Gezondheid
alle pijlers
Opnieuw kanker
woensdag 12 september 2007 om 12:42
Lieve forummers,
Het is een tijdje geleden dat ik actief deelgenomen heb aan de discussies.
Vanochtend is mijn wereld (opnieuw) ingestort.
Mijn man heeft in 1998 kanker gehad. Een goed te behandelen vorm... In 2005 kwam het echter bij hem terug...een uitzondering werd hij genoemd... Loodzware tijden hebben wij toendertijd gehad. Zo zwaar dat ik een half jaar niet in staat was om te functioneren. Helaas heb ik een leidinggevende die geen enkel begrip heeft hiervoor. Dood/kanker etc etc hoort immers gewoon bij het leven. Nadat ik mijn werk weer had hervat vond hij het nodig om mij 10 maanden lang te treiteren. Had ik mij maar niet ziek moeten melden was het verhaal. Mijn man was immers ziek, mij mankeerde niets....Het verhaal is erg lang. Maar het komt er op neer dat ik gedwongen wordt open te zijn (anders wordt mij het zakelijk leven nog zuurder gemaakt), hetgeen ik vertel tegen mij gebruikt wordt- en er geen enkel begrip is (lompe uitspraken ach mensen die jong doodgaan die zullen wel een hoop leed bespaard blijven, wij kunnen ook onder een auto stappen etc etc.) Ik vrat het allemaal maar op.
Het heeft mij wel een jaar gekost om weer de oude te worden.
Vanaf januari dit jaar begon het al beter met me te gaan ondanks tegenslagen op een ander vlak en ondanks alle pesterijen/tegenwerkingen op het werk. In juni ben ik met mijn man op vakantie geweest (vanaf januari had ik gezegd mijn vakantie in tweeen te zullen knippen dus in mei en september). In de vakantie kreeg mijn man een enorme blackout, wist niet waar hij was, wie ik was etc etc. En uiteraard was mijn grote angst dat er iets teruggekomen was in de hersenen (lees uitzaaiingen),een enorme stempel werd hierdoor op de vakantie gedrukt en pas 2 maanden (na zeer angstige diagnoses- o.a. we zien vlekken op de ogen die wijzen op een te hoge druk in het hoofd) later wisten we dat dit toch los stond van zijn medisch verleden. Mijn baas vond ondanks dat de vervanging optimaal geregeld was het nodig om een stokje voor mijn vakantie in september te steken - hij had zelfs slechts 12 weken vakantie gepland dit jaar- en ik had mijn vakantie immers gehad- Met zijn toestemming hebben we een vakantie in oktober geboekt. Tijdens de reguliere controle bleek dat er verhoogde tumormarkers in het bloed van mijn man aangetroffen zijn. De oncoloog belde afgelopen vrijdag maar noemde nog een labfout als een oorzaak hiervan. Intussen is er vanalles gebeurd maar vanochtend moesten we bellen voor de uitslag en zijn de markers opnieuw gestegen..enorm foute boel dus...behandelingen worden moeilijk omdat in 2005 zoveel chemo toegediend is dat er afgezien is van zijn laatste kuur omdat zijn nieren zo beschadigd waren dat hij zou eindigen aan de nierdialyse.. En nu is het weer mis... ik weet het allemaal niet meer... gisteren heb ik op dit forum het verhaal gelezen van een meisje waarvan haar broer ernstig ziek is.. en zij omschrijft mijn gevoelens erg goed... alles draait door... hier staat alles stil... niets is leuk..wat moet ik doen om mijn zinnen te verzetten.. muren die op mij afkomen... ook ik loop met mijn ziel onder m'n arm...slapen/eten? ....gaat niet.....
Ik voel me ingestort en dat voor de 3e keer....
Het is een tijdje geleden dat ik actief deelgenomen heb aan de discussies.
Vanochtend is mijn wereld (opnieuw) ingestort.
Mijn man heeft in 1998 kanker gehad. Een goed te behandelen vorm... In 2005 kwam het echter bij hem terug...een uitzondering werd hij genoemd... Loodzware tijden hebben wij toendertijd gehad. Zo zwaar dat ik een half jaar niet in staat was om te functioneren. Helaas heb ik een leidinggevende die geen enkel begrip heeft hiervoor. Dood/kanker etc etc hoort immers gewoon bij het leven. Nadat ik mijn werk weer had hervat vond hij het nodig om mij 10 maanden lang te treiteren. Had ik mij maar niet ziek moeten melden was het verhaal. Mijn man was immers ziek, mij mankeerde niets....Het verhaal is erg lang. Maar het komt er op neer dat ik gedwongen wordt open te zijn (anders wordt mij het zakelijk leven nog zuurder gemaakt), hetgeen ik vertel tegen mij gebruikt wordt- en er geen enkel begrip is (lompe uitspraken ach mensen die jong doodgaan die zullen wel een hoop leed bespaard blijven, wij kunnen ook onder een auto stappen etc etc.) Ik vrat het allemaal maar op.
