Jong en burnout

Wat fijn Feme , goed zo ! Voelt het ook goed ?



Mijn psych gaf me ook de tip om met een boksbal in de weer te gaan om mijn adrenaline kwijt te raken. Paniek en geagiteerd zijn is adrenalinegeraas. Een boksbal is nils voor mij maar ik moet wel iets gaan doen. Sporten jullie ? Ik ben wat beperkt qua sporten maar misschien moet ik maar gaan zwemmen ofzo. Het lijkt me fijn om een moe maar voldaan gevoel te hebben. Gedachten verzetten.



Hoe gaat het met jullie verder allemaal ? Ik heb best wel redelijk goeie dagen gehad maar het raast. Raast het niet door mn hoofd dan raast het wel door mijn lijf. Gisterenmiddag kwamen er hartkloppingen opzetten. Lag even op de bank. En van die warmte aanvallen. Was dus vast paniek. Alleen die hartkloppingen zijn gebleven. Had er zelfs vannacht last van. Superirritant dat onrustige gevoel. En ik weet dat ik het maar gewoon over me heen moet laten komen maat wil er vanaf !!



Fijn weekend allemaal !

Rascalles, voor jou, bloedirritant, dat je lijf in standje stress blijft staan. Dat heb ik vorig jaar een hele poos gehad en dat moet slijten. Je moet aan je eigen rust werken voordat dit pas weer weg kan gaan. Die koudwatertip die hier voorbij kwam lijkt me nuttig wanneer je adrenaline voelt stromen terwijl dat niet nodig is.



Ik weet niet of sport daarbij heeft geholpen. Ik doe aan karate en ben al die tijd wel doorgegaan. Mijn fysieke conditie heeft me er toen wel doorheen gesleept, maar daardoor ga je eigenlijk ook te lang door. Wat geholpen heeft is dat ik op de training compleet ben ingestort, terwijl ik zelf dacht: tandje erbij, nog even doorgaan. Toen heeft mijn trainer gevraagd of het ging, nee dus. Waarom ga je dan door? Tja, goeie vraag. Zo stom hè, maar typisch voor mij. Vanaf toen echt teruggeschakeld met trainen, meer aandacht voor rust en luisteren naar je lijf en daarna ben ik langzaam weer de weg naar boven gaan vinden. Neemt niet weg dat het heerlijk is om zo'n stootkussen helemaal verrot te trappen Dat doet ook goed.

En je hebt helemaal gelijk, ik kwam vaak moe uit mijn werk, maar dat is anders moe dan wanneer je moe van een training komt, dat geeft veel meer voldoening. Het leidt je ook af, je denkt ergens anders aan. Zwemmen is een goede sport, je gebruikt veel spieren en je kunt je eigen tempo aanhouden.

Gisteren dus weinig gewerkt. Voelt dat goed? Nou, ik kwam er met hoofdpijn vandaan, was toch langer gebleven dan gepland. Ik ga maandagochtend een gesprek aan met werkgever. Moet goed nadenken over het doel daarvan, lastig om dat te formuleren. Ja, het gaat goed, maar daardoor ga ik weer zo hard rennen dat ik in dezelfde valkuil stap, met uitputting tot gevolg. Wat wil ik? Een excuus om nee te zeggen tegen dingen, me niet rot voelen als ik vroeg naar huis ga (dus ook afspreken dat ik vroeg naar huis ga, of later begin). Van hem vragen dat ie duidelijk aangeeft welke zaken hij belangrijk vindt en dus voorrang hebben, want dat laat ik de rest liggen, in plaats van èn èn te doen.

En ook omdat ik vind dat ie recht op informatie heeft. Het rommelt al anderhalf jaar, hij is heel tolerant maar weet ook niet goed waar hij aan toe is. En ondanks dat iedereen vervangbaar is en ook ik echt niet onmisbaar ben, ik ben wel de reden dat hij een financiering bij de bank heeft, dat hij door de accountantscontrole en de ISO-controle heen komt. Ik sta met mijn kennis en integriteit garant voor wat er in het bedrijf gebeurd, omdat wij samenwerken hebben die andere instanties er vertrouwen in.

