dan zo dun.
als jij je er nu goed bij voelt, en als je er tijd voor hebt weer bezig gaat, is het toch prima.
Wat je moeder betreft, leg haar uit dat jij je er nu beter bij voelt om iets voller te zijn. En dat je het vervelend vind als zij er over door gaat.
ik ben nu iets lichter dan jou zelfde lengte, en snap helemaal waar je mee zit. je bent niet dik. je bent nu wat voller. en dat is volgens mij gezonder dan zo dun.
als jij je er nu goed bij voelt, en als je er tijd voor hebt weer bezig gaat, is het toch prima.
Wat je moeder betreft, leg haar uit dat jij je er nu beter bij voelt om iets voller te zijn. En dat je het vervelend vind als zij er over door gaat.
zondag 14 november 2010 om 01:37
Jeetje zeg, dat is knap vervelend!! Ik had toch ook wel even een gesprekje met mijn ouders aangegaan hoor, als ik jou was. Even goed duidelijk maken, dat jij jezelf wel goed vind zoals je bent en hoopt dat je ouders je ook goed vinden zoals je bent!' Je bent niet te dik hoor. Wees blij met wie je bent!! Sterkte hoor!!
zondag 14 november 2010 om 01:39
@Teigera, dat is inderdaad wel een goede. Mocht het nog een keer voorkomen, zal ik dat inderdaad doen. En qua wat ik wel van ze wil op dit moment: niet zoveel op dit gebied. Dit is iets wat ik zelf moet doen. Hooguit een bijdrage voor een abo bij een zwembad of sportschool ;-p
@moeilijkenaam, thanks! Hart onder de riem heb ik soms even nodig. Ga dan echt twijfelen aan mezelf, of ik niet toch verkeerd denk en toch stiekem wel dik ben....
@moeilijkenaam, thanks! Hart onder de riem heb ik soms even nodig. Ga dan echt twijfelen aan mezelf, of ik niet toch verkeerd denk en toch stiekem wel dik ben....
zondag 14 november 2010 om 01:40
zondag 14 november 2010 om 01:44
Ik vind het herkenbaar! Ik was vroeger echt dun, maar vanaf ongeveer mijn 18e ben ik iets van 10-15 kilo aangekomen. Ik ben ook 1.70, ben ongeveer 5 kilo lichter dan jij.
Is het niet zo dat je ouders gewend zijn aan de magere jij, en nu moeten wennen aan je 'nieuwe figuur'? Die van mij maken soms ook weleens opmerkingen van 'we zagen pas nog oude foto's van je, en toen had je zó'n ander hoofd.' Dat vind ik ook echt niet leuk om te horen. Ook voor mezelf is het niet echt leuk, omdat ik dus eigenlijk altijd gewend was mager/slank te zijn. En m'n zusje is nog steeds erg slank, en dan zijn de vergelijkingen snel gemaakt....
Ach, bedenk maar dat het altijd nog erger kan. We wegen geen 100 kilo ofzo, dit is gewoon een best netjes gewicht, niet te dik, maar wel lekker rondingen! (Hoewel ik er stiekem ook eigenlijk wel 5-10 kilo af zou willen hoor...)
Is het niet zo dat je ouders gewend zijn aan de magere jij, en nu moeten wennen aan je 'nieuwe figuur'? Die van mij maken soms ook weleens opmerkingen van 'we zagen pas nog oude foto's van je, en toen had je zó'n ander hoofd.' Dat vind ik ook echt niet leuk om te horen. Ook voor mezelf is het niet echt leuk, omdat ik dus eigenlijk altijd gewend was mager/slank te zijn. En m'n zusje is nog steeds erg slank, en dan zijn de vergelijkingen snel gemaakt....
Ach, bedenk maar dat het altijd nog erger kan. We wegen geen 100 kilo ofzo, dit is gewoon een best netjes gewicht, niet te dik, maar wel lekker rondingen! (Hoewel ik er stiekem ook eigenlijk wel 5-10 kilo af zou willen hoor...)
zondag 14 november 2010 om 01:49
quote:Ste_ schreef op 14 november 2010 @ 01:44:
Ik vind het herkenbaar! Ik was vroeger echt dun, maar vanaf ongeveer mijn 18e ben ik iets van 10-15 kilo aangekomen. Ik ben ook 1.70, ben ongeveer 5 kilo lichter dan jij.
