Gezondheid
alle pijlers
Pap 3a
vrijdag 21 maart 2008 om 11:38
Ik heb een aantal weken geleden een uitstrijkje laten maken bij de huisarts. Ik heb "gewoon" meegedaan aan het bevolkingsonderzoek en ging er zomaar vanuit dat alles wel ok zou zijn. Ik kreeg de uitslag en dat bleek pap 3a te zijn. Twee weken erna nam de huisarts nog een kweekje af wat werd onderzocht in het ziekenhuis. Ook dat bleek pap 3a te zijn. Omdat het te onrustig was, werd ik doorverwezen naar het ziekenhuis. Ik moet nu in April de eerste keer naar een verpleegkundige voor nog een uitstrijkje en een vaginale echo en dan een week erna naar de gynaecoloog voor een baarmoedermond / halsonderzoek. Ik ben er vrij nuchter onder. Blij dat het ontdekt is en ik denk maar, in het ziekenhuis zit ik op de goeie plek. Toch.....ik heb wat info gelezen op internet die me dan aan de andere kant ook weer zorgen geeft. Ik las zelfs dat ik sommige gevallen de baarmoeder verwijderd wordt. Ik ben 31 en heb nog wel een kinderwens. Heeft iemand ervaring op dit gebied? Ik zelf denk, de onderzoeken doen in April en niet teveel paniek...Wie heeft er tips of info? Alvast erg bedankt!
zaterdag 5 september 2009 om 02:28
@ Bubbles: Logisch dat je zo bang was toen je die knobbel voelde! Onder "normale" omstandigheden zou die angst er zeker ook geweest zijn, maar ook (en misschien juist) omdat er bij je ouders zoveel stil gehouden werd, lijkt het me dat die angst nog groter was voor je. Ik vind het in elk geval goed om te lezen dat je je realiseert dat het juist goed is bij zulke gebeurtenissen stil te staan, erover te praten/schrijven (of het op een andere manier te uiten), te verwerken. Als je razendsnel door blijft gaan met leven, breekt je dat uiteindelijk op. Wat dat aangaat heb je een harde les geleerd (neem ik aan) maar wel een goede. Dat blijkt uit hoe je erover schrijft! Want inderdaad: verdriet/pijn, hoe moeilijk ook, is geen schande om over te praten en te delen met anderen!
@ Kaboinkie: Fijn dat je er zo goed over kunt praten! Ook om "ervaringsdeskundigen" in je omgeving te hebben lijkt me (die heb ik namelijk niet, of ik ben ze nog niet tegengekomen...). Voor wat betreft het meegaan van je man naar de behandelkamer: iedereen is daarin weer anders! Het was overigens Chickk die schreef over die zelfstandigheid, maar ik herken het wel. Het is lastig om hulp te vragen en zeker in dit soort situaties. Dan heb je toch vaak het gevoel dat het "jouw probleem" is en dat je dat dan ook maar alleen moet oplossen. Als je het zo prettig mogelijk maakt voor jezelf (zonder daarbij dingen te doen of te laten waarbij je je eigen grenzen overschrijdt), is dat toch prima?
@ Kaboinkie: Fijn dat je er zo goed over kunt praten! Ook om "ervaringsdeskundigen" in je omgeving te hebben lijkt me (die heb ik namelijk niet, of ik ben ze nog niet tegengekomen...). Voor wat betreft het meegaan van je man naar de behandelkamer: iedereen is daarin weer anders! Het was overigens Chickk die schreef over die zelfstandigheid, maar ik herken het wel. Het is lastig om hulp te vragen en zeker in dit soort situaties. Dan heb je toch vaak het gevoel dat het "jouw probleem" is en dat je dat dan ook maar alleen moet oplossen. Als je het zo prettig mogelijk maakt voor jezelf (zonder daarbij dingen te doen of te laten waarbij je je eigen grenzen overschrijdt), is dat toch prima?
zaterdag 5 september 2009 om 10:23
Dag Dames,
Ik heb me heerlijk laten verwennen en even geen zin gehad om achter de pc te kruipen!
Hier dan mijn verhaal. Let wel...het is mijn verhaal. Laat je daardoor niet van de wijs brengen. Het is nogal een verhaal namelijk.
Goed. We kwamen om drie uur aan. Net op tijd. Mocht naar binnen en me uitkleden. Mijn lief bekende me dat hij het toch wel eng vond en dat hij als de dood was dat hij van zijn stokje zou gaan. Waarop ik zei: Nou dan blijf je toch lekker achter het gordijn zitten. Als ik je echt nodig heb dan roep ik je wel. Zo gezegd zo gedaan.
Ik mocht op de stoel en ik kreeg een grote plakker op mijn been voor de geleiding van de stroom.
Daarna kreeg ik direct de 4 prikken voor de verdoving. Dat ging prima. Het voelt even akelig, maar voor mij prima te doen.
Toen het apparaat aan. Met het lismesje en het dichtbranddingetje. Die gaf een error aan. Hmm ok...nogmaals aan en uit. Niets. Wederom de letters ERR. Kabel erin en eruit. Niets. Andere kabel, die paste niet. Toen zei de dokter:
"Mevrouw we blijken een probleem te hebben met het apparaat". Dus ik....Joh..echt?
De technische dienst werd opgetrommeld en als ik niet zo gepresenteerd wilde liggen, kon ik me weer aankleden en even in de wachtkamer wachten. Waarop ik zei: nou als ze entreegeld willen betalen vind ik het best. Grapje werd helaas niet gewaardeerd. Dacht ik nog een beetje de humor erin te houden! Jammer.