Pff, ik ga het nog eens goed op papier zetten, word anders zo overvallen tijdens het gesprek, werkgever weet altijd van die vragen te stellen en opmerkingen te plaatsen dat je denkt: ja logisch, terwijl je later pas een weerwoord bedenkt. Iemand nog tips?

@ Femke- Goed dat je maandag het gesprek aan gaat. Ik denk dat je inderdaad van te voren het doel van het gesprek voor jezelf even moet bedenken. Wat wil je hebben gezegd als je terug komt van het gesprek? Schrijf dat op, dan kan je in eventuele paniek altijd nog het papier erbij pakken. Zeg duidelijk wat je wel en niet wil en bij moeilijk vragen kan je altijd zeggen 'daar wil ik nog even over nadenken, daar weet ik zo geen antwoord op'. Eerlijk en duidelijkheid is het belangrijkste!



Het gaat hier wel redelijk. Wel een beetje wazig en misselijk sinds ik met AD begonnen ben. Merk dat ik misselijk ben maar wel véél wil eten. Overal zin in. Ik ben nog maar net begonnen maar na het eerste pilletje werd ik meteen misselijk. Volgens de dokter blijft dat de eerste twee weken zo. Meer dan afwachten kan ik toch niet. Vanmiddag leren voor een tentamen, nog niks voor gedaan, maar kan toch beter iets doen dan niets

@sayhelloyou, vervelend dat je misselijk bent. Hopelijk zakt het snel af, misschien doe je het al, maar eerst eten, stevig ontbijt en daarna het medicijn helpt soms wat tegen de misselijkheid.



@femke09, wat wil jij eigenlijk? Wil je wel in dat bedrijf blijven? Laat even los dat de werkgever jou nodig heeft, wat wil jij?

Ik krijg het idee dat je daar niet weg wilt gaan omdat je je dan schuldig voelt omdat jij met jou kennis een noodzakelijke toevoeging hebt.

Maar misschien heb ik het mis. In ieder geval niet blijven aanmodderen daar, door schuldgevoel, plichtsgevoel enzo.



Opschrijven is slim.

Ik zou het zelfs puntsgewijs mailen, maar dat komt omdat mijn leidinggevende een spanningsboog van max 1 minuut heeft als je mazzel hebt. Die van mij kijkt gewoon weg of neemt zijn telefoon tussendoor op tijdens een gesprek.

Niet alleen bij mij, bij iedereen. Behoorlijk respectloos.



Wens je in iedergeval veel sterkte! Je bent goed bezig met je acties van thuisblijven en het gesprek aangaan. Niet leuk, maar je zirgt wel goed voor jezelf



Hier gaat het redelijk, lastig inderdaad de spanning, het onrustig gevoel weg te laten glijden. De bedrijfsarts heb ik op advies van mijn therapeut gemaild. Nu heeft iedereen dezelfde informatie; twijfel of reïntegreren in huidige bedrijf zin heeft. Blij mee maar ook spannend. Ik had nog steeds het liefst zelf de switch gemaakt en de hele burnout geskipt, maar ik was te laat met ingrijpen, ik heb het echt onderschat hoeveel zo'n bedrijf met je kan doen. Ik dacht werk is werk, dat is niet altijd leuk en energiegevend, dus prive veel leuke dingen gedaan. Maar de balans was toch niet goed. Dat neem ik mezelf soms wel kwalijk. Hoe heb ik dat kunnen denken. Maar goed. Wijze les voor mijn volgende baan.



Ik zit nu in de tuin, fonteintje aan, ik merk dat het iets afzakt de onrust in vergelijking met gisteren. Vananacht wel even gepiekerd. Maar vanmiddag ga ik wat leuks proberen te doen hopelijk voel ik dan even vakantie gevoel momentje .



