Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
dinsdag 3 maart 2015 om 15:20
Wow Inge dat klinkt echt heel erg goed en positief, dat geeft de burger moed. En Vienna fijn dat je toestemming hebt gekregen, met die griep die rondwaart ben je zo aan de slag !
Bloem, ik zit een beetje op jouw level vandaag. Voel me belabberd en kan wel huilen.
De laatste week was eigenlijk een week waarin ik me steeds beter ging voelen, mijn energie kwam terug. Wel van een soort onrustige die in mijn lijf trilde, dat ik niet zo goed wist hoe ik er mee om moest gaan. Maar ik voelde me ook echt opklaren in mijn hoofd.
Heb mijn leidinggevende een mailtje gestuurd dat ik dinsdag, na het gesprek bij de bedrijfsarts bij haar langskom...op de afdeling. Om te bespreken hoe ik weer kan gaan opbouwen. Dat voelde heel spannend maar ook wel goed. Langzaam weer aan de slag, het wordt tijd, ik ben denk ik echt zover.
Maaaaar de laatste twee dagen merk ik ook dat ik weer hoofdpijn krijg, onrustiger slaap en me nu dus verdrietig voel. Onbestemd. Niet meer in de slome bubbel waar ik in zat maar ook niet het fijne gevoel dat ik de laatste week had. En daar schrik ik dan enorm van. Ik probeer mezelf tot rust te manen en zeg tegen mezelf dat het niet alleen maar een stijgende lijn zal zijn. Maar blijkbaar dacht ik dat stiekem toch ofzo.
Ik voel me teleurgesteld en een beetje angstig.
Ik denk wel dat het goed is om weer werk te gaan oppakken, op een laag pitje, maar het grijpt me ook aan blijkbaar. Maar dat hoort er toch ook wel bij? Dit gevoel?
Pfffff ik weet echt even niet wat ik met mezelf aan moet
Bloem, ik zit een beetje op jouw level vandaag. Voel me belabberd en kan wel huilen.
De laatste week was eigenlijk een week waarin ik me steeds beter ging voelen, mijn energie kwam terug. Wel van een soort onrustige die in mijn lijf trilde, dat ik niet zo goed wist hoe ik er mee om moest gaan. Maar ik voelde me ook echt opklaren in mijn hoofd.
Heb mijn leidinggevende een mailtje gestuurd dat ik dinsdag, na het gesprek bij de bedrijfsarts bij haar langskom...op de afdeling. Om te bespreken hoe ik weer kan gaan opbouwen. Dat voelde heel spannend maar ook wel goed. Langzaam weer aan de slag, het wordt tijd, ik ben denk ik echt zover.
Maaaaar de laatste twee dagen merk ik ook dat ik weer hoofdpijn krijg, onrustiger slaap en me nu dus verdrietig voel. Onbestemd. Niet meer in de slome bubbel waar ik in zat maar ook niet het fijne gevoel dat ik de laatste week had. En daar schrik ik dan enorm van. Ik probeer mezelf tot rust te manen en zeg tegen mezelf dat het niet alleen maar een stijgende lijn zal zijn. Maar blijkbaar dacht ik dat stiekem toch ofzo.
Ik voel me teleurgesteld en een beetje angstig.
Ik denk wel dat het goed is om weer werk te gaan oppakken, op een laag pitje, maar het grijpt me ook aan blijkbaar. Maar dat hoort er toch ook wel bij? Dit gevoel?
Pfffff ik weet echt even niet wat ik met mezelf aan moet
dinsdag 3 maart 2015 om 15:57
He vervelend Beel! Maarja, inderdaad, het hoort er echt helemaal bij. En dat is niet leuk, want je voelt je al zo kwetsbaar in het hele proces, en dan durf je eindelijk weer een beetje open te bloeien, je zet wat wankele maar optimistische stapjes en kijk, dat gaat best goed...
En dan opeens is het toch een stapje te snel of iets brengt je toch wat van je stuk en flats, je hebt het gevoel weer terug bij af te zijn. Of in ieder geval weer ergens onder aan de Mount Everest. Ik heb nu pas mijn eerste echte behoorlijke terugval (wel weer herstellende), maar ik voel me dan een soort van geslagen hond. Teleurgesteld en angstig en zo gruwelijk onzeker.
Maar het goede nieuws is, je hebt al wel even kunnen snuffelen aan beterschap (bij gebrek aan een beter woord). Je werkt echt de juiste richting op. Je doet het hartstikke goed. En we zullen nog 100 keer vallen en weer opstaan. Ik probeer het maar gewoon te verdragen, volgens mij is dat het enige wat je kan doen. En zo accepterend mogelijk te zijn naar jezelf: stel je ondervindt dat de opbouw op werk toch te snel zou zijn, nou, dan ben je er gewoon nog niet klaar voor en doe je een stapje terug. Zonder oordeel. (Moeilijk!!
x
En dan opeens is het toch een stapje te snel of iets brengt je toch wat van je stuk en flats, je hebt het gevoel weer terug bij af te zijn. Of in ieder geval weer ergens onder aan de Mount Everest. Ik heb nu pas mijn eerste echte behoorlijke terugval (wel weer herstellende), maar ik voel me dan een soort van geslagen hond. Teleurgesteld en angstig en zo gruwelijk onzeker.
Maar het goede nieuws is, je hebt al wel even kunnen snuffelen aan beterschap (bij gebrek aan een beter woord). Je werkt echt de juiste richting op. Je doet het hartstikke goed. En we zullen nog 100 keer vallen en weer opstaan. Ik probeer het maar gewoon te verdragen, volgens mij is dat het enige wat je kan doen. En zo accepterend mogelijk te zijn naar jezelf: stel je ondervindt dat de opbouw op werk toch te snel zou zijn, nou, dan ben je er gewoon nog niet klaar voor en doe je een stapje terug. Zonder oordeel. (Moeilijk!!
x
dinsdag 3 maart 2015 om 20:18
Spijtig dat je een terugval hebt Beel. Die terugvallen zijn echt ***! Gelukkig heb je al veel goede momenten/dagen/weken en dat wordt alleen maar meer.
Zit al de hele middag met een liedje van Kiss in mijn hoofd Bloem. I was made for loving you baby
Heb vandaag het boek: Vele hemels boven de zevende uitgelezen. Een aanrader! Echt zalig om helemaal in te leven in een boek.
Zit al de hele middag met een liedje van Kiss in mijn hoofd Bloem. I was made for loving you baby
Heb vandaag het boek: Vele hemels boven de zevende uitgelezen. Een aanrader! Echt zalig om helemaal in te leven in een boek.
