Gezondheid
alle pijlers
Rood hoofd
donderdag 16 januari 2020 om 11:29
Ik wist even niet op welke pijler ik hem moest plaatsen, maar ik zit ergens mee en ik hoop op ervaringen en wellicht adviezen.
Ik krijg heel snel een heel erg rood hoofd.
Heel vervelend.
Het is niet alleen als ik zenuwachtig ben of mij schaam, maar het gebeurd wel vaak in gevallen waarbij ik zenuwachtig zou kúnnen worden of me zou kúnnen gaan schamen. Vervolgens voel ik dat ik een rood hoofd krijg, juist daardoor ga ik me dan rot voelen en wordt het nog erger.
Bijvoorbeeld als ik onverwacht moet spreken in een groep, alle ogen op mij gericht zijn, ik iets 'doms' zeg, een fout maak, verdrietig ben, boos wordt, heel blij... ga maar door. Het gebeurd echt heel veel en ik heb er veel last van.
Het rare is dat ik van mijzelf niet eens een heel onzeker persoon ben, ook zeker geen grijze muis. Ik ben sociaal, spontaan en aanwezig in een groep.
Maar zoals hierboven al benoemd, voel ik vaak dat dat stomme hoofd weer rood wordt, en dan word ik onzeker en begin ik mij te schamen en dan wordt het nog erger.
Zijn er hier meer mensen die hier last van hebben ? Hoe gaan jullie hiermee om ? Tip en tricks?
Alvast bedankt
Ik krijg heel snel een heel erg rood hoofd.
Heel vervelend.
Het is niet alleen als ik zenuwachtig ben of mij schaam, maar het gebeurd wel vaak in gevallen waarbij ik zenuwachtig zou kúnnen worden of me zou kúnnen gaan schamen. Vervolgens voel ik dat ik een rood hoofd krijg, juist daardoor ga ik me dan rot voelen en wordt het nog erger.
Bijvoorbeeld als ik onverwacht moet spreken in een groep, alle ogen op mij gericht zijn, ik iets 'doms' zeg, een fout maak, verdrietig ben, boos wordt, heel blij... ga maar door. Het gebeurd echt heel veel en ik heb er veel last van.
Het rare is dat ik van mijzelf niet eens een heel onzeker persoon ben, ook zeker geen grijze muis. Ik ben sociaal, spontaan en aanwezig in een groep.
Maar zoals hierboven al benoemd, voel ik vaak dat dat stomme hoofd weer rood wordt, en dan word ik onzeker en begin ik mij te schamen en dan wordt het nog erger.
Zijn er hier meer mensen die hier last van hebben ? Hoe gaan jullie hiermee om ? Tip en tricks?
Alvast bedankt
vrijdag 17 januari 2020 om 11:34
Ik lees ook graag even mee, ik heb hier ook erg last van.
Ik heb ook wel eens wat gehoord over een behandeling hiervoor, volgens mij ''branden'' ze dan je bloedvaatjes dicht, dat betekend wel dat je dan dus helemaal geen kleur meer kunt krijgen.
Ik heb een tijdje stage gelopen bij een bedrijf, en iedere keer als ik rood werd gingen m'n collega's dat benoemen en me ermee pesten...
Op een gegeven moment ging ik met buikpijn er naar toe omdat ik het zo vervelend vond
Waar ik nu werk gaat het gelukkig goed, ik wordt wel snel rood, bijvoorbeeld als ineens alle ogen op mij gericht zijn of als ik gewoon hard gewerkt heb, maar gelukkig zegt niemand er verder iets van.
Ik heb ook wel eens wat gehoord over een behandeling hiervoor, volgens mij ''branden'' ze dan je bloedvaatjes dicht, dat betekend wel dat je dan dus helemaal geen kleur meer kunt krijgen.
Ik heb een tijdje stage gelopen bij een bedrijf, en iedere keer als ik rood werd gingen m'n collega's dat benoemen en me ermee pesten...