Het heeft mij wel een jaar gekost om weer de oude te worden.
Vanaf januari dit jaar begon het al beter met me te gaan ondanks tegenslagen op een ander vlak en ondanks alle pesterijen/tegenwerkingen op het werk. In juni ben ik met mijn man op vakantie geweest (vanaf januari had ik gezegd mijn vakantie in tweeen te zullen knippen dus in mei en september). In de vakantie kreeg mijn man een enorme blackout, wist niet waar hij was, wie ik was etc etc. En uiteraard was mijn grote angst dat er iets teruggekomen was in de hersenen (lees uitzaaiingen),een enorme stempel werd hierdoor op de vakantie gedrukt en pas 2 maanden (na zeer angstige diagnoses- o.a. we zien vlekken op de ogen die wijzen op een te hoge druk in het hoofd) later wisten we dat dit toch los stond van zijn medisch verleden. Mijn baas vond ondanks dat de vervanging optimaal geregeld was het nodig om een stokje voor mijn vakantie in september te steken - hij had zelfs slechts 12 weken vakantie gepland dit jaar- en ik had mijn vakantie immers gehad- Met zijn toestemming hebben we een vakantie in oktober geboekt. Tijdens de reguliere controle bleek dat er verhoogde tumormarkers in het bloed van mijn man aangetroffen zijn. De oncoloog belde afgelopen vrijdag maar noemde nog een labfout als een oorzaak hiervan. Intussen is er vanalles gebeurd maar vanochtend moesten we bellen voor de uitslag en zijn de markers opnieuw gestegen..enorm foute boel dus...behandelingen worden moeilijk omdat in 2005 zoveel chemo toegediend is dat er afgezien is van zijn laatste kuur omdat zijn nieren zo beschadigd waren dat hij zou eindigen aan de nierdialyse.. En nu is het weer mis... ik weet het allemaal niet meer... gisteren heb ik op dit forum het verhaal gelezen van een meisje waarvan haar broer ernstig ziek is.. en zij omschrijft mijn gevoelens erg goed... alles draait door... hier staat alles stil... niets is leuk..wat moet ik doen om mijn zinnen te verzetten.. muren die op mij afkomen... ook ik loop met mijn ziel onder m'n arm...slapen/eten? ....gaat niet.....
Ik voel me ingestort en dat voor de 3e keer....
woensdag 12 september 2007 om 14:16
Jee Danique... Meid, wat zul je op je tandvlees lopen, vreselijk.
Eikel van een leidinggevende heb je, daarbij de angst en zorgen om je man...
Schrijf maar van je af, hopelijk heb je er iets aan . Velen vinden hier toch wat steun, hoop echt dat het je zo nu en dan even wat lucht kan geven.
Eikel van een leidinggevende heb je, daarbij de angst en zorgen om je man...
Schrijf maar van je af, hopelijk heb je er iets aan . Velen vinden hier toch wat steun, hoop echt dat het je zo nu en dan even wat lucht kan geven.
Computer says nooooo
woensdag 12 september 2007 om 14:16
woensdag 12 september 2007 om 15:48
Hoi Danique,
Ik kan weinig toevoegen aan wat de meiden hierboven al hebben geschreven. Heel veel sterkte in dit derde gevecht die jullie samen gaan vechten. Zet m op, en wij zijn hier als luisterend oor! Denk inderdaad ook goed aan jezelf, een arbo arts kan je helpen om het met je werk wat gemakkelijker te laten verlopen. Zoals jou baas handeld is onmenselijk!! Maar d'r is een ding belangrijker: je man en jij.
Heel veel sterkte en liefs
Ik kan weinig toevoegen aan wat de meiden hierboven al hebben geschreven. Heel veel sterkte in dit derde gevecht die jullie samen gaan vechten. Zet m op, en wij zijn hier als luisterend oor! Denk inderdaad ook goed aan jezelf, een arbo arts kan je helpen om het met je werk wat gemakkelijker te laten verlopen. Zoals jou baas handeld is onmenselijk!! Maar d'r is een ding belangrijker: je man en jij.
Heel veel sterkte en liefs
woensdag 12 september 2007 om 15:58
Hoi danique,
Ik vind dit echt heel erg voor jou en je man. Ga naar je huisarts en vertel je verhaal. Hij zal zeggen dat je het rustig aan moet doen. Je moet je ziek melden en wat ze ook op je werk zullen zeggen is helemaal niet belangrijk. jij bent belangrijk en je man is belangrijk. Daar moet je nu ook je energie op richten. Ik weet niet of je een goed contact met je familie hebt of goeie vriendinnen maar probeer ook zo veel mogelijk hulp te vragen aan je omgeving, hoe moeilijk dat soms ook is. Misschien kunnen er mensne zich een beetje om je huishouden bekommeren, of af en toe voor jullie koken.