Always believe that something wonderful is about to happen.
woensdag 4 maart 2015 om 16:34
quote:vienna29 schreef op 03 maart 2015 @ 20:18:
Heb vandaag het boek: Vele hemels boven de zevende uitgelezen. Een aanrader! Echt zalig om helemaal in te leven in een boek.
haha, ik had juist zin in een nieuw boek dus heb t meteen gekocht en nu aan het lezen.
al naar het weerbericht gekeken? volgende week heel zonnig en warm! tot 15 graden! Zou het tijd worden om afscheid te nemen van mijn kruikje?
Heb vandaag het boek: Vele hemels boven de zevende uitgelezen. Een aanrader! Echt zalig om helemaal in te leven in een boek.
haha, ik had juist zin in een nieuw boek dus heb t meteen gekocht en nu aan het lezen.
al naar het weerbericht gekeken? volgende week heel zonnig en warm! tot 15 graden! Zou het tijd worden om afscheid te nemen van mijn kruikje?
woensdag 4 maart 2015 om 18:46
Bloem en Vienna, dank voor jullie lieve reacties. Ja, die burnout kan ik zo langzamerhand achter me gaan laten. Ben ik echt heel blij mee De situatie met mijn psych is lastig inderdaad en er zit nu, een week of zo later, nog niet veel verbetering in. Da's lastig voor een ongeduldig mens als ik 
Al voel ik me nu eventjes wat lichter en daar geniet ik met volle teugen van. Het kan zomaar weer omslaan, dus ik geniet volop van wanneer het goed gaat. Ik ga zometeen maar eens een fijne komedie kijken, lekker even lachen. Ik ben even klaar met de zielige films.
Dat gevoel wat jij beschrijft Bloem, staat bij mij niet voorop, maar herken ik wel. Ik weet ook zeker dat hij mij het beste wenst en dat ik altijd bij hem terecht kan. Dat sterkt mij ook. Of ik na afronding van de therapie bij hem terecht zou kunnen weet ik niet, maar ik vermoed van wel.
Bloem, wat leuk, een oldtimer! En dan die heerlijke muziek erbij, het moet geweldig zijn om daarin en daarmee rond te rijden. En helemaal als het binnenkort mooi weer is. Ik heb het weerbericht zelf niet gecheckt maar iedereen heeft het erover. De lente komt eraan! Hopelijk voel jij je ook gauw weer beter. Misschien dat het zonnetje daar ook bij helpt? Zijn de tranen inmiddels losgekomen, of zitten ze in ieder geval niet meer in de weg? Ik hoop het voor je.
Inge, klinkt goed allemaal. Je zit in een goede flow en doet dingen waar je blij van wordt en komt voor jezelf op. Goed hoor! Wat een mijlpaal dat je nu niet meer naar de bedrijfsarts hoeft. Gefeliciteerd!
Vienna, gefeliciteerd met de toestemming voor vrijwilligerswerk! En ik denk dat Beel gelijk heeft: er zijn zoveel zieken nu, ze kunnen je vast snel aan het werk zetten, haha.
Beel, wat vervelend dat je je zo voelt. Maar het hoort erbij, helaas. Ook een stijgende lijn gaat niet recht naar boven, maar zakt af en toe even in. Maar ook die dip kom je weer te boven! Het is ook niet gek dat de spanning toeneemt nu je een grote stap gaat zetten. Wees nu en de komende dagen lief voor jezelf, sta jezelf toe om je even rot te voelen en doe dingen waar jij je goed bij voelt en blij van wordt. Het gaat vanzelf weer weg. Je bent supergoed bezig!
Al voel ik me nu eventjes wat lichter en daar geniet ik met volle teugen van. Het kan zomaar weer omslaan, dus ik geniet volop van wanneer het goed gaat. Ik ga zometeen maar eens een fijne komedie kijken, lekker even lachen. Ik ben even klaar met de zielige films. Dat gevoel wat jij beschrijft Bloem, staat bij mij niet voorop, maar herken ik wel. Ik weet ook zeker dat hij mij het beste wenst en dat ik altijd bij hem terecht kan. Dat sterkt mij ook. Of ik na afronding van de therapie bij hem terecht zou kunnen weet ik niet, maar ik vermoed van wel.
Bloem, wat leuk, een oldtimer! En dan die heerlijke muziek erbij, het moet geweldig zijn om daarin en daarmee rond te rijden. En helemaal als het binnenkort mooi weer is. Ik heb het weerbericht zelf niet gecheckt maar iedereen heeft het erover. De lente komt eraan! Hopelijk voel jij je ook gauw weer beter. Misschien dat het zonnetje daar ook bij helpt? Zijn de tranen inmiddels losgekomen, of zitten ze in ieder geval niet meer in de weg? Ik hoop het voor je.
Inge, klinkt goed allemaal. Je zit in een goede flow en doet dingen waar je blij van wordt en komt voor jezelf op. Goed hoor! Wat een mijlpaal dat je nu niet meer naar de bedrijfsarts hoeft. Gefeliciteerd!
Vienna, gefeliciteerd met de toestemming voor vrijwilligerswerk! En ik denk dat Beel gelijk heeft: er zijn zoveel zieken nu, ze kunnen je vast snel aan het werk zetten, haha.
Beel, wat vervelend dat je je zo voelt. Maar het hoort erbij, helaas. Ook een stijgende lijn gaat niet recht naar boven, maar zakt af en toe even in. Maar ook die dip kom je weer te boven! Het is ook niet gek dat de spanning toeneemt nu je een grote stap gaat zetten. Wees nu en de komende dagen lief voor jezelf, sta jezelf toe om je even rot te voelen en doe dingen waar jij je goed bij voelt en blij van wordt. Het gaat vanzelf weer weg. Je bent supergoed bezig!
donderdag 5 maart 2015 om 09:19
Nou, de tranen zijn wel een beetje gekomen Stokstaartje, 's avonds een zielige film gekeken met lief en aan het einde wel langer dan strikt noodzakelijk doorgesnotterd
Wat goed trouwens dat je zo kan genieten van de lichte dagen, het neemt zoals het is. Ik kan gelukkig ook wel erg genieten van dingen, of enthousiast zijn, maar soms zegt een stemmetje toch in mijn hoofd: hee, maar je hebt toch een burn-out en het gaat eigenlijk helemaal niet zo goed? En dan ligt het treurige gevoel toch weer op de loer. Ik hoop dat ik het op een gegeven moment gewoon vergeet- maar ook niet zo dat ik vergeet op mijn grenzen te letten. Maar ik merk soms wel al dat dat soms gewoon met een zesde zintuig gaat, zodat ik het me wel bewust ben maar niet te controlerend of mindfuckend mee bezig ben. Want dat is wel een valkuil van me: ik kan best neurotisch/dwangmatig-achtig/intens zijn met dingen en gedachten. Ook de leuke! Maar ook de slechte en daar kom ik mezelf de laatste maanden wel in tegen.