Wij weer naar de wachtkamer. De technische dienst heen en weer zien lopen. Dokter naar de OK. Dat hoorden we hem zeggen. Dokter kwam terug met een nieuwe goed kabel. En jahoor hij deed het weer.
Waarom heb je een technische dienst nodig als de dokter de nieuwe kabel tevoorschijn kan toveren.
Anyways...ik weer liggen en hij doet zijn ding. Gaat prima. Voel niets. Maar dan opeens een venijnige steek. Ik trek even samen en zeg dat het best wel zeer deed. Ja mevrouw ik merk dat dat een gevoelig plekje is. EEN GEVOELIG PLEKJE....de t*ring...
Maar goed hij gaat verder. Ik lig vervolgens niet meer zo relaxed als daarvoor. Maar ben volledig op mijn qui vive.
Hij is klaar met wegsnijden en gaat dichtbranden, maar op een plekje blijf ik bloeden. Hij deelt mij mede. Mevrouw ik moet u hechten dus ik ga u bijverdoven.
En jahoor komt weer met die spuit en verdooft me bij. Hij hecht mij, maar de gaasjes zijn niet aan te slepen. Ik blijf bloeden. Mevrouw ik moet er nog een hechting bij doen.
Uiteindelijk heb ik drie hechtingen.
Krijg vervolgens een stukje rubberachtig sponsje (wat moet oplossen, maar dat niet deed, want gisterenavond kwam het eruit) ingebracht en een stuk gaas verband van ongeveer anderhalve meter (dat weet ik omdat ik het er 's avonds uit moest trekken en het ongeveer anderhalve meter lang was)
Verder voel ik mij heel goed en stap van die stoel af. Vriendlief achter het gordijn ziet spierwit en is heel blij dat het erop zit. Hij heeft zijn oren en neus regelmatig dicht gehad. Want het waren toch wel enge geluiden en een nare geur.
Bij de balie maken we een afspraak voor over twee weken en dan hoor ik de uitslag.
Dit was mijn verhaal. We hebben er heel erg om gelachen achteraf. En hij vond mij een superbikkel dat ik zo rustig bleef en dat ik de humor (mijn humor welteverstaan, want niet iedereen kon dat waarderen) erin hield.
Ik ben heerlijk vertroeteld. En voel me heel goed. Het viel allemaal reuze mee. Ik heb heel weinig last en het is prima te doen. Nu lekker relaxen. Veel dvd's kijken en ontspannen. En dat gaat me prima af. Die kleine meid is gisteravond weer teruggekomen. Die was uit logeren en mijn vriend is nu naar een festival want zijn beste vriend moet daar draaien. Hij wilde niet echt weg, maar ik heb gezegd dat ie gewoon lekker moest gaan. Ik red me wel.
Dus dames wat hebben we geleerd?...laat het maar over je heen komen, komt allemaal goed
Ik heb me heerlijk laten verwennen en even geen zin gehad om achter de pc te kruipen!
Hier dan mijn verhaal. Let wel...het is mijn verhaal. Laat je daardoor niet van de wijs brengen. Het is nogal een verhaal namelijk.
Goed. We kwamen om drie uur aan. Net op tijd. Mocht naar binnen en me uitkleden. Mijn lief bekende me dat hij het toch wel eng vond en dat hij als de dood was dat hij van zijn stokje zou gaan. Waarop ik zei: Nou dan blijf je toch lekker achter het gordijn zitten. Als ik je echt nodig heb dan roep ik je wel. Zo gezegd zo gedaan.
Ik mocht op de stoel en ik kreeg een grote plakker op mijn been voor de geleiding van de stroom.
Daarna kreeg ik direct de 4 prikken voor de verdoving. Dat ging prima. Het voelt even akelig, maar voor mij prima te doen.
Toen het apparaat aan. Met het lismesje en het dichtbranddingetje. Die gaf een error aan. Hmm ok...nogmaals aan en uit. Niets. Wederom de letters ERR. Kabel erin en eruit. Niets. Andere kabel, die paste niet. Toen zei de dokter:
"Mevrouw we blijken een probleem te hebben met het apparaat". Dus ik....Joh..echt?
De technische dienst werd opgetrommeld en als ik niet zo gepresenteerd wilde liggen, kon ik me weer aankleden en even in de wachtkamer wachten. Waarop ik zei: nou als ze entreegeld willen betalen vind ik het best. Grapje werd helaas niet gewaardeerd. Dacht ik nog een beetje de humor erin te houden! Jammer.
Wij weer naar de wachtkamer. De technische dienst heen en weer zien lopen. Dokter naar de OK. Dat hoorden we hem zeggen. Dokter kwam terug met een nieuwe goed kabel. En jahoor hij deed het weer.
Waarom heb je een technische dienst nodig als de dokter de nieuwe kabel tevoorschijn kan toveren.
Anyways...ik weer liggen en hij doet zijn ding. Gaat prima. Voel niets. Maar dan opeens een venijnige steek. Ik trek even samen en zeg dat het best wel zeer deed. Ja mevrouw ik merk dat dat een gevoelig plekje is. EEN GEVOELIG PLEKJE....de t*ring...
Maar goed hij gaat verder. Ik lig vervolgens niet meer zo relaxed als daarvoor. Maar ben volledig op mijn qui vive.
