Gezondheid
alle pijlers
Vader met kanker..
woensdag 7 november 2007 om 22:55
Hoewel we het al ruim een half jaar weten, wordt het allemaal steeds moeilijker: mijn vader heeft kanker en het is ongeneeslijk. Hoe lang hij nog te gaan heeft weet niemand zeker, maar het is slechts een kwestie van wachten op de volgende uitzaaiing. Hij heeft zo veel pijn, is misselijk en erg somber. Hij ligt zo ongeveer de hele dag in bed. Van mijn papa zoals hij vroeger was, is weinig meer over.
Zijn er hier mensen die in eenzelfde situatie zitten als ik?
(Ik weet niet precies wat ik van mijn topic moet verwachten en of ik me misschien beter bij een ander topic had kunnen aansluiten, maar ik moet het gewoon even kwijt.)
Zijn er hier mensen die in eenzelfde situatie zitten als ik?
(Ik weet niet precies wat ik van mijn topic moet verwachten en of ik me misschien beter bij een ander topic had kunnen aansluiten, maar ik moet het gewoon even kwijt.)
woensdag 28 november 2007 om 18:30
@lapin. Ik zie opeens dat je mijn bericht aan jou, dat jouw verhalen meevallen, op twee manieren kan lezen. Stom van me! Ik bedoelde te zeggen dat ik al zo veel confronterende dingen meemaak dat lezen over jouw overleden vader daarbij vergeleken meevalt. Ik bedoelde zeker niet te zeggen dat wat jij hebt meegemaakt niet confronterend is! Het lijkt me namelijk afschuwelijk om je vader zo plotseling te verliezen. Dan heb je inderdaad geen tijd meer om te zeggen wat je nog wilde zeggen en dat heb ik gelukkig wel kunnen doen en dat had ik nooit willen missen. Ik heb kunnen zeggen dat ik van hem houd, en dat ik soms dingen verkeerd heb gedaan maar nooit expres. Maar jij kan je zeker troosten met de gedachte dat jouw vader altijd heeft geweten dat je van hem hield. Je hoeft je niet schuldig te voelen dat je dat niet hebt gezegd. Als je in een gezin bent waar het niet normaal is om die dingen uit te spreken, dan had hij je waarschijnlijk alleen maar raar aangekeken. Wel fijn om te horen dat jouw vader geen, of in elk geval niet veel, pijn heeft gehad.
woensdag 28 november 2007 om 18:42
quote:kikaatje schreef op 28 november 2007 @ 15:43:
De pijn in zijn schouder was daarmee alleen niet verklaard. Na verder onderzoek bleek dat een uitzaaiing te zijn.
14 maart 2007, ik zal de dag nooit vergeten, hoorden we dat hij longkanker heeft en dat we in maanden moesten denken.
Hij heeft eerst 4 chemokuren gehad, een hele zware tijd. Hij had alle bijwerkingen die je maar kon hebben. Van wat pijn in zijn schouder naar opeens doodziek. De eerste twee kuren sloegen goed aan, de tumor was zelfs de helft kleiner. Na de laatste twee kuren bleken er toch weer uitzaaiingen bij te zijn gekomen.
Ik ben even een paar dagen niet op dit topic geweest en ik ben ziek en moet ff 'bijkomen', dus ik ga nu niet een uitgebreid verhaal over m'n pappa houden, dan word ik verdrietig en dat kan ik nu ff niet hebben.
Wilde alleen even laten weten dat ik aan iedereen hier op dit topic denk en met jullie meeleef.
Kikaatje, ik heb niet alle andere posts gelezen maar jouw post viel mij op omdat je het had over die pijn in de schouder en longkanker. Pancoasttumor?
Ik vraag het omdat mijn vader een Pancoasttumor had en die redelijk zeldzaam zijn en ik nog geen lotgenoten ken van mensen wiens vader een Pancoasttumor heeft/had.
De pijn in zijn schouder was daarmee alleen niet verklaard. Na verder onderzoek bleek dat een uitzaaiing te zijn.
14 maart 2007, ik zal de dag nooit vergeten, hoorden we dat hij longkanker heeft en dat we in maanden moesten denken.
Hij heeft eerst 4 chemokuren gehad, een hele zware tijd. Hij had alle bijwerkingen die je maar kon hebben. Van wat pijn in zijn schouder naar opeens doodziek. De eerste twee kuren sloegen goed aan, de tumor was zelfs de helft kleiner. Na de laatste twee kuren bleken er toch weer uitzaaiingen bij te zijn gekomen.
Ik ben even een paar dagen niet op dit topic geweest en ik ben ziek en moet ff 'bijkomen', dus ik ga nu niet een uitgebreid verhaal over m'n pappa houden, dan word ik verdrietig en dat kan ik nu ff niet hebben.
Wilde alleen even laten weten dat ik aan iedereen hier op dit topic denk en met jullie meeleef.
Kikaatje, ik heb niet alle andere posts gelezen maar jouw post viel mij op omdat je het had over die pijn in de schouder en longkanker. Pancoasttumor?
Ik vraag het omdat mijn vader een Pancoasttumor had en die redelijk zeldzaam zijn en ik nog geen lotgenoten ken van mensen wiens vader een Pancoasttumor heeft/had.
woensdag 28 november 2007 om 18:44
@Pebbles: welkom hier. Schrijf gerust mee als je wilt. Wat me opvalt in je verhaal is dat er weinig ruimte bij jullie lijkt te zijn voor verdriet. Natuurlijk moet je proberen niet op te gaan in je verdriet, maar geforceerd vrolijk zijn werkt ook niet! Huil het er af en toe gerust uit, het ís moeilijk, het ís zwaar. Die kant is er ook, naast de goede dingen die er ook nog steeds zijn.
Het viel me al wel op dat er alleen maar mensen hier schrijven over vaders en niet over moeders. Als er nog meer stille lezers met zieke moeders zijn: jullie zijn hier natuurlijk ook welkom!
@kikaatje: ik vind het ook erg moeilijk dat de wereld gewoon verder gaat. Maar ik krijg wel alle begrip gelukkig. Maar de eerste keer dat ik Albert Heijn binnenliep, vlak nadat ik de diagnose kreeg, was heel vervreemdend. Ik kon het meisje aan de kassa wel aanvliegen toen ze vroeg of ik een bonuskaart had. Wat doet het ertoe of ik een bonuskaart heb? Mijn vader heeft kanker en hij gaat dood! Maar tegelijkertijd bedenk je je dat dan dat meisje van niets weet en ook maar gewoon haar werk doet.