Maar goed, ook leuke dingen hoor, paardrijden was weer super gisteren. Oh my Vienna, ik ben hevig doorelkaar geklotst in galop! Het voelde echt als een rodeo-stier. Doorzitten lukt echt nog niet. Spierpijn vandaag in mijn rug!! Ook nog op een heel stout paard die naar links ging als je rechts stuurde, stug rechtdoor als je rechtsaf wou... Totdat de lerares in het midden ging staan met een zweepje. Toen deed ie plots wel zijn best
Maar heeft me wel geleerd om strenger te zijn tegen een paard, dat vond ik een beetje lastig want zielig maar dat is er nu geloof ik wel uit. Heb jij nog tips voor goed doorzitten, of moet je dat op een gegeven moment gewoon aanvoelen?
Fijne dag allemaal!
Wat goed trouwens dat je zo kan genieten van de lichte dagen, het neemt zoals het is. Ik kan gelukkig ook wel erg genieten van dingen, of enthousiast zijn, maar soms zegt een stemmetje toch in mijn hoofd: hee, maar je hebt toch een burn-out en het gaat eigenlijk helemaal niet zo goed? En dan ligt het treurige gevoel toch weer op de loer. Ik hoop dat ik het op een gegeven moment gewoon vergeet- maar ook niet zo dat ik vergeet op mijn grenzen te letten. Maar ik merk soms wel al dat dat soms gewoon met een zesde zintuig gaat, zodat ik het me wel bewust ben maar niet te controlerend of mindfuckend mee bezig ben. Want dat is wel een valkuil van me: ik kan best neurotisch/dwangmatig-achtig/intens zijn met dingen en gedachten. Ook de leuke! Maar ook de slechte en daar kom ik mezelf de laatste maanden wel in tegen.
Maar goed, ook leuke dingen hoor, paardrijden was weer super gisteren. Oh my Vienna, ik ben hevig doorelkaar geklotst in galop! Het voelde echt als een rodeo-stier. Doorzitten lukt echt nog niet. Spierpijn vandaag in mijn rug!! Ook nog op een heel stout paard die naar links ging als je rechts stuurde, stug rechtdoor als je rechtsaf wou... Totdat de lerares in het midden ging staan met een zweepje. Toen deed ie plots wel zijn best
Maar heeft me wel geleerd om strenger te zijn tegen een paard, dat vond ik een beetje lastig want zielig maar dat is er nu geloof ik wel uit. Heb jij nog tips voor goed doorzitten, of moet je dat op een gegeven moment gewoon aanvoelen?
Fijne dag allemaal!
donderdag 5 maart 2015 om 10:34
Bloem, ik heb toch even hardop gelachen om je paardrijles-uitleg, wat kun jij grappig vertellen!
Hier gaat het eigenlijk heel goed! Had van de week iets raars trouwens.. Weet niet of iemand het herkent. Maargoed, ik heb ADD en het is dus echt altijd chaos in m'n hoofd, geeft niks ik ben het wel gewend. Maar ik zat laatst met mijn vriend op de bank, en ineens werd het weer chaos! Zonder dat ik het doorhad heb ik dus een hele periode geen chaos gehad.
Aan de ene kant wel fijn natuurlijk, even rust in je hoofd. Maar aan de andere kant, ik weet dat ik zo in elkaar zit, dat ik heel veel voel en heeeel veel denk en altijd wat drukker ben dan gemiddeld. Nu lijkt dat ineens allemaal weer terug te komen, en begin ik me weer mezelf te voelen. Ik heb nog niet kunnen huilen, maar ik voelde ze wel prikken laatst.. Dat was ook al lang geleden!
Het klinkt stom enzo, maar het lijkt net alsof het breek-moment van de BO net zo plotseling is als nu dit weer.
Waar ik mezelf voorheen echt vooruit moest branden, lijk ik mezelf nu echt af te moeten remmen...
Hier gaat het eigenlijk heel goed! Had van de week iets raars trouwens.. Weet niet of iemand het herkent. Maargoed, ik heb ADD en het is dus echt altijd chaos in m'n hoofd, geeft niks ik ben het wel gewend. Maar ik zat laatst met mijn vriend op de bank, en ineens werd het weer chaos! Zonder dat ik het doorhad heb ik dus een hele periode geen chaos gehad.
Aan de ene kant wel fijn natuurlijk, even rust in je hoofd. Maar aan de andere kant, ik weet dat ik zo in elkaar zit, dat ik heel veel voel en heeeel veel denk en altijd wat drukker ben dan gemiddeld. Nu lijkt dat ineens allemaal weer terug te komen, en begin ik me weer mezelf te voelen. Ik heb nog niet kunnen huilen, maar ik voelde ze wel prikken laatst.. Dat was ook al lang geleden!
Het klinkt stom enzo, maar het lijkt net alsof het breek-moment van de BO net zo plotseling is als nu dit weer.
Waar ik mezelf voorheen echt vooruit moest branden, lijk ik mezelf nu echt af te moeten remmen...
donderdag 5 maart 2015 om 21:21
@stokstaartje: het is fijn om te lezen dat je ondanks je ongeduld, wel nog kunt genieten van de lichtere momenten. Zo fijn dat je door je BO-periode bent. x
@Bloem: grappig om te lezen, je paardrij-avonturen. Was dit je laatste prive-les? Als je nog een keer prive-les hebt, kun je vragen om het galopperen aan de lounge te doen. Eigenlijk heeft je lesgeefster het al een beetje gedaan door met een zweep in het midden te gaan staan. Als ze nu je paard aan de lounge (lang koord) neemt, hoef je even niet te sturen of andere hulpen te geven en kan je, je helemaal op de galop concentreren. Als je dan met je handen het zadel vasthoudt, kan je het 'echte' galopgevoel beter voelen. This maar een tip, maar kan echt leerzaam zijn (wordt ook weleens een zitles genoemd). Vind het trouwens fantastisch om te lezen dat je het zo graag doet. Er zijn echt niet veel volwassenen die leren paardrijden, respect voor!
@Kaarsje: Oh wat super dat je, jezelf weer (meer) voelt en ADD als een stukje van jezelf erkend. Met het chaos gevoel heb ik geen ervaring (heb geen ADD). Wel viel het mij op dat ik op een gegeven moment meer mezelf was. En dat met zowel mijn positieve als mijn mindere kanten. Zoals mijn gevoelige kant die meer naar boven kwam, lang niets mee gedaan (weggestopt? want niet handig als je het druk hebt) en nu ben ik blij dat die er weer is en voel ik mij daardoor meer mezelf.