Hij is klaar met wegsnijden en gaat dichtbranden, maar op een plekje blijf ik bloeden. Hij deelt mij mede. Mevrouw ik moet u hechten dus ik ga u bijverdoven.
En jahoor komt weer met die spuit en verdooft me bij. Hij hecht mij, maar de gaasjes zijn niet aan te slepen. Ik blijf bloeden. Mevrouw ik moet er nog een hechting bij doen.
Uiteindelijk heb ik drie hechtingen.
Krijg vervolgens een stukje rubberachtig sponsje (wat moet oplossen, maar dat niet deed, want gisterenavond kwam het eruit) ingebracht en een stuk gaas verband van ongeveer anderhalve meter (dat weet ik omdat ik het er 's avonds uit moest trekken en het ongeveer anderhalve meter lang was)
Verder voel ik mij heel goed en stap van die stoel af. Vriendlief achter het gordijn ziet spierwit en is heel blij dat het erop zit. Hij heeft zijn oren en neus regelmatig dicht gehad. Want het waren toch wel enge geluiden en een nare geur.
Bij de balie maken we een afspraak voor over twee weken en dan hoor ik de uitslag.
Dit was mijn verhaal. We hebben er heel erg om gelachen achteraf. En hij vond mij een superbikkel dat ik zo rustig bleef en dat ik de humor (mijn humor welteverstaan, want niet iedereen kon dat waarderen) erin hield.
Ik ben heerlijk vertroeteld. En voel me heel goed. Het viel allemaal reuze mee. Ik heb heel weinig last en het is prima te doen. Nu lekker relaxen. Veel dvd's kijken en ontspannen. En dat gaat me prima af. Die kleine meid is gisteravond weer teruggekomen. Die was uit logeren en mijn vriend is nu naar een festival want zijn beste vriend moet daar draaien. Hij wilde niet echt weg, maar ik heb gezegd dat ie gewoon lekker moest gaan. Ik red me wel.
Dus dames wat hebben we geleerd?...laat het maar over je heen komen, komt allemaal goed
zaterdag 5 september 2009 om 13:26
@vamylena: nou gelukkig is het afgezien van de dingen die mis gingen wel meegevallen voor je... Ik hoop dat de uitslag ook goed is over twee weken..
Ik baal een beetje, want ik was net eigenlijk van het bloeden na de biopt af. Ga ik vanmorgen naar de wc ben ik weer aan het bloeden. Ik vraag me nu alleen af of het een tussentijdse bloeding is of dat het te maken heeft met die colposcopie en biopt.. Heeft iemand anders dit ook gehad?
Ik baal een beetje, want ik was net eigenlijk van het bloeden na de biopt af. Ga ik vanmorgen naar de wc ben ik weer aan het bloeden. Ik vraag me nu alleen af of het een tussentijdse bloeding is of dat het te maken heeft met die colposcopie en biopt.. Heeft iemand anders dit ook gehad?
zaterdag 5 september 2009 om 13:45
@ Vamylena: Goh, wat een verhaal zeg! Ik heb smakelijk gelachen om je entreegeld-grapje, haha. En je vriend heeft gelijk, ik vind je ook een super-bikkel! Op zo'n moment nog grapjes kunnen maken... Ik zou zwaar in de stress schieten! Goed om te horen dat je er weinig last van hebt! Lekker rustig aan doen nog, dan komt het vast helemaal goed. Spannend, over twee weken!
@ Engeltje: Vervelend zeg, dat je er zo lang last van hebt! Het zou natuurlijk ook een tussentijdse bloeding kunnen zijn, maar goed, da's natuurlijk ook vervelend. Ik heb er heel weinig last van gehad: twee dagen na de biopt bloedde ik niet meer. Misschien na het weekend je gyn. even bellen als je er dan nog last van hebt?
@ Engeltje: Vervelend zeg, dat je er zo lang last van hebt! Het zou natuurlijk ook een tussentijdse bloeding kunnen zijn, maar goed, da's natuurlijk ook vervelend. Ik heb er heel weinig last van gehad: twee dagen na de biopt bloedde ik niet meer. Misschien na het weekend je gyn. even bellen als je er dan nog last van hebt?
zaterdag 5 september 2009 om 15:11
Wat een verhalen allemaal. Hopelijk nemen ze geen biopt bij mij. Geen zin in. Hopelijk ziet het er gewoon allemaal netjes uit. Bij een biopt geven ze geen verdoving toch? Want ik ga er wel alleen naartoe (kan wel zonodig een taxi terugnemen). Bij medische zaken wil ik nooit iemand erbij hebben, kan daar niet tegen. Moet ik de ander gerust gaan stellen. Ben sowieso al zo eigengereid. Ben benieuwd dus en niet bang. Niet om stoer te willen doen hoor,maar ik ken het klappen van de zweep wel en de kans dat er iets te zien is is niet groot.
Sterkte meiden,met herstel en met nog opkomende onderzoeken!
Sterkte meiden,met herstel en met nog opkomende onderzoeken!
zaterdag 5 september 2009 om 15:56
@ Digitalis: Even offtopic, maar had het topic van Minny gelezen, echt super-lief van je!! Kreeg er helemaal een warm gevoel van..
