Gezondheid
alle pijlers
Vader met kanker..
woensdag 7 november 2007 om 22:55
Hoewel we het al ruim een half jaar weten, wordt het allemaal steeds moeilijker: mijn vader heeft kanker en het is ongeneeslijk. Hoe lang hij nog te gaan heeft weet niemand zeker, maar het is slechts een kwestie van wachten op de volgende uitzaaiing. Hij heeft zo veel pijn, is misselijk en erg somber. Hij ligt zo ongeveer de hele dag in bed. Van mijn papa zoals hij vroeger was, is weinig meer over.
Zijn er hier mensen die in eenzelfde situatie zitten als ik?
(Ik weet niet precies wat ik van mijn topic moet verwachten en of ik me misschien beter bij een ander topic had kunnen aansluiten, maar ik moet het gewoon even kwijt.)
Zijn er hier mensen die in eenzelfde situatie zitten als ik?
(Ik weet niet precies wat ik van mijn topic moet verwachten en of ik me misschien beter bij een ander topic had kunnen aansluiten, maar ik moet het gewoon even kwijt.)
zondag 2 december 2007 om 23:04
Hallo allemaal,
is iedereen het weekend een beetje goed doorgekomen? Ik denk veel aan jullie en ben "blij" dat ik dit forum geveonden heb.
Wilma64,
Heel veel sterkte morgen in het ziekenhuis!
Pebbles:
Welkom hier, het maakt uiteraard niet uit dat het je moeder is. Ik hoop voor je dat je hier je verhaal kwijt kunt en dat we je met zijn allen tot steun kunnen zijn.
Kikaatje,
Wij zitten inderdaad ongeveer op dezelfde lijn qua tijdstip en de diagnose. Akelig om te zien dat het zo snel achteruit kan gaan/gaat.
Raldy,
Hoe is het nu met je? Vorige week is er veel gebeurd, ik hoop dat je een redelijk rustig weekend hebt gehad.
Prydine,
Wat ontzettend akelig om te horen dat het nog een kwestie van weken is.
Hoe gaat het nu?
Je vroeg nog om tips: ik vind dit zo moeilijk, zoals ik eerder ook al aangaf, maar van de week vertelde iemand mij dat hij zijn moeder zo graag nog had willen bedanken voor de fijne tijd en jeugd.
Voor iedereen een dikke knuffel en weet dat ik aan jullie denk.
is iedereen het weekend een beetje goed doorgekomen? Ik denk veel aan jullie en ben "blij" dat ik dit forum geveonden heb.
Wilma64,
Heel veel sterkte morgen in het ziekenhuis!
Pebbles:
Welkom hier, het maakt uiteraard niet uit dat het je moeder is. Ik hoop voor je dat je hier je verhaal kwijt kunt en dat we je met zijn allen tot steun kunnen zijn.
Kikaatje,
Wij zitten inderdaad ongeveer op dezelfde lijn qua tijdstip en de diagnose. Akelig om te zien dat het zo snel achteruit kan gaan/gaat.
Raldy,
Hoe is het nu met je? Vorige week is er veel gebeurd, ik hoop dat je een redelijk rustig weekend hebt gehad.
Prydine,
Wat ontzettend akelig om te horen dat het nog een kwestie van weken is.
Hoe gaat het nu?
Je vroeg nog om tips: ik vind dit zo moeilijk, zoals ik eerder ook al aangaf, maar van de week vertelde iemand mij dat hij zijn moeder zo graag nog had willen bedanken voor de fijne tijd en jeugd.
Voor iedereen een dikke knuffel en weet dat ik aan jullie denk.
maandag 3 december 2007 om 18:32
Ik ben het weekend bij mijn ouders geweest. Het was heel mooi en ook heel zwaar, zoals de laatste tijd wel vaker bij mijn ouders. Mijn vader was gelukkig redelijk goed. Beter dan ik hem de laatste weken heb gezien. We hebben vrijdagavond nog een heel indringend gesprek gehad dat ik voor geen goud had willen missen. Daarna had ik echt zo'n gevoel van 'we hebben onze tijd samen afgesloten, het is goed zo'. Ik vind het nog steeds verschrikkelijk, natuurlijk, maar ben ook zó blij dat we dat gesprek hebben gehad, dat voelt als een heel mooi cadeau.
Zaterdag hebben we Sinterklaas gevierd: mijn ouders, mijn vriend en ik. We vieren dat altijd heel uitgebreid, met misschien wel 60 cadeautjes in totaal. Normaal gesproken maakten we bij elk cadeau een uitgebreid gedicht, iets wat we allemaal best goed kunnen en leuk vinden, maar dat konden we nu niet opbrengen. het is moeilijk om grappig-creatief te zijn in deze situatie. Wel hadden we cadeautjes. Mijn vader kon natuurlijk niets meer zelf kopen dus hebben we van alles namens hem gekocht zodat hij het kon geven. Het was toch een mooie en leuke avond en ondanks alles hebben we ook kunnen lachen. Er was wel een moeilijk moment toen mijn vader mijn moeder een nieuwe koffer gaf. Ik wist wel dat dat zwaar zou gaan worden, in feite wenste mijn vader daarmee symbolisch mijn moeder een goede reis in haar eentje. Ze zal die koffer niet meer kunnen gebruiken voor reizen met mijn vader en dat is toch wel keihard.
En er zijn meer van dat soort rare momenten. Ik had al een jaar geleden mijn vader een soort raket gegeven die je kan lanceren met bakpoeder en azijn. Het was er nog niet van gekomen om dat ook te proberen en toen ik mijn vader voorstelde om dat volgend weekend in de tuin eens te proberen zei hij nonchalant: ''welnee joh, dat moet je niet in de winter doen en onze tuin is daar ook veel te klein voor, doe dat maar deze zomer als het lekker weer is ergens op een veldje en denk dan maar aan mij, want ik vond dat soort dingen altijd wel heel erg leuk". Op zo'n moment schiet ik wel vol hoor en nu weer.