Is het niet zo dat je ouders gewend zijn aan de magere jij, en nu moeten wennen aan je 'nieuwe figuur'? Die van mij maken soms ook weleens opmerkingen van 'we zagen pas nog oude foto's van je, en toen had je zó'n ander hoofd.' Dat vind ik ook echt niet leuk om te horen. Ook voor mezelf is het niet echt leuk, omdat ik dus eigenlijk altijd gewend was mager/slank te zijn. En m'n zusje is nog steeds erg slank, en dan zijn de vergelijkingen snel gemaakt....
Ach, bedenk maar dat het altijd nog erger kan. We wegen geen 100 kilo ofzo, dit is gewoon een best netjes gewicht, niet te dik, maar wel lekker rondingen! (Hoewel ik er stiekem ook eigenlijk wel 5-10 kilo af zou willen hoor...)
Ik heb in ieder geval geen slank gebleven zusje Na ja, dat is het denk ik meer. Ik vond zelf mijn magere ikke niet zo mooi, dus ben er vrij snel aan gewend geraakt. En tsja, die paar kilo, die komen na de studententijd wel. Prima als ze moeten wennen, maar zij zijn de enige die met weemoed naar vroeger terugkijken... Mijn beste vriend zag laatst foto's van mij vroeger en vroeg zich af of ik nog steeds een eetstoornis had. Oeps. I like the new me much better....
Ach, het is vooral stom omdat je stiekem inderdaad wel weet dat ze een punt heeft, maar dat het op deze manier gewoon niet helpt.
Ik vind het herkenbaar! Ik was vroeger echt dun, maar vanaf ongeveer mijn 18e ben ik iets van 10-15 kilo aangekomen. Ik ben ook 1.70, ben ongeveer 5 kilo lichter dan jij.
Is het niet zo dat je ouders gewend zijn aan de magere jij, en nu moeten wennen aan je 'nieuwe figuur'? Die van mij maken soms ook weleens opmerkingen van 'we zagen pas nog oude foto's van je, en toen had je zó'n ander hoofd.' Dat vind ik ook echt niet leuk om te horen. Ook voor mezelf is het niet echt leuk, omdat ik dus eigenlijk altijd gewend was mager/slank te zijn. En m'n zusje is nog steeds erg slank, en dan zijn de vergelijkingen snel gemaakt....
Ach, bedenk maar dat het altijd nog erger kan. We wegen geen 100 kilo ofzo, dit is gewoon een best netjes gewicht, niet te dik, maar wel lekker rondingen! (Hoewel ik er stiekem ook eigenlijk wel 5-10 kilo af zou willen hoor...)
Ik heb in ieder geval geen slank gebleven zusje Na ja, dat is het denk ik meer. Ik vond zelf mijn magere ikke niet zo mooi, dus ben er vrij snel aan gewend geraakt. En tsja, die paar kilo, die komen na de studententijd wel. Prima als ze moeten wennen, maar zij zijn de enige die met weemoed naar vroeger terugkijken... Mijn beste vriend zag laatst foto's van mij vroeger en vroeg zich af of ik nog steeds een eetstoornis had. Oeps. I like the new me much better....
Ach, het is vooral stom omdat je stiekem inderdaad wel weet dat ze een punt heeft, maar dat het op deze manier gewoon niet helpt.
zondag 14 november 2010 om 01:53
Nou ja, goed dat je zelf in ieder geval tevreden bent met je figuur! (Daar had ik eerst even overheen gelezen)
Ik denk echt dat je ouders moeten wennen nu je niet meer mager bent. Ze zien je nu natuurlijk ook minder omdat je niet meer thuis woont, dus dan vallen die extra kilootjes voor hun ook extra op.
Ik denk echt dat je ouders moeten wennen nu je niet meer mager bent. Ze zien je nu natuurlijk ook minder omdat je niet meer thuis woont, dus dan vallen die extra kilootjes voor hun ook extra op.
zondag 14 november 2010 om 01:59
Wat vervelend dat je moeder dit soort opmerkingen maakt! Je moeder houdt vast onvoorwaardelijk van je maar dit soort opmerkingen knagen toch, dat snap ik heel goed. Mijn moeder maakt zich soms ook zorgen om mijn gewicht, ik ben ook steviger geworden de laatste paar jaar, maar zij zegt heel soms: ik maak me een beetje druk om je.... Verder zegt ze er gelukkig niks over maar zelfs dat kan ik eigenlijk van iedereen hebben behalve van haar.