Geniet van de zon allen

Ik zit (nog steeds) boordevol ambitie. Deze baan bevat de elementen die ik in mijn studie het leukst vond. Ik heb alle vrijheid om zelf te bepalen wat/hoe/wanneer ik werk, ik kan meebouwen aan een organisatie en het is vlak bij huis. De collega's zijn aardig, het verdiend goed. Ik krijg normaalgesproken energie van de beleidsgesprekken met werkgever. Ik heb geen reden om op zoek te gaan naar iets anders, wel alle reden om mijn huidige baan anders in te willen (moeten) richten.



Suikerspin, klinkt goed, lekker in de tuin. Ik wilde je voorbeeld volgen maar wij hebben nu spetters hier. Ruikt wel lekker nu, naar aarde. We gaan eerst even een ijsje halen met de kinderen

Goedemorgen allemaal,



Hoe gaat het met iedereen ? Aan het genieten van het mooie weer ?



Hier best een goed weekend gehad. Gisterenochtend vroeg ben ik gaan zwemmen. Dat was lekker. Daarna meteen door , iets leuks doen met gezin. Voelde me echt prima. Tot we halverwege de middag terug naar huis reden. Hartkloppingen. Heb ik al een week, is nieuw. En neem daarbij de pijntjes in en rond mn schouders, borst en keel en ik ben weer totaal geobsedeerd door hoe ik me voel en de angst dat ik elk moment kan neervallen.



Herkenbaar ? En zo ja, hoe gaan jullie daar mee om ? Hoe ben je minder bewust van jezelf ? Het is zo vermoeiend, contstant dat gespannen en gefixeerde gevoel. Deze ochtend voel ik me weer zo raar. En dan kan ik wel weer naar de dokter rennen maar in maart is er al vanalles onderzocht. Bloed, bloeddruk gemeten, ecg gemaakt, fietstest. Alles goed. Vervolgens zijn de klachten weg en komen ze toch weer terug. Als ik bezig ben heb ik er niet zo veel last van maar zodra ik even relaxt wil zitten dan voel ik weer vanalles. Elk pijntje , elk krampje , mijn hart wat bonkt. En bam, daar zit ik weer in mijn worry circle. Dusss.



Nou ja, we gaan maar gewoon door. Ik heb best positieve momenten maar heel vaak is er toch dat stemmetje wat zegt dat dit het is en het nooit meer goed komt...



Fijne dag allemaal !

@rascalles Onthoud de goede momenten, schrijf ze op. En herhaal/benoem ze keer op keer.



Ik zou of zwemmen of een uitje met gezin gedaan hebben. Waarschijnlijk was het te veel en reageert je lichaam zo.



Maar super dat zwemmen lukt en je goede momenten hebt!

Rascalles, dat denk ik inderdaad ook, te veel. Je merkt achteraf pas dat het too much is geweest. Probeer voor jezelf ruime grenzen te nemen

In ieder geval fijn dat alles onderzocht is en goed bleek te zijn. Lijkt me niet vreemd om te denken dat er 'iets' aan de hand is (heb vorige week bloed laten prikken, maar daar kwam niets geks uit), laat je geruststellen, maar ga niet te vaak op onderzoek uit, probeer vertrouwen te hebben in je lichaam.

Wel lekker blijven zwemmen! Lijkt me sowieso gezond en een goede (leuke) afleiding. Hmm, ik heb ook wel zin om in een buitenbad te springen nu

Wat een flutgesprek zeg, ik klapte volledig dicht bij werkgever. Heb gelukkig wel goed aan kunnen geven dat ik me 100% voel en dus voor 200% ga (foutje in mijn systeem), en dat dit niet werkt, dat ik voor die 100% ga (wat toch meer dan genoeg is). Is voor mij een stok achter de deur, hardop uitspreken, want dan moet ik me daar wel aan houden Reactie was verder wel goed, al vroeg werkgever zich heel even af of het dan iets als burnout was? Ik heb er op het werk nooit een officieel hokje omheen gezet (heel eigenwijs ja), maar daar is ie dus anderhalf jaar te laat mee. In mijn optiek heb ik dat al zo goed als achter de rug (duim, duim) en wil ik 'gewoon' niet in herhaling vallen. Vrijdagmiddag heb ik vrij gepland Waarschijnlijk samen met de kinderen wat leuks doen, die zijn dan vrij. Al is het maar een speeltuin opzoeken, dan kunnen zij zich uitleven en plof ik neer op een bankje Of even lekker gaan zwemmen (mmm, wat voor weer wordt het vrijdag?), zijn ze sowieso ook fan van en lijkt mij ook heerlijk.

