Gezondheid
alle pijlers
Wanneer geen kwaliteit van leven meer?
maandag 4 juli 2011 om 12:20
Op dit moment staan wij als familie voor een hele moeilijke beslissing.
De keuze of er nog kwaliteit van leven is voor mijn moeder.
Nu weet ik dat niemand mij hier kan helpen in die keuze.
Wel ben ik heel erg benieuwd wat jullie dan als kwaliteit van leven zien en wanneer je niet meer verder zou willen leven?
Ik zelf ben iemand die heel erg voor het leven is en ik kan voor mijzelf niet eens goed zeggen wanneer ik geen kwaliteit meer in mijn eigen leven zou zien.
Om een beeld te schetsen mijn moeder kan in feite niets meer.
Ze kan niet praten, ze kan haar armen eigenlijk niet bewegen, ze kan niet zelf omdraaien, ze kan haar hoofd niet optillen of draaien, ze kan niet slikken dus niet eten/drinken, ze begrijpt waarschijnlijk meer dan wij denken maar kan er niet meer op reageren (op heel soms eens een knikje of een soort mond beweging na), ze heeft wonden op haar benen vanwege dwangbewegen die ze niet kan stoppen, ze is incontinent...
Wat is jullie definitie van kwaliteit van leven?
Misschien dat het mij op een bepaalde manier wat rust kan geven over de beslissing.
De keuze of er nog kwaliteit van leven is voor mijn moeder.
Nu weet ik dat niemand mij hier kan helpen in die keuze.
Wel ben ik heel erg benieuwd wat jullie dan als kwaliteit van leven zien en wanneer je niet meer verder zou willen leven?
Ik zelf ben iemand die heel erg voor het leven is en ik kan voor mijzelf niet eens goed zeggen wanneer ik geen kwaliteit meer in mijn eigen leven zou zien.
Om een beeld te schetsen mijn moeder kan in feite niets meer.
Ze kan niet praten, ze kan haar armen eigenlijk niet bewegen, ze kan niet zelf omdraaien, ze kan haar hoofd niet optillen of draaien, ze kan niet slikken dus niet eten/drinken, ze begrijpt waarschijnlijk meer dan wij denken maar kan er niet meer op reageren (op heel soms eens een knikje of een soort mond beweging na), ze heeft wonden op haar benen vanwege dwangbewegen die ze niet kan stoppen, ze is incontinent...
Wat is jullie definitie van kwaliteit van leven?
Misschien dat het mij op een bepaalde manier wat rust kan geven over de beslissing.
maandag 4 juli 2011 om 12:27
Wat ik als kwaliteit van leven zie kan ik niet goed verwoorden. Maar ik denk (zeker weten doe ik pas als ik in die situatie zit) dat er voor mij geen kwaliteit van leven meer zou zijn, op het moment dat volledig afhankelijk van anderen zou zijn en ook niet meer duidelijk kan maken wat ik wel/niet wil.
Heel veel sterkte, het lijkt mij een enorm moeilijke beslissing om te nemen.
Heel veel sterkte, het lijkt mij een enorm moeilijke beslissing om te nemen.
Erger u niet, verwonder u slechts!
maandag 4 juli 2011 om 12:30
Wat een moeilijke beslissing.
Vroeger als mensen niet meer zelf konden eten en drinken stierven ze vanzelf. Tegenwoordig hebben we allerlei mogelijkheden om mensen in leven te houden.
Toch vind ik het een belanrgijke indicator om te zeggen: tot hier en niet verder. Als iemand zo ziek is dat zelfs de basiszaken niet meer lukken dan is het einde in zicht en kan kunstmatig voeden (en dus kunstmatig in leven houden) een kwelling zijn.
Is iemand verder kerngezond en is er nog uitzicht op herstel dan is er natuurlijk gene bezwaar tegen kunstmatig voeden.
Ik zou dus overwegen om het eten en drinken stop te zetten. In mijn opinie is dat dan niet het ontzeggen van iets, maar het stoppen met dwangvoeding.
Misschien kun je toch nog proberen aan je moeder te vragen of ze nog wel wil eten en drinken.
Veel sterkte hiermee.