Misschien wat boodschappen halen, ik noem maar wat. Zorg er voor dat je hier niet alleen voor staat. heel veel sterkte
Ik vind dit echt heel erg voor jou en je man. Ga naar je huisarts en vertel je verhaal. Hij zal zeggen dat je het rustig aan moet doen. Je moet je ziek melden en wat ze ook op je werk zullen zeggen is helemaal niet belangrijk. jij bent belangrijk en je man is belangrijk. Daar moet je nu ook je energie op richten. Ik weet niet of je een goed contact met je familie hebt of goeie vriendinnen maar probeer ook zo veel mogelijk hulp te vragen aan je omgeving, hoe moeilijk dat soms ook is. Misschien kunnen er mensne zich een beetje om je huishouden bekommeren, of af en toe voor jullie koken.
Misschien wat boodschappen halen, ik noem maar wat. Zorg er voor dat je hier niet alleen voor staat. heel veel sterkte
woensdag 12 september 2007 om 22:33
Bedankt voor jullie lieve berichten. Doet me goed. Ik heb tijdens de pesterijen al een aantal mensen geïnformeerd waaronder de bedrijfsarts. Hij is volledig op de hoogte van de omstandigheden waaronder ik mijn werkzaamheden destijds moest verrichten. Ook heb ik hem 3 maanden geleden na de vakantie waarin mijn man geheugenverlies en dubbelzicht had gelijk op de hoogte gesteld van de tactloze uitspraken van mijn leidinggevende. Juist op momenten dat ik kwetsbaar ben door mijn privé situatie probeert mijn leidinggevende bewust of onbewust mij af te breken. Ik hou er nog steeds rekening mee dat sommige mensen -ook hoog opgeleiden- sociaal stom kunnen zijn. P&O heeft mij goed gesteund en stelt de bedrijfsarts voor mij op de hoogte. Vanuit het werk ervaar ik momenteel dan ook geen enkele druk.
In mijn omgeving heb ik ook veel mensen die mij tot steun willen zijn, familie en goede vrienden. Misschien zit ik vreemd in elkaar, maar hoe beroerder ik me voel des te meer ik met rust gelaten wil worden. Mijn psycholoog noemde dat destijds egeltjesgedrag. Achter de PC alles van me afschrijven voelt wel goed.
In mijn omgeving heb ik ook veel mensen die mij tot steun willen zijn, familie en goede vrienden. Misschien zit ik vreemd in elkaar, maar hoe beroerder ik me voel des te meer ik met rust gelaten wil worden. Mijn psycholoog noemde dat destijds egeltjesgedrag. Achter de PC alles van me afschrijven voelt wel goed.
vrijdag 14 september 2007 om 10:52
Hoi MeJane en Pien, dank voor jullie reacties. Tja hoe gaat 't nu met ons. We kunnen allebei onze draai nergens vinden en dat is een verschrikkelijk rotgevoel. Soms heb ik het gevoel dat ik stik. Gisteren zijn we even het huis uitgeweest maar ik hoop dan maar al dat ik geen bekenden tegenkom...omdat ik me niet goed in staat voel om er over te praten.
Straks gaan we zwemmen met mijn ouders kijken of dat ons een beetje goed doet. Ik weet nog dat ik 2 jaar geleden het advies kreeg om te gaan zwemmen vanwege alle stress. Toen kon ik het niet opbrengen omdat mijn man al volop in de behandelingen zat en ik me heel erg beroerd voelde. Nu gaan we toch maar een poging doen.
Het wachten is nu op een oproep voor een scan en we hebben op 2 oktober een afspraak met de oncoloog voor de uitslag hiervan. De oncoloog wil proberen om onze vakantie door te laten gaan in oktober. 2 jaar geleden hebben we geannuleerd en moesten we uiteindelijk 2 en halve maand op de operatie wachten. Vanwege de wachttijden is een vakantie van 2 weken misschien in te passen. Mijn man heeft er erg veel behoefte aan. Ik denk ook dat het ons beiden goed zal doen hoewel ik ook bang ben in het buitenland met mijn ziel onder de arm te lopen, en ik weet niet wat erger voelt..daar of hier..
Pien: jouw gedachte is mijn gedachte...
Straks gaan we zwemmen met mijn ouders kijken of dat ons een beetje goed doet. Ik weet nog dat ik 2 jaar geleden het advies kreeg om te gaan zwemmen vanwege alle stress. Toen kon ik het niet opbrengen omdat mijn man al volop in de behandelingen zat en ik me heel erg beroerd voelde. Nu gaan we toch maar een poging doen.