@Wilma: mijn vader is niet geel geworden, het is een bekend verschijnsel bij alvleesklierkanker, maar dat heeft hij nu nog steeds niet. De eerste keer, vorig jaar eind december, stopte zijn hele spijsvertering ermee na een keer uitgebreid uit eten te zijn gegaan. Dat was het begin, achteraf gezien. Toen is er naar zijn maag en twaalfvingerige darm gekeken omdat zijn moeder aan maagkanker is overleden. Maar alles was schoon en het kwam ook wel weer redelijk goed, stress, zeiden de artsen. Waarschijnlijk zijn ze op een verkeerd spoor gezet omdat mijn vader altijd supergezond en superfit is geweest. Een afname daarin lijkt nog steeds gezond maar is het niet voor hem. Als je bijvoorbeeld eerst 35 km/u kan fietsen en daarna nog maar 30, dan lijkt het of je nog steeds een goede conditie hebt, maar in zijn geval waren dat soort dingen de eerste tekenen die de artsen hebben gemist. Daarna hield hij een hele reeks erg vage klachten, met name vermoeidheid, afvallen en buikklachten. Hij dacht eerst dat dat van het harde werken kwam, want hij zat ook in een heel drukke periode met zijn bedrijf. Maar toen het ook na een paar weken rust nemen niet beter werd, is er juni verder onderzocht, weer onder het motto 'er zal wel niets zijn maar we kijken even voor de zekerheid'. En toen draaide dat helemaal om en kwam de klap dat het helemaal mis was en er niets meer aan te doen was.
Mijn moeder had vanaf het begin al het idee dat ze verder moesten zoeken en dat er wel iets was, maar mijn vader wilde niet, hij geloofde de artsen dat het niets ernstigs was.
@amidala84: ik snap dat het moeilijk voor jou is om mee te lezen en schrijven. Ik hoop ook zo voor jou en je familie dat je vader weer beter wordt. Je hebt je moeder al veel te vroeg verloren, dat is wel genoeg ellende, daar hoeft toch niet nog meer bij?
Lista, hoe gaat het nu met je? Ben je tevreden met hoe de crematie vrijdag is gegaan, voor zover je daarover ooit tevreden kunt zijn natuurlijk? Heb je nog iets kunnen zeggen, of lukte dat niet? En voel je nog steeds die leegte of begint het verdriet te komen?
En alle anderen die de laatste dagen wat stiller zijn: hoe gaat het met jullie?
Hebben jullie eigenlijk broers of zussen met wie je kan praten? Ik heb ze niet en ik vind dat nu wel moeilijk. Mijn vriend probeert me echt te steunen maar regelmatig heb ik toch het gevoel dat hij niet echt begrijpt wat ik nu doormaak. En dat kan hij ook niet begrijpen dus dat is ook niet zo gek. Maar al heb ik het nooit erg gevonden om enig kind te zijn, het was nu wel fijn geweest om een broer of zus te hebben om mee te praten, al is er natuurlijk ook geen garantie dat je band zodanig is dat dat ook kan.
Zaterdag hebben we Sinterklaas gevierd: mijn ouders, mijn vriend en ik. We vieren dat altijd heel uitgebreid, met misschien wel 60 cadeautjes in totaal. Normaal gesproken maakten we bij elk cadeau een uitgebreid gedicht, iets wat we allemaal best goed kunnen en leuk vinden, maar dat konden we nu niet opbrengen. het is moeilijk om grappig-creatief te zijn in deze situatie. Wel hadden we cadeautjes. Mijn vader kon natuurlijk niets meer zelf kopen dus hebben we van alles namens hem gekocht zodat hij het kon geven. Het was toch een mooie en leuke avond en ondanks alles hebben we ook kunnen lachen. Er was wel een moeilijk moment toen mijn vader mijn moeder een nieuwe koffer gaf. Ik wist wel dat dat zwaar zou gaan worden, in feite wenste mijn vader daarmee symbolisch mijn moeder een goede reis in haar eentje. Ze zal die koffer niet meer kunnen gebruiken voor reizen met mijn vader en dat is toch wel keihard.
En er zijn meer van dat soort rare momenten. Ik had al een jaar geleden mijn vader een soort raket gegeven die je kan lanceren met bakpoeder en azijn. Het was er nog niet van gekomen om dat ook te proberen en toen ik mijn vader voorstelde om dat volgend weekend in de tuin eens te proberen zei hij nonchalant: ''welnee joh, dat moet je niet in de winter doen en onze tuin is daar ook veel te klein voor, doe dat maar deze zomer als het lekker weer is ergens op een veldje en denk dan maar aan mij, want ik vond dat soort dingen altijd wel heel erg leuk". Op zo'n moment schiet ik wel vol hoor en nu weer.
@Wilma: mijn vader is niet geel geworden, het is een bekend verschijnsel bij alvleesklierkanker, maar dat heeft hij nu nog steeds niet. De eerste keer, vorig jaar eind december, stopte zijn hele spijsvertering ermee na een keer uitgebreid uit eten te zijn gegaan. Dat was het begin, achteraf gezien. Toen is er naar zijn maag en twaalfvingerige darm gekeken omdat zijn moeder aan maagkanker is overleden. Maar alles was schoon en het kwam ook wel weer redelijk goed, stress, zeiden de artsen. Waarschijnlijk zijn ze op een verkeerd spoor gezet omdat mijn vader altijd supergezond en superfit is geweest. Een afname daarin lijkt nog steeds gezond maar is het niet voor hem. Als je bijvoorbeeld eerst 35 km/u kan fietsen en daarna nog maar 30, dan lijkt het of je nog steeds een goede conditie hebt, maar in zijn geval waren dat soort dingen de eerste tekenen die de artsen hebben gemist. Daarna hield hij een hele reeks erg vage klachten, met name vermoeidheid, afvallen en buikklachten. Hij dacht eerst dat dat van het harde werken kwam, want hij zat ook in een heel drukke periode met zijn bedrijf. Maar toen het ook na een paar weken rust nemen niet beter werd, is er juni verder onderzocht, weer onder het motto 'er zal wel niets zijn maar we kijken even voor de zekerheid'. En toen draaide dat helemaal om en kwam de klap dat het helemaal mis was en er niets meer aan te doen was.
Mijn moeder had vanaf het begin al het idee dat ze verder moesten zoeken en dat er wel iets was, maar mijn vader wilde niet, hij geloofde de artsen dat het niets ernstigs was.
@amidala84: ik snap dat het moeilijk voor jou is om mee te lezen en schrijven. Ik hoop ook zo voor jou en je familie dat je vader weer beter wordt. Je hebt je moeder al veel te vroeg verloren, dat is wel genoeg ellende, daar hoeft toch niet nog meer bij?
Lista, hoe gaat het nu met je? Ben je tevreden met hoe de crematie vrijdag is gegaan, voor zover je daarover ooit tevreden kunt zijn natuurlijk? Heb je nog iets kunnen zeggen, of lukte dat niet? En voel je nog steeds die leegte of begint het verdriet te komen?
En alle anderen die de laatste dagen wat stiller zijn: hoe gaat het met jullie?