Vroeger als mensen niet meer zelf konden eten en drinken stierven ze vanzelf. Tegenwoordig hebben we allerlei mogelijkheden om mensen in leven te houden.
Toch vind ik het een belanrgijke indicator om te zeggen: tot hier en niet verder. Als iemand zo ziek is dat zelfs de basiszaken niet meer lukken dan is het einde in zicht en kan kunstmatig voeden (en dus kunstmatig in leven houden) een kwelling zijn.
Is iemand verder kerngezond en is er nog uitzicht op herstel dan is er natuurlijk gene bezwaar tegen kunstmatig voeden.
Ik zou dus overwegen om het eten en drinken stop te zetten. In mijn opinie is dat dan niet het ontzeggen van iets, maar het stoppen met dwangvoeding.
Misschien kun je toch nog proberen aan je moeder te vragen of ze nog wel wil eten en drinken.
Veel sterkte hiermee.
maandag 4 juli 2011 om 12:30
Lieve Adeline,
Wat ontzettend moeilijk. Ten eerste om je moeder zo te zien, en dan ook om gedwongen te worden een besluit te nemen over haar leven.
Alles wat jij opnoemt is voor mij, over de grens van kwaliteit van leven. Niet meer kunnen bewegen is voor mij al heel erg het randje want dat lijkt me heel frustrerend. Maar helder in je hoofd zijn en niet kunnen communiceren, niet zelf kunnen eten/drinken, niet zelf naar de wc kunnen, dat overschijd voor mij de grenzen.
Je zegt dat jij zelf heel erg voor leven bent. Ook als je niks meer kan? In het geval van je moeder moet je je denk ik afvragen of je wilt dat ze in leven blijft voor haar, of omdat jullie haar niet willen missen. Hebben jullie hier vroeger nooit gesprekken over gehad? Of dat je bijvoorbeeld iets op tv zag of iemand in de omgeving die iets soortgelijks meemaakte, waarop je moeder een reactie heeft gegeven? Heb je er een beetje een beeld bij hoe zij hier in staat, of helemaal niet? Hoe denkt jou vader erover? Ik wens je heel veel sterkte!! En een dikke knuffel
Wat ontzettend moeilijk. Ten eerste om je moeder zo te zien, en dan ook om gedwongen te worden een besluit te nemen over haar leven.
Alles wat jij opnoemt is voor mij, over de grens van kwaliteit van leven. Niet meer kunnen bewegen is voor mij al heel erg het randje want dat lijkt me heel frustrerend. Maar helder in je hoofd zijn en niet kunnen communiceren, niet zelf kunnen eten/drinken, niet zelf naar de wc kunnen, dat overschijd voor mij de grenzen.
Je zegt dat jij zelf heel erg voor leven bent. Ook als je niks meer kan? In het geval van je moeder moet je je denk ik afvragen of je wilt dat ze in leven blijft voor haar, of omdat jullie haar niet willen missen. Hebben jullie hier vroeger nooit gesprekken over gehad? Of dat je bijvoorbeeld iets op tv zag of iemand in de omgeving die iets soortgelijks meemaakte, waarop je moeder een reactie heeft gegeven? Heb je er een beetje een beeld bij hoe zij hier in staat, of helemaal niet? Hoe denkt jou vader erover? Ik wens je heel veel sterkte!! En een dikke knuffel
maandag 4 juli 2011 om 12:31
Toevallig stond een vriendin (en haar familie) vorig jaar voor dezelfde keuze. Haar moeder (toen 87) was altijd een hele actieve vrouw: Ze reed nog auto, zwom nog, zat op volksdansen etc.
Toen kreeg ze een hersenbloeding en kon niets meer....alleen knipperen met haar ogen en 1 hand bewegen.
Daar lag ze als een kasplant, de altijd zo actieve vrouw. Omdat ze ook nog slokdarmkanker had (en de chemo niet door ging toen), zou haar leven een hel worden: De tumor zou groeien en dan?
Toen hebben zij -na overleg met artsen uiteraard- besloten haar leven rustig en in eigen omgeving, te midden van haar kinderen, te beëindigen. In haar eigen huis....