@ Wilma: ik blijf ook nog steeds hopen dat hij het voorjaar haalt. In januari verdedigt mijn vriend zijn proefschrift, in februari is mijn vader jarig, in maart ben ik jarig. Wat gaat hij nog halen? Zal hij echt nooit meer buiten in de tuin in het zonnetje kunnen zitten? We weten het allemaal niet, als ik iets heb geleerd dan is het wel dat het ontzettend moeilijk is om een goede prognose te geven. Mijn oma gaven ze nog 2 maanden, het werden er 9. Anderen overlijden juist na een paar weken al. Er is zo weinig van te zeggen, alleen in gemiddeldes, maar niemand is gemiddeld. Maar het ziet er niet goed uit.
Het viel me al wel op dat er alleen maar mensen hier schrijven over vaders en niet over moeders. Als er nog meer stille lezers met zieke moeders zijn: jullie zijn hier natuurlijk ook welkom!
@kikaatje: ik vind het ook erg moeilijk dat de wereld gewoon verder gaat. Maar ik krijg wel alle begrip gelukkig. Maar de eerste keer dat ik Albert Heijn binnenliep, vlak nadat ik de diagnose kreeg, was heel vervreemdend. Ik kon het meisje aan de kassa wel aanvliegen toen ze vroeg of ik een bonuskaart had. Wat doet het ertoe of ik een bonuskaart heb? Mijn vader heeft kanker en hij gaat dood! Maar tegelijkertijd bedenk je je dat dan dat meisje van niets weet en ook maar gewoon haar werk doet.
@ Wilma: ik blijf ook nog steeds hopen dat hij het voorjaar haalt. In januari verdedigt mijn vriend zijn proefschrift, in februari is mijn vader jarig, in maart ben ik jarig. Wat gaat hij nog halen? Zal hij echt nooit meer buiten in de tuin in het zonnetje kunnen zitten? We weten het allemaal niet, als ik iets heb geleerd dan is het wel dat het ontzettend moeilijk is om een goede prognose te geven. Mijn oma gaven ze nog 2 maanden, het werden er 9. Anderen overlijden juist na een paar weken al. Er is zo weinig van te zeggen, alleen in gemiddeldes, maar niemand is gemiddeld. Maar het ziet er niet goed uit.
woensdag 28 november 2007 om 18:47
Nog een gedichtje. Gelukkig nog te vroeg voor de meesten hier, maar ik vind het zo'n mooi gedicht van Ida Gerhardt.
Zeven maal om de aarde te gaan,
als het zou moeten op handen en voeten;
zeven maal, om die ene te groeten
die daar lachend te wachten zou staan.
Zeven maal om de aarde te gaan.
Zeven maal over de zeeën te gaan,
schraal in de kleren, wat zou het mij deren,
kon uit de dood ik die éne doen keren.
Zeven maal over de zeeën te gaan...
zeven maal, om met zijn tweeën te staan.
Zeven maal om de aarde te gaan,
als het zou moeten op handen en voeten;
zeven maal, om die ene te groeten
die daar lachend te wachten zou staan.
Zeven maal om de aarde te gaan.
Zeven maal over de zeeën te gaan,
schraal in de kleren, wat zou het mij deren,
kon uit de dood ik die éne doen keren.
Zeven maal over de zeeën te gaan...
zeven maal, om met zijn tweeën te staan.
woensdag 28 november 2007 om 18:50
Hoi Pebbles,
Wat is het toch een rotziekte he? Dat je je moeder zo ziet lijden is toch het ergste wat je je voor kunt stellen. Wel fijn dat ze nog zo levenslustig is.
Ook wij hebben besloten, net als jullie, om de kerst samen door te brengen met het oog op misschien wel de laatste kerst.
En ja, ook ik wil het liefst mijn kop in het zand steken. Maar hoe cru het ook is, het leven gaat verder. En 62 is toch ook nog veel te jong?
Sterkte en schrijf het hier gerust van je af!
Kikaatje,
Fijn dat je vader het huwelijk van je zus heeft kunnen meemaken zeg! Dat zijn toch de mooie herinneringen voor later. En dan nog samen met zijn allen naar Spanje. Klinkt heel bijzonder. En hij gaat dus nu iedere dag een stapje achteruit? Ik kan niet anders zeggen dan vreselijk. We kunnen het allemaal zo goed begrijpen want we zitten allemaal (helaas) in hetzelfde schuitje.
Mastermind,
Beterschap, hoop dat je snel weer opknapt
Wat is het toch een rotziekte he? Dat je je moeder zo ziet lijden is toch het ergste wat je je voor kunt stellen. Wel fijn dat ze nog zo levenslustig is.
Ook wij hebben besloten, net als jullie, om de kerst samen door te brengen met het oog op misschien wel de laatste kerst.
En ja, ook ik wil het liefst mijn kop in het zand steken. Maar hoe cru het ook is, het leven gaat verder. En 62 is toch ook nog veel te jong?
Sterkte en schrijf het hier gerust van je af!
Kikaatje,
Fijn dat je vader het huwelijk van je zus heeft kunnen meemaken zeg! Dat zijn toch de mooie herinneringen voor later. En dan nog samen met zijn allen naar Spanje. Klinkt heel bijzonder. En hij gaat dus nu iedere dag een stapje achteruit? Ik kan niet anders zeggen dan vreselijk. We kunnen het allemaal zo goed begrijpen want we zitten allemaal (helaas) in hetzelfde schuitje.
Mastermind,
Beterschap, hoop dat je snel weer opknapt
woensdag 28 november 2007 om 18:56
@Wilma wat ik nu ga zeggen wil je niet horen en ik wil het ook liever niet zeggen. Maar ga er vanuit dat het de laatste kerst samen wordt. De gemiddelde prognose van alvleesklierkanker is heel slecht, na de diagnose leven mensen gemiddeld 6 maanden zonder behandeling, of 12 maanden met chemotherapie als die goed aanslaat, en daarop heb je 50% kans. Er zijn natuurlijk altijd uitschieters naar boven en naar beneden, maar het lijkt me niet verstandig om er bij voorbaat van uit te gaan dat je een uitschieter naar boven zult zijn.