Hebben jullie eigenlijk broers of zussen met wie je kan praten? Ik heb ze niet en ik vind dat nu wel moeilijk. Mijn vriend probeert me echt te steunen maar regelmatig heb ik toch het gevoel dat hij niet echt begrijpt wat ik nu doormaak. En dat kan hij ook niet begrijpen dus dat is ook niet zo gek. Maar al heb ik het nooit erg gevonden om enig kind te zijn, het was nu wel fijn geweest om een broer of zus te hebben om mee te praten, al is er natuurlijk ook geen garantie dat je band zodanig is dat dat ook kan.
maandag 3 december 2007 om 18:47
Pyridine, wat goed dat je dat gesprek vrijdagavond met je vader hebt gehad. Ik kan me voorstellen dat dat je een beetje rust geeft.
Ik kreeg een brok in mijn keel toen ik las over die koffer voor je moeder.
En wat je zegt over het hebben van broers en zussen. Ik heb een broer en een zus. Met mijn zus heb ik gelukkig een hele innige band. We hebben heel veel steun aan elkaar, we voelen immers dezelfde pijn.
Mijn broer, dat is een heel ander verhaal. Die heb ik niet meer gezien sinds een jaar of 6. Hij weigerde vorig jaar om naar mijn vader toe te gaan in het ziekenhuis. Ook op de crematie is hij niet geweest. Het is dus inderdaad geen garantie dat je wat aan elkaar hebt. Maar ik kan me voorstellen dat je jezelf nu een broer of zus wenst. Gelukkig heb je je vriend.
Lista, trek je het nog een beetje?
En alle anderen natuurlijk ook.
Ik kreeg een brok in mijn keel toen ik las over die koffer voor je moeder.
En wat je zegt over het hebben van broers en zussen. Ik heb een broer en een zus. Met mijn zus heb ik gelukkig een hele innige band. We hebben heel veel steun aan elkaar, we voelen immers dezelfde pijn.
Mijn broer, dat is een heel ander verhaal. Die heb ik niet meer gezien sinds een jaar of 6. Hij weigerde vorig jaar om naar mijn vader toe te gaan in het ziekenhuis. Ook op de crematie is hij niet geweest. Het is dus inderdaad geen garantie dat je wat aan elkaar hebt. Maar ik kan me voorstellen dat je jezelf nu een broer of zus wenst. Gelukkig heb je je vriend.
Lista, trek je het nog een beetje?
En alle anderen natuurlijk ook.
maandag 3 december 2007 om 19:53
Lieve Pyridine,
Wat ontzettend fijn voor je, maar ook voor je vader, dat jullie nog zo'n goed gesprek hebben gehad. Zal later ontzettend waardevol voor je zijn denk ik.
Ook nu natuurlijk maar later zul je er vast nog heel veel aan terug denken.
En dat jullie toch nog een leuke sinterklaas hebben gevierd, wel met emotionele momenten natuurlijk zoals met die koffer.
Je verhaal zou het verhaal van mijn schoonvader kunnen zijn. Afgezien van het geel worden dan. Mijn schoonvader klaagde al wel een tijdje over vermoeidheid, maar ja, de leeftijd he? We plaagden hem er een beetje mee van tja, je bent geen 21 meer he? En ook wel eens vage buikklachten maar niet erg genoeg om er mee naar de huisarts te gaan.
En ook nog een hele goede conditie voor zijn leeftijd hoor.
We zijn vanmiddag wel naar de chirurg geweest maar hebben nog niet veel meer gehoord als dat we al wisten. Hij had alles al wel binnen maar aangezien de oncologiebespreking met de radiotherapeut pas donderdag is kon hij nog niets concreets zeggen. Wil eerst die bespreking afwachten, dan zal hij mijn schoonvader donderdag of vrijdag bellen wat daar uit is gekomen.
Mijn schoonvader zei nog tegen de chirurg toen we weggingen: nou hopen dat er nog wat positiefs uitkomt he? Waarop de chirurg nog even terug kwam en toch wel duidelijk zei dat hij er niet te veel van moest verwachten omdat dit soort tumoren gewoon heel moeilijk te behandelen zijn.
Dit wisten we natuurlijk al wel maar schoonvader heeft toch nog steeds (tevergeefse) hoop dat er nog iets gedaan kan worden.
Volgens mij wil schoonvader er nog niet aan geloven dat het toch echt op niet al te lange termijn afgelopen is. Ach zei hij, toen we in de auto zaten, misschien ben ik er nog wel een paar jaartjes............
Ik kan er nog steeds niet geloven dat een man die nu nog zo goed is zo snel kan aftakelen, zoals jouw vader Pyridine, die eind december nog alles kon en nu bijna niets meer.
Sorry voor dit lange ego verhaal. Voor iedereen een knuffel hoor!!
Liefs.
Wat ontzettend fijn voor je, maar ook voor je vader, dat jullie nog zo'n goed gesprek hebben gehad. Zal later ontzettend waardevol voor je zijn denk ik.
Ook nu natuurlijk maar later zul je er vast nog heel veel aan terug denken.
En dat jullie toch nog een leuke sinterklaas hebben gevierd, wel met emotionele momenten natuurlijk zoals met die koffer.
Je verhaal zou het verhaal van mijn schoonvader kunnen zijn. Afgezien van het geel worden dan. Mijn schoonvader klaagde al wel een tijdje over vermoeidheid, maar ja, de leeftijd he? We plaagden hem er een beetje mee van tja, je bent geen 21 meer he? En ook wel eens vage buikklachten maar niet erg genoeg om er mee naar de huisarts te gaan.
En ook nog een hele goede conditie voor zijn leeftijd hoor.
We zijn vanmiddag wel naar de chirurg geweest maar hebben nog niet veel meer gehoord als dat we al wisten. Hij had alles al wel binnen maar aangezien de oncologiebespreking met de radiotherapeut pas donderdag is kon hij nog niets concreets zeggen. Wil eerst die bespreking afwachten, dan zal hij mijn schoonvader donderdag of vrijdag bellen wat daar uit is gekomen.
Mijn schoonvader zei nog tegen de chirurg toen we weggingen: nou hopen dat er nog wat positiefs uitkomt he? Waarop de chirurg nog even terug kwam en toch wel duidelijk zei dat hij er niet te veel van moest verwachten omdat dit soort tumoren gewoon heel moeilijk te behandelen zijn.
Dit wisten we natuurlijk al wel maar schoonvader heeft toch nog steeds (tevergeefse) hoop dat er nog iets gedaan kan worden.
Volgens mij wil schoonvader er nog niet aan geloven dat het toch echt op niet al te lange termijn afgelopen is. Ach zei hij, toen we in de auto zaten, misschien ben ik er nog wel een paar jaartjes............
