Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
zaterdag 1 oktober 2016 om 21:34
zaterdag 1 oktober 2016 om 22:05
Ik voel namelijk nogal druk om 'volledig hersteld te zijn' nadat de ziektewet klaar is, terwijl ik nog niet eens aan opbouwen heb kunnen beginnen. Erg bang dat ik niet 'op tijd' hersteld ben, niet in aanmerking kom voor wia, maar ook niet in staat ben om voldoende te werken om mijn hoofd boven water te houden, dus dat bezorgt me nu wel stress en kost me de nodige energie die ik eigenlijk beter zou kunnen gebruiken voor mijn herstel. Ik hoop dat ik me onterecht zorgen maak?
zaterdag 1 oktober 2016 om 22:23
Wat vervelend dat je die druk voelt, sowieso heb je als je geen WIA krijgt eerst nog recht op ww toch?
Hoe lang heb je gewerkt?
Ze gaan op het oordeel van de bedrijfsarts af, die vind jou nu nog niet beter en zal als het zo ver is vast ook een realistisch oordeel geven.
Ik zou me niet te veel zorgen maken. Je kunt niet meer doen dan je best.
Hoe lang heb je gewerkt?
Ze gaan op het oordeel van de bedrijfsarts af, die vind jou nu nog niet beter en zal als het zo ver is vast ook een realistisch oordeel geven.
Ik zou me niet te veel zorgen maken. Je kunt niet meer doen dan je best.
zondag 2 oktober 2016 om 10:50
Thanks voor de welkom! Ik heb geen ervaring met de WIA of WW dus kan je helaas niet helpen.
Hebben/hadden jullie ook dat je weerstand zo laag is? Ik zit inmiddels aan mijn derde verkoudheid in 1,5 maand. Ik word er helemaal tureluurs van. Wel merk ik dat er wat meer ruimte in mijn hoofd af en toe is. Heb gisteren zelfs een schilderijtje en lamp opgehangen. We hebben in het voorjaar flink verbouwd in ons huis en ik kon tijden niet meer denken aan iets in het huis doen, en toen had ik gisteravond ineens zin. Dus dat is wel fijn.
En inderdaad verder slijt ik mijn dagen met wandelingetjes en bankhangen. Ik probeer wel iedere dag even iemand te zien (anders dan mijn vriend) om wel het contact met de buitenwereld te houden. Vandaag maar eens zien of een vriendin mee wil wandelen.
Ik heb volgende week een sollicitatiegesprek. Ik kan echt niet meer terug naar mijn oude werk (ik ben te duur, ze zijn me aan het weg treiteren en dat werkt) en werd gevraagd om hier op te solliciteren door iemand van een vorig werk. Het is een soortgelijke functie als ik nu heb, maar wel wat meer uren. En ik wil dit ziek zijn ook echt serieus nemen. Ik zie er dus wel tegenop, want mijn hoofd is echt nog een gatenkaas. En ik ben ook bang te snel weer te beginnen. Maar wellicht dat het wel een stuk beter gaat als de hoofdoorzaak van de burnout (nl onveilige situatie op werk) is weg genomen en ik op een prettigere plek aan de slag kan. Maar goed, een gesprek is nog geen nieuwe baan dus misschien moet ik me niet al te veel zorgen maken.
Hebben/hadden jullie ook dat je weerstand zo laag is? Ik zit inmiddels aan mijn derde verkoudheid in 1,5 maand. Ik word er helemaal tureluurs van. Wel merk ik dat er wat meer ruimte in mijn hoofd af en toe is. Heb gisteren zelfs een schilderijtje en lamp opgehangen. We hebben in het voorjaar flink verbouwd in ons huis en ik kon tijden niet meer denken aan iets in het huis doen, en toen had ik gisteravond ineens zin. Dus dat is wel fijn.
En inderdaad verder slijt ik mijn dagen met wandelingetjes en bankhangen. Ik probeer wel iedere dag even iemand te zien (anders dan mijn vriend) om wel het contact met de buitenwereld te houden. Vandaag maar eens zien of een vriendin mee wil wandelen.
