Gezondheid
alle pijlers
Napijn klaplong
zondag 23 augustus 2015 om 11:02
Ik, Munadiz, 38 jaar, moeder van twee pubers en prettig getrouwd, heb pas geleden een klaplong gehad. Nu is het zo dat ik amper iets kan vinden op het net over de napijn hiervan en schrijf graag even mijn veraal van me af.
12 Aug '15 werd ik wakker met een zere keel en opgezette klieren in mijn hals, een koudje gevat dacht ik. Toen ik uit bed stapte voelde ik ook een naar gevoel in mijn rechter borst. Bij het traplopen werd het alleen maar erger. Een verrekte spier erbij dacht ik. Die dag heb ik gewoon mijn dingen gedaan, maar de pijn bleef aanhouden. De volgende ochtend dacht ik dat het over was, maar bij het traplopen kwam de pijn helaas weer terug. De keelpijn was veranderd in een nare benauwheid. Op naar de huisarts, deze constateerde het syndroom van Tietze (ontsteking vd kraakbeenverbindingen in de borstkas tussen ribben en het borstbeen). Dat ik een robbeltje (luchtbelletjes) had links onder mijn sleutelbeen was niets zorgelijks, mijn hart was goed, longen hadden genoeg inhoud en zuurstof zat op 98%, hartstikke goed... Toch?
De week die volgde had ik toenemende benauwdheid en de pijn nam ook toe, ik bleef maar die bubbeltjes voelen in mijn borst. Ik slikte paracetamol tegen de pijn. Na het weekend heb ik toch weer mijn huisarts gebeld, dit keer had ik mijn eigen huisarts, zij vertrouwde het niet en stuurde me direct door naar de Radioloog om een foto van mijn long te laten maken. Was alles goed kon ik weer naar huis en anders direct door naar de SEH. Dit laatste was het geval. Een pneumothorax, klaplong, was de diagnose. De puzzelstukjes vielen op zijn plaats. Op de SEH kreeg ik direct een drain, eerst een enorme naald rechtop in mijn borst om laagje voor laagje de boel te verdoven en daarna de drain (botte naald) erin. Het longvlies is zo gevoelig, daar moest de drain doorheen, wat een ontiegelijke rotpijn. De drain zat, de morfine kon erin (had inmiddels al infuus gekregen). De morfine maakte me super high en ik kreeg een enorme lachkick. Door de druk ging de drain verschuiven en deed zijn werk niet meer, shit, het moest opnieuw! Eerst weer een foto van de long en drain, was idd niet goed, dus er moest een nieuw gaatje gemaakt. Gatver, nogmaals die naald en dit keer een dikkere drain...auwww!! Dit is voor mij traumatisch geweest, ondanks de morfine.
Dit keer zat de drain goed vast en het eraan vast gekoppelde kastje met waterslot bleef borrelen, de lucht verdween uit mijn borst. Mijn long was voor 2/3 ingeklapt trouwens en er zat veel lucht tussen het longvlies en borstvlies, maar de drain deed zijn werk. De dagen en nachten in het ziekenhuis die volgden waren geen pretje, door de spanning had ik enorme spierpijn en hoofdpijn. Mijn hele ribbenkas voelde gekneusd en helaas voelde ik me nog erg benauwd. Ik werd erg onzeker over mijn gemoedstoestand, alsof ik ieder moment weer een klaplong kon krijgen en dan wéér een nieuwe drain moest. Wat een angst. De morfinepillen had ik nodig maar werd er erg misselijk van met veel overgeven en flauwvallen tot gevolg. Ik lag van maandag t/m donderdag in het ziekenhuis, de nachten waren slecht, ik was uitgeput. Maar goed nieuws, op de laatste foto was te zien dat er geen lucht meer aanwezig was, de drain mocht eruit, yes!! Het was een naar gevoel om de drain eruit te voelen glijden, er ontsnapte nog wat lucht, net een lekke fietsband, maar het voelde ook als een opluchting.
En nu begon mijn enorme onzekerheid en angst. Waarom was ik nog zo banauwd, waarom voelde ik nog zo'n pijn in mijn borst, waarom was ik zó misselijk? Volgens de longarts en verpleegkundigen hoorde dit erbij en hoefde ik mij geen zorgen te maken. Dat probeerde ik dan ook maar niet te doen.
Donderdagavond, eindelijk weer in mijn eigen bedje, maar ik kon de slaap niet vatten. Ik ben een buikslaper en was ontzettend nerveus hiervoor, straks gingen de draingaatjes lekken of pruttelen, ze waren nog zo pijnlijk. Op mijn rug in slaap gevallen en midden in de nacht badend in het zweet wakker geworden omdat ik op mijn buik was gerold. Ik dacht dat mijn wondjes waren gaan lekken, maar dat was puur angstzweet, beetje paranoia dus.