Het wachten is nu op een oproep voor een scan en we hebben op 2 oktober een afspraak met de oncoloog voor de uitslag hiervan. De oncoloog wil proberen om onze vakantie door te laten gaan in oktober. 2 jaar geleden hebben we geannuleerd en moesten we uiteindelijk 2 en halve maand op de operatie wachten. Vanwege de wachttijden is een vakantie van 2 weken misschien in te passen. Mijn man heeft er erg veel behoefte aan. Ik denk ook dat het ons beiden goed zal doen hoewel ik ook bang ben in het buitenland met mijn ziel onder de arm te lopen, en ik weet niet wat erger voelt..daar of hier..
Pien: jouw gedachte is mijn gedachte...
vrijdag 14 september 2007 om 13:02
Hoi Danique,
Helaas herken ik veel in jouw verhaal.
Bij mijn man werd ruim een jaar geleden kanker geconstateerd. Na een hele onzekere periode waarin duidelijk moest worden of er uitzaaiingen waren, bleek dat mijn man er redelijk gunstig voorstond. In de tijd dat dit gebeurde, werkte ik ook nog. Ik zat net aan het eind van mijn half jaar ouderschapsverlof dat ik had opgenomen om wat op adem te komen.Het liep op mijn werk niet lekker en daarom had ik verlof opgenomen. Een paar weken voordat ik weer moest beginnen, kreeg mijn man dus kanker en stond onze wereld op zijn kop. We wisten dat het heel verkeerd kon aflopen en dan zou ik achterblijven met mijn jonge kinderen. We hebben zoveel gehuild in die tijd. Ik heb toen contact opgenomen met mijn baas en uitgelegd wat er speelde. Zij deed wel heel meelevend, maar toen ik zei dat ik dus voorlopig niet kon werken omdat ik dat er echt niet bij kon hebben, sloeg ze om als een blad aan de boom.
Ik moest me opeens binnen 1 week melden bij de bedrijfsarts terwijl daar normaal een week of 6 voor staat...Verder informeerde ze ook helemaal niet meer. Ook mijn ex-collega's zijn me zwaar tegengevallen toen. Niemand leek te begrijpen hoe ernstig de situatie was. Ik ben zelf nog langsgegaan om een en ander te vertellen, maar van niemand hoorde ik nog iets.
Ik moest dus naar de bedrijfsarts. Nu is mijn ex-baas een bitch, maar dit was echt de grootste hufter die ik ooit ben tegengekomen! Ik zat daar te huilen aan zijn bureau toen ik moest vertellen wat er aan de hand was. Die vent vond dat ik maar gewoon weer aan het werk moest en dat dat voor mij het beste was (...)Tja, ik had geen keus, hij zei het echt zo.
Als ik niet ging werken zou dat werkweigering zijn en ja, ik "wist wel wat dat inhield"dreigde hij. Ik ben halfgaar het kantoor uitgerold en heb meteen een gesprek aangevraagd met de vertrouwenspersoon. Dit luchtte enorm op. Ik heb werkelijk ALLES op tafel gegooid over de situatie en het wanbeleid op mijn werk en over die zak van een bedrijfsarts dus.
Daarna heb ik voor mijzelf de knoop doorgehakt. Ik heb ontslag genomen heel snel na dit gesprek. Het was echt alsof ik met het in de brievenbus laten glijden van mijn ontslagbrief, ook alle stress van mijn baan in dat ding stopte.
De kous was nog niet af, want mijn leidinggevende liet me weten dat er nog een Exitgesprek kwam. Hoewel ik er vreselijk tegenop zag, ben ik wel gegaan. En van wat er toen gebeurde wordt het nog steeds zwart voor mijn ogen (van woede). Ze was er niet!!! Oh wat was ik ziedend. Degene die op kantoor zat vroeg of ze de baas even moest bellen. Die zat op een andere locatie en was het vergeten...Ik heb gezegd dat ze erin kon zakken en ben de deur uitgelopen, voorgoed.
Tja, dit is mijn verhaal. Ik prijs mij gelukkig dat ik de rust weer teruggevonden heb en vooral dat het met mijn man goed gaat tot nu toe. Ik heb er veel van geleerd. En bepaalde mensen roepen nog steeds enorm vele woede bij me op. Gelukkig is de kans dat ik ze tegen kom klein.
Ik wens je veel sterkte in jouw situatie. Ik kan me zo ontzettend goed voorstellen hoe je je voelt.
Liefs,
Bibiane
Helaas herken ik veel in jouw verhaal.
