Vader met kanker..

@ Bammie: die onzekerheid is idd slopend. Ik hoop echt dat we straks wat meer weten. Nog een half uurtje en dan gaan we naar het ziekenhuis.. echt spannend. Mijn vader is gelukkig heel rustig, maar ik denk dat hij ook wel bang is.



@Jurri: bedankt voor je reactie! Ik hoop ook niet dat het net zo afloopt als bij jouw vader, hoe naar dat ook klinkt nu ik dit zo zeg... :S Maar je snapt me vast wel. De meeste verhalen zijn niet echt opbeurend, maar toch ook wel weer heel mooi en het is fijn om te lezen dat ik niet de enige ben in deze klotesituatie.



Ik laat nog wel weten hoe het ging vandaag!

Hallo Loena, ik zit voor jullie te duimen voor een goede uitslag .



Mijn schoonvader is vanmorgen weer thuisgekomen. Er is besloten om de tumor te laten zitten. Als hij geopereerd zou worden, dan zou zijn andere nier het over moeten nemen. En dat gaat niet, want die is te klein. Ook zou hij dan daarna 3 x per week aan de dyalise moeten, wat hij ook niet ziet zitten. Verder weten we eigenlijk niet veel. Er is niets bekend over hoe agressief de tumor is. Misschien kan hij er nog wel jaren mee leven zonder er last van te krijgen, en misschien ook niet .



Iedereen een en dat we allemaal maar een rustig weekend mogen hebben.

Hoi Loena23,

Wat een rotgevoel he? Dat jullie al zo'n maand weten dat het niet goed is en dat er nog niets is gedaan. En die onzekerheid van niet weten wat er nu precies aan de hand is. Inmiddels hebben jullie het gesprek al gehad. Ik hoop echt voor jullie dat het iets is waar nog iets aan gedaan kan worden.

Heel veel sterkte hoor! Gelukkig hebben jullie veel steun aan elkaar.



Lapin,

Ik hoop echt voor jullie en je schoonvader dat hij er nog jaren mee kan leven zonder er last van te krijgen.

En tja, het is misschien een raar idee dat die tumor er nog zit, maar aan de andere kant, 3 x per week dialyseren is ook niet de oplossing denk ik .......

Ben je 12-12 een beetje doorgekomen? Ik heb echt aan je gedacht die dag hoor. Wanneer kwam je ook alweer naar Nederland? Nog voor de kerst?



Jurri, Bammie, Kikaatje, Enigme, hoe is het met jullie?



Hier gaat het nog steeds redelijk. Schoonvader klaagt wel veel over moeheid sinds hij op 20-11 geopereerd is. Voor de operatie was hij nog zo fit als een hoentje, nu ligt hij meerdere keren per dag op bed om te rusten.

Komt nog van de operatie zegt ie..... Ik ben bang dat hij de operatie niet meer goed te boven zal komen en dat het echt snel zal gaan.

Hij valt ook ontzettend af, voor de operatie woog hij nog 80 kg, nu nog maar 70 kg terwijl het wel goed eet volgens schoonmoeder. Ik maak me er echt zorgen om. Maandag weer naar de chirurg voor controle. Er wordt verder niets meer gedaan, alleen kan er nog chemo gegeven worden als het echt slechter gaat. Maar of hij dat nog wil....? Ik denk het niet, hij realiseert zich best dat het alleen maar een verlenging is en geen genezing meer.



Groetjes, Wilma,

Lieve meiden,



Ik lees net voor het eerst op dit topic en ook bij mij roept het van alles op. Op 28 januari a.s. is het vijf jaar geleden dat mijn vader is overleden aan kanker. In 2001 had hij ademhalingsklachten en bleek er 'iets' in zijn long te zitten. Een kijkoperatie draaide uit op het compleet verwijderen van zijn grootste long. Daarna ging het een tijd best goed, al was hij vaak benauwd. Maar in oktober 2002 kreeg hij weer klachten en bleek hij uitzaaiingen te hebben in zijn lever. Meteen kregen we het bericht: onbehandelbaar. Hij heeft daarom gelukkig nooit chemo of bestralingen gehad, maar het is wel snel gegaan.