Heerlijk dat je vrijdagmiddag vrij bent.



Wat bijzonder (en een beetje eigenwijs) dat je de burnout niet bij naam hebt genoemd. Misschien had hij je dan beter begrepen en kunnen ondersteunen.

Volgens mij heb je ondanks dat je dichtklapte kunnen zeggen wat je wou, of niet?

Goed dat je het gesprek bent aangegaan.

Ik vroeg me af, hebben jullie ook mensen die aan je vragen tijdens je burnout. Verveel je je dan niet?



Ik vind dat zelf een hele rare vraag.

Ik ben toch druk met het herstellen en als ik me al verveel probeer ik iets weer op te pakken wat eerder niet lukte.



Voor mij voelt het eerder als tijd te kort en de maanden vliegen voor mijn gevoel voorbij.



Als ik me verveelde zou ik bv wel weer meer gaan werken of sporten of meer met vriendinnen ondernemen. Wat ik dus ook probeer en gelukkig lukt steeds meer.

Femke: heb je het gevoel dat je gesprek toch iets opgeleverd heeft/kan hebben, ondanks dat je dichtklapte?



Gele Suikerspin: ik weet ook nooit goed hoe ik op die vraag moet reageren. Vervelen, dat is me in het afgelopen jaar nog maar zelden gebeurd. Herstellen op zich is namelijkeen 'bezigheid' die écht veel tijd en ruimte in beslag neemt, en verder, ik weet áltijd wat doen, maar doen wat ik wil lukt niet altijd/meestal niet, dusja...



Vandaag naar een nieuwe dokter geweest naar aanleiding van de psych die me terug naar de medische wereld stuurde om eens te laten onderzoeken of er ook fysiek niks mis is. Meteen een uitgebreid bloedonderzoek waar ik donderdag de resultaten van heb. Nieuwe dokter verbaasde zich erover dat dat in het afgelopen jaar nog niet gebeurd is. Ik heb het gevoel dat ze echt mee wil denken/zoeken/helpen en da's leuk. Niet dat ik verwacht dat er iets uit het bloedonderzoek komt, maar ik vind het alleszins een goed gevoel dat alles gecheckt wordt. Gevoel dat dat tenminste iets is wat ik nog kan dóen, want los daarvan zijn m'n ideeën wel zo'n beetje op aan het geraken...



Geniet van t weer allemaal!

Naoko, fijn dat de nieuwe dokter je serieus neemt. Ik herken dat wel, blij zijn met onderzoek omdat je dan in ieder geval iets onderneemt om de situatie te verbeteren. Dan weet je tenminste zeker (bijvoorbeeld) dat het daar niet aan ligt.



Suikerspin, mijn werkgever is heel tolerant, maar aan de andere kant ook 'just' werkgever en op zichzelf (en zijn toko) gericht. Ik heb vorige jaar een keer echt ruzie met hem gehad, omdat ik (op advies van de arboarts) me gedeeltelijk ziek wilde melden, en dat wilde hij niet accepteren. Ei dat ik ben heb ik me vervolgens inderdaad maar niet ziek gemeld, maar gewoon elke week een dag vrij genomen (wat dan gek genoeg weer geen probleem was). Dat gesprek vanochtend was in mijn ogen dus echt nodig (met in mijn achterhoofd mijn vader: doe nou niet, laat nou niet je zwakheden zien, zeg nou niet dat je iets niet aankunt!). Achteraf inderdaad eerder duidelijk moeten zijn. Nu was ik steeds aan het vechten om (in ieder geval in mijn gedachtenwereld) 'vertrouwen' terug te winnen (wat een klassiek ei ben ik). Vandaag ondanks mijn vader mijn 'zwakheden' op tafel gelegd en vanmiddag (in een later gesprek) ervaren dat dit niet verkeerd heeft gedaan. Iets wat ik als vanzelf op mijn bord wilde trekken werd eraf gehaald, en juist dat fijne sparren kreeg wel prioriteit (we zijn met leuke nieuwe dingen bezig, en is super dat ie me daar bij wil betrekken).