Bij mijn man werd ruim een jaar geleden kanker geconstateerd. Na een hele onzekere periode waarin duidelijk moest worden of er uitzaaiingen waren, bleek dat mijn man er redelijk gunstig voorstond. In de tijd dat dit gebeurde, werkte ik ook nog. Ik zat net aan het eind van mijn half jaar ouderschapsverlof dat ik had opgenomen om wat op adem te komen.Het liep op mijn werk niet lekker en daarom had ik verlof opgenomen. Een paar weken voordat ik weer moest beginnen, kreeg mijn man dus kanker en stond onze wereld op zijn kop. We wisten dat het heel verkeerd kon aflopen en dan zou ik achterblijven met mijn jonge kinderen. We hebben zoveel gehuild in die tijd. Ik heb toen contact opgenomen met mijn baas en uitgelegd wat er speelde. Zij deed wel heel meelevend, maar toen ik zei dat ik dus voorlopig niet kon werken omdat ik dat er echt niet bij kon hebben, sloeg ze om als een blad aan de boom.
Ik moest me opeens binnen 1 week melden bij de bedrijfsarts terwijl daar normaal een week of 6 voor staat...Verder informeerde ze ook helemaal niet meer. Ook mijn ex-collega's zijn me zwaar tegengevallen toen. Niemand leek te begrijpen hoe ernstig de situatie was. Ik ben zelf nog langsgegaan om een en ander te vertellen, maar van niemand hoorde ik nog iets.
Ik moest dus naar de bedrijfsarts. Nu is mijn ex-baas een bitch, maar dit was echt de grootste hufter die ik ooit ben tegengekomen! Ik zat daar te huilen aan zijn bureau toen ik moest vertellen wat er aan de hand was. Die vent vond dat ik maar gewoon weer aan het werk moest en dat dat voor mij het beste was (...)Tja, ik had geen keus, hij zei het echt zo.
Als ik niet ging werken zou dat werkweigering zijn en ja, ik "wist wel wat dat inhield"dreigde hij. Ik ben halfgaar het kantoor uitgerold en heb meteen een gesprek aangevraagd met de vertrouwenspersoon. Dit luchtte enorm op. Ik heb werkelijk ALLES op tafel gegooid over de situatie en het wanbeleid op mijn werk en over die zak van een bedrijfsarts dus.
Daarna heb ik voor mijzelf de knoop doorgehakt. Ik heb ontslag genomen heel snel na dit gesprek. Het was echt alsof ik met het in de brievenbus laten glijden van mijn ontslagbrief, ook alle stress van mijn baan in dat ding stopte.
De kous was nog niet af, want mijn leidinggevende liet me weten dat er nog een Exitgesprek kwam. Hoewel ik er vreselijk tegenop zag, ben ik wel gegaan. En van wat er toen gebeurde wordt het nog steeds zwart voor mijn ogen (van woede). Ze was er niet!!! Oh wat was ik ziedend. Degene die op kantoor zat vroeg of ze de baas even moest bellen. Die zat op een andere locatie en was het vergeten...Ik heb gezegd dat ze erin kon zakken en ben de deur uitgelopen, voorgoed.
Tja, dit is mijn verhaal. Ik prijs mij gelukkig dat ik de rust weer teruggevonden heb en vooral dat het met mijn man goed gaat tot nu toe. Ik heb er veel van geleerd. En bepaalde mensen roepen nog steeds enorm vele woede bij me op. Gelukkig is de kans dat ik ze tegen kom klein.
Ik wens je veel sterkte in jouw situatie. Ik kan me zo ontzettend goed voorstellen hoe je je voelt.
Liefs,
Bibiane
vrijdag 14 september 2007 om 19:28
Hoi Bibiane,
Wat een verhaal zeg! Ongelooflijk dat er nog meer van dat soort hufters rondlopen. En dat je ook nog geen steun had van de ex-collega's! Kan ik echt niet bevatten. In mijn geval 2 jaar geleden kreeg hij slechts 1 naaste medewerker mee in de pesterijen. Ik werk in een grote organisatie met veel mensen met een hoge sociale intelligentie gelukkig! Het moet enorm moeilijk voor je geweest zijn om onder jouw omstandigheden een toelichting te geven om begrip te verkrijgen. Het huilen staat je al nader dan het lachen en ik vind het al moeilijk om met mijn begripvolle collega's om te gaan. Ik communiceer dan ook veel per mail. Omdat ik 2 jaar gewoon in dezelfde organisatie gewerkt heb was het erg moeilijk om met mijn haatgevoelens richting leidinggevende om te gaan. Heb het gevoel dat ik wel een Oscar nominatie verdien..
Mag ik vragen welke vorm van kanker jouw man had? Staat hij nog onder controle en heb je weer vertrouwen (in zijn gezondheid) gekregen?
