Gezondheid
alle pijlers
V olkomen radeloos
dinsdag 12 juni 2018 om 19:23
Hey allemaal!
Even een serieus topic ik zit echt mn mn handen in het haar.. Sorry voor onsamenhangend verhaal en spelfouten!
Ik heb een vriend diagnose gehad MCCD een vorm van autisme en dat ging een aantal jaren goed ( structuur, geen slechte invloeden/fijn leventje/ semi zelfstandig kamertje enkel badkamer en keuken delen met leeftijd genootjes/ studie etc etc) helaas ging relatie uit en is hij dakloos geworden.
Nu zit deze vriend al een jaar opgevangen in een opvang voor daklozen, mensen die verslaafd zijn, verschillende mensen met mentale problemen en is erg druk. Dit is natuurlijk geen fijne omg. voor niemand niet, maar zeker niet voor hem.
Dit hebben de begeleiders van hem al vaak aangegeven maar onder nemen verder ook niet veel. In het begin ging het best goed daar maar hoelanger hij daar is hoe meer prikkels en negatieve invloed hij mee in aanmerking komt en hoe meer je dat aan hem merkt. Ook werden hem veel beloftes gedaan, binnenkort een huis, beschermd werken etc etc..Elke keer was er wel iets waardoor het niet door kon gaan.
Nu heb ik hem een hele lange tijd in huis gehad en dat ging goed. Rust, structuur.
Alleen vind ik dat hij ook gewoon beter prof.hulp kan krijgen... is hij meer gebaat bij en ik wil het beste voor hem.
Helaas schiet de hulpverlening hierin erg te kort ,jammer genoeg maar maak ik mij veel zorgen om hem. Er zijn extreem lange wachtlijsten voor begeleid/beschermd wonen, opvang is het er mee eens maar wijten het aan personeels te kort en dat meerdere mensen last hebben van mentale issues en het drukker dan ooit is.
Het is heel vervelend voor mn vriend want dit helpt hem niet
Ik wil hem heel graag helpen aan goede zorg, maar heb geen idee waar of hoe en wat ik kan doen?!
Hij is nog jong en echt een hele lieve jongen, die zorg verdiend en zeker met zijn diagnose: structuur, regels en een eigen veilige plek, waar hij zich zelf mag zijn. Hij heeft het ook erg moeilijk gehad, vader recent overleden, moeder ligt op sterven... en zit in einde levensfase, geen broers en zussen. Tante in Frankrijk, dus niet echt familie hier dan alleen een hele oma. En wel wat vrienden maar die maken zich er niet zoals ik druk om.
Ik maak mij dus heel erge zorgen om hem en lig elke avond huilen in mijn bed omdat ik niet weet hoe ik hem kan helpen.
Ik vind het zo lastig omdat ik geen hulpverlener ben loop ik dus tegen veel deuren op. Ik ben niet bevoegd en weet de ingangen niet om dit met hem samen te doen... EN hij is niet in staat natuurlijk zelf allemaal te regelen overziet niet alles dus dat is al erg genoeg.
Het maakt hem niet veel uit waar hij gaat wonen al heeft midden nederland lichte voorkeur,wil 100% zijn best doen en er voor gaan samen met zijn toekomstige begeleider.
Hoe kan ik hem helpen?!
Woont nu in een daklozen opvang al langer dan 1 jaar!!
Hij heeft een go gehad van de gemeente dat hij in aanmerking kom voor begeleid wonen maar er gebeurt maar niks..
Heeft iemand tips of weet welke route ik kan lopen? Toevallig iemand die in deze branche werk en mij kan helpen? Ik word er zo moedeloos van!
Even een serieus topic ik zit echt mn mn handen in het haar.. Sorry voor onsamenhangend verhaal en spelfouten!
Ik heb een vriend diagnose gehad MCCD een vorm van autisme en dat ging een aantal jaren goed ( structuur, geen slechte invloeden/fijn leventje/ semi zelfstandig kamertje enkel badkamer en keuken delen met leeftijd genootjes/ studie etc etc) helaas ging relatie uit en is hij dakloos geworden.
Nu zit deze vriend al een jaar opgevangen in een opvang voor daklozen, mensen die verslaafd zijn, verschillende mensen met mentale problemen en is erg druk. Dit is natuurlijk geen fijne omg. voor niemand niet, maar zeker niet voor hem.