Mijn vader zat aan de verkeerde kant van de 50% en het is nu 5 maanden na de diagnose. In de eerste maanden was hij nog best fit, kon hij nog wel 20 km fietsen in een rustig tempo en stond hij op het dak van het huis om een dakraampje te repareren. Dat is nu allemaal niet meer aan de orde, al werkt hij nog wel voor zijn eigen bedrijf op momenten dat het goed gaat.
Mijn vader zat aan de verkeerde kant van de 50% en het is nu 5 maanden na de diagnose. In de eerste maanden was hij nog best fit, kon hij nog wel 20 km fietsen in een rustig tempo en stond hij op het dak van het huis om een dakraampje te repareren. Dat is nu allemaal niet meer aan de orde, al werkt hij nog wel voor zijn eigen bedrijf op momenten dat het goed gaat.
woensdag 28 november 2007 om 19:02
Beste mensen,
Ik kan hier even niet schrijven/reageren. Om de volgende redenen; Gisteren hele dag in het ziekenhuis geweest bij een vriend die 's morgens een auto-ongeluk heeft gehad. Is uiteindelijk goed afgelopen. Vandaag iemand bij ons op de afdeling overleden. Man, 52 jaar, alvleeskanker. Team was hiervan nogal van slag. En morgen een toets van anatomie, dus vanavond hard leren. Ik heb jullie verhalen wel gelezen en leef met jullie mee. Na donderdag heb ik meer tijd.
@Pyridine. Keurig overzicht!!!!!! Mijn verhaal klopt.
Liefs, Rene
Ik kan hier even niet schrijven/reageren. Om de volgende redenen; Gisteren hele dag in het ziekenhuis geweest bij een vriend die 's morgens een auto-ongeluk heeft gehad. Is uiteindelijk goed afgelopen. Vandaag iemand bij ons op de afdeling overleden. Man, 52 jaar, alvleeskanker. Team was hiervan nogal van slag. En morgen een toets van anatomie, dus vanavond hard leren. Ik heb jullie verhalen wel gelezen en leef met jullie mee. Na donderdag heb ik meer tijd.
@Pyridine. Keurig overzicht!!!!!! Mijn verhaal klopt.
Liefs, Rene
woensdag 28 november 2007 om 19:26
Lieve Pyridine,
Ik weet dat je gelijk hebt hoor en je mag het ook gerust zeggen. Maar dat bedoel ik dus met de kop in het zand steken he?
Je hebt toch altijd van die verhalen van mensen die eigenlijk "al lang dood hadden moeten zijn" maar toch nog rondlopen. Er blijft toch altijd een sprankje hoop hoe slecht de prognose ook is.
Bij jullie is het nu dus 5 maanden na de diagnose en je merkt dat het echt slechter gaat? Mijn schoonvader is nu nog zo goed dat ik me gewoon niet kan voorstellen ..........
Raldy,
Jij hebt dus een heavy dagje gehad. Gelukkig is het met vriend goed afgelopen. Succes met leren van toets morgen, studeer je geneeskunde?
Liefs
Ik weet dat je gelijk hebt hoor en je mag het ook gerust zeggen. Maar dat bedoel ik dus met de kop in het zand steken he?
Je hebt toch altijd van die verhalen van mensen die eigenlijk "al lang dood hadden moeten zijn" maar toch nog rondlopen. Er blijft toch altijd een sprankje hoop hoe slecht de prognose ook is.
Bij jullie is het nu dus 5 maanden na de diagnose en je merkt dat het echt slechter gaat? Mijn schoonvader is nu nog zo goed dat ik me gewoon niet kan voorstellen ..........
Raldy,
Jij hebt dus een heavy dagje gehad. Gelukkig is het met vriend goed afgelopen. Succes met leren van toets morgen, studeer je geneeskunde?
Liefs
woensdag 28 november 2007 om 20:56
Wilma, dat doen we allemaal, de kop in het zand steken. Toen mijn vader in coma lag en eigenlijk al hersendood was, had ik nog steeds de hoop dat hij ieder moment zijn ogen zou openen. Ach, hoop doet leven en hoe je het ook bekijkt, er gebeuren soms wonderen, toch?
Pyridine, maak je geen zorgen. Ik had het goed begrepen. Heel erg mooi gedicht trouwens.
Mastermind, doe het lekker rustig aan. Je kan niet alles tegelijk hebben. Neem maar lekker veel vitaminen en rust.
Raldy, succes met je toets. Op welke afdeling werk je?
Wilma, fijn dat je schoonvader weer naar huis mag. Ik hoop dat de morfine goed werkt.
Kikaatje en Pebbles, ik heb jullie verhalen gelezen, maar ik weet niet meer wat ik moet zeggen. Heel veel sterkte allebei.
Jurri, hoe gaat het met jou?
Ik ben vast een heleboel mensen vergeten maar hier voor iedereen een en dat we morgen maar allemaal een min of meer goede dag mogen hebben.
Pyridine, maak je geen zorgen. Ik had het goed begrepen. Heel erg mooi gedicht trouwens.
Mastermind, doe het lekker rustig aan. Je kan niet alles tegelijk hebben. Neem maar lekker veel vitaminen en rust.
Raldy, succes met je toets. Op welke afdeling werk je?
Wilma, fijn dat je schoonvader weer naar huis mag. Ik hoop dat de morfine goed werkt.
Kikaatje en Pebbles, ik heb jullie verhalen gelezen, maar ik weet niet meer wat ik moet zeggen. Heel veel sterkte allebei.
Jurri, hoe gaat het met jou?
Ik ben vast een heleboel mensen vergeten maar hier voor iedereen een en dat we morgen maar allemaal een min of meer goede dag mogen hebben.
donderdag 29 november 2007 om 00:18
Lieve allemaal,
Bedankt voor jullie virtuele knuffels en dergelijke, doet me toch veel goed.
Ik hoop eigenlijk ook dat ik hier nog mee mag blijven schrijven, ook al is mijn papa er sinds gisteren niet meer. Het is zo onwerkelijk allemaal nog, ik snap er niks van eigenlijk. Gisteren in het ziekenhuis toen ik hem zag herkende ik hem niet. Het was mijn papa niet meer, je zag zo dat hij geleden had. Ookal wisten we het pas, hij heeft toch zo geleden, die arme man, dat vind ik het aller ergste en dat zag je ook aan hem.
Vrijdag is de crematie, ik zie er erg tegenop, het stomme is, in alle weken hiervoor heb ik zoveel gehuild en nu hij er niet meer is ben ik leeg. Ik voel momenteel niks, heel gek.