Ik heb van die schoonouders en zo'n zwager :S ik was samen gaan wonen met mijn vriend... appartement op de 3e verdieping. Het aller eerste wat mijn schoonvader zei toen hij naar ons huisje kwam kijken: nou nou, vaak boodschappen doen en je wordt nog eens een slanke den... sorry, maar daar zit ik van mijn schoonvader echt niet op te wachten!
Gelukkig heb ik er zelf minder moeite mee. Natuurlijk zou er wat vanaf mogen (moeten) maar ik weet ook dat ik momenteel van alles doe en dat dat gewoon geen prioriteit heeft voor mij momenteel... dus het is mijn keuze en ik vind dat niemand daar commentaar op hoeft te hebben! Als je niks aardigs (constructiefs) kunt zeggen zeg dan liever niks en vooral: neem me gewoon zoals ik ben!
Hopelijk ziet je moeder het nu in en anders inderdaad gewoon duidelijk zijn... Het raakt je moeder vast om te horen dat ze haar dochter een vervelend gevoel geeft.
Ik heb van die schoonouders en zo'n zwager :S ik was samen gaan wonen met mijn vriend... appartement op de 3e verdieping. Het aller eerste wat mijn schoonvader zei toen hij naar ons huisje kwam kijken: nou nou, vaak boodschappen doen en je wordt nog eens een slanke den... sorry, maar daar zit ik van mijn schoonvader echt niet op te wachten!
Gelukkig heb ik er zelf minder moeite mee. Natuurlijk zou er wat vanaf mogen (moeten) maar ik weet ook dat ik momenteel van alles doe en dat dat gewoon geen prioriteit heeft voor mij momenteel... dus het is mijn keuze en ik vind dat niemand daar commentaar op hoeft te hebben! Als je niks aardigs (constructiefs) kunt zeggen zeg dan liever niks en vooral: neem me gewoon zoals ik ben!
Hopelijk ziet je moeder het nu in en anders inderdaad gewoon duidelijk zijn... Het raakt je moeder vast om te horen dat ze haar dochter een vervelend gevoel geeft.
zondag 14 november 2010 om 02:19
Hallo uc chick,ik heb daar echt een eetstoornis aan overgehouden,een superslanke verzorgde moeder,nooit methaar lijn bezig want slank van zichzelf..
Een slanke vader en skinny zusje(heb wel echt het figuur van vaders kant) stevig tot dik!!
Vroeger verstopte ze dr rolo,s en andere lekkere dingen voor ons,en vanaf mn 14e kreeg ik maaltijdrepen mee naar school!!!!!!!!!
Nou...iedereen kan begrijpen dat toen ik op mezelf ging ik helemaal los ging!
Met als gevolg dat ik zelfs nu jaaaaaaaaren later nog worstel met mn gewicht,altijd schuldig voelen als ik iets eet....dan weer periodes met schijt aan alles!!
ook aan mn moeder dus...alsof ik haar wilt terugpakken ofzo??
Heb haar nu laatst heeeeeel boos gezegd datals ze nog een keer zo afprijzend naar me kijkt ik klaar ben met haar!!
Ze schrok en zei dat ze het zo niet bedoelde maar gewoon
wil dat ik lekker mn (ruime) vel zit!!
Maar het is zo fucking kwetsend als jje ouders je niet accepteren zoals je bent!!
(of iig dat Gevoel krijgt)
Maar goed,hoop dat jij ook je moeder eens de waarheid vertelt!!
Sterkte ermee!
Een slanke vader en skinny zusje(heb wel echt het figuur van vaders kant) stevig tot dik!!
Vroeger verstopte ze dr rolo,s en andere lekkere dingen voor ons,en vanaf mn 14e kreeg ik maaltijdrepen mee naar school!!!!!!!!!
Nou...iedereen kan begrijpen dat toen ik op mezelf ging ik helemaal los ging!
Met als gevolg dat ik zelfs nu jaaaaaaaaren later nog worstel met mn gewicht,altijd schuldig voelen als ik iets eet....dan weer periodes met schijt aan alles!!
ook aan mn moeder dus...alsof ik haar wilt terugpakken ofzo??
Heb haar nu laatst heeeeeel boos gezegd datals ze nog een keer zo afprijzend naar me kijkt ik klaar ben met haar!!
Ze schrok en zei dat ze het zo niet bedoelde maar gewoon
wil dat ik lekker mn (ruime) vel zit!!
Maar het is zo fucking kwetsend als jje ouders je niet accepteren zoals je bent!!
(of iig dat Gevoel krijgt)
Maar goed,hoop dat jij ook je moeder eens de waarheid vertelt!!