Ontopic: Hoop natuurlijk ook voor je dat het er allemaal goed uitziet! Bij een biopt is het (volgens mij) niet gebruikelijk dat er verdoving gegeven wordt. In het geval van Dropje wel, maar bij mij is de biopt zonder verdoving genomen. Dat lijkt me inderdaad niet prettig, als je anderen gerust moet gaan stellen terwijl het om jou gaat. Anderzijds natuurlijk wel een fijn gevoel, dat men zo begaan is met je! Jij ook sterkte!
Ontopic: Hoop natuurlijk ook voor je dat het er allemaal goed uitziet! Bij een biopt is het (volgens mij) niet gebruikelijk dat er verdoving gegeven wordt. In het geval van Dropje wel, maar bij mij is de biopt zonder verdoving genomen. Dat lijkt me inderdaad niet prettig, als je anderen gerust moet gaan stellen terwijl het om jou gaat. Anderzijds natuurlijk wel een fijn gevoel, dat men zo begaan is met je! Jij ook sterkte!
zondag 6 september 2009 om 17:10
Ieuw, wat een verhaal, Vamylena! Ha, moet er wel om lachen dat jij er relaxter onder was dan je vriend! Ik neem niemand mee morgen, daar heb ik geen behoefte aan. Doe dat soort dingen liever alleen, wil er geen big deal van maken.
Ik heb de patiënteninformatie van het ziekenhuis nog even doorgelezen, dacht dat ik het misschien verkeerd had onthouden van wat de gynaecoloog me had verteld, maar zelfs in de 'folder' staat dat de baarmoedermond plaatselijk wordt verdoofd. Misschien pakken ze de colposcopie en het nemen van een biopt (het lisapparaat wordt er uitgebreid in beschreven) grondiger aan (letterlijk en figuurlijk ) dan andere ziekenhuizen, en is het te vergelijken met een lisexcisie? Geeeen idee. Er werd wel tegen me gezegd dat ik rekening moest houden met in totaal anderhalf uur verblijf in het ziekenhuis, het lijkt me dus wel meer omvattend dan alleen een colposcopie, waar volgens mij een minuutje of 20 voor staat. En de gyn zei dat ik drie weken niet mag sporten, zwemmen, baden en seksen.
Ik heb de patiënteninformatie van het ziekenhuis nog even doorgelezen, dacht dat ik het misschien verkeerd had onthouden van wat de gynaecoloog me had verteld, maar zelfs in de 'folder' staat dat de baarmoedermond plaatselijk wordt verdoofd. Misschien pakken ze de colposcopie en het nemen van een biopt (het lisapparaat wordt er uitgebreid in beschreven) grondiger aan (letterlijk en figuurlijk ) dan andere ziekenhuizen, en is het te vergelijken met een lisexcisie? Geeeen idee. Er werd wel tegen me gezegd dat ik rekening moest houden met in totaal anderhalf uur verblijf in het ziekenhuis, het lijkt me dus wel meer omvattend dan alleen een colposcopie, waar volgens mij een minuutje of 20 voor staat. En de gyn zei dat ik drie weken niet mag sporten, zwemmen, baden en seksen.
zondag 6 september 2009 om 17:53
zondag 6 september 2009 om 18:14
@ Dropje: Dat klinkt behoorlijk heftig, lijkt me dat het dan inderdaad een lisexcisie zal zijn. Het lijkt niet op de colposcopie met biopt die ik gehad heb, volgens mij heb ik toen niet eens tien minuten in die stoel gelegen en over sporten, seksen etc. is me niets verteld. Het zal bij elke gyneacoloog wel enigszins anders zijn en daar komt bij dat de uitslag van jouw uitstijkje PAP3b was. Misschien zit daar het verschil in?? Ik weet het ook niet. Ik wens je in elk geval heel veel sterkte morgen!
maandag 7 september 2009 om 21:28
Oke, hier dan mijn gynaecologisch avontuur. Moest me om 1415u melden bij de afdeling. Mee naar de dagverpleging (de poli-ok was al volgeboekt voor vandaag, anders was het daar gebeurd, maar ik moest dus naar de klinische ok, met dagverpleging). Kleertjes uit, sieraden af, plassen en bedje in, wachten totdat ik zou worden opgehaald. Lag er dus om 14.20 in en het wachten begon. Om 15u heb ik, na het tigste toiletbezoek (je moet toch wat, bovendien moest ik veel plassen van de zenuwen denk ik, en het leek me daarnaast niet fijn om met een volle blaas op de operatietafel te liggen, want 'het' zou gebeuren in een heuse ok op een heuse operatietafel), mijn boek gepakt, dat ik voor de zekerheid in mijn tas had gegooid. Duizend Schitterende Zonnen van Khaled Hosseini. Ben er afgelopen zaterdag in begonnen, toen ik met de kinderen naar zwemles ging. Op pagina 116 gebleven. En toen ik uiteindelijk om 1630u werd opgehaald, had ik het boek bijna uit. Wat was ik blij dat ik wat te lezen bij me had zeg. Ik was al knap chagrijnig, als ik niet had kunnen lezen was het denk ik echt niet lollig geworden voor degene die me kwam halen.
Enfin, bij de operatiekamer weer een kwartier wachten, en uiteindelijk werd ik om 1655u de ok binnengereden. Had niet verwacht dat ik het zou zeggen, maar ik was blij dat ik er eindelijk was. Vier mensen aanwezig, mijn gynaecoloog, een arts-assistent en twee verpleegkundigen, geloof ik. Gyn is denk ik ergens in de vijftig, de anderen waren twee jongedames van - schat ik - halverwege de twintig en de arts assistent schat ik ook rond die leeftijd. Aardige lui, heel lief. Ik moest gaan liggen en mijn benen in de steunen leggen. Om het nog extra gezellig te maken kwam er een riempje om mijn benen om ervoor te zorgen dat ze niet plotseling van de steunen af zouden schieten bij een verdovingsprik of zo.