Sorry dat ik even niet reageer op de anderen, toch wens ik jullie alle kracht en ook veel liefde en hoop toch dat ik hier ook mee mag blijven schrijven.
Liefs
Bedankt voor jullie virtuele knuffels en dergelijke, doet me toch veel goed.
Ik hoop eigenlijk ook dat ik hier nog mee mag blijven schrijven, ook al is mijn papa er sinds gisteren niet meer. Het is zo onwerkelijk allemaal nog, ik snap er niks van eigenlijk. Gisteren in het ziekenhuis toen ik hem zag herkende ik hem niet. Het was mijn papa niet meer, je zag zo dat hij geleden had. Ookal wisten we het pas, hij heeft toch zo geleden, die arme man, dat vind ik het aller ergste en dat zag je ook aan hem.
Vrijdag is de crematie, ik zie er erg tegenop, het stomme is, in alle weken hiervoor heb ik zoveel gehuild en nu hij er niet meer is ben ik leeg. Ik voel momenteel niks, heel gek.
Sorry dat ik even niet reageer op de anderen, toch wens ik jullie alle kracht en ook veel liefde en hoop toch dat ik hier ook mee mag blijven schrijven.
Liefs
donderdag 29 november 2007 om 09:46
Lista, het doet pijn he om zo je vader te zien liggen. Mijn vader leek ook helemaal niet meer op mijn vader. Veel te wit en met een uitdrukking op zijn gezicht die ik niet van hem kende. Natuurlijk moet je mee blijven schrijven. Dat is mij ook door iedereen verteld.
Je bent nu waarschijnlijk vanalles aan het regelen voor de crematie. Neem er de tijd voor en denk er goed over na. Het heeft mij vorig jaar achteraf wel goed gedaan dat we er een 'mooie' crematie van hebben gemaakt. Ik heb, samen met mijn zus, een toespraak gehouden. Iedereen verteld wat hij voor ons betekende en wat hij voor ons had gedaan.
Heel veel sterkte de komende dagen en een dikke kus van mij.
Hou je taai.
Je bent nu waarschijnlijk vanalles aan het regelen voor de crematie. Neem er de tijd voor en denk er goed over na. Het heeft mij vorig jaar achteraf wel goed gedaan dat we er een 'mooie' crematie van hebben gemaakt. Ik heb, samen met mijn zus, een toespraak gehouden. Iedereen verteld wat hij voor ons betekende en wat hij voor ons had gedaan.
Heel veel sterkte de komende dagen en een dikke kus van mij.
Hou je taai.
donderdag 29 november 2007 om 11:37
quote:lista schreef op 29 november 2007 @ 00:18:
Vrijdag is de crematie, ik zie er erg tegenop, het stomme is, in alle weken hiervoor heb ik zoveel gehuild en nu hij er niet meer is ben ik leeg. Ik voel momenteel niks, heel gek.
Je bent emotioneel gewoon "even" leeg Lista, dat is heel normaal. Ik hoop dat jullie je vader een mooi afscheid kunnen geven, in de geest van de man die hij was. Heel veel sterkte morgen.
Vrijdag is de crematie, ik zie er erg tegenop, het stomme is, in alle weken hiervoor heb ik zoveel gehuild en nu hij er niet meer is ben ik leeg. Ik voel momenteel niks, heel gek.
Je bent emotioneel gewoon "even" leeg Lista, dat is heel normaal. Ik hoop dat jullie je vader een mooi afscheid kunnen geven, in de geest van de man die hij was. Heel veel sterkte morgen.
donderdag 29 november 2007 om 14:45
Lieve Lista,
Natuurlijk mag je hier mee blijven schrijven! Dat hebben we ook al tegen Lapin gezegd. Ook deze situatie waar jij nu in zit zal ons allen treffen.
Ik wil je graag heel veel sterkte en kracht toewensen morgen, zet hem op he?
Ik hoop dat jullie je vader een heel mooi afscheid kunnen geven.
Mijn schoonvader is sinds vanmorgen weer thuis. Hij heeft even thuis lekker bij ons gezeten en is toen naar bed gegaan, het is natuurlijk nog erg vermoeiend om de hele tijd op te zijn.
Maandag hebben we weer een afspraak in het ziekenhuis met de chirurg, dan worden de hechtingen verwijderd en ook de drain die nog steeds in zijn wond zit. Ook hebben we dan een gesprek over de aanvullende uitslag PA en of er eventueel nog iets wordt gedaan met medicijnen. Voorlopig is hij in ieder geval weer lekker thuis.
Liefs voor iedereen hier!!
Natuurlijk mag je hier mee blijven schrijven! Dat hebben we ook al tegen Lapin gezegd. Ook deze situatie waar jij nu in zit zal ons allen treffen.
Ik wil je graag heel veel sterkte en kracht toewensen morgen, zet hem op he?
Ik hoop dat jullie je vader een heel mooi afscheid kunnen geven.
Mijn schoonvader is sinds vanmorgen weer thuis. Hij heeft even thuis lekker bij ons gezeten en is toen naar bed gegaan, het is natuurlijk nog erg vermoeiend om de hele tijd op te zijn.
Maandag hebben we weer een afspraak in het ziekenhuis met de chirurg, dan worden de hechtingen verwijderd en ook de drain die nog steeds in zijn wond zit. Ook hebben we dan een gesprek over de aanvullende uitslag PA en of er eventueel nog iets wordt gedaan met medicijnen. Voorlopig is hij in ieder geval weer lekker thuis.
Liefs voor iedereen hier!!
donderdag 29 november 2007 om 17:22
@Wilma. Natuurlijk blijf je hopen. Soms probeer ik te denken dat er niets aan de hand is, denk ik aan mijn vader zoals hij tot vorig jaar was. Maar het is niet te ontkennen. Hij gaat hard achteruit, zo is het gewoonweg. Het is zo'n wereld van verschil met afgelopen zomer. Een hele tijd ging het nog best goed maar nu echt niet meer. De laatste berichten zijn ook dat de marker in het bloed explosief is gestegen, wat betekent dat de tumor hard om zich heen aan het grijpen is, het gaat écht écht écht niet goed.