Liefs,
Danique
Wat een verhaal zeg! Ongelooflijk dat er nog meer van dat soort hufters rondlopen. En dat je ook nog geen steun had van de ex-collega's! Kan ik echt niet bevatten. In mijn geval 2 jaar geleden kreeg hij slechts 1 naaste medewerker mee in de pesterijen. Ik werk in een grote organisatie met veel mensen met een hoge sociale intelligentie gelukkig! Het moet enorm moeilijk voor je geweest zijn om onder jouw omstandigheden een toelichting te geven om begrip te verkrijgen. Het huilen staat je al nader dan het lachen en ik vind het al moeilijk om met mijn begripvolle collega's om te gaan. Ik communiceer dan ook veel per mail. Omdat ik 2 jaar gewoon in dezelfde organisatie gewerkt heb was het erg moeilijk om met mijn haatgevoelens richting leidinggevende om te gaan. Heb het gevoel dat ik wel een Oscar nominatie verdien..
Mag ik vragen welke vorm van kanker jouw man had? Staat hij nog onder controle en heb je weer vertrouwen (in zijn gezondheid) gekregen?
Liefs,
Danique
zaterdag 15 september 2007 om 18:04
Hoi Daniuqe,
Natuurlijk mag je dat vragen. Mijn man had Melanoom (huidkanker van de ergste soort). Voor die tijd wisten wij ook niet wat we nu weten, namelijk dat als deze kankersoort uitzaait, het niet meer te behandelen is. In zijn geval was het uitgezaaid naar 1 lymfeklier (de poortwachtersklier) en toen zijn de overige klieren die daar in de buurt lagen, ook verwijderd en nagekeken. Gelukkig werd daarin niets gevonden. Dat betekent dat het hopelijk niet verder dan die ene klier is gekomen en dat hij nu kankervrij is. Maar elk half jaar is er een bloed-en longcontrole en dat is toch erg spannend steeds. Wel is ons verteld dat de kans dat het terugkomt, met elk half jaar veel afneemt. We zijn nu bijna 1,5 jaar verder, dus we hebben goede hoop. Mijn man heeft het vertrouwen in zijn lichaam weer een beetje terug, en we gaan ervoor. Maar de ongerustheid blijft altijd aan je knagen natuurlijk.
Het rare is dat we er zoveel dichter door bij elkaar zijn gekomen en alles wat we hebben zoveel meer waarderen. Misschien is dat ook niet zo gek.Je beseft ineens dat je gezondheid alles is, en dat je gewoon gelukkig bent als die goed is. Ik was in de bevoorrechte positie dat ik mijn baan eraan kon geven. Maar als we een eigen huis hadden gehad, dan had ik moeten blijven. Ik ben echt blij dat ik daar weg ben en ben er veel wijzer van geworden, hoe hoog de prijs ook is die we ervoor betaald hebben.
Natuurlijk mag je dat vragen. Mijn man had Melanoom (huidkanker van de ergste soort). Voor die tijd wisten wij ook niet wat we nu weten, namelijk dat als deze kankersoort uitzaait, het niet meer te behandelen is. In zijn geval was het uitgezaaid naar 1 lymfeklier (de poortwachtersklier) en toen zijn de overige klieren die daar in de buurt lagen, ook verwijderd en nagekeken. Gelukkig werd daarin niets gevonden. Dat betekent dat het hopelijk niet verder dan die ene klier is gekomen en dat hij nu kankervrij is. Maar elk half jaar is er een bloed-en longcontrole en dat is toch erg spannend steeds. Wel is ons verteld dat de kans dat het terugkomt, met elk half jaar veel afneemt. We zijn nu bijna 1,5 jaar verder, dus we hebben goede hoop. Mijn man heeft het vertrouwen in zijn lichaam weer een beetje terug, en we gaan ervoor. Maar de ongerustheid blijft altijd aan je knagen natuurlijk.
Het rare is dat we er zoveel dichter door bij elkaar zijn gekomen en alles wat we hebben zoveel meer waarderen. Misschien is dat ook niet zo gek.Je beseft ineens dat je gezondheid alles is, en dat je gewoon gelukkig bent als die goed is. Ik was in de bevoorrechte positie dat ik mijn baan eraan kon geven. Maar als we een eigen huis hadden gehad, dan had ik moeten blijven. Ik ben echt blij dat ik daar weg ben en ben er veel wijzer van geworden, hoe hoog de prijs ook is die we ervoor betaald hebben.
maandag 17 september 2007 om 10:25
Hoi Bibiane,
Ik ben op de hoogte van de ernst van een Melanoom en ik heb destijds ook een verhaal gevolgd op dit forum hierover. Mogelijk was het jouw verhaal...(?)
De ongerustheid blijft inderdaad, daar moet enorm veel tijd voor verstrijken wil dat een beetje afnemen.
