Gezondheid
alle pijlers
Moeder (67) stopt met chemo
zondag 18 oktober 2015 om 20:33
Hallo, mijn moeder heeft copd en longkanker. Vorige week na een ziekenhuisopname omdat ze zo benauwd was heeft ze besloten te stoppen met de chemo. Ze is er ziek van en weegt nog maar 36 kilo. Deze keuze begrijp ik. Moeilijk vind ik het wel. Hoe lang ze nog blijft leven kan niemand zeggen. Mijn moeder is opgenomen nu in een zorginstelling. De zorg was voor mijn vader niet meer te doen. Van ons wil ze geen hulp. Kinderen horen niet voor hun ouders te zorgen zegt ze dan en je hebt het druk genoeg met je werk en je gezin.. Dit vind ik lastig. Ik wil alles wel voor haar doen, ze heeft altijd voor me klaargestaan. Zijn er meer mensen die hier ervaring mee hebben?.
zondag 18 oktober 2015 om 20:54
zondag 18 oktober 2015 om 21:04
Zij wil niet dat jij voor haar zorgt, maar ook zonder voor haar te zorgen, kan je haar voor haar zijn natuurlijk!
Hoorde laatst van 'ambulancewens' die helpen een terminaal iemand nog een wens te laten waar maken (nog een keertje naar thuis, zee, etentje, ...). Misschien een ideetje.
Verder heel veel sterkte! Absolute rotziekte en situatie ...
Hoorde laatst van 'ambulancewens' die helpen een terminaal iemand nog een wens te laten waar maken (nog een keertje naar thuis, zee, etentje, ...). Misschien een ideetje.
Verder heel veel sterkte! Absolute rotziekte en situatie ...
zondag 18 oktober 2015 om 21:05
Ik ben wel mijn schoonvader aan kanker verloren en nu heeft mijn vader ook kanker. Maar geen ervaring met jouw situatie! Overleg met de verpleging wat je nog voor je moeder kunt doen! Bespreek ook je zorgen met hun! Zowel je moeder als ook jij en je naasten hebben recht op steun. Verder wil ik je veel sterkte wensen. Dit is een heftige situatie.
zondag 18 oktober 2015 om 21:17
Sterkte TO. Het lijkt mij ook heel moeilijk voor je moeder om verzorgd te worden door je eigen kinderen omdat je als moeder toch altijd in je hebt zitten dat jij voor je kinderen wil zorgen en niet andersom. Ik zou de verzorging dus inderdaad overlaten aan anderen en zo goed mogelijk regelen. Verder zo vaak als je kunt lekker bij haar langsgaan om hopelijk nog lang en veel liefde te kunnen delen.
zondag 18 oktober 2015 om 21:29
Hier ervaring...
En mag jouw moeder alsjeblieft dit kleine stukje regie in handen houden?
Leg je neer bij wat zij kiest. ( dus geen zorg van haar kinderen, geen hospice) dat ben je bijna verplicht na alles wat ze voor jou gedaan heeft. )
Het duurt zo lang het duurt,daar is niets van te zeggen en je hebt je daarnaar te voegen, en ja, dat doet zeer.
En mag jouw moeder alsjeblieft dit kleine stukje regie in handen houden?
Leg je neer bij wat zij kiest. ( dus geen zorg van haar kinderen, geen hospice) dat ben je bijna verplicht na alles wat ze voor jou gedaan heeft. )
Het duurt zo lang het duurt,daar is niets van te zeggen en je hebt je daarnaar te voegen, en ja, dat doet zeer.
zondag 18 oktober 2015 om 22:15
Town mijn vader ziek was accepteerde hij geen enkele hulp(middel), rolstoel, ziekenhuisbed beneden, thuiszorg,totdat mijn moeder letterlijk instortte(rug), toen heb ik samen met broer zus en huisarts thuiszorg geregeld en gingen wij om beurten(schema) naar pap zodat mijn moeder een uurtje rust had want die durfde mijn vader niet alleen te laten.
Mijn vader is een jaar ziek geweest en heeft vreselijk geleden, toen hij uiteindelijk overleed was mijn 1e reactie "opluchting", klinkt vreselijk maar ik was zo blij dat het lijden voorbij was.
Nu 1 jaar later kijken we als gezin terug op een zware verdrietige maar ook hele intense tijd , ik heb alles gezegd wat ik tegen hem zeggen wilde, en ben er bijna elke dag geweest ook zwaar ik moest m helpen plassen waarna we samen zaten te huilen van ellende maar toch ook gelachen
Mijn vader is een jaar ziek geweest en heeft vreselijk geleden, toen hij uiteindelijk overleed was mijn 1e reactie "opluchting", klinkt vreselijk maar ik was zo blij dat het lijden voorbij was.
Nu 1 jaar later kijken we als gezin terug op een zware verdrietige maar ook hele intense tijd , ik heb alles gezegd wat ik tegen hem zeggen wilde, en ben er bijna elke dag geweest ook zwaar ik moest m helpen plassen waarna we samen zaten te huilen van ellende maar toch ook gelachen
zondag 18 oktober 2015 om 22:51
Sandy1974 wat fijn dat je alles hebt kunnen zeggen en dat je eerste reactie een soort van opluchting was kan ik me voorstellen. Het heeft lang geduurt maar uiteindelijk heeft mijn moeder wel hulp van thuiszorg gekregen. Toegeven dat iets niet meer gaat vind ze moeilijk. Ze is sterk, altijd geweest. Voor haar is hulp vragen opgeven. Nu heeft ze zich overgegeven. Het is goed zo. Ik hoop dat we nog wat tijd met haar hebben.
maandag 19 oktober 2015 om 00:01
Beetje ervaring.
Moeder had longkanker met uitzaaiingen naar de hersenen.
De tijdspanne van het moment dat ze in het ziekenhuis kwam tot overlijden is in haar/mijn geval minder dan 3 weken geweest.
Gelukkig had ze niet veel pijn.
Moeder had longkanker met uitzaaiingen naar de hersenen.
De tijdspanne van het moment dat ze in het ziekenhuis kwam tot overlijden is in haar/mijn geval minder dan 3 weken geweest.
Gelukkig had ze niet veel pijn.
wie de toekomst als tegenwind ervaart, loopt in de verkeerde richting.
maandag 19 oktober 2015 om 00:09
Knap van je moeder dat ze die beslissing heeft kunnen nemen. Ik denk ook wel eens : als mij dit of dat overkomt doen ik zus of zo, maar wat ik doe als ik werkelijk voor zo'n keuze sta. maar dat wil niet zeggen dat het een moeilijke periode is voor jullie. want je moet toch met de situatie omgaan. Wil ze er wel of niet over praten, wil ze wel of niet dingen regelen voor als ze er niet meer is. Daarmee kun je haar misschien helpen, sterkte
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
zondag 24 januari 2016 om 00:39
Het laatste stukje is toch écht nu aangebroken. Morfinepomp geïnstalleerd. Mijn moeder slaapt veel. Vanmorgen kon de verzorging haar niet wakker krijgen. Later werd ze wel wakker. Laat me toch slapen zei ze wat mopperig. Eten wil al een poos niet meer. Er blijft niks van haar over. Ze is ontzettend mager. Medicijnen gooit ze weg. Het is klaar. Haar wereldje word kleiner. Rust wil ze. Als je bij haar bent word ze onrustig. Als ze alleen is slaapt ze. Ondanks haar verwardheid is ze scherp. Het laatste schilderijtje die ze geprobeerd heeft te maken heeft ze weggeven. Haar trouwring in mijn tas. Alles is gezegd. Nu wachten op het defenitieve afscheid.