In het kader van ik wil meer nieuwe dingen doen en niet altijd in mijn routines blijven hangen, ga ik morgen mijn haar laten doen bij de kappersopleiding. Heb ik nog nooit gedaan en ben super benieuwd. Hoop alleen dat ik morgenavond nog steeds zo enthousiast ben
Fijne avond allemaal! x
@Bloem: grappig om te lezen, je paardrij-avonturen. Was dit je laatste prive-les? Als je nog een keer prive-les hebt, kun je vragen om het galopperen aan de lounge te doen. Eigenlijk heeft je lesgeefster het al een beetje gedaan door met een zweep in het midden te gaan staan. Als ze nu je paard aan de lounge (lang koord) neemt, hoef je even niet te sturen of andere hulpen te geven en kan je, je helemaal op de galop concentreren. Als je dan met je handen het zadel vasthoudt, kan je het 'echte' galopgevoel beter voelen. This maar een tip, maar kan echt leerzaam zijn (wordt ook weleens een zitles genoemd). Vind het trouwens fantastisch om te lezen dat je het zo graag doet. Er zijn echt niet veel volwassenen die leren paardrijden, respect voor!
@Kaarsje: Oh wat super dat je, jezelf weer (meer) voelt en ADD als een stukje van jezelf erkend. Met het chaos gevoel heb ik geen ervaring (heb geen ADD). Wel viel het mij op dat ik op een gegeven moment meer mezelf was. En dat met zowel mijn positieve als mijn mindere kanten. Zoals mijn gevoelige kant die meer naar boven kwam, lang niets mee gedaan (weggestopt? want niet handig als je het druk hebt) en nu ben ik blij dat die er weer is en voel ik mij daardoor meer mezelf.
In het kader van ik wil meer nieuwe dingen doen en niet altijd in mijn routines blijven hangen, ga ik morgen mijn haar laten doen bij de kappersopleiding. Heb ik nog nooit gedaan en ben super benieuwd. Hoop alleen dat ik morgenavond nog steeds zo enthousiast ben
Fijne avond allemaal! x
Always believe that something wonderful is about to happen.
vrijdag 6 maart 2015 om 08:55
goedemorgen allemaal!
@kaarsje, ik herken wel het opgejaagde of drukke gevoel, soms is dat enthousiasme, soms toch eigenlijk gewoon stresshormonen die een loopje met me nemen. mijn schoonzusje heeft trouwens een burnout (gehad) en ADHD. Mocht je eens specifieke vragen hebben of ervaringen willen uitwisselen als je ergens tegenaan loopt, kan ik je wel haar emailadres geven. Tis een hele leuke meid. Hoeft niet hoor maar zou geen probleem zijn.
@vienna, ben inderdaad ook een paar rondjes aan de loungeerlijn geweest met handen aan het zadel. Maar dat was net zo hotseklots... maar ervaring zal kunst baren! veel plezier bij de kapper!!
@inge, lekker weekje bij jou? gisteren trouwens een goed en rustig gesprek gehad met mijn moeder, over nu en de toekomst, volgens mij heeft ze daardoor wel meer begrip gekregen. We vliegen elkaar normaal nogal snel in de haren, het was fijn dat we eens wat ruimte wisten te maken voor een dieper gesprek zonder verwijten. Dat was goed.
xxx!
@kaarsje, ik herken wel het opgejaagde of drukke gevoel, soms is dat enthousiasme, soms toch eigenlijk gewoon stresshormonen die een loopje met me nemen. mijn schoonzusje heeft trouwens een burnout (gehad) en ADHD. Mocht je eens specifieke vragen hebben of ervaringen willen uitwisselen als je ergens tegenaan loopt, kan ik je wel haar emailadres geven. Tis een hele leuke meid. Hoeft niet hoor maar zou geen probleem zijn.
@vienna, ben inderdaad ook een paar rondjes aan de loungeerlijn geweest met handen aan het zadel. Maar dat was net zo hotseklots... maar ervaring zal kunst baren! veel plezier bij de kapper!!
@inge, lekker weekje bij jou? gisteren trouwens een goed en rustig gesprek gehad met mijn moeder, over nu en de toekomst, volgens mij heeft ze daardoor wel meer begrip gekregen. We vliegen elkaar normaal nogal snel in de haren, het was fijn dat we eens wat ruimte wisten te maken voor een dieper gesprek zonder verwijten. Dat was goed.
xxx!
vrijdag 6 maart 2015 om 11:42
Goeiemorgen allen,
@Vienna: ha leuk, dingen doen die je anders nooit doet, hoop dat je vanavond blij bent met je spiegelbeeld!
@Bloem: wat ontzettend goed dat je met je moeder hebt gesproken, dat is voor jullie beiden heel waardevol. En paardrijden...ehm ik vind het al stoer dat je op een paard durft te klimmen.
@Inge: hoop dat je een fijne week aan het hebben bent.
@Stokstaartje: Ik heb even teruggelezen waar je tegen aan loopt met je psych. Vind je het erg als ik je wat vragen stel om te begrijpen waar je tegen aan loopt? Ik lees dat je je erg gehecht hebt aan je psych. Heb je het gevoel dat je je ruggensteun kwijt bent als de therapie stopt? Dat je straks helemaal alleen het diepe in moet? En is het niet juist de taak van de psych om je pas los te laten als je kunt zwemmen?
Is dat iets dat geleidelijk kan gebeuren, met langzaam steeds iets langer ertussen, met de mogelijkheid van een 'joker' die je mag inzetten als het niet goed gaat?
Ik snap denk ik niet helemaal waarom je het gevoel hebt dat je hem/haar moet loslaten op zo'n manier dat je er echt last van moet hebben. Is die druk iets dat van jou uitkomt of van de therapeut uit?
Sorry hoor voor de vragen, als je ze niet wilt beantwoorden of dit al 10 keer hebt uitgelegd eerder in dit topic dan is het ook ok.
@Kaarsje en Bloem, ik twijfel de laatste tijd of ik misschien ADD heb, ook omdat ik met mijn dochter in een diagnose proces zit en er toch wel lampjes bij mezelf gaan branden. De chaos in mijn hoofd, de creativiteit, de onrust, de duizend gedachten...heel herkenbaar. Alleen kan ik me wel enorm concentreren dus dat is dan weer anders. Ik schreef van de week toch dat ik ineens energie voel razen in mijn lijf/hoofd maar geen idee heb wat ik er mee aanmoet? Nou dat dus. Hoe ga ik die hypere energie op z'n plek houden/benutten/temmen/er laten zijn zonder meteen in de overdrive te schieten en straks terug bij af te zijn.
Misschien gaat mijn werk daar wel in helpen. Ik heb een creatief beroep en kan daar wel een boel in kwijt.
Ik ben op mijn werk soms zo druk met leuk doen dat ik koppijn van mezelf krijg, dat wil ik niet meer.
Dan draai ik echt door van leukigheid zeg maar. Daar wil ik van af. Maar dat maakt ook mij, mij. Dat maakt ook dat ik mijn werk goed kan doen. Ik denk dat dat een van de zaken is waar ik mee aan de slag moet.
Verder hier dipje enigszins te boven gekomen. Kijk met een soort angst en beven ook wel uit naar moment dat we mijn werkopbouw gaan bespreken dinsdag. Ik ben soms bijna vergeten dat ik leuk werk heb, en een leven.