Hij is eigenlijk helemaal niet eens echt overleden aan de kanker. Maar doordat zijn lever niet goed functioneerde, braken zijn botten steeds makkelijker. Net na kerst kwamen we erachter dat hij twee verbrijzelde ruggewervels had. Hij is het ziekenhuis in gegaan om te kijken wat ze met morfine konden doen. Maar hij heeft er niet langer in gelegen dan een week. Hij wilde niet meer, had zoveel pijn. Van de morfine was hij ook flink de weg kwijt. Toen ik op een dag bij hem kwam, was hij expres helder gebelevn en had hij de morfine van die ochtend geweigerd. Hij wilde mij vragen of ik ervoor kon zorgen dat het zou stoppen. Hij gaf op. Dat was heel raar: het was afschuwelijk om te moeten doen, te moeten regelen, maar tegelijk voelde ik het ook als een laatste goede daad en als een eer dat hij mij daarvoor had uitgekozen.



Hij heeft nog twee dagen aan een morfinepomp met slaapmiddel gelegen en is toen met mij en mijn broer erbij ingeslapen. Zijn vriendin liep op dat moment boodschappen te doen: we moesten haar maar bellen als het voorbij was. Needless to say dat ik haar na de crematie nooit meer heb gezien of gesproken.



Wat mijn verwerkingsproces betreft: toen ik hoorde dat het uitgezaaid was en onbehandelbaar, heb ik achteraf de grootste klap gehad. Daarna volgden weken van 'eraan wennen'. Ik weet nog dat ik heel erg bang was voor het moment dat hij dood zou gaan, voor wat ik dan zou voelen. En dat is nooit gekomen. Alsof ik het ergste al verwerkt had, daarvoor. Ik mis hem nog wel, nu vijf jaar later, maar ik hoef er niet meer steeds om te huilen. En ik kan ook steeds makkelijker terugdenken aan leuke momenten of me op een fijne manier afvragen wat hij van iets gevonden zou hebben.



Dat hij zelf heeft gekozen voor de dood, heeft me ook veel rust gegeven. Het was goed zo. Ik wilde ook niet dat hij nog meer pijn had. Het is wel snel gegaan en we hebben heel veel dingen niet kunnen bespreken. Niet wij maar hijzelf duwde zijn kop in het zand en kon die confrontatie niet aan. Dat is wel iets dat ik erg jammer vind.



Voor iedereen hier: heel erg veel sterkte! Of je nu middenin het ziekteproces zit, vlak na een overlijden van een ouder of dat dat overlijden al jaren geleden is, het is en blijft toch je vader of je moeder en dat is zwaar.

Nou, we hebben gisteren geen goed nieuws gekregen. Uit de leverpunctie hebben ze kunnen zien dat de uitzaaiingen door de hele lever zitten. Waar de oorspronkelijke tumor zit hebben ze niet kunnen ontdekken. Er is een kleine kans dat die in de maag zit en daarom gaan ze maandag een maagonderzoek doen waar we woensdag de uitslag van krijgen. Als het in de maag zit dan kunnen ze chemo geven gericht op maagkanker en als het niet in de maag zit kunnen ze ook wel chemo geven, maar het is dan de vraag of mijn vader dit wil. Hoe dan ook is zal het een verlening van zijn leven zijn, genezing is sowieso niet meer mogelijk.

Ik weet op dit moment niet hoe ik me voel, het is echt een klap en ik besef het nog niet echt denk ik... Mijn moeder is vandaag ook nog jarig, dus alles is weer heel dubbel. Mijn vader is er wel rustig onder, maar natuurlijk ook verdrietig en bang, dat zijn we allemaal... Ik weet het gewoon ff niet meer nu. Pff.. het is en wordt echt moeilijk allemaal.

Hoe ga je met zoiets om? Ik weet niet hoe ik normaal verder kan leven, stage kan lopen, uit kan gaan... Hoe doen jullie dat? Ik wil eigenlijk de hele tijd lekker thuis zijn bij m'n ouders en zusje (ik woon op kamers 2 uur reizen met het ov verder..)

Wilma, 12-12 viel achteraf wel mee. 2 x met mijn moeder gebeld die dag. Het blijft een rare dag maar eigenlijk niet echt veel erger dan de dagen er omheen.