Ik heb volgende week een sollicitatiegesprek. Ik kan echt niet meer terug naar mijn oude werk (ik ben te duur, ze zijn me aan het weg treiteren en dat werkt) en werd gevraagd om hier op te solliciteren door iemand van een vorig werk. Het is een soortgelijke functie als ik nu heb, maar wel wat meer uren. En ik wil dit ziek zijn ook echt serieus nemen. Ik zie er dus wel tegenop, want mijn hoofd is echt nog een gatenkaas. En ik ben ook bang te snel weer te beginnen. Maar wellicht dat het wel een stuk beter gaat als de hoofdoorzaak van de burnout (nl onveilige situatie op werk) is weg genomen en ik op een prettigere plek aan de slag kan. Maar goed, een gesprek is nog geen nieuwe baan dus misschien moet ik me niet al te veel zorgen maken.
zondag 2 oktober 2016 om 11:04
Oh hoi Evenaar, ik had je even gemist maar alsnog welkom. Ik weet niet hoelang je al burn out bent? Zelf zou ik er niet aan moeten denken om met de matige concentratie en geheugen die ik nu heb weer te werken, maar een sollicitatiegesprek kan vast geen kwaad. Kun je gelijk voelen of je er al aan toe bent en wie weet krijg je wel nieuwe energie van het uitzicht op wat anders. Wel is het denk ik handig even wat tijd tussen je twee banen te hebben, mocht je aangenomen worden. Ik heb dat zelf bij mijn overstap niet gehad en rolde van de een in de andere baan telkens met als gevolg nog meer vermoeidheid en nog lagere weerstand (met inderdaad griepjes en verkoudheden als gevolg). De remedie is rust en niet te snel te hard van stapel lopen. Lastig voor de gemiddelde persoon die burn out geraakt is, denk ik. Pas goed op jezelf
zondag 2 oktober 2016 om 11:35
Oeh, een sollicitatiegesprek, dat zou ik echt niet doen nu. Als je net bent uitgevallen. Maar de keuze is natuurlijk aan jou, als het voelt als nieuwe energie dan misschien juist goed inderdaad.
En als je daar dan kunt reïntegreren, helemaal mooi.
Je lage weerstand is een signaal, je lijf wil rust. Heel veel rust.
Ik nam zeker in het begin vitamines als ondersteuning.
Misschien kun je met jezelf afspreken dat als je pijnstillers (of kalmerende tabletjes) nodig hebt om het gesprek te kunnen doen, je niet gaat. Dan ben je dus niet fit genoeg. Of erg snottert, hoofdpijn hebt, zweet, warm aanvoelt, duizelig bent.
Maar ik leefde dan ook zowat op paracetamol, ik heb voor mezelf nu die regel. Als ik paracetamol neem ben ik over mijn grens gegaan en als ik met paracetamol toch ergens heen ga, ben ik over een grens aan het gaan.
Wellicht de sollicitatie deze week met je psycholoog bespreken?
En als je daar dan kunt reïntegreren, helemaal mooi.
Je lage weerstand is een signaal, je lijf wil rust. Heel veel rust.
Ik nam zeker in het begin vitamines als ondersteuning.
Misschien kun je met jezelf afspreken dat als je pijnstillers (of kalmerende tabletjes) nodig hebt om het gesprek te kunnen doen, je niet gaat. Dan ben je dus niet fit genoeg. Of erg snottert, hoofdpijn hebt, zweet, warm aanvoelt, duizelig bent.
Maar ik leefde dan ook zowat op paracetamol, ik heb voor mezelf nu die regel. Als ik paracetamol neem ben ik over mijn grens gegaan en als ik met paracetamol toch ergens heen ga, ben ik over een grens aan het gaan.
Wellicht de sollicitatie deze week met je psycholoog bespreken?
zondag 2 oktober 2016 om 11:52
Ai, dat is wel een goede, van die paracetamol. En een confronterende. Daar leef ik nu met die verkoudheid ook op, maar ga toch straks even wandelen met een vriendin. Zou je dat dan eigenlijk niet moeten doen? Beetje buiten zijn laat het snot wat lekkerder doorlopen en ook is wandelen goed voor het lijf.