@Vienna: ha leuk, dingen doen die je anders nooit doet, hoop dat je vanavond blij bent met je spiegelbeeld!
@Bloem: wat ontzettend goed dat je met je moeder hebt gesproken, dat is voor jullie beiden heel waardevol. En paardrijden...ehm ik vind het al stoer dat je op een paard durft te klimmen.
@Inge: hoop dat je een fijne week aan het hebben bent.
@Stokstaartje: Ik heb even teruggelezen waar je tegen aan loopt met je psych. Vind je het erg als ik je wat vragen stel om te begrijpen waar je tegen aan loopt? Ik lees dat je je erg gehecht hebt aan je psych. Heb je het gevoel dat je je ruggensteun kwijt bent als de therapie stopt? Dat je straks helemaal alleen het diepe in moet? En is het niet juist de taak van de psych om je pas los te laten als je kunt zwemmen?
Is dat iets dat geleidelijk kan gebeuren, met langzaam steeds iets langer ertussen, met de mogelijkheid van een 'joker' die je mag inzetten als het niet goed gaat?
Ik snap denk ik niet helemaal waarom je het gevoel hebt dat je hem/haar moet loslaten op zo'n manier dat je er echt last van moet hebben. Is die druk iets dat van jou uitkomt of van de therapeut uit?
Sorry hoor voor de vragen, als je ze niet wilt beantwoorden of dit al 10 keer hebt uitgelegd eerder in dit topic dan is het ook ok.
@Kaarsje en Bloem, ik twijfel de laatste tijd of ik misschien ADD heb, ook omdat ik met mijn dochter in een diagnose proces zit en er toch wel lampjes bij mezelf gaan branden. De chaos in mijn hoofd, de creativiteit, de onrust, de duizend gedachten...heel herkenbaar. Alleen kan ik me wel enorm concentreren dus dat is dan weer anders. Ik schreef van de week toch dat ik ineens energie voel razen in mijn lijf/hoofd maar geen idee heb wat ik er mee aanmoet? Nou dat dus. Hoe ga ik die hypere energie op z'n plek houden/benutten/temmen/er laten zijn zonder meteen in de overdrive te schieten en straks terug bij af te zijn.
Misschien gaat mijn werk daar wel in helpen. Ik heb een creatief beroep en kan daar wel een boel in kwijt.
Ik ben op mijn werk soms zo druk met leuk doen dat ik koppijn van mezelf krijg, dat wil ik niet meer.
Dan draai ik echt door van leukigheid zeg maar. Daar wil ik van af. Maar dat maakt ook mij, mij. Dat maakt ook dat ik mijn werk goed kan doen. Ik denk dat dat een van de zaken is waar ik mee aan de slag moet.
Verder hier dipje enigszins te boven gekomen. Kijk met een soort angst en beven ook wel uit naar moment dat we mijn werkopbouw gaan bespreken dinsdag. Ik ben soms bijna vergeten dat ik leuk werk heb, en een leven.
vrijdag 6 maart 2015 om 12:53
Ben ik ook weer:-), moest even bijlezen! Leuk dat we na toch ruim half jaar (sommigen zijn later ingestapt) nog steeds fanatiek schrijven en hier steun hebben. (Topic in aug gestart)
Bloem, volgens mij heb je je uitlaatklep echt gevonden incl paardrijden:-). Leuk!!
Beel, hoe zit jij nu ook alweer op je werk dan? Of dinsdag dus de basis- opbouw bespreken? Altijd spannend! Ik kon redelijk in grote lijnen zelf de touwtjes in handen houden, erg blij mee. Iedere 2wkn besprak ik met leidinggevende hoe t ging en hoe verder, maar als ik de keer erna aangaf dat t bijv niet helemaal gelukt was en waardoor, ook prima. Probeerde t wel vaak:-).
Vaak hoor ik nog steeds dat bedrijfsarts t bepaald.. Bij mij was die alleen adviserend (werd wel naar geluisterd meestal).
Ik had een goede week weer! Ondanks dat ik er niet fit aan begon, dacht zondag dat ik ziekjes werd.. Hoofdpijn en steeds sochtends schrale keel. Maar maandag 9u op werk, woensdag en donderdag 8u! En ook echt wel lekker gewerkt, dinsdag was fijne ontspannen vrije dag en lekker thuis gerommeld en wat schoongemaakt, lekker gekookt enz.
Nu wel koortslip:-/, slechte timing. Heb morgenavond een reünie van middelbare school, die 50jr jubileum viert. Heb ik nog steeds goed vriendenclubje met z'n vieren van, dus eerst eten bij iemand thuis en dan erheen. Maar jeugd'trauma's' van koortslip rond pasfoto tijd hahaha mooie timing dus haha
Wel zin in! Half jaar geleden hoorde ik dat t zou komen, en dacht ik echt dat ik nooit zou gaan qua 'angsten/spanning' vooraf. geen last van! Blijf lekker bij m'n ouders slapen, en ga met de auto erheen, dus nauwelijks drinken en als ik t zat ben lekker naar huis:-). Maar wel even proosten met m'n vriendinnen dat ik niet meer ziekgemeld ben:-)!
Verder bewust geen plannen vandaag en zondag. Daar let ik nog wel op:-)!
En.... Het wordt lente dit weekend!!! Zo'n zin in t lekkere zonnetje! De winter best goed doorgekomen, dus de lente kan alleen maar beter worden:-)!
Fijn weekend allemaal, neem de zonne-energie in je op en ontspan...
Dikke knuffel voor allemaal!
Bloem, volgens mij heb je je uitlaatklep echt gevonden incl paardrijden:-). Leuk!!
Beel, hoe zit jij nu ook alweer op je werk dan? Of dinsdag dus de basis- opbouw bespreken? Altijd spannend! Ik kon redelijk in grote lijnen zelf de touwtjes in handen houden, erg blij mee. Iedere 2wkn besprak ik met leidinggevende hoe t ging en hoe verder, maar als ik de keer erna aangaf dat t bijv niet helemaal gelukt was en waardoor, ook prima. Probeerde t wel vaak:-).
Vaak hoor ik nog steeds dat bedrijfsarts t bepaald.. Bij mij was die alleen adviserend (werd wel naar geluisterd meestal).
Ik had een goede week weer! Ondanks dat ik er niet fit aan begon, dacht zondag dat ik ziekjes werd.. Hoofdpijn en steeds sochtends schrale keel. Maar maandag 9u op werk, woensdag en donderdag 8u! En ook echt wel lekker gewerkt, dinsdag was fijne ontspannen vrije dag en lekker thuis gerommeld en wat schoongemaakt, lekker gekookt enz.