Ik rij zaterdagmorgen vroeg weg naar Nederland, dan ben ik er zaterdagavond. En ik ga proberen om er leuke dagen van te maken.

Sterkte morgen bij de controle.



Ik ga nu naar bed, iedereen nog even een

Etosha, dat lijkt me vreselijk moeilijk om die beslissing te nemen en dan alles te regelen. Maar het laatste wat ik ook zou willen is dat mijn vader pijn zou hebben.



Loena, sterkte deze week. Is het maagonderzoek al voorbij?

Ik weet ook niet hoe je normaal verder kan leven. Maar je moet wel, zoals Jurrie ook al zei. Dat doet me denken aan de dag van de crematie van mijn vader. Ik zat s'avonds op tv te kijken naar een cabaretier en gewoon te lachen soms. Samen met mijn moeder en mijn man. Heel bizar, maar het zijn ook de dingen die je op de been kunnen houden.



Jurri, jij ook volhouden en ook een .



Ik heb gisteravond nieuwjaarskaarten verstuurd. We hebben ze zelf gemaakt met een foto op de computer. Op de 1 of andere manier kon ik er geen 'gelukkig nieuwjaar' opzetten, dat voelde niet goed. Dus we hebben er 'een zonnig 2008' op gezet.

Wat doen jullie dit jaar? Sturen jullie nieuwjaarskaarten? Vorig jaar heb ik het niet gedaan omdat het me totaal niet interesseerde toen. Dat heb ik nu eigenlijk nog steeds.



Voor allemaal een

Tsjonge etosha: dat is ook niet niks zeg! Het lijkt me inderdaad heel dubbel, je wilt je vader niet kwijt maar hem zo'n pijn zien lijden is ook niks. Fijn dat je er zo'n goed gevoel aan overgehouden hebt.



Jurri: Heel herkenbaar wat je schrijft!! In het begin is het allemaal ongeloof, daarna op een of andere manier "acceptatie" (voor zover je het kunt accepteren) Daarna gaat het een poosje goed. Totdat het met je vader slechter gaat. Bij mij gaat het precies zo.

Moet ik wel zeggen dat ik me momenteel wel weer wat sterker voel, ondanks dat het met mijn vader op en neer gaat. Hij heeft in ieder geval minder pijn, is door de verandering van medicijnen en verhoging daarvan wel meer moe.



Lapin:

Ik zit dus ook al tijden te dubben over de kerstkaarten: ik maak ze ook altijd met een foto en ik had heel lang geleden al bedacht dat ik iets met zonnetjes wilde en de kids daarbij etc. etc. Nu vind ik het wel lastig om een zonnig 2008 neer te zetten. Zo zonnig zal het wel niet worden voor ons!!! Ik denk dat ik die dan maar volgend jaar doe ofzo! Maar goed, een ander wens je het wel toe, ik heb nu dus een foto van ons vieren in elkaar overvloeiend en daarbij alleen de tekst: fijne feestdagen. Ik vond het erg lastig en heb mijn gevoel maar gevolgd!!!



Hoe gaan jullie het allemaal doen met de feestdagen?



Sterkte voor allemaal.



Bammie

Een tijdje heb ik hier niet gereageerd, maar het wordt nu toch wel weer eens tijd.



Kikaatje: veel sterkte! Je verslagje klonk erg nuchter, ben je nog steeds zo nuchter of is het nu juist heel moeilijk?



Lista, hoe is het nu met jou? Lukt het om te werken en je leven weer op te pakken, of juist helemaal niet?



Loena: welkom hier. De periode van de diagnose is een heel akelige. De onzekerheid en dan het slechte nieuws. Dat was voor mij ook echt heel moeilijk, hopelijk komt er bij jouw vader snel duidelijkheid wat er nu precies aan de hand is.

Ik probeer wel nog steeds zo veel mogelijk zo te leven als voor de diagnose. Ooit moet je weer verder, en als je nu alles laat vallen dan wordt het alleen maar moeilijker. De eerste weken heb ik bijvoorbeeld wel gewerkt. Ik was totaal niet productief, maar gaandeweg ging het wel weer beter. Bijna een half jaar heb ik het volgehouden, een maand geleden heb ik 2 weken half thuis gezeten omdat het te zwaar aan het worden was. Nu gaat het wel weer en werk ik ook weer 2 weken gewoon full time. Ik denk toch dat dat de beste manier is, voor mij in elk geval. In de weekends ben ik bij mijn ouders , net als jij woon ik ook ver weg.