Ik had ook al bedacht dat als ik me die dag niet goed genoeg voel, dat ik dan afzeg en hoop dat we kunnen verzetten. En mocht het inderdaad een leuke baan zijn (waar ik heel kritisch naar ga kijken, want moet er momenteel nog even niet aan denken ivm moeheid) dan ga ik sowieso niet voor januari beginnen. Eerst nog even flink uitrusten.
@pussywillow: ik ben nu 3 weken thuis, maar al veel langer ziek merk ik nu. Maar dat is vast bij iedereen zo.
Ik had ook al bedacht dat als ik me die dag niet goed genoeg voel, dat ik dan afzeg en hoop dat we kunnen verzetten. En mocht het inderdaad een leuke baan zijn (waar ik heel kritisch naar ga kijken, want moet er momenteel nog even niet aan denken ivm moeheid) dan ga ik sowieso niet voor januari beginnen. Eerst nog even flink uitrusten.
@pussywillow: ik ben nu 3 weken thuis, maar al veel langer ziek merk ik nu. Maar dat is vast bij iedereen zo.
.
zondag 2 oktober 2016 om 12:24
@Evenaar: mijn inziens moet je erg voorzichtig zijn met het opvoeren van druk op jezelf. Dit heeft er namelijk bij mij toe geleid dat mijn burn-out de eerste maanden erger is geworden, ik wilde te snel weer de werkvloer op. Echter als je helemaal niet op je plek zit bij je huidige werkgever kan het je ook juist energie geven. Probeer goed jezelf aan te voelen.
Trouwens, ik heb ook totaal geen weerstand. Ook continu verkouden e.d.
Het re-integreren loopt bij mij niet bepaald op rolletjes. Ik werk in de zorg. Doe nu sinds +- 1,5 maand 2x2 uur per week administratief werk (arbeidstherapeutisch). Ik heb meerdere keren geprobeerd dit uit te breiden (contact met patiënten) maar dit leid iedere keer tot een toename van angstklachten. Man, ik ben zo bang om hier weer in terug te vallen! Heb die periode namelijk echt als een hel ervaren.
Gelukkig doen ze op mijn werk (nog) niet moeilijk en krijg ik de ruimte die nodig is.
Trouwens, ik heb ook totaal geen weerstand. Ook continu verkouden e.d.
Het re-integreren loopt bij mij niet bepaald op rolletjes. Ik werk in de zorg. Doe nu sinds +- 1,5 maand 2x2 uur per week administratief werk (arbeidstherapeutisch). Ik heb meerdere keren geprobeerd dit uit te breiden (contact met patiënten) maar dit leid iedere keer tot een toename van angstklachten. Man, ik ben zo bang om hier weer in terug te vallen! Heb die periode namelijk echt als een hel ervaren.
Gelukkig doen ze op mijn werk (nog) niet moeilijk en krijg ik de ruimte die nodig is.
maandag 3 oktober 2016 om 16:38
Even weer zin om te klagen
Ik ben chagrijnigggg!! Niet normaal. Wazig watten gevoel al de hele dag, niet wakker kunnen worden, nergens zin in, mijn mondhoeken hangen en ik straal één en al chagrijnig uit. Mijn hele lijf zegt, bleughh.
En ook vooral, blijf uit mijn buurt
Ik heb me al bijna de hele dag terug getrokken zodat ik niet kan uitvallen tegen mensen.
Ik ben volgens mij vooral verdrietig. Alleen steeds huilen ook wel klaar mee. Klaar met dit alles. En ook nog boos en gefrustreerd door elkaar heen.
Eigenlijk mag ik mega trots op mezelf zijn, afgelopen week gelukt om naar de bios! te gaan en ook nog de heftige gesprekken qua reïntegratie/voortgang gehad.
Dat is een wereld van verschil met een jaar geleden.
Maar ik ben er gewoon even klaar mee.
Vooral die downs. De dagen waarop alles in mijn lijf, NEE, zegt.
