Je angst de baas

Zelf had ik een tijd vrees voor tunnels en dan in het bijzonder de Gotthard

Kreten als: 'Het is toch niet normaal om zo'n lange tunnel te maken?' en 'Waarom zou je als mens vrijwillig zo diep een berg in rijden?' heeft mijn vriend tijdens de vakantie naar Italië, meer dan eens aan mogen horen

Zolang het verkeer rijdt gaat het wel, maar langzaam rijden of stilstaan door drukte is echt verstikkend.



Inmiddels heb ik de Gotthard achter de rug en dat ging best goed. Ik heb nu dan ook het gevoel dat ik mijn angst de baas ben.

Op diezelfde manier - door het juist te doen en het niet te ontwijken - heb ik ook geen angst meer voor spinnen.

Er is een mooie term voor - het ligt op het puntje van m'n tong, maar ik kom er niet op.



Een tijdje geleden sprak ik een man aan boord van een vliegtuig - 9 uur lang zat die man in angst en beloofde zijn vrouw dat hij volgend jaar écht niet mee zou gaan naar haar familie. Zo bleek het al een jaar of 10 te gaan... Hij had een cursus gevolgd van Stichting Valk en dat had wel een beetje geholpen. Bij elke beweging door turbulentie was zijn angst op het gezicht af te lezen, zijn handen om de leuning geklemd en het zweet op z'n voorhoofd. En toch doet hij het dus elk jaar weer...



Ik vraag me af hoe jullie met angst omgaan. Stappen jullie er juist in, of ontwijk je het waar mogelijk?

Angsten zoals vliegangst, hoogtevrees, angst om in het donker te zijn, voor water, honden, spinnen, om alleen op straat te lopen als het donker is, etc.