Eenmaal op de tafel werd me uitgelegd wat er ging gebeuren. Via eendebek werd gekeken naar het weefsel met een soort verrekijker en vervolgens werd ik 'gekleurd' in de rommelige gebieden met een jodiumachtig goedje. Ik heb zelf meegekeken op de monitor. Beetje surrealistisch dat je naar je eigen binnenkant zit te kijken. Hij wilde de onrustige gebieden meteen wegsnijden, dat had ik al verwacht gezien de verhalen hier. Vroeg nog heel wijsneuzerig of hij nou bezig was met een lisexcisie, en dat was dus zo. Vond 'ie wel grappig geloof ik. Kreeg vier prikken in de baarmoedermond om te verdoven, en dat is niet grappig. Moest bij iedere prik hoesten om ervoor te zorgen dat ik de prik niet zo erg zou voelen, nou geloof me, je voelt het toch wel.
Enfin, na prik vier was het tijd voor het knip- en plakwerk. En daar ben ik afgehaakt met meekijken op de monitor, dat hoef ik nou ook weer niet te zien. Heb me de verpleegkundige naast me zitten kletsen over het boek dat ik zat te lezen. Zij had het ook gelezen. De vliegeraar nog niet. Ik ook niet. Gyn kwam er ook nog tussen en vroeg waar het boek (Duizend Schitterende Zonnen) over ging. Werd bijna een theekransje zo, dat was dan wel weer lollig.
Na een minuutje of tien snijwerk was het werk gedaan en mocht ik mijn beentjes weer van de steunen tillen en sluiten. Dat voelt toch een stuk veiliger en prettiger. Terug op de kamer heb ik nog een kwartiertje op bed gelegen met een kopje koffie, waarna ik me heb aangekleed en naar huis ben gegaan. Nog even drie ovenpizza's gehaald want het was al 1815u en ik had geen zin meer om te koken. Leuke eerste zin trouwens van vent: "hey, kom je naar huis want we hebben honger." Hij mag blij zijn dat hij aan de telefoon was en niet naast me stond.
Nu is de verdoving uitgewerkt en heb ik aardig wat buikpijn. Niet zo gek natuurlijk, het is toch een wond aan de baarmoedermond. Vandaar drie weken geen sport, bad, zwemmen en seks, is veel te gevoelig en wond moet bovendien dichtgaan, infectiegevaar.
Ik moet morgen bellen met de poli voor een telefonische afspraak met de gynaecoloog. Normaliter moet je persoonlijk komen, maar het is echt booming op de afdeling gynaecologie, geloof ik. Afspraak is voor over drie weken. Als alles verder ok is bevonden moet ik voorlopig ieder half jaar een uitstrijkje laten maken, daarna een jaar later en dan, als alles steeds goed is, weer in de gebruikelijke molen van 5 jaar. Als het weefsel niet ok wordt bevonden trouwens moet ik verder de molen in, dan zit er verder (dieper) in de baarmoedermond nog meer onrustig weefsel dat dan ook cellen bevat die BMHK kunnen worden in een later stadium. En dan krijg je weer andere ingrepen. Maar goed, zo ver is het nog niet.
Heb een pijnbestrijdingsadvies meegekregen, ik mag de eerste dag, gerekend vanaf nu eigenlijk, twee paracetamols van 500mg per 6 uur, en de tweede dag één paracetamol per 6 uur. Morgen is mijn vaste vrije dag, maar het kan zijn dat ik er nog een dagje achteraan plak, vind het toch niet niets zo'n ingreep. Al met al is de ingreep en vooral de spanning die ik bij mezelf had verwacht me meegevallen, lag er tot mijn grote verbazing vrij relaxed, maar voel me nu niet echt heel fit.
Was wel alleen gegaan trouwens, was geen probleem naderhand met autorijden of zo. Ben niet dizzy geweest tijdens de behandeling nog had ik last van hartkloppingen of trillende benen (voor die laatste twee dingen waarschuwde de gynaecoloog me). Lag dus tegen 17u op de ok en om 1745u liep ik weer buiten. Maar ik ga wel voor de zekerheid de komende 2 dagen nog niet werken.
Enfin, bij de operatiekamer weer een kwartier wachten, en uiteindelijk werd ik om 1655u de ok binnengereden. Had niet verwacht dat ik het zou zeggen, maar ik was blij dat ik er eindelijk was. Vier mensen aanwezig, mijn gynaecoloog, een arts-assistent en twee verpleegkundigen, geloof ik. Gyn is denk ik ergens in de vijftig, de anderen waren twee jongedames van - schat ik - halverwege de twintig en de arts assistent schat ik ook rond die leeftijd. Aardige lui, heel lief. Ik moest gaan liggen en mijn benen in de steunen leggen. Om het nog extra gezellig te maken kwam er een riempje om mijn benen om ervoor te zorgen dat ze niet plotseling van de steunen af zouden schieten bij een verdovingsprik of zo.