Nu wel koortslip:-/, slechte timing. Heb morgenavond een reünie van middelbare school, die 50jr jubileum viert. Heb ik nog steeds goed vriendenclubje met z'n vieren van, dus eerst eten bij iemand thuis en dan erheen. Maar jeugd'trauma's' van koortslip rond pasfoto tijd hahaha mooie timing dus haha
Wel zin in! Half jaar geleden hoorde ik dat t zou komen, en dacht ik echt dat ik nooit zou gaan qua 'angsten/spanning' vooraf. geen last van! Blijf lekker bij m'n ouders slapen, en ga met de auto erheen, dus nauwelijks drinken en als ik t zat ben lekker naar huis:-). Maar wel even proosten met m'n vriendinnen dat ik niet meer ziekgemeld ben:-)!
Verder bewust geen plannen vandaag en zondag. Daar let ik nog wel op:-)!
En.... Het wordt lente dit weekend!!! Zo'n zin in t lekkere zonnetje! De winter best goed doorgekomen, dus de lente kan alleen maar beter worden:-)!
Fijn weekend allemaal, neem de zonne-energie in je op en ontspan...
Dikke knuffel voor allemaal!
vrijdag 6 maart 2015 om 13:14
Jeetje Inge dat klinkt echt heel erg goed. Dat je zin hebt in een reünie dat zegt wel veel. Dat zou voor mij nu denk ik drie stappen te ver zijn. En zoals je het beschrijft klinkt het ook gewoon leuk en verhapstuk-baar.
Grappig, ik denk dat ik voor bekenden ook vrij makkelijk te herkennen ben, maakt me ook niet uit, ik ben vrij open van mezelf en zeg niks dat niemand mag weten.
Maar ik weet precies wie jullie zijn hoor! Ik heb jullie helemaal uitgetekend met huis inrichting en al.
Jij hebt donker half lang haar met een slag erin en werkt in een witte jas, in het echt waarschijnlijk helemaal niet maar ja het is in mijn hoofd he? Je woont in een doorzonwoning met licht inval van voor naar achter. 2 verdiepingen.
Grappig, ik denk dat ik voor bekenden ook vrij makkelijk te herkennen ben, maakt me ook niet uit, ik ben vrij open van mezelf en zeg niks dat niemand mag weten.
Maar ik weet precies wie jullie zijn hoor! Ik heb jullie helemaal uitgetekend met huis inrichting en al.
Jij hebt donker half lang haar met een slag erin en werkt in een witte jas, in het echt waarschijnlijk helemaal niet maar ja het is in mijn hoofd he? Je woont in een doorzonwoning met licht inval van voor naar achter. 2 verdiepingen.
vrijdag 6 maart 2015 om 13:23
ja ik ben ook vaak benieuwd hoor! Ik denk dat we best een beetje verschillen qua achtergrond, maar natuurlijk qua karakter wel veel overeen zullen komen. Misschien over een jaar ofzo eens een reunie doen haha. Dat we allemaal kunnen terugblikken: ja die burnout, dat was me wat! Maar wat zijn we allemaal gegroeid als persoon en gelukkig!
Oi, pech van die koortslip, net nu! Ik mag me volgens mij gelukkig prijzen dat ik sinds BO maar 1x verkouden ben geweest (wel een flinke) en 1x een koortslip (al niet meer gehad sinds mn 16e). Verder niet echt last van mijn weerstand geloof ik. Nou, een kleine zegening, mag ook wel es.
Oi, pech van die koortslip, net nu! Ik mag me volgens mij gelukkig prijzen dat ik sinds BO maar 1x verkouden ben geweest (wel een flinke) en 1x een koortslip (al niet meer gehad sinds mn 16e). Verder niet echt last van mijn weerstand geloof ik. Nou, een kleine zegening, mag ook wel es.
vrijdag 6 maart 2015 om 13:33
vrijdag 6 maart 2015 om 15:39
Haha wat een grappig onderwerp! Ben al vaak aan het fantaseren hoe iedereen eruit ziet en woont.
Ik doe ook een gok: Inge: boblijn, chocolade bruin en dik haar, Beel: blonde krullen en halflang, Bloem: lange haren met wat slag erin en donkerblond/lichtbruin, Kaarsje: halflang blond haar en Stokstaartje: pittig kort kapsel hazelnootbruin. Zou het er een beetje op lijken?
Mijn kapsel is helemaal geslaagd! Super tevreden over de kapster in opleiding.
@Beel: ADD-ers kunnen zich soms heel goed concentreren. Mijn nichtje heeft ADD, heel chaotisch en een kluns in plannen en afspraken nakomen, maar zet haar met een leesboek ergens neer en er mag een fanfare, circus, knapste man van de wereld in string en een motorclub voorbij komen en die leest nog verder. Misschien iets om met een psycholoog over te hebben?
@Inge: Veel plezier op de reünie. Wat leuk dat je nog zo'n goed contact hebt met je vroegere klasgenoten.
Vandaag jobaanbieding gekregen voor een tijdelijke voltijdse baan (met kans op verlenging) vanaf 16 maart. Toch maar afgewezen, voel mij er echt nog niet klaar voor, al kriebelt het soms wel heel erg. Een werkloze vriendin noemt mij gek, omdat ik de job niet met beide handen aanneem. Hoop stiekem wel dat als ik er helemaal klaar voor ben, het dan ook zo makkelijk gaat. Dat zou echt wel luxe zijn.
Fijn weekend allemaal! Lekker van het zonnetje genieten. xxx
Ik doe ook een gok: Inge: boblijn, chocolade bruin en dik haar, Beel: blonde krullen en halflang, Bloem: lange haren met wat slag erin en donkerblond/lichtbruin, Kaarsje: halflang blond haar en Stokstaartje: pittig kort kapsel hazelnootbruin. Zou het er een beetje op lijken?
Mijn kapsel is helemaal geslaagd! Super tevreden over de kapster in opleiding.
@Beel: ADD-ers kunnen zich soms heel goed concentreren. Mijn nichtje heeft ADD, heel chaotisch en een kluns in plannen en afspraken nakomen, maar zet haar met een leesboek ergens neer en er mag een fanfare, circus, knapste man van de wereld in string en een motorclub voorbij komen en die leest nog verder. Misschien iets om met een psycholoog over te hebben?
@Inge: Veel plezier op de reünie. Wat leuk dat je nog zo'n goed contact hebt met je vroegere klasgenoten.
Vandaag jobaanbieding gekregen voor een tijdelijke voltijdse baan (met kans op verlenging) vanaf 16 maart. Toch maar afgewezen, voel mij er echt nog niet klaar voor, al kriebelt het soms wel heel erg. Een werkloze vriendin noemt mij gek, omdat ik de job niet met beide handen aanneem. Hoop stiekem wel dat als ik er helemaal klaar voor ben, het dan ook zo makkelijk gaat. Dat zou echt wel luxe zijn.