Wilma: hoe was de controle? Weeg de chemo straks goed af. Het is misschien alleen maar verlenging, maar als het weinig bijwerkingen heeft dan kan dat even goed de moeite waard zijn. En tenslotte gaan we allemaal dood, dus in zekere zin betekent elke genezing ook alleen maar verlenging. Een zware chemokuur lijkt me niet de moeite waard, maar een milde hoeft niet zo erg te zijn.

Het lijkt bij je schoonvader verder niet een heel snel proces te zijn, dat is wel gunstig. Sowieso gaat het ziekteproces in oude mensen meestal trager, dat is een voordeel van dat alles in je lichaam trager gaat als je ouder wordt.

Wat vond je schoonvader eigenlijk van het boek?



Etosha: ook jij welkom hier. Wat knap, dat je je vaders laatste wens hebt kunnen inwilligen. Dat moet heel moeilijk zijn geweest, ook al heb je het juiste gedaan. Wel een vreemde reactie van zijn vriendin, maar was het geen onvermogen van haar om met de situatie om te gaan?



Lapin: wat een akelig nieuws van je schoonvader.



Jurri: moeilijk, zo'n hospice. Het lijkt mij ook heel akelig. Aan de andere kant is het voor jouw vader op dit moment waarschijnlijk wel prettiger. Er wordt daar echt alles gedaan om het zo fijn mogelijk te maken. Maar ik snap heel goed dat dat voor jou zo niet voelt. Veel sterkte.



Lapin: fijn dat het vorige week niet een extra zware dag is geweest, al blijft het natuurlijk moeilijk maar dat is het toch, daar heb je geen datum voor nodig. Hopelijk heb je straks een fijne tijd in Nederland, al zal het vast niet echt feest voor je worden.



En dan nog even over mij. Anderhalve week geleden heeft mijn vader een kleine tia gehad. Ik was er niet bij. Mijn moeder zei dat het maar heel even was, paar minuutjes en toen was het weer 'normaal'. Daarna was ik even heel bang dat het op die manier in een keer afgelopen kon zijn, elk moment. Ik ben daar nog steeds wel een beetje bang voor maar de afgelopen week is er niets meer gebeurd. Ik denk dat het een bijeffect is van de chemo. Die heeft rare dingen gedaan met de bloedvaten van mijn vader, hij is bijvoorbeeld ook heel moeilijk te prikken geworden.



Ik pieker nu ook al wat ik moet zeggen tegen mijn ouders met de jaarwisseling. 'Gelukkig nieuwjaar' klopt niet, maar wat wel? Kaarten naar anderen vind ik minder moeilijk, ook hebben we zelf geen goed en zonnig 2008, dan kunnen we het anderen toch wel toewensen? Heb een keer een kaart gekregen van iemand: '200x was een rotjaar, hopelijk wordt 200y beter', dat ging over hemzelf en dat vond ik toch wat vreemd voor een kaart aan een ander. Ik heb trouwens wel minder inspiratie voor leuke kaarten en dat soort dingen op het moment.



Vannacht droomde ik dat mijn vader een hartinfarct kreeg en dat we buiten in een grote sneeuwstorm waren en er niemand kon helpen. Dat was heel raar, eerst de gewone opluchting van het wakker zijn 'het is niet echt' en toen het besef: wat maakt het eigenlijk uit dat dit niet echt was? De werkelijkheid komt op hetzelfde neer. Heel onwerkelijk wakker worden.

Jurri,

Dus je vader gaat nu naar een Hospice? Ik kan begrijpen dat je dat ziet als weer een stapje dichter bij de dood. Wat vind je vader er zelf van dat hij daar naar toe gaat? Zal voor hem ook wel moeilijk zijn of niet?

Sterkte meid.



Pyridine,

Jouw vader dus een kleine Tia? Heeft hij er geen vervelende dingen aan overgehouden? Ik kan me voorstellen dat je dan gelijk denkt van: en nu zal het wel gebeuren. Ik denk dat je bij alles wat anders is als normaal dat al snel zal denken. En dat over die droom, zoiets heb ik ook al eens gehad, eerst de opluchting van het is maar een droom en dan de realiteit.