Eenmaal op de tafel werd me uitgelegd wat er ging gebeuren. Via eendebek werd gekeken naar het weefsel met een soort verrekijker en vervolgens werd ik 'gekleurd' in de rommelige gebieden met een jodiumachtig goedje. Ik heb zelf meegekeken op de monitor. Beetje surrealistisch dat je naar je eigen binnenkant zit te kijken. Hij wilde de onrustige gebieden meteen wegsnijden, dat had ik al verwacht gezien de verhalen hier. Vroeg nog heel wijsneuzerig of hij nou bezig was met een lisexcisie, en dat was dus zo. Vond 'ie wel grappig geloof ik. Kreeg vier prikken in de baarmoedermond om te verdoven, en dat is niet grappig. Moest bij iedere prik hoesten om ervoor te zorgen dat ik de prik niet zo erg zou voelen, nou geloof me, je voelt het toch wel.
Enfin, na prik vier was het tijd voor het knip- en plakwerk. En daar ben ik afgehaakt met meekijken op de monitor, dat hoef ik nou ook weer niet te zien. Heb me de verpleegkundige naast me zitten kletsen over het boek dat ik zat te lezen. Zij had het ook gelezen. De vliegeraar nog niet. Ik ook niet. Gyn kwam er ook nog tussen en vroeg waar het boek (Duizend Schitterende Zonnen) over ging. Werd bijna een theekransje zo, dat was dan wel weer lollig.
Na een minuutje of tien snijwerk was het werk gedaan en mocht ik mijn beentjes weer van de steunen tillen en sluiten. Dat voelt toch een stuk veiliger en prettiger. Terug op de kamer heb ik nog een kwartiertje op bed gelegen met een kopje koffie, waarna ik me heb aangekleed en naar huis ben gegaan. Nog even drie ovenpizza's gehaald want het was al 1815u en ik had geen zin meer om te koken. Leuke eerste zin trouwens van vent: "hey, kom je naar huis want we hebben honger." Hij mag blij zijn dat hij aan de telefoon was en niet naast me stond.
Nu is de verdoving uitgewerkt en heb ik aardig wat buikpijn. Niet zo gek natuurlijk, het is toch een wond aan de baarmoedermond. Vandaar drie weken geen sport, bad, zwemmen en seks, is veel te gevoelig en wond moet bovendien dichtgaan, infectiegevaar.
Ik moet morgen bellen met de poli voor een telefonische afspraak met de gynaecoloog. Normaliter moet je persoonlijk komen, maar het is echt booming op de afdeling gynaecologie, geloof ik. Afspraak is voor over drie weken. Als alles verder ok is bevonden moet ik voorlopig ieder half jaar een uitstrijkje laten maken, daarna een jaar later en dan, als alles steeds goed is, weer in de gebruikelijke molen van 5 jaar. Als het weefsel niet ok wordt bevonden trouwens moet ik verder de molen in, dan zit er verder (dieper) in de baarmoedermond nog meer onrustig weefsel dat dan ook cellen bevat die BMHK kunnen worden in een later stadium. En dan krijg je weer andere ingrepen. Maar goed, zo ver is het nog niet.
Heb een pijnbestrijdingsadvies meegekregen, ik mag de eerste dag, gerekend vanaf nu eigenlijk, twee paracetamols van 500mg per 6 uur, en de tweede dag één paracetamol per 6 uur. Morgen is mijn vaste vrije dag, maar het kan zijn dat ik er nog een dagje achteraan plak, vind het toch niet niets zo'n ingreep. Al met al is de ingreep en vooral de spanning die ik bij mezelf had verwacht me meegevallen, lag er tot mijn grote verbazing vrij relaxed, maar voel me nu niet echt heel fit.
Was wel alleen gegaan trouwens, was geen probleem naderhand met autorijden of zo. Ben niet dizzy geweest tijdens de behandeling nog had ik last van hartkloppingen of trillende benen (voor die laatste twee dingen waarschuwde de gynaecoloog me). Lag dus tegen 17u op de ok en om 1745u liep ik weer buiten. Maar ik ga wel voor de zekerheid de komende 2 dagen nog niet werken.
maandag 7 september 2009 om 22:07
Inderdaad een heel verhaal, maar gelukkig is de behandeling zelf wel meegevallen voor je.
Balen en irritant dat het zo lang duurde voordat je geholpen werd. Wel handig dat ze in dit ziekenhuis gewoon gelijk de lisexcisie erachteraan doen.
Ik hoop voor je dat je niet teveel pijn hebt. Lekker even twee dagen rustig aan doen. En die "vent"mag inderdaad wel wat liever doen
Ik krijg morgenochtend de uitslag en dat ga ik jullie laten weten.. ben wel zenuwachtig!!!
Balen en irritant dat het zo lang duurde voordat je geholpen werd. Wel handig dat ze in dit ziekenhuis gewoon gelijk de lisexcisie erachteraan doen.
Ik hoop voor je dat je niet teveel pijn hebt. Lekker even twee dagen rustig aan doen. En die "vent"mag inderdaad wel wat liever doen
Ik krijg morgenochtend de uitslag en dat ga ik jullie laten weten.. ben wel zenuwachtig!!!
dinsdag 8 september 2009 om 08:47
@ Dropje: Wat ontzettend vervelend dat je zo lang hebt moeten wachten!! Gelukkig had je een boek bij je inderdaad, van dat wachten wordt je alleen maar nerveuzer lijkt me. Ik kan me dan ook voorstellen dat je blij was dat het zover was. Wat ik wel vreemd vind is dat het je niet duidelijk gezegd is dat er meteen een lisexcisie verricht zou worden. Van de andere kant natuurlijk wel fijn dat je daarvoor niet nog eens terug hoeft te komen. Goed dat je nog een extra dag vrij neemt, het is zeker niet niks, zo'n ingreep. Ik hoop voor je dat je niet teveel pijn hebt! Lekker rustig aan doen en laat je maar vertroetelen door die vent van je! Heel veel sterkte!