Wel lekker beetje tv gekeken, puzzeltje gedaan en gelukkig is de dag bijna om.
Hopelijk morgen weer beetje energie voor een klein gezellig uitstapje of fietstochtje.
Zucht.
Ik ben chagrijnigggg!! Niet normaal. Wazig watten gevoel al de hele dag, niet wakker kunnen worden, nergens zin in, mijn mondhoeken hangen en ik straal één en al chagrijnig uit. Mijn hele lijf zegt, bleughh.
En ook vooral, blijf uit mijn buurt
Ik heb me al bijna de hele dag terug getrokken zodat ik niet kan uitvallen tegen mensen.
Ik ben volgens mij vooral verdrietig. Alleen steeds huilen ook wel klaar mee. Klaar met dit alles. En ook nog boos en gefrustreerd door elkaar heen.
Eigenlijk mag ik mega trots op mezelf zijn, afgelopen week gelukt om naar de bios! te gaan en ook nog de heftige gesprekken qua reïntegratie/voortgang gehad.
Dat is een wereld van verschil met een jaar geleden.
Maar ik ben er gewoon even klaar mee.
Vooral die downs. De dagen waarop alles in mijn lijf, NEE, zegt.
Wel lekker beetje tv gekeken, puzzeltje gedaan en gelukkig is de dag bijna om.
Hopelijk morgen weer beetje energie voor een klein gezellig uitstapje of fietstochtje.
Zucht.
maandag 3 oktober 2016 om 16:55
Gele-Suikerspin, voor jou, en voor de rest natuurlijk ook!
WW/WIA, niet veel ervaring mee. Ben nu wel volop aan het uitzoeken wat ontslag op staande voet doet voor iemands WW uitkering en hoe je het UWV zo ver moet krijgen om toch een uitkering te verstrekken (triest geval, ik heb die jongen er persoonlijk uit getrapt, dat kon niet anders, maar je gooit letterlijk iemands leven compleet overhoop).
Vervolgens nog aangesproken op een collega dat ik zo dwars doe / niet aardig reageer. Pff. dook vandaag voor het eerst sinds tijden volledig het gat in. Al weken hoesten, duizelig, afwezig, moe. Maar het ging op zich, was best positief en zo. Maar zag het vandaag ff niet meer zitten, drukte van de afgelopen tijd en wat rare en nare dingetjes op het werk en privé, zo'n opeenstapeling waar je dan niet meer goed tegen kunt. En even gas terug lijkt ook lastig. Ga ik me alleen maar schuldig door voelen. En juist dat is feitelijk een heel duidelijk signaal...
Hoe moet je iemand helpen die richting burnout stormt, of liever er al middenin zit maar ontkent? Ken iemand die keihard door blijft draven, inmiddels flinke hartkloppingen heeft (drie keer in de afgelopen week, eenmaal is ie afgevoerd richting ziekenhuis). Alle elementen om in een burnout te zitten, honderd tegenslagen, duizend taken, niet los kunnen komen van werk en verplichtingen, alle hulp afwijzen, alles ontkennen... Gaat binnenkort twee weken op vakantie in the middle of nowhere, ben zo bang dat er bericht komt dat ie volledig is ingestort of omgevallen terwijl er geen hulp in de buurt was... Zoveel mensen die zien dat er iets mis is, en dan niets kunnen doen, stuk voor stuk tegen een muur oplopen... Die gaat nog een hele lange herstelperiode tegemoet (als hij al zover komt).
Gats, lukt me niet om een positieve draai te vinden. Krijg het niet voor elkaar! Moet ik eigenlijk niet hier rondspuien, juist hier niet. Wil graag dat we hier de stapjes vooruit kunnen zetten! Tegenslagen zullen erbij horen, maar heb even moeite om te zien, om te geloven dat het daarna ook weer de goede kant op zal gaan...
Zonnetje schijnt hier, het is lekker weer. Gisteren met zoon in de stromende regen naar een walrus staan kijken, en gaaf dat dat ventje het vond! Dan maakt die regen geen druppel meer uit, er zit léven in. Daar moet je van genieten... volg de jeugd, maak je toekomst, wordt blij en gelukkig... let's go!