Moeilijke beslissing, maar voor haar was het beter. Sterkte met de beslissing!
Mijn vriendin heeft het er best nog moeite mee gehad, maar besefte ook dat haar moeder zó niet had willen verder leven.
Ik was er op 1 van de laatste avonden en ik zag dat ze mij herkende. Ze bleef me aankijken en hield mijn hand met haar goede hand vast. Ik zag dat ze eigenlijk wat wilde zeggen, maar het niet kón (praten kon ze ook niet meer, terwijl het altijd zo'n heerlijke kletstante was). Ineens besefte ik: Ze maakt zich zorgen om mijn vriendin (die zat in een crisis thuis) en ik zei: Moeke, ik zal goed voor haar zorgen, maak je maar geen zorgen....toen kneep ze in mijn hand....
Toen kreeg ze een hersenbloeding en kon niets meer....alleen knipperen met haar ogen en 1 hand bewegen.
Daar lag ze als een kasplant, de altijd zo actieve vrouw. Omdat ze ook nog slokdarmkanker had (en de chemo niet door ging toen), zou haar leven een hel worden: De tumor zou groeien en dan?
Toen hebben zij -na overleg met artsen uiteraard- besloten haar leven rustig en in eigen omgeving, te midden van haar kinderen, te beëindigen. In haar eigen huis....
Moeilijke beslissing, maar voor haar was het beter. Sterkte met de beslissing!
Mijn vriendin heeft het er best nog moeite mee gehad, maar besefte ook dat haar moeder zó niet had willen verder leven.
Ik was er op 1 van de laatste avonden en ik zag dat ze mij herkende. Ze bleef me aankijken en hield mijn hand met haar goede hand vast. Ik zag dat ze eigenlijk wat wilde zeggen, maar het niet kón (praten kon ze ook niet meer, terwijl het altijd zo'n heerlijke kletstante was). Ineens besefte ik: Ze maakt zich zorgen om mijn vriendin (die zat in een crisis thuis) en ik zei: Moeke, ik zal goed voor haar zorgen, maak je maar geen zorgen....toen kneep ze in mijn hand....
maandag 4 juli 2011 om 12:32
quote:GeorgetteDansLeTabac schreef op 04 juli 2011 @ 12:25:
Als ik jouw moeder was, zou ik vinden dat er weinig kwaliteit van leven meer is. Niks meer zelf kunnen en weinig kunnen communiceren lijkt me verschrikkelijk.
Sterkte!
dat dus.
Maar ik ben je moeder niet dus ik weet niet wat zij ervan vindt. Heeft zij eerder niet een wilsbeschikking opgesteld of hebben jullie er ooit gesprekken over gevoerd?
Kun je je verplaatsen in je moeder en bedenken wat zij zou willen?
Mag je trouwens wel euthanasie laten plegen als de patient geen verklaring hierover heeft? Zij kan er nu immers niet meer over communiceren.
Als ik jouw moeder was, zou ik vinden dat er weinig kwaliteit van leven meer is. Niks meer zelf kunnen en weinig kunnen communiceren lijkt me verschrikkelijk.
Sterkte!
dat dus.
Maar ik ben je moeder niet dus ik weet niet wat zij ervan vindt. Heeft zij eerder niet een wilsbeschikking opgesteld of hebben jullie er ooit gesprekken over gevoerd?
Kun je je verplaatsen in je moeder en bedenken wat zij zou willen?
Mag je trouwens wel euthanasie laten plegen als de patient geen verklaring hierover heeft? Zij kan er nu immers niet meer over communiceren.
maandag 4 juli 2011 om 12:34
Van je andere topic kan ik mij herinneren hoe moeilijk deze situatie is. Is er nog kans op enig herstel? Vind jij dat je moeder nu een waardig bestaan heeft?
Het is vreselijk om je moeder zo te zien, als ze dit vooraf geweten zou hebben, zou ze dit menswaardig hebben gevonden? Hebben jullie hier weleens over gepraat? Wat zegt je vader? Of andere familieleden van je moeder?
Kan ze communiceren door lichtjes met haar hand te knijpen of op andere wijze?