In het begin kon ik het me ook niet voorstellen. Mijn vader, nooit gerookt, nooit veel gedronken, grotendeels vegetarisch en gezond gegeten, altijd gesport en superfit, rende/fietste mij er met gemak uit, en dan met 55 terminaal ziek? Dat kan toch niet? Dat hoort toch niet? Mijn papa kan toch alles, kan de wereld toch aan? Nou nee dus. Niet meer. Dat is de keiharde waarheid ook al wilde ik het niet weten en wil ik het nog steeds niet weten.
In het begin ging het ook nog niet zo heel snel allemaal. De eerste maand had hij alleen nog maar paracetamol nodig, en nu pas sinds een maand gebruikt hij morfine.
Ik probeer nu half paniekerig te bedenken wat ik nog echt van hem wil weten, wat ik hem nog wil vragen, wat ik hem nog wil zeggen. Onze tijd is te beperkt. Maar ik weet niet meer wat ik hem nog moet zeggen. Maar ik wil niet achteraf dingen bedenken als het te laat is. Natuurlijk gaan er in de toekomst dingen komen die ik zou willen delen, maar liefst geen dingen die ik nu wel had kunnen bedenken. Hebben jullie nog tips hierin?
@Lista, blijf alsjeblieft ook hier. Vertel ons hoe het met je gaat, natuurlijk hoef ook jij niet weg en natuurlijk heb je nu even niet de energie om de anderen terug te schrijven. Ik snap het ook goed dat je je nu leeg voelt, dat is niet raar. Dat had ik ook toen mijn oma overleed. Dat is om jezelf te beschermen, zodat je niet instort. Je moet veel dingen regelen nu, en nadenken. Dan kan je het je niet veroorloven om al je ellende te voelen en dus voel je die even niet. Dat komt wel weer terug. Beetje bij beetje, telkens net zo veel als je kunt verdragen.
In het begin kon ik het me ook niet voorstellen. Mijn vader, nooit gerookt, nooit veel gedronken, grotendeels vegetarisch en gezond gegeten, altijd gesport en superfit, rende/fietste mij er met gemak uit, en dan met 55 terminaal ziek? Dat kan toch niet? Dat hoort toch niet? Mijn papa kan toch alles, kan de wereld toch aan? Nou nee dus. Niet meer. Dat is de keiharde waarheid ook al wilde ik het niet weten en wil ik het nog steeds niet weten.
In het begin ging het ook nog niet zo heel snel allemaal. De eerste maand had hij alleen nog maar paracetamol nodig, en nu pas sinds een maand gebruikt hij morfine.
Ik probeer nu half paniekerig te bedenken wat ik nog echt van hem wil weten, wat ik hem nog wil vragen, wat ik hem nog wil zeggen. Onze tijd is te beperkt. Maar ik weet niet meer wat ik hem nog moet zeggen. Maar ik wil niet achteraf dingen bedenken als het te laat is. Natuurlijk gaan er in de toekomst dingen komen die ik zou willen delen, maar liefst geen dingen die ik nu wel had kunnen bedenken. Hebben jullie nog tips hierin?
@Lista, blijf alsjeblieft ook hier. Vertel ons hoe het met je gaat, natuurlijk hoef ook jij niet weg en natuurlijk heb je nu even niet de energie om de anderen terug te schrijven. Ik snap het ook goed dat je je nu leeg voelt, dat is niet raar. Dat had ik ook toen mijn oma overleed. Dat is om jezelf te beschermen, zodat je niet instort. Je moet veel dingen regelen nu, en nadenken. Dan kan je het je niet veroorloven om al je ellende te voelen en dus voel je die even niet. Dat komt wel weer terug. Beetje bij beetje, telkens net zo veel als je kunt verdragen.
donderdag 29 november 2007 om 19:16
Pyridine,
Je hoeft volgens mij niet zo veel te zeggen, je vader zal ongetwijfeld voelen dat je heel veel van hem houdt. Zoals je hier over hem schrijft bezorgt mij kippenvel, er spreekt enorm veel liefde voor hem uit. Dat kan niet anders dan worden gevoeld door hem!! Blijf er gewoon voor hem zijn, volgens mij is dat al meer dan genoeg.
Met wat voor klachten ging jou vader eigenlijk naar de dokter voordat bij hem geconstateerd werd dat het om alvleeslklierkanker ging?
Mijn schoonvader ging namelijk een maand geleden naar de dokter omdat hij geel werd. Dit kwam dus doordat de gal niet goed kon afvloeien.
De huisarts verwees hem dezelfde dag nog naar de internist en zo is het balletje gaan rollen. Verder had hij eigenlijk helemaal nergens last van, ja wel wat vermoeidheid, maar ja, hij is 79 jaar, dan wijt je al snel aan de leeftijd he?
Mastermind, hoe is het met je? Gaat het weer een beetje?
Raldy, dus je studeert als verpleegkundige? Hoe is de toets anatomie gegaan? En dan op de afdeling Psychiatrie, lijkt me best zwaar.
Met je vader alles nog redelijk?
Liefs, Wilma
Je hoeft volgens mij niet zo veel te zeggen, je vader zal ongetwijfeld voelen dat je heel veel van hem houdt. Zoals je hier over hem schrijft bezorgt mij kippenvel, er spreekt enorm veel liefde voor hem uit. Dat kan niet anders dan worden gevoeld door hem!! Blijf er gewoon voor hem zijn, volgens mij is dat al meer dan genoeg.
Met wat voor klachten ging jou vader eigenlijk naar de dokter voordat bij hem geconstateerd werd dat het om alvleeslklierkanker ging?
Mijn schoonvader ging namelijk een maand geleden naar de dokter omdat hij geel werd. Dit kwam dus doordat de gal niet goed kon afvloeien.
De huisarts verwees hem dezelfde dag nog naar de internist en zo is het balletje gaan rollen. Verder had hij eigenlijk helemaal nergens last van, ja wel wat vermoeidheid, maar ja, hij is 79 jaar, dan wijt je al snel aan de leeftijd he?
Mastermind, hoe is het met je? Gaat het weer een beetje?
Raldy, dus je studeert als verpleegkundige? Hoe is de toets anatomie gegaan? En dan op de afdeling Psychiatrie, lijkt me best zwaar.
Met je vader alles nog redelijk?
Liefs, Wilma
donderdag 29 november 2007 om 23:21
quote:lista schreef op 29 november 2007 @ 00:18:
Lieve allemaal,
Bedankt voor jullie virtuele knuffels en dergelijke, doet me toch veel goed.