Fijn weekend allemaal! Lekker van het zonnetje genieten. xxx
Always believe that something wonderful is about to happen.
vrijdag 6 maart 2015 om 20:15
Hahahaha wat een precieze beschrijvingen hebben jullie van iedereen;-)! beel, je zit bij mij aardig in d'r richting... Afgezien van de witte jas en woning;-). Bloem, sorry, geen blonde krulletjes haha
Ik heb niet zo specifieke na zitten denken, maar vermoed bij ons allemaal wel overeenkomsten qua open uitstraling en daardoor soort toegankelijkheid en vriendelijkheid over ons heen:-)
Vienna, wat leuk een job offer, ook al neem je hem niet aan! Had je t wel gedaan als t bijv begin met parttime? Of überhaupt nog niet klaar voor... Je was bij de oude baan al wel wat uren opgebouwd toch?
Ja zin in de reünie, al laat m'n moeder net weten buikgriep te hebben sinds vanmorgen.. Dus misschien niet daar slapen maar bij vriendin. Of 75min naar huis rijden savonds:-/
Ik zie morgen wel:-)
Heb vandaag in 2 etappes in de tuin gewerkt, kleine voor en achtertuin. Bladeren weg, de krokusjes de ruimte geven;), onkruid tussen de tegels weg. Beetje klaar maken voor t mooie lente weer! De katjes vonden t geweldig dat ik gezellig buiten was, liepen gezellig om me heen te drentelen;-)
X
Ik heb niet zo specifieke na zitten denken, maar vermoed bij ons allemaal wel overeenkomsten qua open uitstraling en daardoor soort toegankelijkheid en vriendelijkheid over ons heen:-)
Vienna, wat leuk een job offer, ook al neem je hem niet aan! Had je t wel gedaan als t bijv begin met parttime? Of überhaupt nog niet klaar voor... Je was bij de oude baan al wel wat uren opgebouwd toch?
Ja zin in de reünie, al laat m'n moeder net weten buikgriep te hebben sinds vanmorgen.. Dus misschien niet daar slapen maar bij vriendin. Of 75min naar huis rijden savonds:-/
Ik zie morgen wel:-)
Heb vandaag in 2 etappes in de tuin gewerkt, kleine voor en achtertuin. Bladeren weg, de krokusjes de ruimte geven;), onkruid tussen de tegels weg. Beetje klaar maken voor t mooie lente weer! De katjes vonden t geweldig dat ik gezellig buiten was, liepen gezellig om me heen te drentelen;-)
X
zaterdag 7 maart 2015 om 12:29
@Ingeb ik denk dat je gelijk hebt wat betreft je openheid en vriendelijkheid. Dat zie ik ook bij iedereen wel voor me.
Ik zou nog even laten weten hoe dat boek was: De lessen van Burn-out. Geschreven door een journaliste en daardoor sprak het me aan. Het zou lezen als een roman had ik me laten vertellen door de reviews op Bol.com. Nou dat viel even vies tegen. Met de verkeerde verwachting begonnen met lezen en daardoor vrij snel afgehaakt. Heel veel soort wetenschappelijke achtergrond van Burn out en in mijn ogen te weinig haar verhaal. Nou ja, geen aanrader dus als je bv je moeder iets wilt laten lezen zodat ze je iets beter begrijpt.
Ik zou nog even laten weten hoe dat boek was: De lessen van Burn-out. Geschreven door een journaliste en daardoor sprak het me aan. Het zou lezen als een roman had ik me laten vertellen door de reviews op Bol.com. Nou dat viel even vies tegen. Met de verkeerde verwachting begonnen met lezen en daardoor vrij snel afgehaakt. Heel veel soort wetenschappelijke achtergrond van Burn out en in mijn ogen te weinig haar verhaal. Nou ja, geen aanrader dus als je bv je moeder iets wilt laten lezen zodat ze je iets beter begrijpt.
zaterdag 7 maart 2015 om 13:15
Dat mag zeker Beel, vind ik niet erg. Sterker nog, ik vind het wel fijn dat je ernaar vraagt, omdat erover praten helpt.
Ik heb inderdaad het gevoel dat ik mijn ruggensteun kwijtraak. Hij heeft me door een hele nare periode gesleept en ik kon altijd bij hem terecht. Voordat we dat konden doen, moest ik eerst leren dat ik hem kon vertrouwen en op hem kon bouwen. Dat heeft wel even geduurd. En toen kwam het moment dat ik sterker begon te worden en begon te veranderen. Een weer een tijd later heb ik zelf aangegeven dat ik klaar was om 'te gaan zwemmen'. Zo voelde dat ook echt. Hij heeft nooit enige druk op me uitgeoefend om te gaan stoppen, het is mijn eigen beslissing geweest. En dat is ook de enige juiste manier denk ik, je moet er klaar voor zijn. Dat vind jij zo te lezen ook. We zijn na mijn beslissing ook gaan afbouwen, er kwam meer tijd tussen de gesprekken in. Dat ging in het begin goed, ik heb hem toen ook een periode tussendoor weinig gebeld en gemaild. Alles ging prima.
Maar ineens was daar het verdriet om het afscheid. Ineens realiseerde ik me dat ik de gesprekken zou gaan missen en mijn ruggensteun zou kwijtraken. En ik werd ook boos op hem, omdat ik het gevoel heb dat hij mij in de steek laat. Wat natuurlijk juist niet zo is, want ik heb zelf de beslissing genomen en ik kan nog altijd bij hem terecht als er wat is. Ik voel me momenteel niet zo sterk als toen ik de beslissing nam en heb zijn steun ook weer nodig om dit te verwerken. Het contact is nu dus ook weer intensiever. Ik had zelf absoluut niet verwacht dat het afscheid me zoveel zou doen, dat het zo heftig zou zijn. Juist omdat ik me heel goed voelde. En het is fijn dat ik dit met mijn psych kan bespreken en dat hij er voor me is. Al maakt dat de pijn momenteel niet minder.
Ik heb inderdaad het gevoel dat ik mijn ruggensteun kwijtraak. Hij heeft me door een hele nare periode gesleept en ik kon altijd bij hem terecht. Voordat we dat konden doen, moest ik eerst leren dat ik hem kon vertrouwen en op hem kon bouwen. Dat heeft wel even geduurd. En toen kwam het moment dat ik sterker begon te worden en begon te veranderen. Een weer een tijd later heb ik zelf aangegeven dat ik klaar was om 'te gaan zwemmen'. Zo voelde dat ook echt. Hij heeft nooit enige druk op me uitgeoefend om te gaan stoppen, het is mijn eigen beslissing geweest. En dat is ook de enige juiste manier denk ik, je moet er klaar voor zijn. Dat vind jij zo te lezen ook. We zijn na mijn beslissing ook gaan afbouwen, er kwam meer tijd tussen de gesprekken in. Dat ging in het begin goed, ik heb hem toen ook een periode tussendoor weinig gebeld en gemaild. Alles ging prima.