Het is vreselijk om je moeder zo te zien, als ze dit vooraf geweten zou hebben, zou ze dit menswaardig hebben gevonden? Hebben jullie hier weleens over gepraat? Wat zegt je vader? Of andere familieleden van je moeder?
Kan ze communiceren door lichtjes met haar hand te knijpen of op andere wijze?
maandag 4 juli 2011 om 12:35
mijn vader had de ziekte van Alzheimer in een ver gevorderd stadium, toen kreeg hij een longontsteking, wij als familie, mijn moeder broer en ik hadden al eerder besloten geen behandeling alleen pijn bestrijding, hij had het ook zo gewild. na 4 dagen is mijn vader vlak voor kerst 2010 op 73 jarige leeftijd overleden
maandag 4 juli 2011 om 12:37
quote:Starshine schreef op 04 juli 2011 @ 12:32:
[...]
Mag je trouwens wel euthanasie laten plegen als de patient geen verklaring hierover heeft? Zij kan er nu immers niet meer over communiceren.
Dat niet maar een dokter mag wel in overleg met de familie besluiten om te stoppen met voeding en verder pijnbestrijding toe te passen zodat iemand daar geen enkele hinder van ondervind (palliatieve sedatie). Je zal dan binnen afzienbare tijd overlijden.
Dit uiteraard alleen als er verder geen uitzicht meer is op herstel.
[...]
Mag je trouwens wel euthanasie laten plegen als de patient geen verklaring hierover heeft? Zij kan er nu immers niet meer over communiceren.
Dat niet maar een dokter mag wel in overleg met de familie besluiten om te stoppen met voeding en verder pijnbestrijding toe te passen zodat iemand daar geen enkele hinder van ondervind (palliatieve sedatie). Je zal dan binnen afzienbare tijd overlijden.
Dit uiteraard alleen als er verder geen uitzicht meer is op herstel.
maandag 4 juli 2011 om 12:42
Ik vind dit heel moeilijk te zeggen. Ik denk dat de grens per persoon verschilt..
In mijn werk heb ik ermee te maken, dwz als een client iets overkomt zijn er verschillende non-reanimatie verklaringen. Die overigens door familie zijn opgesteld. De clienten zijn niet in staat om deze beslissing zelf te maken. Zij zijn vaak meervoudig beperkt, zowel fysiek als geestelijk. Vaak is dat hun leven al, en weten ze niet anders. Dan nog vind ik het heel moeilijk.
Ik weet voor mijzelf dat als ik lichamelijk niets meer kan, en pijn lijd, dat het dan voor mij genoeg is. ook als ik geestelijk niet meer helder ben...
Heel veel sterkte met het nemen van deze hele moeilijke beslissing.
In mijn werk heb ik ermee te maken, dwz als een client iets overkomt zijn er verschillende non-reanimatie verklaringen. Die overigens door familie zijn opgesteld. De clienten zijn niet in staat om deze beslissing zelf te maken. Zij zijn vaak meervoudig beperkt, zowel fysiek als geestelijk. Vaak is dat hun leven al, en weten ze niet anders. Dan nog vind ik het heel moeilijk.
Ik weet voor mijzelf dat als ik lichamelijk niets meer kan, en pijn lijd, dat het dan voor mij genoeg is. ook als ik geestelijk niet meer helder ben...
Heel veel sterkte met het nemen van deze hele moeilijke beslissing.
maandag 4 juli 2011 om 12:43
ik lees nu in je andere topic dat jullie inderdaad denken over stoppen met voeding. Zoals ik al eerder zei voelt dit alsof je haar iets ontzegt en er zelf verantwoordelijk voor bent dat ze sterft. Maar dat is niet zo, je moeders lichaam geeft zelf steeds meer op.
Je kunt het ook zo bekijken dat je in feite iemand dwingt om te eten en dwingt om in leven te blijven. Dit klinkt misschien heel hard.
Stoppen met eten en drinken en palliatieve sedatie toe passen is GEEN euthanasie. Je moet het dus ook niet zo zien alsof jullie een einde aan haar leven maken.
Je kunt het ook zo bekijken dat je in feite iemand dwingt om te eten en dwingt om in leven te blijven. Dit klinkt misschien heel hard.