Ik kan er nog steeds niet geloven dat een man die nu nog zo goed is zo snel kan aftakelen, zoals jouw vader Pyridine, die eind december nog alles kon en nu bijna niets meer.
Sorry voor dit lange ego verhaal. Voor iedereen een knuffel hoor!!
Liefs.
maandag 3 december 2007 om 23:32
Pyridine,
Ik heb met tranen in mijn ogen je verhaal van afgelopen weekend gelezen. Wat ontzettend fijn dat je zo'n goed gesprek gehad hebt met je vader. Ik vind het ook erg knap van je want het valt niet mee om zulke gesprekken te voeren.
Goed om te horen dat jullie ondanks dat je vader niet meer cadeautjes kan kopen dit met elkaar hebben opgepakt en hem daarin hebben gesteund, hoe moeilijk en dubbel ook. Het verhaal van de koffer heeft me erg aangegrepen, zo herkenbaar en moeilijk!!
Ik heb zelf 1 broer. Hij draagt de naam broer, is een aparte vogel en een dusdanige band dat we bij elkaar kunnen huilen en schuilen is er niet. Moet ik wel zeggen dat er iets is veranderd sinds mijn vader ziek is. Gelukkig heb ik mijn man en 2 lieve kindertjes, al zijn ze te klein om er iets van te begrijpen.
Daarnaast ook veel lieve vrienden en vriendinnen maar dat is toch anders!
Wilma64,
Wat een gekke gewaarwording he, dat jij voor je gevoel meer weet? Ik herken dit heel erg bij mijn vader. Hij had echt het idee dat hij nog wel minstens 5 jaar mee zou gaan, terwijl mijn moeder en ik meteen wel doorhadden dat het een kwestie van maanden was. Het zou heel goed een houding kunnen zijn om te "overleven"
Diep in zijn hart wist mijn vader waarschijnlijk net zo goed als wij dat de zaken er toch een beetje anders voor lagen, alleen wilde hij daar zelf nog niet aan. Ik vond dit zelf toch wel een lastig proces omdat je tegen anderen vertelt hoe het er voor staat, terwijl je eigen vader dat nog niet eens weet/ wil weten.
Uiteindelijk bleek hij meer door te hebben dan wij zelf konden vermoeden. Ook bij hem is het een proces.
Ik vind jullie echt niet ego als jullie in een bericht vertellen hoe het gaat en het daarbij alleen over jullie zelf gaat. Dat heb je op dat moment nodig en vind ik niet meer dan normaal. Je hebt al zoveel aan je hoofd dat je het niet altijd op kunt brengen aan een ander te denken. Dat komt wel weer op een ander tijdstip. Ieder heeft zijn eigen verhaal en heeft behoefte om dat kwijt te kunnen.
Voor allemaal een dikke knuffel en lekker slapen.
Ik heb met tranen in mijn ogen je verhaal van afgelopen weekend gelezen. Wat ontzettend fijn dat je zo'n goed gesprek gehad hebt met je vader. Ik vind het ook erg knap van je want het valt niet mee om zulke gesprekken te voeren.
Goed om te horen dat jullie ondanks dat je vader niet meer cadeautjes kan kopen dit met elkaar hebben opgepakt en hem daarin hebben gesteund, hoe moeilijk en dubbel ook. Het verhaal van de koffer heeft me erg aangegrepen, zo herkenbaar en moeilijk!!
Ik heb zelf 1 broer. Hij draagt de naam broer, is een aparte vogel en een dusdanige band dat we bij elkaar kunnen huilen en schuilen is er niet. Moet ik wel zeggen dat er iets is veranderd sinds mijn vader ziek is. Gelukkig heb ik mijn man en 2 lieve kindertjes, al zijn ze te klein om er iets van te begrijpen.
Daarnaast ook veel lieve vrienden en vriendinnen maar dat is toch anders!
Wilma64,
Wat een gekke gewaarwording he, dat jij voor je gevoel meer weet? Ik herken dit heel erg bij mijn vader. Hij had echt het idee dat hij nog wel minstens 5 jaar mee zou gaan, terwijl mijn moeder en ik meteen wel doorhadden dat het een kwestie van maanden was. Het zou heel goed een houding kunnen zijn om te "overleven"
Diep in zijn hart wist mijn vader waarschijnlijk net zo goed als wij dat de zaken er toch een beetje anders voor lagen, alleen wilde hij daar zelf nog niet aan. Ik vond dit zelf toch wel een lastig proces omdat je tegen anderen vertelt hoe het er voor staat, terwijl je eigen vader dat nog niet eens weet/ wil weten.
Uiteindelijk bleek hij meer door te hebben dan wij zelf konden vermoeden. Ook bij hem is het een proces.
Ik vind jullie echt niet ego als jullie in een bericht vertellen hoe het gaat en het daarbij alleen over jullie zelf gaat. Dat heb je op dat moment nodig en vind ik niet meer dan normaal. Je hebt al zoveel aan je hoofd dat je het niet altijd op kunt brengen aan een ander te denken. Dat komt wel weer op een ander tijdstip. Ieder heeft zijn eigen verhaal en heeft behoefte om dat kwijt te kunnen.
Voor allemaal een dikke knuffel en lekker slapen.
dinsdag 4 december 2007 om 13:41
Hier iemand die precies een jaar geleden te horen kreeg dat haar vader kanker had. Helaas had mijn vader alvleesklierkanker en openbaarden de klachten daarvan zich veel te laat. 13 januari a.s. is het een jaar geleden dat hij overleden is. Een kort en slopend ziektebed dus. Hij mocht maar 56 jaar worden, ik was destijds 23 jaar.
Aan allen die nog in onzekerheid zitten en geconfronteerd worden allerlei andere emoties in alle soorten en maten; veel sterkte.
Aan allen die nog in onzekerheid zitten en geconfronteerd worden allerlei andere emoties in alle soorten en maten; veel sterkte.
dinsdag 4 december 2007 om 14:08
Lieve allemaal,
Hier ben ik weer eventjes, ik kon me er niet toe zetten om te schrijven, terwijl ik het toch heel fijn vind om hier toch een soort van steun te vinden. Ik hoop dat jullie het me niet kwalijk nemen als ik wat later in de week rustig jullie verhalen bijlees, want ik zou voor zover mogelijk ook graag een soort van steun voor jullie willen zijn.