WW/WIA, niet veel ervaring mee. Ben nu wel volop aan het uitzoeken wat ontslag op staande voet doet voor iemands WW uitkering en hoe je het UWV zo ver moet krijgen om toch een uitkering te verstrekken (triest geval, ik heb die jongen er persoonlijk uit getrapt, dat kon niet anders, maar je gooit letterlijk iemands leven compleet overhoop).
Vervolgens nog aangesproken op een collega dat ik zo dwars doe / niet aardig reageer. Pff. dook vandaag voor het eerst sinds tijden volledig het gat in. Al weken hoesten, duizelig, afwezig, moe. Maar het ging op zich, was best positief en zo. Maar zag het vandaag ff niet meer zitten, drukte van de afgelopen tijd en wat rare en nare dingetjes op het werk en privé, zo'n opeenstapeling waar je dan niet meer goed tegen kunt. En even gas terug lijkt ook lastig. Ga ik me alleen maar schuldig door voelen. En juist dat is feitelijk een heel duidelijk signaal...
Hoe moet je iemand helpen die richting burnout stormt, of liever er al middenin zit maar ontkent? Ken iemand die keihard door blijft draven, inmiddels flinke hartkloppingen heeft (drie keer in de afgelopen week, eenmaal is ie afgevoerd richting ziekenhuis). Alle elementen om in een burnout te zitten, honderd tegenslagen, duizend taken, niet los kunnen komen van werk en verplichtingen, alle hulp afwijzen, alles ontkennen... Gaat binnenkort twee weken op vakantie in the middle of nowhere, ben zo bang dat er bericht komt dat ie volledig is ingestort of omgevallen terwijl er geen hulp in de buurt was... Zoveel mensen die zien dat er iets mis is, en dan niets kunnen doen, stuk voor stuk tegen een muur oplopen... Die gaat nog een hele lange herstelperiode tegemoet (als hij al zover komt).
Gats, lukt me niet om een positieve draai te vinden. Krijg het niet voor elkaar! Moet ik eigenlijk niet hier rondspuien, juist hier niet. Wil graag dat we hier de stapjes vooruit kunnen zetten! Tegenslagen zullen erbij horen, maar heb even moeite om te zien, om te geloven dat het daarna ook weer de goede kant op zal gaan...
Zonnetje schijnt hier, het is lekker weer. Gisteren met zoon in de stromende regen naar een walrus staan kijken, en gaaf dat dat ventje het vond! Dan maakt die regen geen druppel meer uit, er zit léven in. Daar moet je van genieten... volg de jeugd, maak je toekomst, wordt blij en gelukkig... let's go!
maandag 3 oktober 2016 om 17:40
BND, kun je niet uitbreiden met andere taken en het patiëntencontact even laten voor wat het is?
GS, af en toe heb je zo'n dag. Misschien toch te veel gedaan de afgelopen week?
Femke, ik volg je berichtje niet helemaal. Heb je het nu over jezelf dat je je BO ontkent of over een werknemer van je? En je wil hem het liefst op staande voet ontslaan? Kun je niet een gesprek hebben met hem, waarin je (begripvol!) je zorgen uit, hem daarna voor een borrel met een collega naar huis sturen en hem aanraden een afspraak met de huisarts te maken. Meer kun je denk ik niet doen. Klinkt niet alsof het lang gaat duren voordat het lampje uit gaat.
GS, af en toe heb je zo'n dag. Misschien toch te veel gedaan de afgelopen week?