Stoppen met eten en drinken en palliatieve sedatie toe passen is GEEN euthanasie. Je moet het dus ook niet zo zien alsof jullie een einde aan haar leven maken.
maandag 4 juli 2011 om 12:45
quote:Starshine schreef op 04 juli 2011 @ 12:40:
oja, pd kan dan wel.
Niet om een discussie aan te zwengelen, maar in mijn ogen is dat hetzelfde als euthanasie, alleen duurt het langer.
Ben ik het niet mee eens, in het eerste geval stop je met behandeling en laat je de natuur haargang gaan, in het tweede geval laat je de natuur juist niet haargang gaan maar grijp je actief in.
De motivatie en uitkomst zijn in beide gevallen hetzelfde uiteraard.
oja, pd kan dan wel.
Niet om een discussie aan te zwengelen, maar in mijn ogen is dat hetzelfde als euthanasie, alleen duurt het langer.
Ben ik het niet mee eens, in het eerste geval stop je met behandeling en laat je de natuur haargang gaan, in het tweede geval laat je de natuur juist niet haargang gaan maar grijp je actief in.
De motivatie en uitkomst zijn in beide gevallen hetzelfde uiteraard.
maandag 4 juli 2011 om 12:57
Lieve Adeline
Ik heb het volgende uit jouw andere topic gekopieerd;
Mijn moeder heeft geen wilbeschikking voor zo ver ik weet.
Ik weet wel dat ze altijd heeft gezegt dat ze niet als een kasplantje zou willen leven.
Later in dat topic zeg je dat je niet weet of je moeder zo wilt verder leven.
Ik denk dat hoe ze er nu aan toe is wel binnen de definitie kasplantje valt, dat klinkt ontzettend hard.
Met dit in het achterhoofd zou ik de beslissing nemen de voeding te stoppen met de zegen van je moeder. Ik denk dat je erop kunt vertrouwen dat deze beslissing voornamelijk voor haar het beste is.
Voor jullie is het natuurlijk verschikkelijk en ik wens jullie alle kracht en liefde om hier samen door te komen..
Ik heb het volgende uit jouw andere topic gekopieerd;
Mijn moeder heeft geen wilbeschikking voor zo ver ik weet.
Ik weet wel dat ze altijd heeft gezegt dat ze niet als een kasplantje zou willen leven.
Later in dat topic zeg je dat je niet weet of je moeder zo wilt verder leven.
Ik denk dat hoe ze er nu aan toe is wel binnen de definitie kasplantje valt, dat klinkt ontzettend hard.
Met dit in het achterhoofd zou ik de beslissing nemen de voeding te stoppen met de zegen van je moeder. Ik denk dat je erop kunt vertrouwen dat deze beslissing voornamelijk voor haar het beste is.
Voor jullie is het natuurlijk verschikkelijk en ik wens jullie alle kracht en liefde om hier samen door te komen..
maandag 4 juli 2011 om 13:03
quote:lexis schreef op 04 juli 2011 @ 12:43:
ik lees nu in je andere topic dat jullie inderdaad denken over stoppen met voeding. Zoals ik al eerder zei voelt dit alsof je haar iets ontzegt en er zelf verantwoordelijk voor bent dat ze sterft. Maar dat is niet zo, je moeders lichaam geeft zelf steeds meer op.
Je kunt het ook zo bekijken dat je in feite iemand dwingt om te eten en dwingt om in leven te blijven. Dit klinkt misschien heel hard.
Stoppen met eten en drinken en palliatieve sedatie toe passen is GEEN euthanasie. Je moet het dus ook niet zo zien alsof jullie een einde aan haar leven maken.
Ja, mee eens.
Ze wordt in leven gehouden en er is geen kans op verbetering.
Toch moeilijk om voor iemand anders te beslissen.
Menselijkheid kan toch niet zo moeilijk zijn. Misschien moet je het vandaaruit bezien. Dan is het altijd goed wat jullie doen.