Ik heb de crematie als in een roes beleeft, ik heb ook niet kunnen oordelen of het mooi was, maar de mensen die er waren zeiden allemaal dat het mooi was, mooie muziek, persoonlijk en warm en dat vind ik erg fijn. Drie van mijn tante's hebben gesproken en mijn moeder, wat ik erg knap vond. Ikzelf kon het niet, het rare is ik was nog steeds leeg en ben dat nog wel een beetje, dit herken ik niet in mezelf. Toen de kist langzaam weggleed en de deuren dichtgingen had ik ook niet het gevoel van oh nu is hij weg. Degen in de kist leek namelijk helemaal niet op mijn papa meer, mijn papa was al uit het lichaam en zo zie ik het ook.
Mijn moeder, broertje en ik hadden een wit bloemstuk laten maken met 3 hardroze rozen erin en de bode heeft die rozen (dit symboliseert ons) bij mijn vader in de kist gedaan, een mooi idee vind ik dat.
Ik ga morgen weer aan het werk en zie er best tegen op, ik sprak een collega en die dacht dat ik nu wel wat rustiger zou zijn nu het achter de rug is. Hij is pas vandaag een week dood, ik ben een beetje bang voor de opmerkingen die ik misschien zal krijgen van buitenaf, dat men verwacht dat alles nu maar klaar is.
Ik schrijf verder in de week meer, maar weet dat ik echt met iedereen in deze situatie meeleef.
Liefs
Hier ben ik weer eventjes, ik kon me er niet toe zetten om te schrijven, terwijl ik het toch heel fijn vind om hier toch een soort van steun te vinden. Ik hoop dat jullie het me niet kwalijk nemen als ik wat later in de week rustig jullie verhalen bijlees, want ik zou voor zover mogelijk ook graag een soort van steun voor jullie willen zijn.
Ik heb de crematie als in een roes beleeft, ik heb ook niet kunnen oordelen of het mooi was, maar de mensen die er waren zeiden allemaal dat het mooi was, mooie muziek, persoonlijk en warm en dat vind ik erg fijn. Drie van mijn tante's hebben gesproken en mijn moeder, wat ik erg knap vond. Ikzelf kon het niet, het rare is ik was nog steeds leeg en ben dat nog wel een beetje, dit herken ik niet in mezelf. Toen de kist langzaam weggleed en de deuren dichtgingen had ik ook niet het gevoel van oh nu is hij weg. Degen in de kist leek namelijk helemaal niet op mijn papa meer, mijn papa was al uit het lichaam en zo zie ik het ook.
Mijn moeder, broertje en ik hadden een wit bloemstuk laten maken met 3 hardroze rozen erin en de bode heeft die rozen (dit symboliseert ons) bij mijn vader in de kist gedaan, een mooi idee vind ik dat.
Ik ga morgen weer aan het werk en zie er best tegen op, ik sprak een collega en die dacht dat ik nu wel wat rustiger zou zijn nu het achter de rug is. Hij is pas vandaag een week dood, ik ben een beetje bang voor de opmerkingen die ik misschien zal krijgen van buitenaf, dat men verwacht dat alles nu maar klaar is.
Ik schrijf verder in de week meer, maar weet dat ik echt met iedereen in deze situatie meeleef.
Liefs
dinsdag 4 december 2007 om 14:45
Hé Lista,
Goed om van je te horen.
Ik denk dat je de crematie in gedachte nog zó vaak opnieuw zult beleven, en elke keer zul je je weer iets anders herinneren.
Mooi, die rozen. Mooi dat ze met je vader zijn meegegaan.
Hoe cynisch ook, ik zal je vast voorbereiden: men verwacht over een week of twee inderdaad dat je er klaar mee bent. Heel moeilijk is dat, kortzichtig ook. Probeer je er niets van aan te trekken en de dingen in je eigen tempo te doen.
Bij mijn vader vonden ze dat ik er nog eerder klaar mee moest zijn, ze waren immers gescheiden.
Liefs,
Fleur
Goed om van je te horen.
Ik denk dat je de crematie in gedachte nog zó vaak opnieuw zult beleven, en elke keer zul je je weer iets anders herinneren.
Mooi, die rozen. Mooi dat ze met je vader zijn meegegaan.
Hoe cynisch ook, ik zal je vast voorbereiden: men verwacht over een week of twee inderdaad dat je er klaar mee bent. Heel moeilijk is dat, kortzichtig ook. Probeer je er niets van aan te trekken en de dingen in je eigen tempo te doen.
Bij mijn vader vonden ze dat ik er nog eerder klaar mee moest zijn, ze waren immers gescheiden.
Liefs,
Fleur
dinsdag 4 december 2007 om 16:39
@lista:
Succes met werken morgen. Kijk er niet raar van op als het niet gaat. Of juist wel. Alles is mogelijk.
Trek je zoals Fleurtje zegt ook niets aan van mensen die vinden dat je het ergste nu achter de rug hebt. Ik heb pas na bijna 4 jaar een stuk rust terug en dingen wat kunnen afsluiten. Laat je niet opjagen en luister vooral naar je eigen lichaam.
@pyridine:
Ik was ook aangedaan door je verhaal over het afgelopen weekend. De koffer, de raket. Dat zijn van die dingen die het onvoorstelbare opeens illustreren en dichterbij brengen. Ook voor jou weer veel sterkte.
@alle anderen die met deze ziekte en zijn gevolgen worstelen: veel sterkte.
Wij hebben net slecht nieuws gekregen over mijn schoonmoeder. Ze blijkt inderdaad naast de tumor in haar nek ook een tumor in haar overgebleven borst te hebben. Volgende week gesprek met de specialist over wat er nog mogelijk is en daarna nog naar een specialistisch ziekenhuis voor een second opinion.
Succes met werken morgen. Kijk er niet raar van op als het niet gaat. Of juist wel. Alles is mogelijk.
Trek je zoals Fleurtje zegt ook niets aan van mensen die vinden dat je het ergste nu achter de rug hebt. Ik heb pas na bijna 4 jaar een stuk rust terug en dingen wat kunnen afsluiten. Laat je niet opjagen en luister vooral naar je eigen lichaam.
@pyridine:
Ik was ook aangedaan door je verhaal over het afgelopen weekend. De koffer, de raket. Dat zijn van die dingen die het onvoorstelbare opeens illustreren en dichterbij brengen. Ook voor jou weer veel sterkte.
@alle anderen die met deze ziekte en zijn gevolgen worstelen: veel sterkte.