Moet ook zeggen dat het heel erg aan mijn persoon ligt, ik hou van aanpakken, en er ligt hier genoeg om aan te pakken. Ik heb nu alleen een heel duidelijke streep getrokken: ik doe niet meer wat ik 'moet doen' (of wat ik denk dat ik moet doen) maar wat er in de beschikbare uren past. Vandaar dus "100% ipv 200%" En zolang ik nog niet alles op de rit ben (hou het er maar op dat ik vorige week flink ben ingestort) neem ik ook de vrijheid om later te komen / eerder weg te gaan.



Dat ligt nu duidelijk op tafel, ik kan me daar makkelijker aan houden nu ik dat hardop gezegd heb (gevalletje tussen-de-oren) en werkgever gaat niet zijn eigen verhalen verzinnen waarom ik er steeds niet ben. Want wat communicatie betreft kunnen werkgever en ik beiden nog wel wat leren, ik zeg niet waar ik tussendoor heen ga, en hij vraagt het niet. Uiteindelijk vroeg hij vorige week toch (toen ik me had afgemeld) waar ik toch steeds heen ga overdag (hij dacht dat het met de ad te maken had), maar het antwoord was simpelweg (en voor hem geruststellend) bezoekjes aan de audioloog. Wat veel tijd kost, maar waar ik nu nog maar 1 keer heen hoef (en wat twee - vergoedde - gehoorapparaten heeft opgeleverd ).



Pff, wat maak ik er weer een lange post van. Wel fijn om het even voor mezelf zo op te kunnen schrijven. Moet ook zeggen dat het vandaag aardig goed loopt allemaal, er zit wat meer daadkracht in en ja... over drie kwartier (zo'n beetje ) sluit ik de computer hier af en ga ik naar huis.

Femke, je zwakheden op tafel leggen is net supersterk, ondanks wat je vader daarover zegt! In het begin van m'n burnout zei iemand (ik weet niet meer wie, de psych, de dokter, maakt ook niet uit) tegen me: "Je kwetsbaarheid is nu net je sterkte." Ik wist toen niet meteen wat ik daarmee aan moest, maar het blijkt wel zo te zijn. Je kwetsbaar opstellen vergt echt veel lef, maar het levert veel meer op dan je sterk houden terwijl je dat niet bent. Dat is alleszins steeds vaker mijn ervaring (al moet ik dat ook nog met vallen en opstaan leren, m'n kwetsbaarheid/'zwakheden' tonen én gebruiken). 'k Denk dat kwetsbaar durven zijn voor de meesten onder ons wel een thema is, gezien we allemaal in een burnout zijn beland door ons te lang groot te houden...

Naoko, ik ben het helemaal met je eens dat kwetsbaarheid meer oplevert dan je sterk houden terwijl je dat niet bent. Dat tweede heeft sowieso geen zin, dan kom je jezelf altijd tegen. Maar dat eerste, daar mankeert in de praktijk nogal eens iets aan, omdat mensen daar toch niet altijd even goed mee omgaan.



Gisteren werd ik bij werkgever geroepen voor een tweede gesprek. Hij had vlak daarvoor met de oud-directeur gesproken, en daar heb ik meestal enorm last van. Zo ook deze keer, want alle begrip was foetsie, ineens had ik mijn werk niet af en 'mocht er toch wel verwacht worden' dat ik die taken uit zou voeren, want was ik anders wel geschikt voor het werk? Vervolgens vanochtend een mail dat er een melding van was gemaakt (dossiervorming). Niet dat er geen kern van waarheid in zit, dat snap ik ook nog wel, maar ik heb duidelijk uitgelegd welke keus ik heb gemaakt (rapport a en niet rapport b) terwijl andersom blijkbaar de voorkeur had (juist, daarom vroeg ik ook: geef aan wat ik voorrang moet geven. Antwoord van werkgever: ja, die bal moet je niet in mijn doel leggen...). Hoe dan ook, ik was gisteren een flink stuk van mijn concentratie kwijt door dat gedoe en ben er eigenlijk nog boos om. Tuurlijk, ik had best rapport a én rapport b kunnen maken, maar dan was ik dus echt uitgevallen. Lets face it, mijn poging is om met 20% minder tijd 60% meer werk te verrichten, dat kan geen enkel mens. Werkgever begrijpt dat, maar zo af en toe laat oud-directeur zijn licht erover schijnen en is er ineens niets meer goed.