@ Engeltje: Ik ga voor je duimen...spannend hoor! Ik kan me voorstellen dat je nerveus bent, nu het moment daar is. Ik wens je veel sterkte!
Ik ga over een paar uurtjes naar het ziekenhuis. Voel me op dit moment wel rustig, niet nerveus gelukkig. Ik houd jullie ook op de hoogte!
@ Engeltje: Ik ga voor je duimen...spannend hoor! Ik kan me voorstellen dat je nerveus bent, nu het moment daar is. Ik wens je veel sterkte!
Ik ga over een paar uurtjes naar het ziekenhuis. Voel me op dit moment wel rustig, niet nerveus gelukkig. Ik houd jullie ook op de hoogte!
dinsdag 8 september 2009 om 12:08
dinsdag 8 september 2009 om 12:17
Sjee...engel. Ik had allang aan de telefoon gehangen! Bellen hoor. In de ochtend is in de ochtend. Kom zeg!
En sjee dropje...Wat een toestand met dat wachten. Zo zie je maar weer hoe elk ziekenhuis er anders mee omgaat. Bij mij was het echt erin en eruit....2 keer dan....(letterlijk)
Anyways. Ze hadden idd een humor error. Haha. Mijn vriend die moest achter het gordijn ook best wel lachen. Had ie toch zijn oren niet helemaal dicht!
Oja...met mij gaat het wel. Ik voel d ehechtingen erg trekken en heb ook veel bloedverlies. Wel helderrood. Ik heb af en toe van die steken. Heb het ziekenhuis ff gebeld. En die zeiden dat het de hechtingen waren die trokken. En dat de wond nu aan het genezen is.
En over het drie weken niet sporten seksen baden enzo heb ik niets gelezen. ik was nl van plan om 20 september de Dam tot Dam fietsclassic (is ook samen met de dam tot damloop) te fietsen op de racefiets....Maar gaat hem niet worden denk ik.
Ik had vanavond moeten werken, maar ik heb afgebeld en morgen ook. Ik sta voor de klas en had vanavond ouderinfo avond en zo voor de klas zie ik mezelf niet staan. Is niet een kantoorbaan ofzo. Al lijkt me dat ook niet lekker werken...
En Liesje. Succes.
Wel 'fijn' dat er meer meiden/ vrouwen zijn met dezelfde toestanden. Hoe oud zijn jullie?
Ik ben dertig. Was erg benieuwd namelijk hoe oud jullie allemaal zijn!
En sjee dropje...Wat een toestand met dat wachten. Zo zie je maar weer hoe elk ziekenhuis er anders mee omgaat. Bij mij was het echt erin en eruit....2 keer dan....(letterlijk)
Anyways. Ze hadden idd een humor error. Haha. Mijn vriend die moest achter het gordijn ook best wel lachen. Had ie toch zijn oren niet helemaal dicht!
Oja...met mij gaat het wel. Ik voel d ehechtingen erg trekken en heb ook veel bloedverlies. Wel helderrood. Ik heb af en toe van die steken. Heb het ziekenhuis ff gebeld. En die zeiden dat het de hechtingen waren die trokken. En dat de wond nu aan het genezen is.
En over het drie weken niet sporten seksen baden enzo heb ik niets gelezen. ik was nl van plan om 20 september de Dam tot Dam fietsclassic (is ook samen met de dam tot damloop) te fietsen op de racefiets....Maar gaat hem niet worden denk ik.
Ik had vanavond moeten werken, maar ik heb afgebeld en morgen ook. Ik sta voor de klas en had vanavond ouderinfo avond en zo voor de klas zie ik mezelf niet staan. Is niet een kantoorbaan ofzo. Al lijkt me dat ook niet lekker werken...
En Liesje. Succes.
Wel 'fijn' dat er meer meiden/ vrouwen zijn met dezelfde toestanden. Hoe oud zijn jullie?
Ik ben dertig. Was erg benieuwd namelijk hoe oud jullie allemaal zijn!
dinsdag 8 september 2009 om 13:33
dinsdag 8 september 2009 om 17:48
nou eindelijk ben ik dan gebeld.. Pff er was van alles tussen gekomen vandaag en daarom was hij niet eerder in de gelegenheid geweest. Gelukkig was het nieuws goed. Niks verontrustend behalve dan dat ze wel hadden gezien dat mijn weefsel erg geirriteerd was, maar dat wist ik al.
Dus de cryobehandeling die al stond is hiervoor de oplossing. Alleen ga ik die morgen wel verzetten. Ik ga de 19e op vakantie en ik heb geen zin om bloedingen tijdens mijn vakantie te hebben.
Bedankt voor het meeleven....
Dus de cryobehandeling die al stond is hiervoor de oplossing. Alleen ga ik die morgen wel verzetten. Ik ga de 19e op vakantie en ik heb geen zin om bloedingen tijdens mijn vakantie te hebben.
Bedankt voor het meeleven....
dinsdag 8 september 2009 om 21:16
Gelukkig, Engeltje!!! Fijn voor je! En alvast een fijne vakantie!