Femke, ik volg je berichtje niet helemaal. Heb je het nu over jezelf dat je je BO ontkent of over een werknemer van je? En je wil hem het liefst op staande voet ontslaan? Kun je niet een gesprek hebben met hem, waarin je (begripvol!) je zorgen uit, hem daarna voor een borrel met een collega naar huis sturen en hem aanraden een afspraak met de huisarts te maken. Meer kun je denk ik niet doen. Klinkt niet alsof het lang gaat duren voordat het lampje uit gaat.
maandag 3 oktober 2016 om 20:22
quote:pussywillow schreef op 03 oktober 2016 @ 17:40:
Femke, ik volg je berichtje niet helemaal. Heb je het nu over jezelf dat je je BO ontkent of over een werknemer van je? En je wil hem het liefst op staande voet ontslaan? Kun je niet een gesprek hebben met hem, waarin je (begripvol!) je zorgen uit, hem daarna voor een borrel met een collega naar huis sturen en hem aanraden een afspraak met de huisarts te maken. Meer kun je denk ik niet doen. Klinkt niet alsof het lang gaat duren voordat het lampje uit gaat.
Sorry, ben idd nogal warrig vandaag.
Alinea 1: klaagzang over iemand die ik heb moeten ontslaan. En vervolgens over de negatieve energie die ik momenteel van m'n werk krijg.
Alinea 2: zorgen om een trainingsmaatje dat veel en veel te ver gaat (ben d'r bang voor dat dat lampje heel gauw uit gaat ja).
En alinea 3: m'n eigen klaagzang, met een hoopvolle ombuiging naar iets positiefs.
Bleh, ben vanavond ook niet gaan trainen. voel m'n armen tintelen van hoi-hier-is-stress. Ik ga zo naar boven (met stuiterende zoon die weigert te gaan slapen). Boekje lezen, hopelijk vroeg in slaap vallen en morgen wat frisser opstaan. Morgenochtend eerst langs de huisarts (vanwege reeds vier weken hoesten, duizelig, licht in m'n hoofd). Hou niet van dat gepiep, maar dit leek me niet echt normaal meer.
Femke, ik volg je berichtje niet helemaal. Heb je het nu over jezelf dat je je BO ontkent of over een werknemer van je? En je wil hem het liefst op staande voet ontslaan? Kun je niet een gesprek hebben met hem, waarin je (begripvol!) je zorgen uit, hem daarna voor een borrel met een collega naar huis sturen en hem aanraden een afspraak met de huisarts te maken. Meer kun je denk ik niet doen. Klinkt niet alsof het lang gaat duren voordat het lampje uit gaat.
Sorry, ben idd nogal warrig vandaag.
Alinea 1: klaagzang over iemand die ik heb moeten ontslaan. En vervolgens over de negatieve energie die ik momenteel van m'n werk krijg.
Alinea 2: zorgen om een trainingsmaatje dat veel en veel te ver gaat (ben d'r bang voor dat dat lampje heel gauw uit gaat ja).
En alinea 3: m'n eigen klaagzang, met een hoopvolle ombuiging naar iets positiefs.
Bleh, ben vanavond ook niet gaan trainen. voel m'n armen tintelen van hoi-hier-is-stress. Ik ga zo naar boven (met stuiterende zoon die weigert te gaan slapen). Boekje lezen, hopelijk vroeg in slaap vallen en morgen wat frisser opstaan. Morgenochtend eerst langs de huisarts (vanwege reeds vier weken hoesten, duizelig, licht in m'n hoofd). Hou niet van dat gepiep, maar dit leek me niet echt normaal meer.
maandag 3 oktober 2016 om 20:24
Iedereen van mij ook een
Onslag op staande voet moet er echt wel wat extreems zijn, dronkenschap of fraude.
Maar vaak ook 3 waarschuwingen toch? Op schrijft.
1x dronken is geen reden voor ontslag of ja, ligt per branche verschillend denk ik. Arts of piloot wel. Administratieve baan niet lijkt me.
Als dat van toepassing is allemaal, zie het zakelijk. Of hij ww krijgt of in bezwaar gaat is aan hem.
Heb je hem geen waarschuwingen gegeven en is de straf wellicht te zwaar, dan wellicht onslag met wederzijds goedvinden voorstellen aan hem, zodat hij wel ww kan aanvragen.
Ik twijfelde ook of het verhaal over burnout ontkennen over jezelf ging, ik lees 'Al weken hoesten, duizelig, afwezig, moe' pas op jezelf Fem!
Als het om een collega gaat, verplicht bedrijfsarts en huisarts.