Wij hebben net slecht nieuws gekregen over mijn schoonmoeder. Ze blijkt inderdaad naast de tumor in haar nek ook een tumor in haar overgebleven borst te hebben. Volgende week gesprek met de specialist over wat er nog mogelijk is en daarna nog naar een specialistisch ziekenhuis voor een second opinion.
dinsdag 4 december 2007 om 17:16
Enigme, dat is snel gegaan bij jouw vader. Hoe voel jij je na bijna een jaar? Mijn vader is volgende week 12 december een jaar dood. Ik ben er de laatste tijd heel erg veel mee bezig. Ik voel me nogal neerslachtig en ik mis hem heel erg. Het is een tijd best wel goed gegaan dus ik dacht dat ik het al een 'plekje' had gegeven. Maar dat is dus niet zo.
Lista, goed om even wat van je te horen. Mooi, die drie rozen. Ik ben ook veel met dat soort symbolen bezig de laatste tijd. Er staat altijd een witte orchidee bij mijn vaders foto hier. Dat voelt goed. Neem rustig je tijd en als je er aan toe bent schrijf je hier weer van je af. En als het niet gaat op je werk kan je je altijd nog ziek melden.
Lista, goed om even wat van je te horen. Mooi, die drie rozen. Ik ben ook veel met dat soort symbolen bezig de laatste tijd. Er staat altijd een witte orchidee bij mijn vaders foto hier. Dat voelt goed. Neem rustig je tijd en als je er aan toe bent schrijf je hier weer van je af. En als het niet gaat op je werk kan je je altijd nog ziek melden.
dinsdag 4 december 2007 om 17:38
quote:lapin schreef op 04 december 2007 @ 17:16:
Enigme, dat is snel gegaan bij jouw vader. Hoe voel jij je na bijna een jaar? Mijn vader is volgende week 12 december een jaar dood. Ik ben er de laatste tijd heel erg veel mee bezig. Ik voel me nogal neerslachtig en ik mis hem heel erg. Het is een tijd best wel goed gegaan dus ik dacht dat ik het al een 'plekje' had gegeven. Maar dat is dus niet zo.
Hoe ik me voel? Tja..enerzijds is het 'nog maar een jaar geleden'...anderzijds is het 'al een jaar geleden'...ene dag denk ik heeeeeel veel aan hem...andere dag maar 1 of 2 keer...Het is het afgelopen jaar met mn moeder, broer en mijzelf eigenlijk best ok gegaan. We hebben natuurlijk onze up en downs en we missen hem ontzettend...maar het leven gaat nu eenmaal door en wij dus ook. Alleen deze maand is gewoonweg kut. Mn vader had geen grote vriendenkring...maar onze familiedingen, daar genoot hij altijd erg van. Daarom is het zo wrang dat hij er voortaan niet meer bij zal zijn. Ik mis hem nu al op mijn bruiloft (die nog niet eens in zicht is) ik mis hem op de bruiloft van mijn broer die volgend jaar gaat trouwen....ik mis hem op het ziekenhuis waar hij 32 jaar gewerkt heeft en waar ik 1 januari j.l. ben begonnen als verpleegkundige...we hebben niet eens een keertje samen kunnen pauzeren.
Het een plekje geven vind ik zo'n bullshit..Dat zeggen zoveel mensen maar het is zo'n lege zin. Je leert ermee leven..en het leven gaat gewoon door, that's all. Missen zal ik hem altijd.
Voor jou ook een moeilijke tijd dus, sterkte met het gemis...Waar is jouw vader aan overleden? (mij staat bij dat hij een beroerte heeft gehad en 3 dagen in coma heeft gelegen...maar ik weet niet of ik me dat correct herinner). En hoe gaat het met jouw dierbaren?
Enigme, dat is snel gegaan bij jouw vader. Hoe voel jij je na bijna een jaar? Mijn vader is volgende week 12 december een jaar dood. Ik ben er de laatste tijd heel erg veel mee bezig. Ik voel me nogal neerslachtig en ik mis hem heel erg. Het is een tijd best wel goed gegaan dus ik dacht dat ik het al een 'plekje' had gegeven. Maar dat is dus niet zo.
Hoe ik me voel? Tja..enerzijds is het 'nog maar een jaar geleden'...anderzijds is het 'al een jaar geleden'...ene dag denk ik heeeeeel veel aan hem...andere dag maar 1 of 2 keer...Het is het afgelopen jaar met mn moeder, broer en mijzelf eigenlijk best ok gegaan. We hebben natuurlijk onze up en downs en we missen hem ontzettend...maar het leven gaat nu eenmaal door en wij dus ook. Alleen deze maand is gewoonweg kut. Mn vader had geen grote vriendenkring...maar onze familiedingen, daar genoot hij altijd erg van. Daarom is het zo wrang dat hij er voortaan niet meer bij zal zijn. Ik mis hem nu al op mijn bruiloft (die nog niet eens in zicht is) ik mis hem op de bruiloft van mijn broer die volgend jaar gaat trouwen....ik mis hem op het ziekenhuis waar hij 32 jaar gewerkt heeft en waar ik 1 januari j.l. ben begonnen als verpleegkundige...we hebben niet eens een keertje samen kunnen pauzeren.
Het een plekje geven vind ik zo'n bullshit..Dat zeggen zoveel mensen maar het is zo'n lege zin. Je leert ermee leven..en het leven gaat gewoon door, that's all. Missen zal ik hem altijd.
Voor jou ook een moeilijke tijd dus, sterkte met het gemis...Waar is jouw vader aan overleden? (mij staat bij dat hij een beroerte heeft gehad en 3 dagen in coma heeft gelegen...maar ik weet niet of ik me dat correct herinner). En hoe gaat het met jouw dierbaren?
dinsdag 4 december 2007 om 17:57
Enigme, ja dat klopt, deze maand is inderdaad waardeloos. Iedereen is hier (in Zwitserland) al druk bezig met de kerstvoorbereidingen maar het zal mij worst zijn. Ik doe er dit jaar helemaal niets aan. Mijn vader had vorig jaar net helemaal zelf de boom bij hem thuis opgetuigd toen hij een dag later inderdaad een hersenbloeding kreeg. En ik was net bezig mijn huis te versieren voor kerst toen ik het telefoontje kreeg dat hij in het ziekenhuis lag. Ik zou nu het liefst een winterslaap gaan houden van een maand.
En dat plekje had ik ook al tussen aanhalingstekens gezet. Het is een stomme uitdrukking, je hebt gelijk.
Met mijn moeder gaat het wel. Ik maak me alleen heel erg veel zorgen om haar. Omdat ik in Zwitserland woon kan ik niet vaak even bij haar langs. Ik ben dit jaar al zeker 6 x teruggevlogen naar Nederland en af en toe komt ze hier een weekje heen. Gelukkig woont mijn zus vlak bij haar.
Jij ook heel veel sterkte deze maand.