Sterkte ermee!
zondag 14 november 2010 om 03:24
Wat vervelend!
Mijn moeder kan het ook niet laten om over mijn gewicht te beginnen. Ook ik was tot mijn 19e een sprietje. Ik had maatje 36 en die zat vaak nog te ruim. Nu heb ik maatje 46 en voel me een stuk fijner. Maar toch, vanaf het eerste grammetje (of eigenlijk er voor al) roept mijn moeder: Zou je dat wel eten? Als je dat eet ga je op Nicht en Nicht lijken (beide rond de 100kg) En nu 10 jaar later nogsteeds. "Goh als ik jou zie zie ik je nicht voor me op die leeftijd" En nog veel meer van die kut opmerkingen.
Nou moet ik niet beginnen over de zoveelste maaltijd die zij overslaat. De slechte eetgewoonten die zij heeft want dun zijn is heel erg! Ik weet half niet hoe zwaar zij het heeft, en ik moet al helemaal niet zeggen dat ze het zelf in de hand heeft (zoals ik volgens haar mijn dik zijn zelf doe) want dat is niet zo, en staat garant voor een jaar stilzwijgen van haar kant.
Ik heb mezelf aangeleerd om haar te negeren als het over mijn gewicht gaat. Opmerkingen terug maken als "tja als ik dun was geweest had dit jurkje/deze laarzen/deze blouse lang zo mooi niet gestaan als nu" of "mijn cup F zou niet te dragen wezen als ik maar 50kg woog mam" is wat ook nog wel eens werkt als ik het echt niet kan negeren.
Mijn moeder kan het ook niet laten om over mijn gewicht te beginnen. Ook ik was tot mijn 19e een sprietje. Ik had maatje 36 en die zat vaak nog te ruim. Nu heb ik maatje 46 en voel me een stuk fijner. Maar toch, vanaf het eerste grammetje (of eigenlijk er voor al) roept mijn moeder: Zou je dat wel eten? Als je dat eet ga je op Nicht en Nicht lijken (beide rond de 100kg) En nu 10 jaar later nogsteeds. "Goh als ik jou zie zie ik je nicht voor me op die leeftijd" En nog veel meer van die kut opmerkingen.
Nou moet ik niet beginnen over de zoveelste maaltijd die zij overslaat. De slechte eetgewoonten die zij heeft want dun zijn is heel erg! Ik weet half niet hoe zwaar zij het heeft, en ik moet al helemaal niet zeggen dat ze het zelf in de hand heeft (zoals ik volgens haar mijn dik zijn zelf doe) want dat is niet zo, en staat garant voor een jaar stilzwijgen van haar kant.
Ik heb mezelf aangeleerd om haar te negeren als het over mijn gewicht gaat. Opmerkingen terug maken als "tja als ik dun was geweest had dit jurkje/deze laarzen/deze blouse lang zo mooi niet gestaan als nu" of "mijn cup F zou niet te dragen wezen als ik maar 50kg woog mam" is wat ook nog wel eens werkt als ik het echt niet kan negeren.
zondag 14 november 2010 om 04:23
Het is een beetje mijn eigen verhaal wat ik hier lees.
Ik merkte zojuist hoe verschrikkelijk hoog dit mij ook wel niet zit; ik had hier eigenlijk een enorm verhaal geschreven over mijn situatie die vergelijkbaar is met de jouwe. In het kort kan ik melden dat ik al jaren niet meer met mijn moeder naar het strand durf, of mezelf in een korte broek laat zien. Ik heb boven 36 en onder 40, vroeger was ik echter overal 34.
Ik denk dat wat jij doet al heel goed is. Rustig aangeven dat je de opmerkingen niet leuk meer vind. Wel denk ik dat het belangrijk is om enige urgentie aan zulke opmerkingen te geven: laat weten dat die opmerkingen je echt hoog zitten maken.
Ik weet niet hoe dat bij jullie is maar mijn moeder stopte niet bij 'niet leuk'.
Dat is denk ik de enige zinnige tip die ik je kan geven. Schiet eens een keer uit, laat echt zien hoezeer het je kwetst, misschien dat ze dan inziet dat het niet nodig is om iemand, met gezond verstand, de hele tijd te gaan zitten wijzen op de mogelijke gevolgen van veel eten.
Ik merkte zojuist hoe verschrikkelijk hoog dit mij ook wel niet zit; ik had hier eigenlijk een enorm verhaal geschreven over mijn situatie die vergelijkbaar is met de jouwe. In het kort kan ik melden dat ik al jaren niet meer met mijn moeder naar het strand durf, of mezelf in een korte broek laat zien. Ik heb boven 36 en onder 40, vroeger was ik echter overal 34.