Ik ben eind van de dag nog bij werkgever langsgegaan om verhaal te halen, en dat was uiteindelijk wel een goed gesprek, maar dan vanochtend die melding eroverheen. Sorry, maar ik ren al hard, van dit soort zaken klap ik in elkaar en wordt de neiging groot het bijltje er helemaal bij neer te gooien. Ik ben heel benieuwd, zit vrijdag twee uur opgesloten in een auto met werkgever, ben benieuwd waar we het dan over gaan hebben.



Ondertussen ben ik weer terug bij af met vermoeidheid en krijg ik steeds meer spierpijn, ik zit helemaal vast. Maandag tijdens de training al uitgevallen omdat ik simpelweg mijn ademhaling niet onder controle kreeg. Ik bedoel, hoeveel alarmbellen wil je hebben? Betekend wel dat ik weer eens op mijn kiezen moet bijten, een gezond pad moet kiezen en mijn (werk)omgeving daarin moet trotseren.



Positief nieuws is er ook, het lukt om thuis bij echtgenoot kort weer te geven wat er dwars zit op het werk, om er daarna niet meer over te beginnen (is niet handig, want mijn negatieve gespui heeft veel effect op hem, hij is namelijk depressief). We praten op zich goed, maar niet heel diep. Heb aan kunnen geven wat ik van hem verwacht (kop koffie en dan lekker het wereldnieuws bespreken), over een paar jaar, want dat dit er nu nog niet in zit (hij kan daar nu niet tegen), dat ik dat ei bij mijn ouders kan leggen, en dat het zo ook goed is. We irriteren elkaar op dit ogenblik niet, wat al een hele vooruitgang is, hij geeft mij de ruimte om in te storten als ik van mijn werk kom, en het lukt mij de kinderen op sleeptouw te nemen als het hem teveel wordt. De verhouding is beter dan in maanden, dat is heel fijn.



Zoon is nu twee grote kartonnen dozen aan het versieren met zijn stiften. We gaan zo meteen zwemmen en als het droog blijft gaan we tussen de middag dochter van school halen, in de speeltuin brood eten en daarna nog spelen in de speeltuin (lees: mama plakt zichzelf vast aan het bankje wat erbij staat, haha).



Zo, mijn boze bui staat nu hier op papier. Ik ga eraan werken om het van me af te zetten. Ik zou toch gek zijn als ik dat ongemak met me mee zou blijven dragen, dat levert niets op. Liever oplossen of bewust loslaten dan je schuldig en boos blijven voelen. Ik weiger

jeetje Femke, wat gdvrdmse irritant is dat zeg! Waarom had jij ookalweer geen begeleiding van een bedrijfsarts? Want dat vond ik zelf erg prettig tegen de grilligheid van mijn directie, het voelde wel echt als nog iemand bij mij in mijn hoek. Zou je dat niet alsnog willen, ookal ben je al een end op weg naar herstel?

en @jade, hoe ist met jou dan? Zit je weer in de up na je AD misadventures?

Hoi Femke, ik vind eigenlijk dat je het niet moet laten gaan. Hieruit blijkt toch echt wel dat 'het werk' de manier hoe je werkgever doet je ziek maakt.

Gebruik die boosheid nou eens om je grenzen wat duidelijker aan te geven.



Ik denk dat je jezelf in de vingers hebt gesneden door niet open te zeggen dat je een burnout hebt gehad en daar nog van aan het herstellen bent.