In overleg met de artsen moet toch besloten kunnen worden wat in dit geval het humaanst zou zijn.
ik lees nu in je andere topic dat jullie inderdaad denken over stoppen met voeding. Zoals ik al eerder zei voelt dit alsof je haar iets ontzegt en er zelf verantwoordelijk voor bent dat ze sterft. Maar dat is niet zo, je moeders lichaam geeft zelf steeds meer op.
Je kunt het ook zo bekijken dat je in feite iemand dwingt om te eten en dwingt om in leven te blijven. Dit klinkt misschien heel hard.
Stoppen met eten en drinken en palliatieve sedatie toe passen is GEEN euthanasie. Je moet het dus ook niet zo zien alsof jullie een einde aan haar leven maken.
Ja, mee eens.
Ze wordt in leven gehouden en er is geen kans op verbetering.
Toch moeilijk om voor iemand anders te beslissen.
Menselijkheid kan toch niet zo moeilijk zijn. Misschien moet je het vandaaruit bezien. Dan is het altijd goed wat jullie doen.
In overleg met de artsen moet toch besloten kunnen worden wat in dit geval het humaanst zou zijn.
odi et amo
maandag 4 juli 2011 om 13:10
Wat is nog wel, en wat is niet meer "kwaliteit van leven"?
Ik denk dat voor iedereen die grens anders ligt.
Bij niet meer kunnen bewegen maar nog wel kunnen praten vind ik dat er nog redelijke kwaliteit is.
Bij niet meer kunnen praten maar nog wel kunnen bewegen vind ik dat er nog voldoende kwaliteit is.
Bij niet meer kunnen bewegen, praten en op een andere manier communicren, wordt het al heel moeilijk. Voeding gaat al kunstmatig, je weet niet wat iemand nog begrijpt?
Mijn vader overleed 26 jaar geleden. Hij had ALS, raakte tot aan de hals verlamd. Kon op het laatst nog heel zwak praten, maar was prima bij bewustzijn. Hij kreeg longontsteking.
Aan het begin van zijn ziekte had hij een verklaring laten opstellen, en nog zelf ondertekend, met dat hij bij verdere complicaties niet meer behandeld wilde worden, alleen nog pijnbestrijding zou krijgen. Zo is het ook gegaan, 5 dagen voor overlijden raakte hij toch nog naar het ziekenhuis . . . . .
Jouw moeders situatie is toch heel anders . . . . jullie moeten (in overleg met artsen) een beslissing nemen . . . .
Heel veel sterkte met alles,
Ik denk dat voor iedereen die grens anders ligt.
Bij niet meer kunnen bewegen maar nog wel kunnen praten vind ik dat er nog redelijke kwaliteit is.
Bij niet meer kunnen praten maar nog wel kunnen bewegen vind ik dat er nog voldoende kwaliteit is.
Bij niet meer kunnen bewegen, praten en op een andere manier communicren, wordt het al heel moeilijk. Voeding gaat al kunstmatig, je weet niet wat iemand nog begrijpt?
Mijn vader overleed 26 jaar geleden. Hij had ALS, raakte tot aan de hals verlamd. Kon op het laatst nog heel zwak praten, maar was prima bij bewustzijn. Hij kreeg longontsteking.
Aan het begin van zijn ziekte had hij een verklaring laten opstellen, en nog zelf ondertekend, met dat hij bij verdere complicaties niet meer behandeld wilde worden, alleen nog pijnbestrijding zou krijgen. Zo is het ook gegaan, 5 dagen voor overlijden raakte hij toch nog naar het ziekenhuis . . . . .
Jouw moeders situatie is toch heel anders . . . . jullie moeten (in overleg met artsen) een beslissing nemen . . . .
Heel veel sterkte met alles,
maandag 4 juli 2011 om 13:15
Wat ontzettend moeilijk!!
Ik kan me voorstellen dat de frustratie enorm groot moet zijn als je wél dingen meekrijgt maar geen reactie kunt geven.
Ook kan ik me als moeder voorstellen dat je wel graag alles wilt blijven wéten van je kinderen. Wat gaan ze met hun leven doen? Je wilt weten of ze trouwen, kinderen krijgen, etc.. Ik wil het niet moeilijker voor je maken dan het al is, maar wil het ook wel eerlijk zeggen.