Ik denk dat wat jij doet al heel goed is. Rustig aangeven dat je de opmerkingen niet leuk meer vind. Wel denk ik dat het belangrijk is om enige urgentie aan zulke opmerkingen te geven: laat weten dat die opmerkingen je echt hoog zitten maken.
Ik weet niet hoe dat bij jullie is maar mijn moeder stopte niet bij 'niet leuk'.
Dat is denk ik de enige zinnige tip die ik je kan geven. Schiet eens een keer uit, laat echt zien hoezeer het je kwetst, misschien dat ze dan inziet dat het niet nodig is om iemand, met gezond verstand, de hele tijd te gaan zitten wijzen op de mogelijke gevolgen van veel eten.
zondag 14 november 2010 om 08:46
quote:Liezebetje schreef op 14 november 2010 @ 04:23:
(...) In het kort kan ik melden dat ik al jaren niet meer met mijn moeder naar het strand durf, of mezelf in een korte broek laat zien. Ik heb boven 36 en onder 40, vroeger was ik echter overal 34.
Meen je dat nou echt? Ik vind dat ECHT HEEL ERG. Buiten het feit dat 36 en 40 normale maten zijn, zijn het ook MOOIE maten. Ik vind het echt niet mooi als je bij iemand de botten ziet uitsteken.
(...) In het kort kan ik melden dat ik al jaren niet meer met mijn moeder naar het strand durf, of mezelf in een korte broek laat zien. Ik heb boven 36 en onder 40, vroeger was ik echter overal 34.
Meen je dat nou echt? Ik vind dat ECHT HEEL ERG. Buiten het feit dat 36 en 40 normale maten zijn, zijn het ook MOOIE maten. Ik vind het echt niet mooi als je bij iemand de botten ziet uitsteken.
zondag 14 november 2010 om 08:48
Heel vervelend om het zo vaak van je ouders terug te krijgen. Zij zouden ook moeten begrijpen dat je lichaam nu eenmaal verandert als het 'kinderlijke' eraf is.
Ik heb zo ongeveer dezelfde 'plotselinge' verandering meegemaakt. 1,70 en toen ik ging studeren woog ik 50 kilo. Ik at daarvoor ook al meer dan genoeg, sportte veel en omdat het toch nog een kinderlichaam was kwam ik niets aan. In mijn studententijd veranderde dat. In jaar 1, 10 kilo erbij en jaar 2 5 kilo. Nu, zo'n 13 jaar later heb ik er in de loop der jaren nog 5 kilo bij gesprokkeld. Die 50 kilo zou ik nooit meer willen wegen, dat past niet bij een volwassen lichaam, maar een paar jaar terug was het 65 kilo en dat was wel heel mooi.
Gelukkig hebben mijn broer en zus een soortgelijke verandering meegemaakt en zijn mijn ouders ook niet heel dun.
Die opmerkingen.....hopelijk zijn die nu verleden tijd en zo lang je redelijk gezond eet en af en toe sport, is het prima toch? Als jij je maar happy voelt!!!
Ik heb zo ongeveer dezelfde 'plotselinge' verandering meegemaakt. 1,70 en toen ik ging studeren woog ik 50 kilo. Ik at daarvoor ook al meer dan genoeg, sportte veel en omdat het toch nog een kinderlichaam was kwam ik niets aan. In mijn studententijd veranderde dat. In jaar 1, 10 kilo erbij en jaar 2 5 kilo. Nu, zo'n 13 jaar later heb ik er in de loop der jaren nog 5 kilo bij gesprokkeld. Die 50 kilo zou ik nooit meer willen wegen, dat past niet bij een volwassen lichaam, maar een paar jaar terug was het 65 kilo en dat was wel heel mooi.
Gelukkig hebben mijn broer en zus een soortgelijke verandering meegemaakt en zijn mijn ouders ook niet heel dun.
Die opmerkingen.....hopelijk zijn die nu verleden tijd en zo lang je redelijk gezond eet en af en toe sport, is het prima toch? Als jij je maar happy voelt!!!
zondag 14 november 2010 om 10:26
quote:UCchick1990 schreef op 14 november 2010 @ 01:25:
mijn moeder laat geen moment onverlet om dit te zeggen. Komen ze tien minuten geleden thuis van een bezoek aan vrienden, vertelt ze dat haar vriendin had gevraagd of ik nog zo dun was. Let wel, ik heb die dame dus vijf jaar niet gezien. Haar man heb ik recentelijk nog gezien, en die gaf dus aan dat dat niet zo was.