Onslag op staande voet moet er echt wel wat extreems zijn, dronkenschap of fraude.
Maar vaak ook 3 waarschuwingen toch? Op schrijft.
1x dronken is geen reden voor ontslag of ja, ligt per branche verschillend denk ik. Arts of piloot wel. Administratieve baan niet lijkt me.
Als dat van toepassing is allemaal, zie het zakelijk. Of hij ww krijgt of in bezwaar gaat is aan hem.
Heb je hem geen waarschuwingen gegeven en is de straf wellicht te zwaar, dan wellicht onslag met wederzijds goedvinden voorstellen aan hem, zodat hij wel ww kan aanvragen.
Ik twijfelde ook of het verhaal over burnout ontkennen over jezelf ging, ik lees 'Al weken hoesten, duizelig, afwezig, moe' pas op jezelf Fem!
Als het om een collega gaat, verplicht bedrijfsarts en huisarts.
maandag 3 oktober 2016 om 20:34
Ontslag op staande voet was zeker terecht, heb nu idd voorstel gedaan voor vaststellingsovereenkomst. Lang verhaal, zakelijk zien ja, maar komt ongemerkt toch dichtbij.
Zie mezelf gelukkig nog niet afdrijven hoor, maar ik weet wel dat ik te druk ben geweest. Stap terug idd. Naar de huisarts heb ik voor morgenochtend gepland, dan heb ik wat meer tijd om op mijn gemak door het ochtendritueel heen te rommelen. Komt goed.
Dat trainingsmaatje: moeilijk om iemand zo de afgrond in te zien duiken. Hij heeft gelukkig nog een aantal andere vrienden die hopelijk beter tot hem door kunnen dringen (die staan dichterbij en zien het ook).
Zie mezelf gelukkig nog niet afdrijven hoor, maar ik weet wel dat ik te druk ben geweest. Stap terug idd. Naar de huisarts heb ik voor morgenochtend gepland, dan heb ik wat meer tijd om op mijn gemak door het ochtendritueel heen te rommelen. Komt goed.
Dat trainingsmaatje: moeilijk om iemand zo de afgrond in te zien duiken. Hij heeft gelukkig nog een aantal andere vrienden die hopelijk beter tot hem door kunnen dringen (die staan dichterbij en zien het ook).
maandag 3 oktober 2016 om 20:37
maandag 3 oktober 2016 om 22:10
Goed dat je naar de huisarts gaat.
Ik vind het echt super knap dat je werkt en zoveel verantwoordelijkheid al. Ik trek dat gewoon echt niet meer, duizelig op het werk of bij bezoek, of grieperig en alles. Zo lang gedaan en nu is het gewoon klaar.
Heb dan ook continu 'geweigerd' te gaan werken. Eerst weer thuis enigszins normaal functioneren.
Ik vind het echt super knap dat je werkt en zoveel verantwoordelijkheid al. Ik trek dat gewoon echt niet meer, duizelig op het werk of bij bezoek, of grieperig en alles. Zo lang gedaan en nu is het gewoon klaar.
Heb dan ook continu 'geweigerd' te gaan werken. Eerst weer thuis enigszins normaal functioneren.
gele_suikerspin wijzigde dit bericht op 10-10-2016 15:25
Reden: Privé
Reden: Privé
% gewijzigd
maandag 3 oktober 2016 om 23:00
quote:femke09 schreef op 03 oktober 2016 @ 20:34:
Dat trainingsmaatje: moeilijk om iemand zo de afgrond in te zien duiken. Hij heeft gelukkig nog een aantal andere vrienden die hopelijk beter tot hem door kunnen dringen (die staan dichterbij en zien het ook).
Als je nu ziet bij een ander hoe moeilijk dat is om iemand af te zien glijden, dan kun je ook begrijpen dat het voor mensen in je eigen omgeving heel moeilijk is om jou te zien worstelen. Ik lees net als GS veel herkenbare klachten en vermoeidheid dus ik hoop ook dat het jouzelf ook lukt een beetje beter voor jezelf te zorgen en meer rust te nemen.