Ik hoop eigenlijk ook dat ik hier nog mee mag blijven schrijven, ook al is mijn papa er sinds gisteren niet meer. Het is zo onwerkelijk allemaal nog, ik snap er niks van eigenlijk. Gisteren in het ziekenhuis toen ik hem zag herkende ik hem niet. Het was mijn papa niet meer, je zag zo dat hij geleden had. Ookal wisten we het pas, hij heeft toch zo geleden, die arme man, dat vind ik het aller ergste en dat zag je ook aan hem.
Vrijdag is de crematie, ik zie er erg tegenop, het stomme is, in alle weken hiervoor heb ik zoveel gehuild en nu hij er niet meer is ben ik leeg. Ik voel momenteel niks, heel gek.
Sorry dat ik even niet reageer op de anderen, toch wens ik jullie alle kracht en ook veel liefde en hoop toch dat ik hier ook mee mag blijven schrijven.
Liefs
Lieve lieve Lista,
Ik voel met je mee. Ik kan zo ongeveer inschatten hoe je je voelt. Niet helemaal, want jouw papa was de mijne niet en andersom. Maar ik denk dat ik begrijp hoe je je voelt.
Weet je, het is niet gek of erg of raar dat je je leeg voelt, dat gevoel komt wel weer. 'Geniet' ervan zo lang het duurt, voordat je het weet is dat rauwe gevoel weer terug.
Voel je er niet schuldig om, het is normaal. Gelukkig is het zo, want hoe kan je lijf zoveel verdriet in een keer aan... Het komt in etappes.
Weet je, morgen zul je ook lachen.Totdat je beseft dat je lacht en dat dat niet 'hoort'. Maar dat geeft allemaal niet. Of je nou lacht of huilt of scheldt...Je vader weet wel beter.
Misschien voel je je morgen wel opgelucht, als alles achter de rug is. Ik heb daarna een hotdog gegeten, van de Hema. Ik had een vakantiegevoel. Gek was dat. Vond dat wel een beetje raar van mezelf, maar ik dacht: mama had nu ook wel trek in een hotdog gehad. Dan wel die van de Hema, geen andere.
Lieve Lista,
Heel veel sterkte morgen. Ook al ken ik je niet, ik denk aan je.
Liefs,
Fleur
Lieve allemaal,
Bedankt voor jullie virtuele knuffels en dergelijke, doet me toch veel goed.
Ik hoop eigenlijk ook dat ik hier nog mee mag blijven schrijven, ook al is mijn papa er sinds gisteren niet meer. Het is zo onwerkelijk allemaal nog, ik snap er niks van eigenlijk. Gisteren in het ziekenhuis toen ik hem zag herkende ik hem niet. Het was mijn papa niet meer, je zag zo dat hij geleden had. Ookal wisten we het pas, hij heeft toch zo geleden, die arme man, dat vind ik het aller ergste en dat zag je ook aan hem.
Vrijdag is de crematie, ik zie er erg tegenop, het stomme is, in alle weken hiervoor heb ik zoveel gehuild en nu hij er niet meer is ben ik leeg. Ik voel momenteel niks, heel gek.
Sorry dat ik even niet reageer op de anderen, toch wens ik jullie alle kracht en ook veel liefde en hoop toch dat ik hier ook mee mag blijven schrijven.
Liefs
Lieve lieve Lista,
Ik voel met je mee. Ik kan zo ongeveer inschatten hoe je je voelt. Niet helemaal, want jouw papa was de mijne niet en andersom. Maar ik denk dat ik begrijp hoe je je voelt.
Weet je, het is niet gek of erg of raar dat je je leeg voelt, dat gevoel komt wel weer. 'Geniet' ervan zo lang het duurt, voordat je het weet is dat rauwe gevoel weer terug.
Voel je er niet schuldig om, het is normaal. Gelukkig is het zo, want hoe kan je lijf zoveel verdriet in een keer aan... Het komt in etappes.
Weet je, morgen zul je ook lachen.Totdat je beseft dat je lacht en dat dat niet 'hoort'. Maar dat geeft allemaal niet. Of je nou lacht of huilt of scheldt...Je vader weet wel beter.
Misschien voel je je morgen wel opgelucht, als alles achter de rug is. Ik heb daarna een hotdog gegeten, van de Hema. Ik had een vakantiegevoel. Gek was dat. Vond dat wel een beetje raar van mezelf, maar ik dacht: mama had nu ook wel trek in een hotdog gehad. Dan wel die van de Hema, geen andere.
Lieve Lista,
Heel veel sterkte morgen. Ook al ken ik je niet, ik denk aan je.
Liefs,
Fleur
donderdag 29 november 2007 om 23:23
quote:pyridine schreef op 28 november 2007 @ 18:47:
Nog een gedichtje. Gelukkig nog te vroeg voor de meesten hier, maar ik vind het zo'n mooi gedicht van Ida Gerhardt.
Zeven maal om de aarde te gaan,
als het zou moeten op handen en voeten;
zeven maal, om die ene te groeten
die daar lachend te wachten zou staan.
Zeven maal om de aarde te gaan.
Zeven maal over de zeeën te gaan,
schraal in de kleren, wat zou het mij deren,
kon uit de dood ik die éne doen keren.
Zeven maal over de zeeën te gaan...
zeven maal, om met zijn tweeën te staan.
Deze heb ik op de begrafenis van mijn moeder voorgelezen. Een groot verman-je-moment; ik en mn dikke buik
Nog een gedichtje. Gelukkig nog te vroeg voor de meesten hier, maar ik vind het zo'n mooi gedicht van Ida Gerhardt.
Zeven maal om de aarde te gaan,
als het zou moeten op handen en voeten;
zeven maal, om die ene te groeten
die daar lachend te wachten zou staan.
Zeven maal om de aarde te gaan.
Zeven maal over de zeeën te gaan,
schraal in de kleren, wat zou het mij deren,
kon uit de dood ik die éne doen keren.
Zeven maal over de zeeën te gaan...
zeven maal, om met zijn tweeën te staan.
Deze heb ik op de begrafenis van mijn moeder voorgelezen. Een groot verman-je-moment; ik en mn dikke buik
vrijdag 30 november 2007 om 01:09
Hoi Wilma,
Lekker dat je schoonvader weer thuis is. Zeker eerder ontslag gehad dan was gepland? Of heb ik dat mis? Mijn vader gaat ook wel lekker de laatste weken, zeker als hij zich niet te veel inspant voor dingen die hij eigenlijk toch niet meer kan doen. Dat kost dan veel energie en geeft teleurstelling. Daar kan ie moeilijk me omgaan.