Ook als ik dus zoals nu een weekendje of dagje thuis ben, wordt er altijd gevraagd of ik al eens aan het lijnen ben, wordt er naar alles wat ik eet gekeken, dat mijn benen nu wel erg dik worden, etc, etc etc.
Vanavond heb ik heel rustig gezegd dat ik jammer vind dat dit elke keer zo benadrukt wordt. Opzich was de reactie van mijn moeder prima, ze zei dat ze het niet meer zou doen maar zich wel zorgen maakte.
Maar ik voel me er mooi kut onder. Jarenlang heb ik me onzeker gevoeld omdat ik me erg dun voelde. Mensen vroegen regelmatig of ik wel genoeg at, of ik geen anorexia had e.d. Nu ben ik eindelijk aangekomen, voel ik me eindelijk sexy, zit ik veel beter in mijn vel, krijg ik dit... Ik heb voor mijn gevoel zo langzamerhand een compleet verstoord zelfbeeld, en vind het lastig in te schatten wat nou normaal is qua bouw.
Hmpf. Ik baal gewoon even. En ik vraag me af wat ik moet doen als mijn moeder er alsnog op doorgaat.
Je geeft aan dat je vroeger heel erg onzeker was en dat je nu studeert en lekker in je vel zit.
Kan het zijn dat jouw moeder vroeger veel dingen voor jou bepaalde (een combinatie van haar dominantie en jouw onzekerheid)? En dat je nu zelfstandig je leven als student opbouwt en daardoor minder op je moeder leunt?
Ik kan me voorstellen dat je moeder baalt dat ze niet meer je leven kan bepalen, dat ze zelf niet de kansen heeft gehad om de leuke dingen doet die jij nu doet (studeren) of dat ze onzeker wordt over haar rol als moeder (ben ik nog wel nodig, nu UC chick zelf haar leven inricht).
Deze frustratie lijkt ze te uiten door steeds kritiek te leveren, zodat ze de vroegere dynamiek kan herstellen (onzekere UC chick en moeder die het beter weet).
Door je grenzen aan te geven op haar kritiek, ben je mi goed bezig om een volwassen gelijkwaardige relatie op te bouwen.
Misschien kun je met je moeder praten hoe zij het ervaart dat je studeert en de veranderingen die dat heeft voor jullie relatie.
mijn moeder laat geen moment onverlet om dit te zeggen. Komen ze tien minuten geleden thuis van een bezoek aan vrienden, vertelt ze dat haar vriendin had gevraagd of ik nog zo dun was. Let wel, ik heb die dame dus vijf jaar niet gezien. Haar man heb ik recentelijk nog gezien, en die gaf dus aan dat dat niet zo was.
Ook als ik dus zoals nu een weekendje of dagje thuis ben, wordt er altijd gevraagd of ik al eens aan het lijnen ben, wordt er naar alles wat ik eet gekeken, dat mijn benen nu wel erg dik worden, etc, etc etc.
Vanavond heb ik heel rustig gezegd dat ik jammer vind dat dit elke keer zo benadrukt wordt. Opzich was de reactie van mijn moeder prima, ze zei dat ze het niet meer zou doen maar zich wel zorgen maakte.
Maar ik voel me er mooi kut onder. Jarenlang heb ik me onzeker gevoeld omdat ik me erg dun voelde. Mensen vroegen regelmatig of ik wel genoeg at, of ik geen anorexia had e.d. Nu ben ik eindelijk aangekomen, voel ik me eindelijk sexy, zit ik veel beter in mijn vel, krijg ik dit... Ik heb voor mijn gevoel zo langzamerhand een compleet verstoord zelfbeeld, en vind het lastig in te schatten wat nou normaal is qua bouw.
Hmpf. Ik baal gewoon even. En ik vraag me af wat ik moet doen als mijn moeder er alsnog op doorgaat.
Je geeft aan dat je vroeger heel erg onzeker was en dat je nu studeert en lekker in je vel zit.
Kan het zijn dat jouw moeder vroeger veel dingen voor jou bepaalde (een combinatie van haar dominantie en jouw onzekerheid)? En dat je nu zelfstandig je leven als student opbouwt en daardoor minder op je moeder leunt?