De nacht erna sliep ik als Doornroosje en had een hele goeie dag, maar nu heb ik toch iedere dag wel rare pijntjes her en der. De angst op een nieuwe klaplong is zo groot, ik zit in zo'n cirkeltje. Vanuit het ziekenhuis krijg je leefregels mee; niet roken (nooit gedaan), niet sporten, zwaar tillen, stofzuigen, was ophangen, seksen enz de aankomende 6 weken. Maar dat je napijn kan krijgen wordt niet verteld en maakt me enorm onzeker. Morgen komt mijn huisarts langs, ik ga haar bestoken met vragen en hoop dat ze me gerust kan stellen zodat ik mijn rust écht kan pakken zonder nachtmerries en angstaanvallen.
Fijn is dit forum, ik heb heerlijk van me afgeschreven
Liefs Muna
12 Aug '15 werd ik wakker met een zere keel en opgezette klieren in mijn hals, een koudje gevat dacht ik. Toen ik uit bed stapte voelde ik ook een naar gevoel in mijn rechter borst. Bij het traplopen werd het alleen maar erger. Een verrekte spier erbij dacht ik. Die dag heb ik gewoon mijn dingen gedaan, maar de pijn bleef aanhouden. De volgende ochtend dacht ik dat het over was, maar bij het traplopen kwam de pijn helaas weer terug. De keelpijn was veranderd in een nare benauwheid. Op naar de huisarts, deze constateerde het syndroom van Tietze (ontsteking vd kraakbeenverbindingen in de borstkas tussen ribben en het borstbeen). Dat ik een robbeltje (luchtbelletjes) had links onder mijn sleutelbeen was niets zorgelijks, mijn hart was goed, longen hadden genoeg inhoud en zuurstof zat op 98%, hartstikke goed... Toch?
De week die volgde had ik toenemende benauwdheid en de pijn nam ook toe, ik bleef maar die bubbeltjes voelen in mijn borst. Ik slikte paracetamol tegen de pijn. Na het weekend heb ik toch weer mijn huisarts gebeld, dit keer had ik mijn eigen huisarts, zij vertrouwde het niet en stuurde me direct door naar de Radioloog om een foto van mijn long te laten maken. Was alles goed kon ik weer naar huis en anders direct door naar de SEH. Dit laatste was het geval. Een pneumothorax, klaplong, was de diagnose. De puzzelstukjes vielen op zijn plaats. Op de SEH kreeg ik direct een drain, eerst een enorme naald rechtop in mijn borst om laagje voor laagje de boel te verdoven en daarna de drain (botte naald) erin. Het longvlies is zo gevoelig, daar moest de drain doorheen, wat een ontiegelijke rotpijn. De drain zat, de morfine kon erin (had inmiddels al infuus gekregen). De morfine maakte me super high en ik kreeg een enorme lachkick. Door de druk ging de drain verschuiven en deed zijn werk niet meer, shit, het moest opnieuw! Eerst weer een foto van de long en drain, was idd niet goed, dus er moest een nieuw gaatje gemaakt. Gatver, nogmaals die naald en dit keer een dikkere drain...auwww!! Dit is voor mij traumatisch geweest, ondanks de morfine.
Dit keer zat de drain goed vast en het eraan vast gekoppelde kastje met waterslot bleef borrelen, de lucht verdween uit mijn borst. Mijn long was voor 2/3 ingeklapt trouwens en er zat veel lucht tussen het longvlies en borstvlies, maar de drain deed zijn werk. De dagen en nachten in het ziekenhuis die volgden waren geen pretje, door de spanning had ik enorme spierpijn en hoofdpijn. Mijn hele ribbenkas voelde gekneusd en helaas voelde ik me nog erg benauwd. Ik werd erg onzeker over mijn gemoedstoestand, alsof ik ieder moment weer een klaplong kon krijgen en dan wéér een nieuwe drain moest. Wat een angst. De morfinepillen had ik nodig maar werd er erg misselijk van met veel overgeven en flauwvallen tot gevolg. Ik lag van maandag t/m donderdag in het ziekenhuis, de nachten waren slecht, ik was uitgeput. Maar goed nieuws, op de laatste foto was te zien dat er geen lucht meer aanwezig was, de drain mocht eruit, yes!! Het was een naar gevoel om de drain eruit te voelen glijden, er ontsnapte nog wat lucht, net een lekke fietsband, maar het voelde ook als een opluchting.