Ja, ik doe idd verpleegkunde. De anatomie-toets viel erg mee. Ik wist veel vragen. Psychiatrie is niet zo zwaar als dat het lijkt hoor. Valt wel mee. Voordat ik verpleegkunde ging doen heb ik jarenlang als begeleider in de psychiatrie gewerkt. Ik heb het altijd naar m'n zin gehad. Nu ook nog.
Datwassut weer even. Zal over een paar dagen weer actiever hier zijn. Nu gaat het even niet. Beetje te veel gebeurd de laatste tijd. Maar sterkte met je schoonvader en tot ziens.
Raldy
Lekker dat je schoonvader weer thuis is. Zeker eerder ontslag gehad dan was gepland? Of heb ik dat mis? Mijn vader gaat ook wel lekker de laatste weken, zeker als hij zich niet te veel inspant voor dingen die hij eigenlijk toch niet meer kan doen. Dat kost dan veel energie en geeft teleurstelling. Daar kan ie moeilijk me omgaan.
Ja, ik doe idd verpleegkunde. De anatomie-toets viel erg mee. Ik wist veel vragen. Psychiatrie is niet zo zwaar als dat het lijkt hoor. Valt wel mee. Voordat ik verpleegkunde ging doen heb ik jarenlang als begeleider in de psychiatrie gewerkt. Ik heb het altijd naar m'n zin gehad. Nu ook nog.
Datwassut weer even. Zal over een paar dagen weer actiever hier zijn. Nu gaat het even niet. Beetje te veel gebeurd de laatste tijd. Maar sterkte met je schoonvader en tot ziens.
Raldy
vrijdag 30 november 2007 om 15:09
Lieve Lista,
misschien is de crematie al achter de rug, maar zowiezo: veel sterkte vandaag! Het zal een zware dag zijn, maar ik hoop dat je ook veel liefde en steun van de mensen om je heen zal ontvangen en kan voelen.
Blijf vooral schrijven hier! Dat lege gevoel is logisch, ik vind dat pyridine en fleur goed verwoorden hoe dat komt en idd...er komen vanzelf weer allerlei gevoelens naar boven, beetje bij beetje.. al kan het soms ook voelen alsof je heel veel beetjes verdriet op één dag over je heen krijgt.
Wilma64: wat fijn dat je schoonvader weer thuis is! Heerlijk voor hem om weer in z'n vertrouwde omgeving te zijn, en fijn voor jullie om dat te aanschouwen. Veel succes maandag!
Voor iedereen: ik hoop dat het een beetje ok is met iedereen, zo goed en zo kwaad als het gaat.. We zijn inmiddels al met zóveel (helaas...; had iedereen maar een kerngezonde papa..
) dat ik het moeilijk vind om persoonlijk op iedereen te reageren; ik kan 't niet meer zo goed uit elkaar houden..:S Maar jullie verhalen gaan me enorm aan 't hart en ik wens jullie echt het állerbeste, veel kracht en liefde!
Ik vind alle verhalen eerlijk gezegd ook best confronterend.. Omdat nog niets zeker is over wel/geen genezing bij m'n vader, wil ik er eigenlijk nog niet aan dat hij niet meer beter zal worden. Ik ben hard bezig met me erop te focussen dat hij zal herstellen (hij doet dat zelf overigens ook, op zich een fijne, levenslustige vechtlust!) en door jullie verhalen kom ik weer met beide benen op de grond.. da's ook wel goed voor me, want moet de realiteit niet uit het oog verliezen natuurlijk. Het haalt herinneringen aan m'n moeders ziekte en dood weer pijnlijk dichtbij en daar heb ik 't even lastig mee, nu ik juist zo hard probeer om stoer, vrolijk en positief bezig te zijn in alle drukte en toestanden vanwege m'n vaders ziekte.
Ik lees hier dagelijks mee, maar vind het soms moeilijk om te beslissen of en hoe ik moet reageren. Wil graag blijven reageren, want ik wens jullie zoveel goeie dingen toe en wil jullie graag ondersteunen! Ik ben hier niet om alleen maar m'n eigen eitje kwijt te kunnen..
Sorry dus, als ik niet altijd reageer, ik moet gewoon even een weg vinden met mijn eigen moeilijkheid. Weet in ieder geval dat ik veel aan jullie denk en jullie véél goeds toewens!
liefs!
misschien is de crematie al achter de rug, maar zowiezo: veel sterkte vandaag! Het zal een zware dag zijn, maar ik hoop dat je ook veel liefde en steun van de mensen om je heen zal ontvangen en kan voelen.
Blijf vooral schrijven hier! Dat lege gevoel is logisch, ik vind dat pyridine en fleur goed verwoorden hoe dat komt en idd...er komen vanzelf weer allerlei gevoelens naar boven, beetje bij beetje.. al kan het soms ook voelen alsof je heel veel beetjes verdriet op één dag over je heen krijgt.
Wilma64: wat fijn dat je schoonvader weer thuis is! Heerlijk voor hem om weer in z'n vertrouwde omgeving te zijn, en fijn voor jullie om dat te aanschouwen. Veel succes maandag!
Voor iedereen: ik hoop dat het een beetje ok is met iedereen, zo goed en zo kwaad als het gaat.. We zijn inmiddels al met zóveel (helaas...; had iedereen maar een kerngezonde papa..
) dat ik het moeilijk vind om persoonlijk op iedereen te reageren; ik kan 't niet meer zo goed uit elkaar houden..:S Maar jullie verhalen gaan me enorm aan 't hart en ik wens jullie echt het állerbeste, veel kracht en liefde!Ik vind alle verhalen eerlijk gezegd ook best confronterend.. Omdat nog niets zeker is over wel/geen genezing bij m'n vader, wil ik er eigenlijk nog niet aan dat hij niet meer beter zal worden. Ik ben hard bezig met me erop te focussen dat hij zal herstellen (hij doet dat zelf overigens ook, op zich een fijne, levenslustige vechtlust!) en door jullie verhalen kom ik weer met beide benen op de grond.. da's ook wel goed voor me, want moet de realiteit niet uit het oog verliezen natuurlijk. Het haalt herinneringen aan m'n moeders ziekte en dood weer pijnlijk dichtbij en daar heb ik 't even lastig mee, nu ik juist zo hard probeer om stoer, vrolijk en positief bezig te zijn in alle drukte en toestanden vanwege m'n vaders ziekte.