Ik kan me voorstellen dat je moeder baalt dat ze niet meer je leven kan bepalen, dat ze zelf niet de kansen heeft gehad om de leuke dingen doet die jij nu doet (studeren) of dat ze onzeker wordt over haar rol als moeder (ben ik nog wel nodig, nu UC chick zelf haar leven inricht).
Deze frustratie lijkt ze te uiten door steeds kritiek te leveren, zodat ze de vroegere dynamiek kan herstellen (onzekere UC chick en moeder die het beter weet).
Door je grenzen aan te geven op haar kritiek, ben je mi goed bezig om een volwassen gelijkwaardige relatie op te bouwen.
Misschien kun je met je moeder praten hoe zij het ervaart dat je studeert en de veranderingen die dat heeft voor jullie relatie.
zondag 14 november 2010 om 10:27
Ik heb ook zo'n moeder. Wat heb je een dikke kont. Wat heb je een dikke pens. Wat heb je een onderkin gekregen zeg. Je moet afvallen. Hoe dik ben je nou wel niet. Vroeger was je zo lekker slank.
Ja, dat was ik ook. Maatje 36/38. Nu 40/42. Nou nou nou, wat ben ik toch dik... Ik ben ook 1.70 en weeg nu (deels door medicijnen) 75 kilo. Zo zwaar ben ik nog nooit geweest. Maar als ik van de Prednison af ben gaan de kilo's er ook weer af. En ik hoef geen 60 kilo meer te wegen. Dan ben ik ook altijd verkouden, heb het vaak koud. Ik voel me nu helemaal goed. Mijn vriend vind me geweldig lekker. Ik heb een lekker spekkie om in te knijpen
Je hebt héél goed op je moeder gereageerd. Blijf het ook zo doen mocht ze weer in dezelfde fout vervallen door weer over je gewicht te beginnen. Je bent helemaal niet te dik. Gewone maat hoor.
Jij voelt je er goed bij, hou dat alsjeblieft zo. Niet gaan twijfelen aan jezelf door iets wat je moeder vindt. JIJ moet met dit lichaam leven, zij niet. Als jij je sexy en lekker en mooi vind dan ben je juist supergoed bezig!
Ja, dat was ik ook. Maatje 36/38. Nu 40/42. Nou nou nou, wat ben ik toch dik... Ik ben ook 1.70 en weeg nu (deels door medicijnen) 75 kilo. Zo zwaar ben ik nog nooit geweest. Maar als ik van de Prednison af ben gaan de kilo's er ook weer af. En ik hoef geen 60 kilo meer te wegen. Dan ben ik ook altijd verkouden, heb het vaak koud. Ik voel me nu helemaal goed. Mijn vriend vind me geweldig lekker. Ik heb een lekker spekkie om in te knijpen
Je hebt héél goed op je moeder gereageerd. Blijf het ook zo doen mocht ze weer in dezelfde fout vervallen door weer over je gewicht te beginnen. Je bent helemaal niet te dik. Gewone maat hoor.
Jij voelt je er goed bij, hou dat alsjeblieft zo. Niet gaan twijfelen aan jezelf door iets wat je moeder vindt. JIJ moet met dit lichaam leven, zij niet. Als jij je sexy en lekker en mooi vind dan ben je juist supergoed bezig!
zondag 14 november 2010 om 10:35
quote:kusunum schreef op 14 november 2010 @ 03:24:
Wat vervelend!
Mijn moeder kan het ook niet laten om over mijn gewicht te beginnen. Ook ik was tot mijn 19e een sprietje. Ik had maatje 36 en die zat vaak nog te ruim. Nu heb ik maatje 46 en voel me een stuk fijner. Maar toch, vanaf het eerste grammetje (of eigenlijk er voor al) roept mijn moeder: Zou je dat wel eten? Als je dat eet ga je op Nicht en Nicht lijken (beide rond de 100kg) En nu 10 jaar later nogsteeds. "Goh als ik jou zie zie ik je nicht voor me op die leeftijd" En nog veel meer van die kut opmerkingen.
Nou moet ik niet beginnen over de zoveelste maaltijd die zij overslaat. De slechte eetgewoonten die zij heeft want dun zijn is heel erg! Ik weet half niet hoe zwaar zij het heeft, en ik moet al helemaal niet zeggen dat ze het zelf in de hand heeft (zoals ik volgens haar mijn dik zijn zelf doe) want dat is niet zo, en staat garant voor een jaar stilzwijgen van haar kant.Ik zou zeggen: gebruik deze wetenschap in je voordeel.
Wat vervelend!