GS wat vervelend voor je, die oogklachten . Hopelijk is het toch van tijdelijke aard.
Dat trainingsmaatje: moeilijk om iemand zo de afgrond in te zien duiken. Hij heeft gelukkig nog een aantal andere vrienden die hopelijk beter tot hem door kunnen dringen (die staan dichterbij en zien het ook).
Als je nu ziet bij een ander hoe moeilijk dat is om iemand af te zien glijden, dan kun je ook begrijpen dat het voor mensen in je eigen omgeving heel moeilijk is om jou te zien worstelen. Ik lees net als GS veel herkenbare klachten en vermoeidheid dus ik hoop ook dat het jouzelf ook lukt een beetje beter voor jezelf te zorgen en meer rust te nemen.
GS wat vervelend voor je, die oogklachten . Hopelijk is het toch van tijdelijke aard.
dinsdag 4 oktober 2016 om 10:59
pussywillow, je hebt gelijk. Heb vorig jaar aantal keer ruzie gehad met echtgenoot waarbij hij me verweet dat ik niet naar zijn adviezen luisterde en dat ik mezelf niet serieus nam... En zo heb ik wel meer mensen teleurgesteld.
Goed, vanochtend huisarts, ziet er naar uit dat ik 'gezellig' astma aan het ontwikkelen ben. Bijkomend probleem heeft tot een onderzoekje met de eendenbek geleidt, ook al zo fijn. Dat leverde overigens een doorverwijzing naar de fysio op, prima, denk ook zeker wel dat daar een oplossing zit maar dat gaat weer tijd kosten. Overheen zetten dan maar.
En bij dat alles moe, moe, moe, geen zin.
(gewoon weer een dalletje waar ik uit moet klimmen. Ik baal er extra van, omdat het juist al een tijdje met minder (diepe) dalletjes ging, dat ik echt kon zeggen: weg vooruit, here I come! Maar ja, hoort erbij hè).
suikerspin, zou fijn zijn als je wat duidelijkheid kreeg ja. Kunnen ze er op dat moment dan ook wat aan gaan doen? Dat zou helemaal top zijn natuurlijk.
Voor de rest: hier schijnt de zon, en de temperatuur is prima. Ik zal een beetje zon naar jullie toe stralen, dat zou toch iets moeten helpen
Goed, vanochtend huisarts, ziet er naar uit dat ik 'gezellig' astma aan het ontwikkelen ben. Bijkomend probleem heeft tot een onderzoekje met de eendenbek geleidt, ook al zo fijn. Dat leverde overigens een doorverwijzing naar de fysio op, prima, denk ook zeker wel dat daar een oplossing zit maar dat gaat weer tijd kosten. Overheen zetten dan maar.
En bij dat alles moe, moe, moe, geen zin.
(gewoon weer een dalletje waar ik uit moet klimmen. Ik baal er extra van, omdat het juist al een tijdje met minder (diepe) dalletjes ging, dat ik echt kon zeggen: weg vooruit, here I come! Maar ja, hoort erbij hè).
suikerspin, zou fijn zijn als je wat duidelijkheid kreeg ja. Kunnen ze er op dat moment dan ook wat aan gaan doen? Dat zou helemaal top zijn natuurlijk.
Voor de rest: hier schijnt de zon, en de temperatuur is prima. Ik zal een beetje zon naar jullie toe stralen, dat zou toch iets moeten helpen
dinsdag 4 oktober 2016 om 13:45
Astma, niet fijn. Goed dat je geweest bent. Nog over je vermoeidheid/burnout gehad?
Toch maar je deze week ziek melden?
Je klinkt ziek.
Ik ga na een slobber dag gisteren en vanmorgen, nu toch even naar buiten en in 1 winkel kijken. Even voelen dat ik nog leef
Toch maar je deze week ziek melden?
Je klinkt ziek.
Ik ga na een slobber dag gisteren en vanmorgen, nu toch even naar buiten en in 1 winkel kijken. Even voelen dat ik nog leef
gele_suikerspin wijzigde dit bericht op 10-10-2016 15:29
Reden: Privé
Reden: Privé
% gewijzigd