En dat plekje had ik ook al tussen aanhalingstekens gezet. Het is een stomme uitdrukking, je hebt gelijk.
Met mijn moeder gaat het wel. Ik maak me alleen heel erg veel zorgen om haar. Omdat ik in Zwitserland woon kan ik niet vaak even bij haar langs. Ik ben dit jaar al zeker 6 x teruggevlogen naar Nederland en af en toe komt ze hier een weekje heen. Gelukkig woont mijn zus vlak bij haar.
Jij ook heel veel sterkte deze maand.
dinsdag 4 december 2007 om 19:36
Mijn vader is vandaag 15 jaar geleden overleden. Lang geleden dus, en zo voelt het ook wel. Zeker nadat mijn moeder ook overleed.
Ook een ontzettend groot verschil met hoe het gegaan is. Bij mijn vader was ik er niet bij. Hij is op vakantie in Suriname overleden en daar ook begraven. Vijf dagen later was de eerste officiele herdenking van de decembermoorden en alle toestellen zaten vol met bobo's en nabestaanden. Ik kon er niet meer bij.
Ik heb wel fotos van de begrafenis gezien, ook dat hij in de kist lag. Maar het was gewoon heel raar: ging op vakantie en kwam niet meer terug.
Anderhalf jaar later ben ik voor het eerst bij zijn graf geweest.
Mensen hebben er eigenlijk nooit over gepraat, men had het er gewoon nooit over.
Bij mijn moeder was alles anders, ze was ziek en we wisten dat ze doodging, al was dat maar een week vantevoren. Ik was zwanger, acht maanden. Het was een compleet drama. En eigenlijk is dat nog steeds wel zo (waar ook nog veel problemen met de familie bijkomen, bijna-breuk met broer. Maar goed, da's een heel ander verhaal). Vier weken na haar dood ben ik bevallen. Ik moest blij zijn en dat wás ik ook. Maar ook doodverdrietig en dat werd niet echt opgemerkt. Een enkeling vraagt er weleens naar, het rare is: dat zijn de mensen die ik van internet ken.
Liefs
Fleur
Ook een ontzettend groot verschil met hoe het gegaan is. Bij mijn vader was ik er niet bij. Hij is op vakantie in Suriname overleden en daar ook begraven. Vijf dagen later was de eerste officiele herdenking van de decembermoorden en alle toestellen zaten vol met bobo's en nabestaanden. Ik kon er niet meer bij.
Ik heb wel fotos van de begrafenis gezien, ook dat hij in de kist lag. Maar het was gewoon heel raar: ging op vakantie en kwam niet meer terug.
Anderhalf jaar later ben ik voor het eerst bij zijn graf geweest.
Mensen hebben er eigenlijk nooit over gepraat, men had het er gewoon nooit over.
Bij mijn moeder was alles anders, ze was ziek en we wisten dat ze doodging, al was dat maar een week vantevoren. Ik was zwanger, acht maanden. Het was een compleet drama. En eigenlijk is dat nog steeds wel zo (waar ook nog veel problemen met de familie bijkomen, bijna-breuk met broer. Maar goed, da's een heel ander verhaal). Vier weken na haar dood ben ik bevallen. Ik moest blij zijn en dat wás ik ook. Maar ook doodverdrietig en dat werd niet echt opgemerkt. Een enkeling vraagt er weleens naar, het rare is: dat zijn de mensen die ik van internet ken.
Liefs
Fleur
woensdag 5 december 2007 om 09:19
voor Fleurtje. Inderdaad vreselijk dat je vader in Suriname begraven is en je er niet bij hebt kunnen zijn. Dat lijkt me heel onwerkelijk. Als je alles hebt meegemaakt (sterven, crematie) is het soms nog moeilijk om de link te maken dat iemand "echt" weg is en nooit terug komt. Laat staan dat je een berichtje krijgt en het met foto's moet doen.
Lapin en Enigme: ik kan me heel goed voorstellen dat jullie de komende feestdagen zo graag zouden willen overslaan. Het zijn dagen waarop het gemis nog groter is. En aangezien het bij jullie de sterfperiode is, is het nog moeilijker. Zo is voor mij de periode februari-maart altijd zwaar en ben ik altijd blij als het weer april is en die dagen achter me liggen. Zelfs na 13 en 4 jaar nog.
Lapin en Enigme: ik kan me heel goed voorstellen dat jullie de komende feestdagen zo graag zouden willen overslaan. Het zijn dagen waarop het gemis nog groter is. En aangezien het bij jullie de sterfperiode is, is het nog moeilijker. Zo is voor mij de periode februari-maart altijd zwaar en ben ik altijd blij als het weer april is en die dagen achter me liggen. Zelfs na 13 en 4 jaar nog.
woensdag 5 december 2007 om 20:27
Lista,
Fijn om weer van je te horen, wat een prachtig gebaar, dat witte bloemstuk met 3 rozen. Heel veel sterkte morgen met je 1e werkdag weer. Kan me wel voorstellen dat je er tegenop ziet. Ik zal aan je denken hoor!!
Pinksterbloempje,
Slecht nieuws over je schoonmoeder. Dus nu ook nog een tumor in haar borst. Hopelijk dat er voor haar nog mogelijkheden zijn. En dan nog een second opinion? Ik hoop echt voor jullie dat er nog iets positiefs uitkomt!!
Enigme,
Wat heftig over je vader zeg. Dus jullie kregen in december pas de diagnose en in januari is hij al overleden? Tjee, dat is wel heel erg snel.
En pas 56 jaar? Dat is echt veel te jong. Hoe komt het dan dat jullie er pas zo laat achter kwamen dat het om alvleesklierkanker ging?
Mijn schoonvader heeft ook alvleesklierkanker en we weten het sinds 20 november. Ik hoop niet dat het zo snel gaat zeg!! Jij ook nog heel veel sterkte hoor.
Fleurtje,
Wat vreselijk als je 8 maanden zwanger bent dat je dan je moeder verliest.
Lijkt me heel erg voor je, gewoon het idee dat je baby nooit je moeder zal kennen en je moeder je kindje niet heeft gezien. En dan bij je vader ging het ook al zo vreselijk allemaal. Dikke knuffel voor jou!
Lapin, Bammie, Pyridine, Raldie, alles goed met jullie??
DIkke knuffel voor jullie allemaal en veel sterkte, vooral tijdens deze dagen.
Wilma.
Fijn om weer van je te horen, wat een prachtig gebaar, dat witte bloemstuk met 3 rozen. Heel veel sterkte morgen met je 1e werkdag weer. Kan me wel voorstellen dat je er tegenop ziet. Ik zal aan je denken hoor!!