Hier gaat het best goed eigenlijk. De massa paracetamol die ik de eerste vier dagen mag eten heb ik nagenoeg helemaal laten liggen vandaag. Buik is gevoelig, houd 'm vast met lopen en zo, maar niet echt pijn. Valt mee dus. Wel vermoeid op de een of andere manier. Toch maar ziekgemeld voor morgen, heb wel het idee dat als ik me te snel druk maak, ik daar de gevolgen van zal ondervinden. Rust is het beste medicijn, Drop blijft dus morgen lekker thuis.
Hier gaat het best goed eigenlijk. De massa paracetamol die ik de eerste vier dagen mag eten heb ik nagenoeg helemaal laten liggen vandaag. Buik is gevoelig, houd 'm vast met lopen en zo, maar niet echt pijn. Valt mee dus. Wel vermoeid op de een of andere manier. Toch maar ziekgemeld voor morgen, heb wel het idee dat als ik me te snel druk maak, ik daar de gevolgen van zal ondervinden. Rust is het beste medicijn, Drop blijft dus morgen lekker thuis.
dinsdag 8 september 2009 om 22:21
@ Allen: Bedankt voor jullie succeswensen!
@ Engeltje: Fijn dat de uitslag zo positief is voor je!! Maar pfff, ik kan me voorstellen dat je erg in de stress gezeten hebt. Bah, dat wachten is zo naar en je hebt al enige tijd moeten wachten op de uitslag! Gelukkig is dat nu achter de rug en inderdaad: eerst maar lekker gaan genieten van je vakantie!
@ Vamylena: Vervelend dat die hechtingen zo trekken! Heel goed dat je vanavond en morgenavond hebt afgezegd. Niet prettig als je de hele tijd moet staan/lopen als je pijn hebt. Op tijd je rust nemen! Ik ben overigens ook dertig, dit jaar dus voor het eerst meegedaan aan het bevolkingsonderzoek. Gelukkig maar, had anders niet snel geweten dat er iets "mis" was. Beterschap!
@ Dropje: Dat is fijn, dat je er vandaag niet veel last van gehad hebt! Goed dat je je hebt ziekgemeld, rust is inderdaad het beste medicijn. En dat je je moe voelt, geeft ook aan dat je lichaam daar om vraagt. Kost allemaal ook best wat energie en ik kan me voorstellen dat dat voor jou nog meer het geval is, aangezien je niet echt de kans hebt gehad je erop voor te bereiden. Beterschap en doe rustig aan!
Het is mij allemaal enorm meegevallen: heb geen uren hoeven wachten en ook geen last gehad van dienstweigerende apparaten. De eerste verdovingsspuit voelde ik wel, die daarna kwamen eigenlijk niet echt. Ook de behandeling zelf was goed te doen. De gynaecoloog en assistente waren erg lief, dat hielp natuurlijk ook. Heb er vandaag ook niet veel last van gehad. Af en toe wat steken en het blijft wel gevoelig, maar pijn heb ik niet.
@ Engeltje: Fijn dat de uitslag zo positief is voor je!! Maar pfff, ik kan me voorstellen dat je erg in de stress gezeten hebt. Bah, dat wachten is zo naar en je hebt al enige tijd moeten wachten op de uitslag! Gelukkig is dat nu achter de rug en inderdaad: eerst maar lekker gaan genieten van je vakantie!
@ Vamylena: Vervelend dat die hechtingen zo trekken! Heel goed dat je vanavond en morgenavond hebt afgezegd. Niet prettig als je de hele tijd moet staan/lopen als je pijn hebt. Op tijd je rust nemen! Ik ben overigens ook dertig, dit jaar dus voor het eerst meegedaan aan het bevolkingsonderzoek. Gelukkig maar, had anders niet snel geweten dat er iets "mis" was. Beterschap!
@ Dropje: Dat is fijn, dat je er vandaag niet veel last van gehad hebt! Goed dat je je hebt ziekgemeld, rust is inderdaad het beste medicijn. En dat je je moe voelt, geeft ook aan dat je lichaam daar om vraagt. Kost allemaal ook best wat energie en ik kan me voorstellen dat dat voor jou nog meer het geval is, aangezien je niet echt de kans hebt gehad je erop voor te bereiden. Beterschap en doe rustig aan!
Het is mij allemaal enorm meegevallen: heb geen uren hoeven wachten en ook geen last gehad van dienstweigerende apparaten. De eerste verdovingsspuit voelde ik wel, die daarna kwamen eigenlijk niet echt. Ook de behandeling zelf was goed te doen. De gynaecoloog en assistente waren erg lief, dat hielp natuurlijk ook. Heb er vandaag ook niet veel last van gehad. Af en toe wat steken en het blijft wel gevoelig, maar pijn heb ik niet.
woensdag 9 september 2009 om 12:00
Het was een lis ja. Ik vond het fijn jouw verhaal en dat van Dropje te hebben gelezen! Ook al waren dat zeker niet de meest prettige behandelingen (ik zou er erg zenuwachtig van worden als het apparaat stuk was of wanneer ik heel lang moest wachten), door jullie verhalen wist ik wel beter wat me te wachten stond. In zo'n folder staat het allemaal zo plastisch omschreven, daar kan ik niet veel mee. Met de pijn valt het allemaal wel mee, maar ik ben wel blij dat ik vandaag vrij ben! Ik wens jou ook sterkte! Hoe gaat het nu met de pijn? Hoe lang duurt het eigenlijk voor die hechtingen zijn "opgelost"?