Mail je werkgever. Vraag een gesprek weer met de bedrijfsarts. Die luisterde toch goed naar je?



Ik denk dat jij in de doorgaan, ontkenningsfase, te moe om in te grijpen situatie zit. En dat je dit moet doorbreken.



Laatst zei je toch, dat je jezelf eigenlijk hulp en een traject had moeten gunnen?

Ga voor jezelf.



Het klinkt in mijn oren alsof je flink over je grenzen aan het laten gaan bent.

Bekijk het wat zakelijker. Het is tenslotte je werkgever, ook al lijken jullie 'sociaal'.

Dat zijn jullie dus niet, want hij pakt het puur zakelijk aan. Zo moet jij het ook gaan zien.



Mail kort en zakelijk hoe jij er over denkt.

Ik ben het niet eens met de melding in mijn dossier. Mijn functie heeft behoorlijk wat verantwoordelijkheden in een beperkte tijd. Het zou fijn zijn als de werkgever aan geeft welk project hij als eerste af wil hebben. Dit werkt voor mij efficiënter en is in het belang van het bedrijf.



Daarnaast wil ik graag een gesprek met de bedrijfsarts. Ik denk dat ik burnout klachten heb.



Het is belangrijk, zakelijk, dat je dit per schrift doet. Een dossier opbouwen klinkt mij niet positief. Dat doen werkgevers om je te kunnen ontslaan toch?

Jouw mening moet dus ook op papier.



Het is mijn bezorgde mening natuurlijk maar. Ik bedoel het met de beste bedoelingen.



Kun jij eigenlijk wel herstellen in dat bedrijf?

Ik hoor; op je kiezen bijten, het trotseren, alarmbellen.

Allemaal werk en niet gezond voor jou.



Veel plezier met zwemmen!

Sorry dat ik zomaar weer kom binnenvallen. Lang geleden dat ik hier heb geschreven en dat was eigenlijk positief. Want het gaat/ging goed. Maar... nu dus toch ook even niet...



In mei ben ik officeel 100% beter gemeld. Ging ook echt super goed. Mijn revalidatie traject afgerond en een zak vol ervaring en handvaten meegekregen. Ik zat sinds januari al zonder werk maar was sinds april wel weer wat aan het werk met losse klusjes. Dat ging prima. Daarnaast druk met de achterstand van mijn studie wegpoetsen (is gelukt!!)

Omdat het financieel wel nodig was ook veel solliciteren. En gelukkig een leuke (tijdelijke) baan gevonden in de zorg. Deels als vakantie medewerker maar ik start eerder en ga ook langer door. In het sollicitatie gesprek duidelijk geweest over uren en bezetting. Niet mijn burn-out verhaal verteld maar wel dat ik niet extra wil werken dan 24uur. Ook geen extra weekenden dan de standaard om en om. Was allemaal prima en geen probleem. Contract is direct opgesteld, moest snel-snel wat leidinggevende ging die week ook met vakantie voor 4weken. Rooster zaken ed zouden later komen.



Vd week contact gehad om het rooster en krijg twee inwerkdagen die echt beroerd vallen met mijn tentamens. Maar helaas dit kon niet anders, dus toch maar geaccepteerd ookal voelt het niet goed.

Rooster voor juni/juli ook gekregen en wat blijkt ik moet een extra weekend werken en het zijn gemiddeld 31uren per week. Ene week wat rustiger dan de andere maar ook een volle week van 46uur. Al achteraan geweest maar dit kon niet anders. Ben stellig geweest en wat alternatieven aangedragen maar kwam er op neer dat er niets anders kon.



Ik zit sinds gister met zo'n rotgevoel. Ik heb onwijs zin in de baan. Maar het voelt nu al teveel. Volgende week start ik terwijl ik midden in mijn tentamens zit. Ik vlieg van het een naar het ander. Er zijn nog 3extra cursusdagen bijgekomen en dit alles benauwd mij.



Alles wat ik heb geleerd over grenzen bewaken, zorgen voor balans, niet een te volle agenda, lukt nu al niet.