En nu begon mijn enorme onzekerheid en angst. Waarom was ik nog zo banauwd, waarom voelde ik nog zo'n pijn in mijn borst, waarom was ik zó misselijk? Volgens de longarts en verpleegkundigen hoorde dit erbij en hoefde ik mij geen zorgen te maken. Dat probeerde ik dan ook maar niet te doen.
Donderdagavond, eindelijk weer in mijn eigen bedje, maar ik kon de slaap niet vatten. Ik ben een buikslaper en was ontzettend nerveus hiervoor, straks gingen de draingaatjes lekken of pruttelen, ze waren nog zo pijnlijk. Op mijn rug in slaap gevallen en midden in de nacht badend in het zweet wakker geworden omdat ik op mijn buik was gerold. Ik dacht dat mijn wondjes waren gaan lekken, maar dat was puur angstzweet, beetje paranoia dus.
De nacht erna sliep ik als Doornroosje en had een hele goeie dag, maar nu heb ik toch iedere dag wel rare pijntjes her en der. De angst op een nieuwe klaplong is zo groot, ik zit in zo'n cirkeltje. Vanuit het ziekenhuis krijg je leefregels mee; niet roken (nooit gedaan), niet sporten, zwaar tillen, stofzuigen, was ophangen, seksen enz de aankomende 6 weken. Maar dat je napijn kan krijgen wordt niet verteld en maakt me enorm onzeker. Morgen komt mijn huisarts langs, ik ga haar bestoken met vragen en hoop dat ze me gerust kan stellen zodat ik mijn rust écht kan pakken zonder nachtmerries en angstaanvallen.
Fijn is dit forum, ik heb heerlijk van me afgeschreven
Liefs Muna
zondag 23 augustus 2015 om 12:44
Napijn is niet raar, het hoort er inderdaad bij.
De benauwdheid kan komen doordat je tussenribspieren en het buitenste longvlies twee keer flink toegetakeld zijn. Er wordt flink wat kracht gebruikt om door de spieren heen te komen. Vergelijk het met een flinke kneuzing. Het longvlies is een ontzettend gevoelig vlies die nu beschadigd geweest is, ook dat geeft nog een tijdje pijnklachten, vergelijk het met flinke snijwond, dat duurt even voor het geen pijn meer doet. Je bent je waarschijnlijk erg bewust van je ademhaling, kan ook hyperventilatie-achtige verschijnselen geven waar je je benauwd door voelt.
De angst voor een nieuwe klaplong is ook normaal. En het gebeurd ook af en toe. Maar in een groot deel van de gevallen is de behandeling met een drain wél voldoende.
Zou willen dat ik wat van je angst weg kan nemen, ik hoor het van heel veel klaplongpatienten dat ze nog lang met de angst voor een nieuwe klaplong hebben gezeten. Het is ook niet niks, wat je gehad hebt.
Heel veel sterkte de komende tijd, doe het écht rustig aan, is heel belangrijk die eerste 6 weken!
De benauwdheid kan komen doordat je tussenribspieren en het buitenste longvlies twee keer flink toegetakeld zijn. Er wordt flink wat kracht gebruikt om door de spieren heen te komen. Vergelijk het met een flinke kneuzing. Het longvlies is een ontzettend gevoelig vlies die nu beschadigd geweest is, ook dat geeft nog een tijdje pijnklachten, vergelijk het met flinke snijwond, dat duurt even voor het geen pijn meer doet. Je bent je waarschijnlijk erg bewust van je ademhaling, kan ook hyperventilatie-achtige verschijnselen geven waar je je benauwd door voelt.
De angst voor een nieuwe klaplong is ook normaal. En het gebeurd ook af en toe. Maar in een groot deel van de gevallen is de behandeling met een drain wél voldoende.
Zou willen dat ik wat van je angst weg kan nemen, ik hoor het van heel veel klaplongpatienten dat ze nog lang met de angst voor een nieuwe klaplong hebben gezeten. Het is ook niet niks, wat je gehad hebt.
Heel veel sterkte de komende tijd, doe het écht rustig aan, is heel belangrijk die eerste 6 weken!
zondag 23 augustus 2015 om 18:02
quote:retrostar schreef op 23 augustus 2015 @ 11:24:
[img]https://upload.wikimedia.org/wikipedia/ ... rax_CT.jpg[/img]
Geen ervaring hier. Maar weet je nu waardoor het gekomen is?
De reden is een raadsel, het kwam spontaan. Heb wel een enerverend jaar achter de rug met veel stress, kan een factor zijn die mee heeft gespeeld.