Ik ben na de eerste keer altijd -zonder duidelijke reden- ongerust gebleven, zelfs na 7 jaar nog, en dat bleek terecht... Nu het na anderhalf jaar voor de derde keer weer teruggekomen is -geen oncoloog die dat nog verwacht had- is het vertrouwen helemaal zoek.
Heb wel eens gelezen dat een ernstige ziekte je je relatie kost of je dichter bijelkaar brengt. Gelukkig heeft het ons in het verleden ook alleen maar dichter bijelkaar gebracht. Fijn dat dit voor jullie ook geldt. Dank voor je verhaal -ondanks dat je dit niemand gunt- voel ik me toch minder alleen staan.
Ik ben op de hoogte van de ernst van een Melanoom en ik heb destijds ook een verhaal gevolgd op dit forum hierover. Mogelijk was het jouw verhaal...(?)
De ongerustheid blijft inderdaad, daar moet enorm veel tijd voor verstrijken wil dat een beetje afnemen.
Ik ben na de eerste keer altijd -zonder duidelijke reden- ongerust gebleven, zelfs na 7 jaar nog, en dat bleek terecht... Nu het na anderhalf jaar voor de derde keer weer teruggekomen is -geen oncoloog die dat nog verwacht had- is het vertrouwen helemaal zoek.
Heb wel eens gelezen dat een ernstige ziekte je je relatie kost of je dichter bijelkaar brengt. Gelukkig heeft het ons in het verleden ook alleen maar dichter bijelkaar gebracht. Fijn dat dit voor jullie ook geldt. Dank voor je verhaal -ondanks dat je dit niemand gunt- voel ik me toch minder alleen staan.
maandag 17 september 2007 om 11:57
maandag 17 september 2007 om 12:02
Hoi Danique,
Dat zal inderdaad mijn Topic zijn geweest.
Mag ik vragen welke vorm van kanker jouw man heeft?
Wij moeten over enkele weken weer op controle. De spanning is een stuk minder dan de eerste keer, maar ik merk wel dat ik er toch weer erg mee bezig ben. Ondanks alles heb ik een positief gevoel. Ik geloof graag dat als het een derde (!) keer terug komt, je vertrouwen helemaal zoek is. Dat is toch haast niet te bevatten?
Ik hoop dat je hier een beetje van je af kunt schrijven, mij helpt het ook wel om erover te praten moet ik zeggen.
Dat zal inderdaad mijn Topic zijn geweest.
Mag ik vragen welke vorm van kanker jouw man heeft?
Wij moeten over enkele weken weer op controle. De spanning is een stuk minder dan de eerste keer, maar ik merk wel dat ik er toch weer erg mee bezig ben. Ondanks alles heb ik een positief gevoel. Ik geloof graag dat als het een derde (!) keer terug komt, je vertrouwen helemaal zoek is. Dat is toch haast niet te bevatten?
Ik hoop dat je hier een beetje van je af kunt schrijven, mij helpt het ook wel om erover te praten moet ik zeggen.
maandag 17 september 2007 om 12:29
Hoi Bibiane,
Mijn man heeft testiskanker (=kiemceltumor). Zeer goed te behandelen... 90%/95% geneest, maar bij hem loopt 't allemaal "iets" anders.
Overigens doen ze nu nog geen enkele uitspraak over het soort waar nu sprake van is. Eerst scan afwachten, hopen dat het operabel is en dan moet een patholoog anatoom vaststellen om welk soort het gaat. Maar de kans is groot dat het opnieuw om hetzelfde gaat.
Fijn dat je een positief gevoel hebt. Ik duim voor jullie.
Mijn man heeft testiskanker (=kiemceltumor). Zeer goed te behandelen... 90%/95% geneest, maar bij hem loopt 't allemaal "iets" anders.
Overigens doen ze nu nog geen enkele uitspraak over het soort waar nu sprake van is. Eerst scan afwachten, hopen dat het operabel is en dan moet een patholoog anatoom vaststellen om welk soort het gaat. Maar de kans is groot dat het opnieuw om hetzelfde gaat.
Fijn dat je een positief gevoel hebt. Ik duim voor jullie.
maandag 17 september 2007 om 13:20
Hoi Danique,
Jeetje, dat is wel erg pech hebben dan. Maar hopelijk is het nu dan ook goed te behandelen...in elk geval zal ik ook voor jullie heel hard duimen dat er op 2 oktober iets goeds mag uitkomen.
Hebben jullie kinderen? Wij hebben er twee en dat maakt het extra moeilijk. Je moet er niet aan denken dat zij zonder papa moeten opgroeien. In de eerste week dat alles nog onzeker was m.b.t. uitzaaiingen en prognoses, spookte dat ook steeds door ons hoofd. Je ziet bij wijze van de begrafenis al voor je. Dat klinkt heel cru, maar zo was het wel. Wat hebben we die week gehuild en paniek gevoeld. Het heeft veel tijd nodig om alles weer op een rijtje te krijgen en eindelijk kan ik zeggen dat de zaak weer redelijk onder controle is.