Ik lees hier dagelijks mee, maar vind het soms moeilijk om te beslissen of en hoe ik moet reageren. Wil graag blijven reageren, want ik wens jullie zoveel goeie dingen toe en wil jullie graag ondersteunen! Ik ben hier niet om alleen maar m'n eigen eitje kwijt te kunnen..
Sorry dus, als ik niet altijd reageer, ik moet gewoon even een weg vinden met mijn eigen moeilijkheid. Weet in ieder geval dat ik veel aan jullie denk en jullie véél goeds toewens!
liefs!
zaterdag 1 december 2007 om 00:27
Hallo allemaal,
Ik moet zeggen dat ik heel veel herken in wat er eerder is gezegd: ik kan me wat minder goed concentreren en wat minder goed onthouden. Daarom kan ik dus momenteel ook moeilijk ieder zijn verhaal onderscheiden, neem me niet kwalijk als ik iemand vergeet, het is absoluut niet persoonlijk bedoeld. Dit terwijl mijn luisterend vermogen en het onthouden van dingen altijd een van mijn sterkste punten is geweest. Ik maak me er maar niet druk om!! komt wel weer.
Lista: ik ben benieuwed hoe het vandaag is gegaan. Blijf vooral mee schrijven, ik denk dat we daar allemaal heel veel uit kunnen halen. In ieder geval een stukje begrip.
Prydine: wat je schrijft over wat je nog zou will;en zeggen of wilt doen herken ik heel erg: Maar het moment van afscheid nemen komt altijd te snel denk ik. Ik heb dit al zo vaak bedacht maar vind het zo moeilijk om dingen tegen hem te zeggen terwijl hij er nog is. Ik krijg dan het gevoel dat ik al afscheid moet nemen maar dat wil ik nog lang niet. Voor mijn gevoel is het nog niet zover, maar wanneer is dan het moment daar? Tuurlijk moet je dingen benoemen nu het nog, kan maar afscheid nemen lukt nog niet. Tenminste. zo ervaar ik het.
Ik moet zeggen dat ik heel veel herken in wat er eerder is gezegd: ik kan me wat minder goed concentreren en wat minder goed onthouden. Daarom kan ik dus momenteel ook moeilijk ieder zijn verhaal onderscheiden, neem me niet kwalijk als ik iemand vergeet, het is absoluut niet persoonlijk bedoeld. Dit terwijl mijn luisterend vermogen en het onthouden van dingen altijd een van mijn sterkste punten is geweest. Ik maak me er maar niet druk om!! komt wel weer.
Lista: ik ben benieuwed hoe het vandaag is gegaan. Blijf vooral mee schrijven, ik denk dat we daar allemaal heel veel uit kunnen halen. In ieder geval een stukje begrip.
Prydine: wat je schrijft over wat je nog zou will;en zeggen of wilt doen herken ik heel erg: Maar het moment van afscheid nemen komt altijd te snel denk ik. Ik heb dit al zo vaak bedacht maar vind het zo moeilijk om dingen tegen hem te zeggen terwijl hij er nog is. Ik krijg dan het gevoel dat ik al afscheid moet nemen maar dat wil ik nog lang niet. Voor mijn gevoel is het nog niet zover, maar wanneer is dan het moment daar? Tuurlijk moet je dingen benoemen nu het nog, kan maar afscheid nemen lukt nog niet. Tenminste. zo ervaar ik het.
zaterdag 1 december 2007 om 10:11
Hallo allemaal,
Lista, hoe is het nu met je meisje. Heb je gisteren nog goed afscheid kunnen nemen? Of is het allemaal een beetje lang je heen gegaan?
Ik heb gisteren aan je gedacht hoor, heel veel sterkte met het verwerken!
Raldy,
Fijn dat het met je vader redelijk gaat op het moment. Probeer van de goede momenten te genieten he?
Mijn schoonvader is inderdaad behoorlijk snel ontslagen. Je kunt aan alles zien dat hij nog een behoorlijk goede conditie heeft zo snel als hij opgeknapt is. Hij voelt zich natuurlijk wel nog wat slapjes maar wat wil je na zo'n operatie.
Maandag afspraak met de chirurg voor de definitieve PA uitslag. Dan worden ook zijn hechtingen verwijderd en de drain die nog steeds in zijn wond zit.
En dan maar afwachten wat de chirurg nog te vertellen heeft, dit ook n.a.v. de oncologie bespreking.
Amidale84
Jij ook heel veel sterkte met alles hoor. Ik hoop echt dat er voor je vader nog genezing komt! Bij velen van ons is die hoop er natuurlijk al niet meer.
En het is net zoals jij al zei: hadden we allemaal nog maar een gezonde vader/moeder. Maar helaas, zo is het leven he?
Pyridine,
Hoe is het met jouw vader op het moment? Gaat het nog een beetje?
Voor iedereen een dikke knuffel.
Lista, hoe is het nu met je meisje. Heb je gisteren nog goed afscheid kunnen nemen? Of is het allemaal een beetje lang je heen gegaan?
Ik heb gisteren aan je gedacht hoor, heel veel sterkte met het verwerken!
Raldy,
Fijn dat het met je vader redelijk gaat op het moment. Probeer van de goede momenten te genieten he?
Mijn schoonvader is inderdaad behoorlijk snel ontslagen. Je kunt aan alles zien dat hij nog een behoorlijk goede conditie heeft zo snel als hij opgeknapt is. Hij voelt zich natuurlijk wel nog wat slapjes maar wat wil je na zo'n operatie.
Maandag afspraak met de chirurg voor de definitieve PA uitslag. Dan worden ook zijn hechtingen verwijderd en de drain die nog steeds in zijn wond zit.
En dan maar afwachten wat de chirurg nog te vertellen heeft, dit ook n.a.v. de oncologie bespreking.
Amidale84
Jij ook heel veel sterkte met alles hoor. Ik hoop echt dat er voor je vader nog genezing komt! Bij velen van ons is die hoop er natuurlijk al niet meer.
En het is net zoals jij al zei: hadden we allemaal nog maar een gezonde vader/moeder. Maar helaas, zo is het leven he?
Pyridine,
Hoe is het met jouw vader op het moment? Gaat het nog een beetje?
Voor iedereen een dikke knuffel.