Jij ook veel sterkte deze dagen!!



Lapin,

Gelukkig dat je die dag goed door bent gekomen. En nu zaterdag dus lekker naar Nederland. Hoop dat je hele leuke dagen zult hebben hier, het is hier wel koud op het moment hoor, maar dat zal het in Zwitserland ook wel zijn he?





Gisteren dus op controle geweest. Eigenlijk niet veel meer te weten gekomen als dat we al wisten. Chirurg heeft nogmaals uitgelegd wanneer er eventueel chemo gegeven kan worden. Dat is dus pas echt als het niet meer gaat of als er uitzaaiingen gaan komen. En dan nog is het de vraag, zei hij, of we het dan wel moeten doen. Maar zover is het nog niet.

Wat me wel zorgen baart is dat mijn schoonvader zoveel afvalt. Al meer dan 10 kg in 3 weken tijd. Ook wel met de chirug over gehad maar hier zei hij niet veel over, heeft toch met ziekte te maken. Eten gaat nog goed, en hij eet ook best veel lekkere dingen om weer een beetje gewicht erbij te krijgen. Maar dat lukt dus nog niet goed. Nu in februari terug komen voor controle, voor de tijd wordt er nog een CT-scan gemaakt om te kijken of alles er nog goed uit ziet. Ook heeft hij nog eens uitgelegd dat al het tumorweefsel wat in de pancreas zit uitgegroeid weefsel is van de papiltumor. Mijn schoonvader zag dit als redelijk positief maar volgens mij maakt het voor de prognose weinig uit hoor. Maar gewoon afwachten hoe het zich ontwikkeld he?



Op 1e kerstdag krijgen we de familie op bezoek. wel gezellig, maar aan de andere kant ook wel een beetje raar, we hebben toch allemaal het idee dat dit de laatste kerst zal zijn met zijn allen!!



Nou ja, we zien wel.



Groetjes en veel liefs voor iedereen, wilma.

Mijn vader viel in 5 weken tijd ook ruim 25 kg af...Gebruikt hij naast zijn normale voeding al bijvoeding? Nutridrink of Fortifresh?

Enigme,

nee, mijn schoonvader krijgt nog geen bijvoeding. Hoe kom je daar dan aan? Gaat het via huisarts of dietiste, of moet je het zelf kopen bij een apotheek?

Dus jouw vader is toen ook zoveel afgevallen? Mijn schoonmoeder maakt zich natuurlijk ook veel zorgen, zegt ze: ik heb al zoveel lekkere dingen voor hem gemaakt, ik weet het ook niet meer, sneu hoor.



Jurri,

Wel fijn om te weten dat je vader er niet tegenop ziet om naar een Hospice te gaan. Ik kan me ook wel voorstellen dat hij het fijn vindt om wat aanspraak te hebben. Jullie kunnen natuurlijk ook geen 24 uur per dag bij hem zijn.

Is dat Hospice nog een beetje bij jullie in de buurt?



Lapin,

Alvast een goede reis voor zaterdag gewenst.



Groetjes, Wilma.

Jurri, hoe gaat dat in zo'n hospice? Lopen daar ook vrijwilligers rond? Ik kan me voorstellen dat je het geen prettig idee vind dat je vader daar naar toe gaat. Maar alleen zijn lijkt me nog veel erger. Aan de andere kant komt het dan zo akelig dichtbij allemaal. Hebben ze daar ook gewone huiskamers? Of ligt iedereen de hele dag op bed? Ga je morgen met hem mee?



Iedereen nog even een

Wil iedereen laten weten dat ik nog steeds meelees. Ik ben ff stil maar ik ben er wel, vond het ook heel erg dat ik de 12e geen internet had (internet heeft er paar dagen uitgelegen) maar Lapin ik heb wel aan je gedacht, durfde er toen ik weer internet had alleen ook niet echt op terug te komen. Je zal je energie en kracht nog hard nodig hebben voor de "feest"dagen.