Dit hebben de begeleiders van hem al vaak aangegeven maar onder nemen verder ook niet veel. In het begin ging het best goed daar maar hoelanger hij daar is hoe meer prikkels en negatieve invloed hij mee in aanmerking komt en hoe meer je dat aan hem merkt. Ook werden hem veel beloftes gedaan, binnenkort een huis, beschermd werken etc etc..Elke keer was er wel iets waardoor het niet door kon gaan.
Nu heb ik hem een hele lange tijd in huis gehad en dat ging goed. Rust, structuur.
Alleen vind ik dat hij ook gewoon beter prof.hulp kan krijgen... is hij meer gebaat bij en ik wil het beste voor hem.
Helaas schiet de hulpverlening hierin erg te kort ,jammer genoeg maar maak ik mij veel zorgen om hem. Er zijn extreem lange wachtlijsten voor begeleid/beschermd wonen, opvang is het er mee eens maar wijten het aan personeels te kort en dat meerdere mensen last hebben van mentale issues en het drukker dan ooit is.
Het is heel vervelend voor mn vriend want dit helpt hem niet
Ik wil hem heel graag helpen aan goede zorg, maar heb geen idee waar of hoe en wat ik kan doen?!
Hij is nog jong en echt een hele lieve jongen, die zorg verdiend en zeker met zijn diagnose: structuur, regels en een eigen veilige plek, waar hij zich zelf mag zijn. Hij heeft het ook erg moeilijk gehad, vader recent overleden, moeder ligt op sterven... en zit in einde levensfase, geen broers en zussen. Tante in Frankrijk, dus niet echt familie hier dan alleen een hele oma. En wel wat vrienden maar die maken zich er niet zoals ik druk om.
Ik maak mij dus heel erge zorgen om hem en lig elke avond huilen in mijn bed omdat ik niet weet hoe ik hem kan helpen.
Ik vind het zo lastig omdat ik geen hulpverlener ben loop ik dus tegen veel deuren op. Ik ben niet bevoegd en weet de ingangen niet om dit met hem samen te doen... EN hij is niet in staat natuurlijk zelf allemaal te regelen overziet niet alles dus dat is al erg genoeg.
Het maakt hem niet veel uit waar hij gaat wonen al heeft midden nederland lichte voorkeur,wil 100% zijn best doen en er voor gaan samen met zijn toekomstige begeleider.
Hoe kan ik hem helpen?!
Woont nu in een daklozen opvang al langer dan 1 jaar!!
Hij heeft een go gehad van de gemeente dat hij in aanmerking kom voor begeleid wonen maar er gebeurt maar niks..
Heeft iemand tips of weet welke route ik kan lopen? Toevallig iemand die in deze branche werk en mij kan helpen? Ik word er zo moedeloos van!
dinsdag 12 juni 2018 om 19:35
Wat een rare opmerking, hij is afhankelijk van hulp maar nee Amber tis geen persoon wat enkel in bed ligt de heel dag. gaat naar therapie, heeft sinds kort een baantje, doet aan vrijwilligers werk, sport.
dinsdag 12 juni 2018 om 19:48
Hoezo is dat een rare vraag dan? Wij kennen hem toch niet? Als hij toch een baan heeft kan hij toch inschrijven voor een huurwoning? Of anti-kraak, of op kamers of weet ik veel wat?huurvrouwtje schreef: ↑12-06-2018 19:35Wat een rare opmerking, hij is afhankelijk van hulp maar nee Amber tis geen persoon wat enkel in bed ligt de heel dag. gaat naar therapie, heeft sinds kort een baantje, doet aan vrijwilligers werk, sport.
dinsdag 12 juni 2018 om 19:57
Hoezo is dat een rare vraag? Ook iemand met een aandoening kan dingen zelf doen zoals achter zijn indicaties en een wachtlijst aan. Maatschappelijk werk contacten voor hulp, naar de huisarts voor therapie.huurvrouwtje schreef: ↑12-06-2018 19:35Wat een rare opmerking, hij is afhankelijk van hulp maar nee Amber tis geen persoon wat enkel in bed ligt de heel dag. gaat naar therapie, heeft sinds kort een baantje, doet aan vrijwilligers werk, sport.
Hulp nodig hebben betekent niet 100% hulpeloos.