Op een gegeven moment ging ik met buikpijn er naar toe omdat ik het zo vervelend vond
Waar ik nu werk gaat het gelukkig goed, ik wordt wel snel rood, bijvoorbeeld als ineens alle ogen op mij gericht zijn of als ik gewoon hard gewerkt heb, maar gelukkig zegt niemand er verder iets van.
vrijdag 17 januari 2020 om 12:01
Hoi To,
Ik heb ook bloosangst sinds mijn puberteit.
Ik denk dat bijna niemand dit weet in mijn omgeving, want ik ben heel sociaal en lijk / ben wel zelfverzekerd. Ik heb in het verleden situaties bewust vermeden en er best onder geleden. Een aantal dingen hebben mij geholpen.
1.Ik deed een cursus Emotional Freedom Technique, met allemaal blozers. Hier zaten dus allemaal mensen te stotteren en te stuntelen. Door het besef dat ik niet alleen was en heel veel mensen het eng vinden om bijv. in het openbaar te spreken, vond ik het daar niet eng om voor de groep te praten. Die ervaring kon ik later meenemen naar andere situaties.2 Verder hielp het ouder worden: ik vond mijn eigen plek in de maatschappij, werk waar ik goed in ben en waardering voor krijg. Dit hielp mijn zelfvertrouwen enorm.
3. Verlegenheid en schaamte gaan vaak samen met een hyperfocus op jezelf. Je denkt steeds: als ik maar niet ga blozen, wat zullen ze van mij denken etc...De waarheid is dat de meeste mensen in contact helemaal niet zo met je bezig zijn als je denkt. Wat helpt in een ''enge'situatie'' voor mij is de focus op de ander leggen: ik luister heel aandachtig naar de ander,stel vragen etc. Zo vergeet je jezelf en je angst even en gaat dat lastige moment vanzelf voorbij.
4. Accepteer dat je er niet altijd controle over hebt. Soms gebeurt het..en daarna leef je gewoon verder. Het willen controleren maakt je angst groter.
Inmiddels ben ik 45 en eindelijk voelt het niet meer als een groot ding, maar als een detail..dus er is hoop!
Ik heb ook bloosangst sinds mijn puberteit.
Ik denk dat bijna niemand dit weet in mijn omgeving, want ik ben heel sociaal en lijk / ben wel zelfverzekerd. Ik heb in het verleden situaties bewust vermeden en er best onder geleden. Een aantal dingen hebben mij geholpen.
1.Ik deed een cursus Emotional Freedom Technique, met allemaal blozers. Hier zaten dus allemaal mensen te stotteren en te stuntelen. Door het besef dat ik niet alleen was en heel veel mensen het eng vinden om bijv. in het openbaar te spreken, vond ik het daar niet eng om voor de groep te praten. Die ervaring kon ik later meenemen naar andere situaties.2 Verder hielp het ouder worden: ik vond mijn eigen plek in de maatschappij, werk waar ik goed in ben en waardering voor krijg. Dit hielp mijn zelfvertrouwen enorm.
3. Verlegenheid en schaamte gaan vaak samen met een hyperfocus op jezelf. Je denkt steeds: als ik maar niet ga blozen, wat zullen ze van mij denken etc...De waarheid is dat de meeste mensen in contact helemaal niet zo met je bezig zijn als je denkt. Wat helpt in een ''enge'situatie'' voor mij is de focus op de ander leggen: ik luister heel aandachtig naar de ander,stel vragen etc. Zo vergeet je jezelf en je angst even en gaat dat lastige moment vanzelf voorbij.
4. Accepteer dat je er niet altijd controle over hebt. Soms gebeurt het..en daarna leef je gewoon verder. Het willen controleren maakt je angst groter.
Inmiddels ben ik 45 en eindelijk voelt het niet meer als een groot ding, maar als een detail..dus er is hoop!
vrijdag 17 januari 2020 om 14:00
Dat vinden mensen wel lief, hoor.