Ben de laatste dagen een beetje emotioneel dus ik "block" eventjes een beetje dit soort gevoelens, vandaar dat ik nu maar een korte post doe. Maar voor wat betreft de kertskaarten enzo: mijn vader was toen met Kerst net anderhalve maand dood, ik heb 'neutrale' kerstkaarten gekocht (dus met alleen een plaatje, geen tekst) en er zelf opgezet dat ik de mensen veel liefde en warmte wenste voor het nieuwe jaar. Dat klonk voor mij heel wat beter dan "fijne feestdagen en gelukkig nieuwjaar!!" terwijl ik me zelf allesbehalve feestelijk voelde en mensen dat ook wisten.

Geeft niks hoor Mastermind. Ik heb gevoeld dat je aan me dacht. En het gaat redelijk met me.

Er gebeurde gisteravond iets vreemds. Ik liet de hond uit om een uur of 10 s'avonds in mijn eentje in het stille dorp hier. En ik dacht aan mijn vader. En toen zag ik opeens uit mijn ooghoeken een tweede schaduw naast die van mij. Het ging heel snel, maar ik zag het echt duidelijk. Ik heb me eigenlijk nooit zo bezig gehouden met leven na de dood enzo, maar ik begin er nu een beetje van overtuigd te raken dat er nog wel iets is. Nou ja, ik weet het eigenlijk ook niet.



Kreeg vandaag een kerstkaart van mijn moeder met een mooie tekst erop:

'Gemakkelijk zal het beslist niet zijn om Kerst dit jaar te vieren.

Toch wil ik je heel graag aanmoedigen

een mooie kerstboom te versieren.

Een denkbeeldige spar vol kaarsjes

Eentje voor elk moment,

dat je koestert als een mooie herinnering.

Het wordt de mooiste boom die je ooit hebt gekend'.



Dit wens ik jullie ook toe. Allemaal heel veel sterkte de komende dagen, met toch nog wat mooie momenten.

Liefs,

Lapin

Lapin,

Wat prachtig wat je moeder op de kaart heeft gezet .



En wat gek van die schaduw. Dat moet vast je vader geweest zijn die voelde dat je aan hem dacht. Op dat soort momenten ben je er zeker van dat het niet helemaal ophoudt na de dood.



Verder hier alles nog goed.



Voor jullie allemaal heel veel liefs en probeer deze dagen een beetje goed door te komen

quote:wilma64 schreef op 19 december 2007 @ 13:52:

Enigme,

nee, mijn schoonvader krijgt nog geen bijvoeding. Hoe kom je daar dan aan? Gaat het via huisarts of dietiste, of moet je het zelf kopen bij een apotheek?

Dus jouw vader is toen ook zoveel afgevallen? Mijn schoonmoeder maakt zich natuurlijk ook veel zorgen, zegt ze: ik heb al zoveel lekkere dingen voor hem gemaakt, ik weet het ook niet meer, sneu hoor.



Jullie moeten gewoon bij de huisarts of de specialist die nog betrokken is aangeven dat hij zo ontzettend is afgevallen. Dan kunnen ze een recept uitschrijven. Vervolgens kunnen jullie de drinkvoeding ophalen bij de apotheek (tenminste, zo ging het bij ons).



Ik weet niet of de drinkvoeding het afvallen zal stoppen...maar misschien geeft het wat meer energie...Er zitten veel vitamines en mineralen in. Kanker vreet energie...

Jurri, dat klinkt als een hele goede oplossing. Nu zit hij tenminste niet meer alleen. En het zijn vast hele lieve mensen daar, die vrijwilligers.



Ik rij morgenochtend om 07.00 uur naar Nederland. Dan gaan we eens even kijken hoe het met mijn schoonvader is. Zijn tenen zijn zwart aan het worden door de aderverkalking in zijn been en zullen waarschijnlijk afgezet moeten worden. Het gaat niet echt goed in ieder geval.

Ik ben weg tot volgende week vrijdag.



Iedereen een

Jurri:

Fijn dat je je vader met een gerust hart daar hebt achter kunnen laten. Geeft een stukje rust dat hij niet zo eenzaam is.



Lapin:

Ik weet niet of je het nog leest maar in ieder geval een goeie reis morgen en ik hoop dat je een fijne week zult hebben in Nederland ondanks dat het allemaal niet zo lekker gaat.



Sterkte voor een ieder!