Gezondheid
alle pijlers
Opnieuw kanker
woensdag 12 september 2007 om 12:42
Lieve forummers,
Het is een tijdje geleden dat ik actief deelgenomen heb aan de discussies.
Vanochtend is mijn wereld (opnieuw) ingestort.
Mijn man heeft in 1998 kanker gehad. Een goed te behandelen vorm... In 2005 kwam het echter bij hem terug...een uitzondering werd hij genoemd... Loodzware tijden hebben wij toendertijd gehad. Zo zwaar dat ik een half jaar niet in staat was om te functioneren. Helaas heb ik een leidinggevende die geen enkel begrip heeft hiervoor. Dood/kanker etc etc hoort immers gewoon bij het leven. Nadat ik mijn werk weer had hervat vond hij het nodig om mij 10 maanden lang te treiteren. Had ik mij maar niet ziek moeten melden was het verhaal. Mijn man was immers ziek, mij mankeerde niets....Het verhaal is erg lang. Maar het komt er op neer dat ik gedwongen wordt open te zijn (anders wordt mij het zakelijk leven nog zuurder gemaakt), hetgeen ik vertel tegen mij gebruikt wordt- en er geen enkel begrip is (lompe uitspraken ach mensen die jong doodgaan die zullen wel een hoop leed bespaard blijven, wij kunnen ook onder een auto stappen etc etc.) Ik vrat het allemaal maar op.
Het heeft mij wel een jaar gekost om weer de oude te worden.
Vanaf januari dit jaar begon het al beter met me te gaan ondanks tegenslagen op een ander vlak en ondanks alle pesterijen/tegenwerkingen op het werk. In juni ben ik met mijn man op vakantie geweest (vanaf januari had ik gezegd mijn vakantie in tweeen te zullen knippen dus in mei en september). In de vakantie kreeg mijn man een enorme blackout, wist niet waar hij was, wie ik was etc etc. En uiteraard was mijn grote angst dat er iets teruggekomen was in de hersenen (lees uitzaaiingen),een enorme stempel werd hierdoor op de vakantie gedrukt en pas 2 maanden (na zeer angstige diagnoses- o.a. we zien vlekken op de ogen die wijzen op een te hoge druk in het hoofd) later wisten we dat dit toch los stond van zijn medisch verleden. Mijn baas vond ondanks dat de vervanging optimaal geregeld was het nodig om een stokje voor mijn vakantie in september te steken - hij had zelfs slechts 12 weken vakantie gepland dit jaar- en ik had mijn vakantie immers gehad- Met zijn toestemming hebben we een vakantie in oktober geboekt. Tijdens de reguliere controle bleek dat er verhoogde tumormarkers in het bloed van mijn man aangetroffen zijn. De oncoloog belde afgelopen vrijdag maar noemde nog een labfout als een oorzaak hiervan. Intussen is er vanalles gebeurd maar vanochtend moesten we bellen voor de uitslag en zijn de markers opnieuw gestegen..enorm foute boel dus...behandelingen worden moeilijk omdat in 2005 zoveel chemo toegediend is dat er afgezien is van zijn laatste kuur omdat zijn nieren zo beschadigd waren dat hij zou eindigen aan de nierdialyse.. En nu is het weer mis... ik weet het allemaal niet meer... gisteren heb ik op dit forum het verhaal gelezen van een meisje waarvan haar broer ernstig ziek is.. en zij omschrijft mijn gevoelens erg goed... alles draait door... hier staat alles stil... niets is leuk..wat moet ik doen om mijn zinnen te verzetten.. muren die op mij afkomen... ook ik loop met mijn ziel onder m'n arm...slapen/eten? ....gaat niet.....
Ik voel me ingestort en dat voor de 3e keer....
Het is een tijdje geleden dat ik actief deelgenomen heb aan de discussies.
Vanochtend is mijn wereld (opnieuw) ingestort.
Mijn man heeft in 1998 kanker gehad. Een goed te behandelen vorm... In 2005 kwam het echter bij hem terug...een uitzondering werd hij genoemd... Loodzware tijden hebben wij toendertijd gehad. Zo zwaar dat ik een half jaar niet in staat was om te functioneren. Helaas heb ik een leidinggevende die geen enkel begrip heeft hiervoor. Dood/kanker etc etc hoort immers gewoon bij het leven. Nadat ik mijn werk weer had hervat vond hij het nodig om mij 10 maanden lang te treiteren. Had ik mij maar niet ziek moeten melden was het verhaal. Mijn man was immers ziek, mij mankeerde niets....Het verhaal is erg lang. Maar het komt er op neer dat ik gedwongen wordt open te zijn (anders wordt mij het zakelijk leven nog zuurder gemaakt), hetgeen ik vertel tegen mij gebruikt wordt- en er geen enkel begrip is (lompe uitspraken ach mensen die jong doodgaan die zullen wel een hoop leed bespaard blijven, wij kunnen ook onder een auto stappen etc etc.) Ik vrat het allemaal maar op.
Het heeft mij wel een jaar gekost om weer de oude te worden.