Mijn moeder kan het ook niet laten om over mijn gewicht te beginnen. Ook ik was tot mijn 19e een sprietje. Ik had maatje 36 en die zat vaak nog te ruim. Nu heb ik maatje 46 en voel me een stuk fijner. Maar toch, vanaf het eerste grammetje (of eigenlijk er voor al) roept mijn moeder: Zou je dat wel eten? Als je dat eet ga je op Nicht en Nicht lijken (beide rond de 100kg) En nu 10 jaar later nogsteeds. "Goh als ik jou zie zie ik je nicht voor me op die leeftijd" En nog veel meer van die kut opmerkingen.
Nou moet ik niet beginnen over de zoveelste maaltijd die zij overslaat. De slechte eetgewoonten die zij heeft want dun zijn is heel erg! Ik weet half niet hoe zwaar zij het heeft, en ik moet al helemaal niet zeggen dat ze het zelf in de hand heeft (zoals ik volgens haar mijn dik zijn zelf doe) want dat is niet zo, en staat garant voor een jaar stilzwijgen van haar kant.Ik zou zeggen: gebruik deze wetenschap in je voordeel.
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
zondag 14 november 2010 om 11:29
quote:UCchick1990 schreef op 14 november 2010 @ 01:39:
@Teigera, dat is inderdaad wel een goede. Mocht het nog een keer voorkomen, zal ik dat inderdaad doen. En qua wat ik wel van ze wil op dit moment: niet zoveel op dit gebied. Dit is iets wat ik zelf moet doen. Hooguit een bijdrage voor een abo bij een zwembad of sportschool ;-p
Met "aangeven wat je wel van je ouders nodig hebt" bedoelde ik eigenlijk meer wat je nodig hebt van ze in immateriele zin. Je geeft aan dat je bepaalde opmerkingen niet wil horen, omdat het je niet helpt, maar misschien zijn er dingen die ze kunnen zeggen die je wel ondersteunen. Dus, niet alleen gedrag afwijzen, maar ook gedrag aanprijzen.
Ik ga er namelijk even vanuit dat je ouders dit soort opmerkingen niet maken omdat ze je willen kwetsen, maar vanuit goede bedoelingen. Misschien kunnen ze die goede bedoelingen op een andere manier verwoorden waarmee het wel ondersteunend werkt voor jou.
Ook kun je bijvoorbeeld voorstellen dat ze gezond voor je koken, of dat ze zich er juist helemaal niet mee bemoeien. Dat ze je wel of geen koekje bij de koffie aanbieden, ik noem maar wat. Ik ben in mijn leven vaak te zwaar geweest en wanneer ik aan de lijn ging doen meldde ik dat altijd even bij mijn moeder, zodat ze me geen hamburgers met friet zou voorzetten als ik kwam eten, maar liever iets gezonders. Niet dat ze nou zo vaak hamburgers met friet eten, maar je snapt hopelijk wel wat ik bedoel.
@Teigera, dat is inderdaad wel een goede. Mocht het nog een keer voorkomen, zal ik dat inderdaad doen. En qua wat ik wel van ze wil op dit moment: niet zoveel op dit gebied. Dit is iets wat ik zelf moet doen. Hooguit een bijdrage voor een abo bij een zwembad of sportschool ;-p
Met "aangeven wat je wel van je ouders nodig hebt" bedoelde ik eigenlijk meer wat je nodig hebt van ze in immateriele zin. Je geeft aan dat je bepaalde opmerkingen niet wil horen, omdat het je niet helpt, maar misschien zijn er dingen die ze kunnen zeggen die je wel ondersteunen. Dus, niet alleen gedrag afwijzen, maar ook gedrag aanprijzen.
Ik ga er namelijk even vanuit dat je ouders dit soort opmerkingen niet maken omdat ze je willen kwetsen, maar vanuit goede bedoelingen. Misschien kunnen ze die goede bedoelingen op een andere manier verwoorden waarmee het wel ondersteunend werkt voor jou.
Ook kun je bijvoorbeeld voorstellen dat ze gezond voor je koken, of dat ze zich er juist helemaal niet mee bemoeien. Dat ze je wel of geen koekje bij de koffie aanbieden, ik noem maar wat. Ik ben in mijn leven vaak te zwaar geweest en wanneer ik aan de lijn ging doen meldde ik dat altijd even bij mijn moeder, zodat ze me geen hamburgers met friet zou voorzetten als ik kwam eten, maar liever iets gezonders. Niet dat ze nou zo vaak hamburgers met friet eten, maar je snapt hopelijk wel wat ik bedoel.