Ik denk aan jullie,
Jeetje, dat is wel erg pech hebben dan. Maar hopelijk is het nu dan ook goed te behandelen...in elk geval zal ik ook voor jullie heel hard duimen dat er op 2 oktober iets goeds mag uitkomen.
Hebben jullie kinderen? Wij hebben er twee en dat maakt het extra moeilijk. Je moet er niet aan denken dat zij zonder papa moeten opgroeien. In de eerste week dat alles nog onzeker was m.b.t. uitzaaiingen en prognoses, spookte dat ook steeds door ons hoofd. Je ziet bij wijze van de begrafenis al voor je. Dat klinkt heel cru, maar zo was het wel. Wat hebben we die week gehuild en paniek gevoeld. Het heeft veel tijd nodig om alles weer op een rijtje te krijgen en eindelijk kan ik zeggen dat de zaak weer redelijk onder controle is.
Ik denk aan jullie,
maandag 17 september 2007 om 21:21
Hoi Bibiane,
Nee, wij hebben geen kinderen. Kan me voorstellen dat er dan inderdaad ook nog andere gedachtes door je hoofd spoken. Die zorg hebben wij niet maar dat maakt de paniek er niet minder om. Fijn dat je de zaak weer redelijk op orde hebt. Vandaag heb ik de oncoloog nog gesproken. We kregen namelijk een afspraak voor de scan toegestuurd en deze was gepland na de afspraak met de oncoloog...en dit was dus niet de bedoeling.
De oncoloog wil de afspraken nu toch maar zo laten staan, dus 2 oktober een afspraak met hem (en niets horen dus, want de uitslag van de tumormarkers is pas 1 a 2 dagen later binnen) en dan op 3 oktober de scan. 't Blijft ook een fabriek daarzo..
Nee, wij hebben geen kinderen. Kan me voorstellen dat er dan inderdaad ook nog andere gedachtes door je hoofd spoken. Die zorg hebben wij niet maar dat maakt de paniek er niet minder om. Fijn dat je de zaak weer redelijk op orde hebt. Vandaag heb ik de oncoloog nog gesproken. We kregen namelijk een afspraak voor de scan toegestuurd en deze was gepland na de afspraak met de oncoloog...en dit was dus niet de bedoeling.
De oncoloog wil de afspraken nu toch maar zo laten staan, dus 2 oktober een afspraak met hem (en niets horen dus, want de uitslag van de tumormarkers is pas 1 a 2 dagen later binnen) en dan op 3 oktober de scan. 't Blijft ook een fabriek daarzo..
maandag 17 september 2007 om 22:24
Hoi Danique,
Meid, wat een schrik, en wat zul je in spanning zitten. Ik weet ook niet of je op een berichtje van mijn knat zit te wachten, maar ik wilde je vragen naar welk ziekenhuis jullie gaan?
Mijn Hero had namelijk ook testiskanker (maar dan wel een héle zeldzame vorm, voor je je de stuipen schrikt....) en ik weet dat er afgelopen december een aantal artikelen hierover zijn verschenen met onderzoeksresultaten hierover. Deze gingen met name over chemo (epirubicine en cysplatin uit mijn hoofd, spelfouten niet meegenomen), en de resutaten waren erg positief. Misshcien kun je dat meenemen in het gesprek met jullie oncoloog?
Rest mij nog jullie héél véél sterkte te wensen in deze moeilijke, onrustige periode. Hopelijk is het goed te behandelen en is deze zwarte pagina voor jullie snel en definitief achter de rug...
Al het beste!
Meid, wat een schrik, en wat zul je in spanning zitten. Ik weet ook niet of je op een berichtje van mijn knat zit te wachten, maar ik wilde je vragen naar welk ziekenhuis jullie gaan?
Mijn Hero had namelijk ook testiskanker (maar dan wel een héle zeldzame vorm, voor je je de stuipen schrikt....) en ik weet dat er afgelopen december een aantal artikelen hierover zijn verschenen met onderzoeksresultaten hierover. Deze gingen met name over chemo (epirubicine en cysplatin uit mijn hoofd, spelfouten niet meegenomen), en de resutaten waren erg positief. Misshcien kun je dat meenemen in het gesprek met jullie oncoloog?
Rest mij nog jullie héél véél sterkte te wensen in deze moeilijke, onrustige periode. Hopelijk is het goed te behandelen en is deze zwarte pagina voor jullie snel en definitief achter de rug...
Al het beste!
Wat wilde ik nou toch typen?