Ik schrijf nergens dat hij maar in bed ligt. Ik lees vooral dat jij in bed ligt te janken hierom. Blijkbaar ging het bij jou wonen goed maar heb je hem er weer uitgetrapt. Ik begrijp dat gehuil niet zo goed als het echt allemaal zo erg is dan neem je m toch weer op.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
dinsdag 12 juni 2018 om 20:27
Hoe hoog is het IQ van deze jongeman ? Hoe oud is hij en heeft hij in zijn jeugd veel begeleiding nodig gehad ?
Dit is relevante informatie om te bepalen of de vraag “wat heeft hij er zelf aan gedaan” een zinnige vraag is. Jongeren met een (verstandelijke)beperking en/of een psychiatrische diagnose hebben in NL vaak jarenlang begeleiding gehad of in een instelling gewoond. Kennelijk was dat nodig. Op hun 18e worden deze jongeren accuut op straat geschopt en wordt de begeleiding gestopt want volwassen. Zoek het maar uit. Deze jongeren houden het vaak niet lang voll omdat ze nét niet genoeg IQ hebben om de ingewikkelde dagelijkse gang van zaken aan te kunnen en nét teveel IQ om automatisch recht op hulp te hebben. Dat moeten ze dan zelf willen en aanvragen maar ze zijn niet slim genoeg om de weg te kunnen vinden in de enorme onoverzichtelijke berg hulpverlenende instanties. Daar komt nog bij dat ze vaak de jarenlange begeleiding zo zat zijn dat ze blij zijn dat ze eindelijk zelf over hun leven kunnen beslissen, maar helaas beseffen ze niet dat ze daar de capaciteiten niet voor hebben. Die kunnen ze ook niet aanleren. Sommige mensen hebben gewoon echt levenslang een vorm van begeleiding nodig. Het verhaal van TO doet mij vermoeden dat dit hier aan de hand is. Meteen er bovenop springen en vragen of hij er zelf wel iets aangedaan heeft vindt ik daarom nogal kort door de bocht. TO heeft daarvoor niet genoeg info gegeven. En een beetje begrip voor de zwakkeren in de samenleving is wel zijn plaats vind ik.
Dit is relevante informatie om te bepalen of de vraag “wat heeft hij er zelf aan gedaan” een zinnige vraag is. Jongeren met een (verstandelijke)beperking en/of een psychiatrische diagnose hebben in NL vaak jarenlang begeleiding gehad of in een instelling gewoond. Kennelijk was dat nodig. Op hun 18e worden deze jongeren accuut op straat geschopt en wordt de begeleiding gestopt want volwassen. Zoek het maar uit. Deze jongeren houden het vaak niet lang voll omdat ze nét niet genoeg IQ hebben om de ingewikkelde dagelijkse gang van zaken aan te kunnen en nét teveel IQ om automatisch recht op hulp te hebben. Dat moeten ze dan zelf willen en aanvragen maar ze zijn niet slim genoeg om de weg te kunnen vinden in de enorme onoverzichtelijke berg hulpverlenende instanties. Daar komt nog bij dat ze vaak de jarenlange begeleiding zo zat zijn dat ze blij zijn dat ze eindelijk zelf over hun leven kunnen beslissen, maar helaas beseffen ze niet dat ze daar de capaciteiten niet voor hebben. Die kunnen ze ook niet aanleren. Sommige mensen hebben gewoon echt levenslang een vorm van begeleiding nodig. Het verhaal van TO doet mij vermoeden dat dit hier aan de hand is. Meteen er bovenop springen en vragen of hij er zelf wel iets aangedaan heeft vindt ik daarom nogal kort door de bocht. TO heeft daarvoor niet genoeg info gegeven. En een beetje begrip voor de zwakkeren in de samenleving is wel zijn plaats vind ik.
dinsdag 12 juni 2018 om 20:38
TO, wat fijn dat jij je om hem bekommerd ! je zou eens kunnen informeren bij het zorgloket in jouw gemeentehuis voor informatie. Verder heeft de landelijke Stichting MEE enorm veel expertise en ervaring in huis op het gebied van (verstandelijke) beperkingen, autisme, wonen en werken. Je kunt je bij hen aanmelden met een hulp of zorgvraag. Het is gratis. Blijft wel het feit over dat als hij volwassen is en geen bewindvoering of curatele heeft hij alleen geholpen kan worden als hij daar zelf om vraagt. Maar jij kunt wel met hem mee naar de diverse instanties als hij daar toestemming voor geeft.
dinsdag 12 juni 2018 om 20:50