Dankjewel voor de foto, zo had ik het nog niet gezien. Wel mocht ik de foto zien toen de drain net was geplaatst, daarop leek het voor een leek als ik alsof mijn long nog vol was. Maar met uitleg van de Radioloog kon ik het zien. Raar idee om je eigen long op foto te zien trouwens.
[img]https://upload.wikimedia.org/wikipedia/ ... rax_CT.jpg[/img]
Geen ervaring hier. Maar weet je nu waardoor het gekomen is?
De reden is een raadsel, het kwam spontaan. Heb wel een enerverend jaar achter de rug met veel stress, kan een factor zijn die mee heeft gespeeld.
Dankjewel voor de foto, zo had ik het nog niet gezien. Wel mocht ik de foto zien toen de drain net was geplaatst, daarop leek het voor een leek als ik alsof mijn long nog vol was. Maar met uitleg van de Radioloog kon ik het zien. Raar idee om je eigen long op foto te zien trouwens.
zondag 23 augustus 2015 om 18:16
quote:OlympeMaxime schreef op 23 augustus 2015 @ 12:44:
Napijn is niet raar, het hoort er inderdaad bij.
De benauwdheid kan komen doordat je tussenribspieren en het buitenste longvlies twee keer flink toegetakeld zijn. Er wordt flink wat kracht gebruikt om door de spieren heen te komen. Vergelijk het met een flinke kneuzing. Het longvlies is een ontzettend gevoelig vlies die nu beschadigd geweest is, ook dat geeft nog een tijdje pijnklachten, vergelijk het met flinke snijwond, dat duurt even voor het geen pijn meer doet. Je bent je waarschijnlijk erg bewust van je ademhaling, kan ook hyperventilatie-achtige verschijnselen geven waar je je benauwd door voelt.
De angst voor een nieuwe klaplong is ook normaal. En het gebeurd ook af en toe. Maar in een groot deel van de gevallen is de behandeling met een drain wél voldoende.
Zou willen dat ik wat van je angst weg kan nemen, ik hoor het van heel veel klaplongpatienten dat ze nog lang met de angst voor een nieuwe klaplong hebben gezeten. Het is ook niet niks, wat je gehad hebt.
Heel veel sterkte de komende tijd, doe het écht rustig aan, is heel belangrijk die eerste 6 weken!
Wat ben ik blij met uw bericht!! Het stelt me enorm gerust. En het neemt daadwerkelijk wat van mijn angsten weg. De pijn die nog in mijn lijf aanwezig is kan ik met uw omschrijving heel goed plaatsen. De artsen zijn met de drain ook door spieren heen gegaan natuurlijk, verklaard de spierpijn en steken. En de vergelijkingen zijn waar, het voelt als flinke messteken.
Ik neem mijn rust en hoop mezelf daarmee een nieuwe klaplong te kunnen besparen.
Heel hartelijk bedankt voor de geruststellende woorden die ik zo nodig had.
Napijn is niet raar, het hoort er inderdaad bij.
De benauwdheid kan komen doordat je tussenribspieren en het buitenste longvlies twee keer flink toegetakeld zijn. Er wordt flink wat kracht gebruikt om door de spieren heen te komen. Vergelijk het met een flinke kneuzing. Het longvlies is een ontzettend gevoelig vlies die nu beschadigd geweest is, ook dat geeft nog een tijdje pijnklachten, vergelijk het met flinke snijwond, dat duurt even voor het geen pijn meer doet. Je bent je waarschijnlijk erg bewust van je ademhaling, kan ook hyperventilatie-achtige verschijnselen geven waar je je benauwd door voelt.
De angst voor een nieuwe klaplong is ook normaal. En het gebeurd ook af en toe. Maar in een groot deel van de gevallen is de behandeling met een drain wél voldoende.
Zou willen dat ik wat van je angst weg kan nemen, ik hoor het van heel veel klaplongpatienten dat ze nog lang met de angst voor een nieuwe klaplong hebben gezeten. Het is ook niet niks, wat je gehad hebt.
Heel veel sterkte de komende tijd, doe het écht rustig aan, is heel belangrijk die eerste 6 weken!
Wat ben ik blij met uw bericht!! Het stelt me enorm gerust. En het neemt daadwerkelijk wat van mijn angsten weg. De pijn die nog in mijn lijf aanwezig is kan ik met uw omschrijving heel goed plaatsen. De artsen zijn met de drain ook door spieren heen gegaan natuurlijk, verklaard de spierpijn en steken. En de vergelijkingen zijn waar, het voelt als flinke messteken.
Ik neem mijn rust en hoop mezelf daarmee een nieuwe klaplong te kunnen besparen.
Heel hartelijk bedankt voor de geruststellende woorden die ik zo nodig had.