Maar ineens was daar het verdriet om het afscheid. Ineens realiseerde ik me dat ik de gesprekken zou gaan missen en mijn ruggensteun zou kwijtraken. En ik werd ook boos op hem, omdat ik het gevoel heb dat hij mij in de steek laat. Wat natuurlijk juist niet zo is, want ik heb zelf de beslissing genomen en ik kan nog altijd bij hem terecht als er wat is. Ik voel me momenteel niet zo sterk als toen ik de beslissing nam en heb zijn steun ook weer nodig om dit te verwerken. Het contact is nu dus ook weer intensiever. Ik had zelf absoluut niet verwacht dat het afscheid me zoveel zou doen, dat het zo heftig zou zijn. Juist omdat ik me heel goed voelde. En het is fijn dat ik dit met mijn psych kan bespreken en dat hij er voor me is. Al maakt dat de pijn momenteel niet minder.
zaterdag 7 maart 2015 om 16:28
He stokstaartje, zoals je het beschrijft voel ik je verdriet om het afscheid. Maar goed om te horen dat je dit wel met hem kunt doormaken en een plek kan geven. Klinkt alsof er een belangrijk deel van jou wordt aangeraakt.
Ik weet niet of het vergelijkbaar is maar nu ik me langzaam beter ga voelen komen er juist veel harder een soort op paniek lijkende momenten. Want hoe moet het in de toekomst met mij. Als ik blijkbaar zo geleefd heb zo lang, dat deze instorting het resultaat is, hoe moet ik het dan nu wel gaan doen. Kan ik mezelf nog wel vertrouwen, wie ben ik eigenlijk, heb ik al die tijd een leugen geleefd of zijn het stukjes die niet ok waren en is het fundament te vertrouwen. Zolang ik in mijn 'bejaarde met alzheimer' stadium was kon ik me daar best goed in wentelen. Ik voelde aan alles dat ik niets hoefde en ook niet zo veel kon. Nu kan dat wel weer een beetje en aan de ene kant voel ik de belofte, maar aan de andere kant een soort heel diepe angst. Ik weet niet waar ik me aan vast kan of moet houden anders dan mezelf. Maar juist ik zelf heb me in deze situatie gemanoeuvreerd. Dan is het idee dat er iemand is waar je op terug kunt vallen van levensbelang.
Ben je misschien ook boos geworden omdat hij niet inzag dat je helemaal nog niet klaar bent? Dat je dus eigenlijk zelfs bij diegene waar je jezelf helemaal bloot geeft niet kunt vertrouwen dat hij je beter kent dan je jezelf kent? Als je begrijpt wat ik bedoel?
Waar ik de laatste dagen tegen aanloop: Ineens zie ik plaatjes voor me van een leven waarin ik voorgoed afgekeurd van de ene in de andere angstaanval zou gaan glijden. Misschien versterkt doordat ik gister even tussen twee dingen door bij een supermarkt stopte om de weekboodschappen vast te doen. Was heel handig, maar niet gepland. Ik kreeg het warm en benauwd in die winkel....pfffffff. Dan schrik ik me dood want ik was alweer vergeten dat ik niet 100% ben.
Het is echt, ik ben echt niet op mijn top. Ik heb blijkbaar nog steeds moeite met mezelf serieus nemen daarin.
Ik weet niet of het vergelijkbaar is maar nu ik me langzaam beter ga voelen komen er juist veel harder een soort op paniek lijkende momenten. Want hoe moet het in de toekomst met mij. Als ik blijkbaar zo geleefd heb zo lang, dat deze instorting het resultaat is, hoe moet ik het dan nu wel gaan doen. Kan ik mezelf nog wel vertrouwen, wie ben ik eigenlijk, heb ik al die tijd een leugen geleefd of zijn het stukjes die niet ok waren en is het fundament te vertrouwen. Zolang ik in mijn 'bejaarde met alzheimer' stadium was kon ik me daar best goed in wentelen. Ik voelde aan alles dat ik niets hoefde en ook niet zo veel kon. Nu kan dat wel weer een beetje en aan de ene kant voel ik de belofte, maar aan de andere kant een soort heel diepe angst. Ik weet niet waar ik me aan vast kan of moet houden anders dan mezelf. Maar juist ik zelf heb me in deze situatie gemanoeuvreerd. Dan is het idee dat er iemand is waar je op terug kunt vallen van levensbelang.
Ben je misschien ook boos geworden omdat hij niet inzag dat je helemaal nog niet klaar bent? Dat je dus eigenlijk zelfs bij diegene waar je jezelf helemaal bloot geeft niet kunt vertrouwen dat hij je beter kent dan je jezelf kent? Als je begrijpt wat ik bedoel?
Waar ik de laatste dagen tegen aanloop: Ineens zie ik plaatjes voor me van een leven waarin ik voorgoed afgekeurd van de ene in de andere angstaanval zou gaan glijden. Misschien versterkt doordat ik gister even tussen twee dingen door bij een supermarkt stopte om de weekboodschappen vast te doen. Was heel handig, maar niet gepland. Ik kreeg het warm en benauwd in die winkel....pfffffff. Dan schrik ik me dood want ik was alweer vergeten dat ik niet 100% ben.
Het is echt, ik ben echt niet op mijn top. Ik heb blijkbaar nog steeds moeite met mezelf serieus nemen daarin.
zondag 8 maart 2015 om 11:01
Pfff... Wat was ik gaar gisteravond van de reunie! Gelukkig eerst gezellig gegeten met m'n vriendinnen, want de reunie vond ik enorm tegenvallen! Voelde me ook weer soort verlegen meisje;-) en werd niet door iedereen herkent haha (andere haarcoupe enz). Dat is ook wel iets aparts;-).
Toch savonds nog ruim uur teruggereden om 23u, veel lucht omhoog, enorm moe. En mega onrustig geslapen;-) Maar vanmorgen heerlijk wakker worden met knuffelige katjes maakt een hoop goed;-).
Merk wel echt dat ik dan nog veel winst op avond activiteiten te behalen heb, maar was totaal niet gespannen vooraf en had er echt wel zin in. Des te jammer dat t dus wat tegenviel... Qua jaargenoten, docenten, muziek enz. Enorme prikkels ook!
Vandaag lekker herstel dagje!:-) fijne lente dag allemaal!
Toch savonds nog ruim uur teruggereden om 23u, veel lucht omhoog, enorm moe. En mega onrustig geslapen;-) Maar vanmorgen heerlijk wakker worden met knuffelige katjes maakt een hoop goed;-).
Merk wel echt dat ik dan nog veel winst op avond activiteiten te behalen heb, maar was totaal niet gespannen vooraf en had er echt wel zin in. Des te jammer dat t dus wat tegenviel... Qua jaargenoten, docenten, muziek enz. Enorme prikkels ook!
Vandaag lekker herstel dagje!:-) fijne lente dag allemaal!