Vanaf januari dit jaar begon het al beter met me te gaan ondanks tegenslagen op een ander vlak en ondanks alle pesterijen/tegenwerkingen op het werk. In juni ben ik met mijn man op vakantie geweest (vanaf januari had ik gezegd mijn vakantie in tweeen te zullen knippen dus in mei en september). In de vakantie kreeg mijn man een enorme blackout, wist niet waar hij was, wie ik was etc etc. En uiteraard was mijn grote angst dat er iets teruggekomen was in de hersenen (lees uitzaaiingen),een enorme stempel werd hierdoor op de vakantie gedrukt en pas 2 maanden (na zeer angstige diagnoses- o.a. we zien vlekken op de ogen die wijzen op een te hoge druk in het hoofd) later wisten we dat dit toch los stond van zijn medisch verleden. Mijn baas vond ondanks dat de vervanging optimaal geregeld was het nodig om een stokje voor mijn vakantie in september te steken - hij had zelfs slechts 12 weken vakantie gepland dit jaar- en ik had mijn vakantie immers gehad- Met zijn toestemming hebben we een vakantie in oktober geboekt. Tijdens de reguliere controle bleek dat er verhoogde tumormarkers in het bloed van mijn man aangetroffen zijn. De oncoloog belde afgelopen vrijdag maar noemde nog een labfout als een oorzaak hiervan. Intussen is er vanalles gebeurd maar vanochtend moesten we bellen voor de uitslag en zijn de markers opnieuw gestegen..enorm foute boel dus...behandelingen worden moeilijk omdat in 2005 zoveel chemo toegediend is dat er afgezien is van zijn laatste kuur omdat zijn nieren zo beschadigd waren dat hij zou eindigen aan de nierdialyse.. En nu is het weer mis... ik weet het allemaal niet meer... gisteren heb ik op dit forum het verhaal gelezen van een meisje waarvan haar broer ernstig ziek is.. en zij omschrijft mijn gevoelens erg goed... alles draait door... hier staat alles stil... niets is leuk..wat moet ik doen om mijn zinnen te verzetten.. muren die op mij afkomen... ook ik loop met mijn ziel onder m'n arm...slapen/eten? ....gaat niet.....
Ik voel me ingestort en dat voor de 3e keer....
woensdag 21 januari 2009 om 19:42
Ondanks de wetenschap dat je man steeds verder achteruit ging en dat t uiteindelijk mis zou gaan, schrik is toch vreselijk
nu definitief te lezen dat je lief is overleden. Gecondoleerd
en heel, heel veel sterkte voor nu en de toekomst.
Wat ik toch even kwijt moet: heel veel bewondering voor alles wat je voor je man hebt gedaan en hoe jullie samen hebben gevochten. Dat verdient echt respect !!
Dikke knuffel !
nu definitief te lezen dat je lief is overleden. Gecondoleerd
en heel, heel veel sterkte voor nu en de toekomst.
Wat ik toch even kwijt moet: heel veel bewondering voor alles wat je voor je man hebt gedaan en hoe jullie samen hebben gevochten. Dat verdient echt respect !!
Dikke knuffel !
maandag 26 januari 2009 om 12:10
Marco Borsato - Liefde wint
Het staat er echt, de zin:
Ieder einde is een nieuw begin
Liefde wint altijd
Het lijkt dezelfde dag
Als toen ik gisteren ontwaakte en je naast me lag
Het is hetzelfde bed, maar het is koud
En ik voel niets meer
En ik zie niets meer
Want er is niets meer
Om me heen
Ik ben gewoon alleen
Onder dezelfde zon
Die ons jarenlang vertelde dat de dag begon
Dezelfde warme wind, maar zonder jou
En ik voel niets meer
En ik zie niets meer
Want er is niets meer
Om me heen
Een moment en jij bent hier
Ik zie je zo weer voor me
Ik knipper één keer met m’n ogen en je bent weg, je blijft weg, voor altijd
Neeeh
laat me niet alleen
Want ik voel niets meer zonder jou
Zonder je armen en je liefde om me heen
Ik kan het niet alleen
Nee
Ik wil het niet alleen
Nee
Het kan niet waar zijn, zo voorbij zijn, zo ineens voorgoed voorbij zijn
Ooooh
En ik geloof niets meer om me heen
Ik schreef het zelf, de zin: Ieder einde is een nieuw begin en liefde wint altijd
Het staat er echt, de zin:
Ieder einde is een nieuw begin
Liefde wint altijd
Het lijkt dezelfde dag
Als toen ik gisteren ontwaakte en je naast me lag
Het is hetzelfde bed, maar het is koud
En ik voel niets meer
En ik zie niets meer
Want er is niets meer
Om me heen
Ik ben gewoon alleen
Onder dezelfde zon
Die ons jarenlang vertelde dat de dag begon
Dezelfde warme wind, maar zonder jou
En ik voel niets meer
En ik zie niets meer
Want er is niets meer
Om me heen
Een moment en jij bent hier
Ik zie je zo weer voor me
Ik knipper één keer met m’n ogen en je bent weg, je blijft weg, voor altijd
Neeeh
laat me niet alleen
Want ik voel niets meer zonder jou
Zonder je armen en je liefde om me heen
Ik kan het niet alleen
Nee
Ik wil het niet alleen
Nee
Het kan niet waar zijn, zo voorbij zijn, zo ineens voorgoed voorbij zijn
Ooooh
En ik geloof niets meer om me heen
Ik schreef het zelf, de zin: Ieder einde is een nieuw begin en liefde wint altijd