Pinksterbloempje,
Slecht nieuws over je schoonmoeder. Dus nu ook nog een tumor in haar borst. Hopelijk dat er voor haar nog mogelijkheden zijn. En dan nog een second opinion? Ik hoop echt voor jullie dat er nog iets positiefs uitkomt!!
Enigme,
Wat heftig over je vader zeg. Dus jullie kregen in december pas de diagnose en in januari is hij al overleden? Tjee, dat is wel heel erg snel.
En pas 56 jaar? Dat is echt veel te jong. Hoe komt het dan dat jullie er pas zo laat achter kwamen dat het om alvleesklierkanker ging?
Mijn schoonvader heeft ook alvleesklierkanker en we weten het sinds 20 november. Ik hoop niet dat het zo snel gaat zeg!! Jij ook nog heel veel sterkte hoor.
Fleurtje,
Wat vreselijk als je 8 maanden zwanger bent dat je dan je moeder verliest.
Lijkt me heel erg voor je, gewoon het idee dat je baby nooit je moeder zal kennen en je moeder je kindje niet heeft gezien. En dan bij je vader ging het ook al zo vreselijk allemaal. Dikke knuffel voor jou!
Lapin, Bammie, Pyridine, Raldie, alles goed met jullie??
DIkke knuffel voor jullie allemaal en veel sterkte, vooral tijdens deze dagen.
Wilma.
woensdag 5 december 2007 om 23:29
@Wilma, tja waarom kwamen we er zo laat achter? Dat vraag ik me ook nog wel eens af....maar een antwoord blijft uit. Mijn vader was een hele gezonde man. Heeft nooit gerookt, nooit gedronken, altijd gesport...nooit overgewicht. Hij had een sterk lichaam en ik denk dat dat toch zijn nadeel is geweest. Zijn lichaam heeft hem een tijd voor de gek kunnen houden. Anderhalve week voor de diagnose (diagnose 'kwaadaardig proces bij de galwegen' was op 4 december) voelde hij zich niet zo lekker en zijn eetlust nam wat af...vervolgens werd hij ineens geel. Omdat hij altijd in het ziekenhuis heeft gewerkt dacht men aan hepatitis. Maar na bloedonderzoek werd duidelijk dat het ging om wat anders. Een echo volgde --> diagnose 'kwaadaardig proces bij de galwegen'. Een dag later werd er een ERCP uitgevoerd (om de obstructie in zijn galwegen op te heffen)...deze mislukte, vervolgens werd hij opgenomen. Volgende dag met spoed door de CT scan...Uitslag: primaire tumor in de pancreaskop, uitzaaiingen naar de galwegen, lever en abdomen. Volgende dag werd een leverbiopt afgenomen...Dag later nogmaals een ERCP..weer mislukt...toen is hij met weekendverlof gegaan..zondagavond weer opgenomen..maandag nog in het ziekenhuis geweest en dinsdag met spoed naar het AMC vervoerd om nogmaals te proberen de obstructie bij zijn galwegen op te heffen aangezien het billirubinegehalte in zijn bloed gevaarlijk hoog was...D.m.v. een ERCP is het toen wel gelukt (in het AMC zitten specialisten op het gebied van de pancreas). Dezelfde dag weer met de ambulance terug gegaan naar het oosten des lands...en toen waren we klaar..20 december kwam hij thuis. En 13 januari is hij dus overleden. Mn moeder, broer en ik hebben hem van begin tot einde zelf verzorgd (dan is een verpleegkundige achtergrond meer dan handig).
Conclusie: Mijn vader heeft gewoon domme pech gehad.
Conclusie: Mijn vader heeft gewoon domme pech gehad.
donderdag 6 december 2007 om 13:07
Enigme,
Jouw verhaal komt heel erg overeen met ons verhaal. Mijn schoonvader heeft nooit iets gemankeerd, ook nog erg fit, ondanks zijn 79 jaar.
Bij mijn schoonvader nam ook de eetlust af en hij werd ineens zo geel.
Via de huisarts naar de internist die hem gelijk in het ziekenhhuis liet blijven. Ook een echo, hierna een ERCP, die bij hem wel goed gelukt is gelukkig.
Hierna werd het geelzien snel af maar er werd ook een kwaardaardig gezwel bij de galwegen geconstateerd. Toen een CT-scan, hierop waren geen uitzaaiingen te zien. Dus kwam hij in aanmerking voor een Whipple operatie.
Op het moment van de operatie echter kwam de chirurg er achter dat ook de pancreas vol tumorweefsel zat. We wachten nu nog op bericht van de chirurg of er nog nabehandeling plaats zal vinden. Hopen dat het niet zo snel gaat als bij jullie zeg!!
Komen jullie ook uit het Oosten van het land? Wij ook namelijk.
Groetjes.
Jouw verhaal komt heel erg overeen met ons verhaal. Mijn schoonvader heeft nooit iets gemankeerd, ook nog erg fit, ondanks zijn 79 jaar.
Bij mijn schoonvader nam ook de eetlust af en hij werd ineens zo geel.
Via de huisarts naar de internist die hem gelijk in het ziekenhhuis liet blijven. Ook een echo, hierna een ERCP, die bij hem wel goed gelukt is gelukkig.
Hierna werd het geelzien snel af maar er werd ook een kwaardaardig gezwel bij de galwegen geconstateerd. Toen een CT-scan, hierop waren geen uitzaaiingen te zien. Dus kwam hij in aanmerking voor een Whipple operatie.
Op het moment van de operatie echter kwam de chirurg er achter dat ook de pancreas vol tumorweefsel zat. We wachten nu nog op bericht van de chirurg of er nog nabehandeling plaats zal vinden. Hopen dat het niet zo snel gaat als bij jullie zeg!!
Komen jullie ook uit het Oosten van het land? Wij ook namelijk.
Groetjes.
vrijdag 7 december 2007 om 00:18
@ Kikaatje: Welkom op het forum. Hoe is het er nu mee? Ik ben vandaag teruggekomen van vakantie dus heb een hoop bij te lezen..
Net bij mn vader langsgeweest met wie het steeds slechter gaat. Hij zei dat 'het nu niet meer lang gaat duren'.. Sinds kort krijgt ie ook morfine en binnenkort gaat ie naar een hospice. Wordt een leuke kerst dit jaar...
Net bij mn vader langsgeweest met wie het steeds slechter gaat. Hij zei dat 'het nu niet meer lang gaat duren'.. Sinds kort krijgt ie ook morfine en binnenkort gaat ie naar een hospice. Wordt een leuke kerst dit jaar...