Is dit sowieso onmogelijk?

In de praktijk zal het er op neer komen dat ik het allemaal wel red. Omgeving zegt ook, even doorzetten, dat kan je wel. Maar juist dat is funest weet ik. Juist dat doorzetten, doorgaan, alles er maar bij doen heeft mij gesloopt.



Ik was de afgelopen dagen erg moe. Last van mijn buik etc. Ben bezig met mijn voeding en dacht dat het daaraan lag. Maar merk sinds gister dat het ook gewoon stress en onrust is. Ik vind het zo lastig. Nog niet eens begonnen met werken maar tav die collega's ak een enorme zeur over uren en dagen. Terwijl ik juist het beste voor mijzelf en anderen probeer te doen.



Geen idee wat ik met dit verhaal wil. Ik denk gewoon even van mij afschrijven.

Die tweestrijd is zo lastig en herken ik ook van de tijd voor mijn burn-out. Als jong persoon zonder vast contract moet je in mijn ogen over extra inzetten. Maar meestal is het tijdelijk werk. Zeuren of moeilijk doen kan niet, want voor jou 10 anderen. In deze tijd blij zijn dat je uberhaupt werk hebt. Extra werk aannemen om toch die extra ervaring op te doen en een financiele buffer opbouwen. Ookal merk je al langer dat het teveel is.



Dit is de basis waardoor mijn burn-out is ontstaan. En ja dan kan je leren om je grenzen te bewaken etc. Maar in de praktijk werkt dat lastig. Als je teveel eisen steld of grenzen dan moet je eruit want anderen zijn minder moeilijk. En ook hoe snel er over vaste afspraken wordt gestapt. Ja je hebt een contract van zoveel uur maar we hebben je nu gewoon extra nodig, krijg je later wel een week wat minder uren. En juist dat laatste werkt voor mij niet omdat ik dan al over mij limiet heenga en ik weer in de min kom. Misschien ben ik te lief of te soft bang voor consequenties als ik weiger oid.



pff word hier doodmoe van...

Bedenk mij ook dat de grootste stressbron is dit gepieker erover.

Ik zit er sterk over te denken om zo een mail te sturen, in de hoop dat ik het dan beter kan parkeren (anders begin ik morgen al gaar aan de dag).

Sowieso maak ik zelf aantekeningen voor mijn dossier. Ik weet dat werkgever hier niet sterk in is en dat hij nu registreert is m.i. op advies van oud-directeur. Ik wil mijn kant van het dossier waterdicht hebben, want je weet het nooit, hoe zoiets loopt.

Ergens wil ik het niet te groot opblazen en ergens voelt het ook alsof ik me nu van alles in het hoofd haal terwijl de soep niet zo heet gegeten wordt.

Arboarts ga ik idd wel inschakelen denk ik.

Lijkt me een goed plan!



Voor jezelf opkomen en een grens trekken naar je werkgever mag. Als hij dat ziet als aanval ofzo, is dat zijn probleem.



Zie het als iets zakelijks. Wat heb jij nodig om gezond te worden en daar gezond te kunnen werken.



Ik denk dat wij hier allemaal achter je staan en je zullen steunen.



Vraag meteen vandaag een gesprek met de bedrijfsarts aan. Even doorzetten nu.

Jij bent belangrijk.



Ik weet dat het heel complex en moeilijk is, maar ik gun je gezondheid. En niet weer stress klachten.

Doodeng natuurlijk, en uiteraard tegen het advies van mijn vader in, ik heb er zojuist een mail uitgedaan. Suikerspin, ik heb je tekst gekopieerd en wat aangepast, hoop dat je dat niet erg vindt. Melding, wij meten hier veel zaken zodat we daar verbeteringen uit kunnen opmaken, verbetervoorstellen zeg maar. Daar valt deze melding ook onder, maar mocht je ooit echt ruzie krijgen, dan is dat toch een stokje om mee te slaan (lijkt mij dan), vandaar dat ik die melding schriftelijk onderuit gehaald heb, gewoon voor het geval dat.