Ik weet niet of je gelovig bent of niet, maar voor mij heeft dat wel te maken met hoe ik er in sta. Ik ben ook heel erg vóór het leven, maar kreeg laatst ook een twijfel:
Ik zag laatst een documentaire over een jongen waarvan inmiddels redelijk zeker was dat hij geen enkele beleving meer had van wat er om hem heen gebeurde. Zijn broer nam hem wel altijd nog mee uit wandelen in een rolstoel e.d., omdat hij dat fijn vond om te doen. Nu uit verschillende metingen in de hersenen bleek dat de jongen vrijwel zeker niets meekreeg van alle verhalen e.d., bleven ze dat toch gewoon doen. Heel begrijpelijk, want je wilt doen wat je kan. Het is ook moeilijk om te accepteren.
Mijn man zei toen: dat is eigenlijk ook heel zielig voor die jongen. Zijn ziel zit eigenlijk 'gevangen' in zijn lichaam dat nog wel leeft maar geen bewustzijn heeft. De ziel zit vast in een lichaam dat niets meer kan, terwijl het anders verder zou kunnen leven in het 'hiernamaals'. En wij zijn verder niet zweverig, maar heel nuchtere mensen (chr.).
Het is zo ontzettend moeilijk, ook om erover met elkaar te praten met elkaar. Ik heb het zelf meegemaakt, maar uiteindelijk hebben wij die beslissing toen niet hoeven nemen. Wel kan ik achteraf zeggen dat die moeilijke tijd de familieband bij ons toch heeft versterkt. Wij zijn niet zulke praters, maar hierdoor werden we toch wel gedwongen om over ons gevoel te praten.
Heel veel sterkte in ieder geval!!
Ik kan me voorstellen dat de frustratie enorm groot moet zijn als je wél dingen meekrijgt maar geen reactie kunt geven.
Ook kan ik me als moeder voorstellen dat je wel graag alles wilt blijven wéten van je kinderen. Wat gaan ze met hun leven doen? Je wilt weten of ze trouwen, kinderen krijgen, etc.. Ik wil het niet moeilijker voor je maken dan het al is, maar wil het ook wel eerlijk zeggen.
Ik weet niet of je gelovig bent of niet, maar voor mij heeft dat wel te maken met hoe ik er in sta. Ik ben ook heel erg vóór het leven, maar kreeg laatst ook een twijfel:
Ik zag laatst een documentaire over een jongen waarvan inmiddels redelijk zeker was dat hij geen enkele beleving meer had van wat er om hem heen gebeurde. Zijn broer nam hem wel altijd nog mee uit wandelen in een rolstoel e.d., omdat hij dat fijn vond om te doen. Nu uit verschillende metingen in de hersenen bleek dat de jongen vrijwel zeker niets meekreeg van alle verhalen e.d., bleven ze dat toch gewoon doen. Heel begrijpelijk, want je wilt doen wat je kan. Het is ook moeilijk om te accepteren.
Mijn man zei toen: dat is eigenlijk ook heel zielig voor die jongen. Zijn ziel zit eigenlijk 'gevangen' in zijn lichaam dat nog wel leeft maar geen bewustzijn heeft. De ziel zit vast in een lichaam dat niets meer kan, terwijl het anders verder zou kunnen leven in het 'hiernamaals'. En wij zijn verder niet zweverig, maar heel nuchtere mensen (chr.).
Het is zo ontzettend moeilijk, ook om erover met elkaar te praten met elkaar. Ik heb het zelf meegemaakt, maar uiteindelijk hebben wij die beslissing toen niet hoeven nemen. Wel kan ik achteraf zeggen dat die moeilijke tijd de familieband bij ons toch heeft versterkt. Wij zijn niet zulke praters, maar hierdoor werden we toch wel gedwongen om over ons gevoel te praten.
Heel veel sterkte in ieder geval!!
maandag 4 juli 2011 om 13:20
Zo..wat veel reacties.
Dankjulliewel.
Het zou inderdaad gaan op palliatieve sedatie, het stoppen met voeding en vocht en ze krijgt dan morfine en dormicum.
Op het moment krijgt ze ook al een beetje morfine.
Ik denk dat mijn moeder dit leven niet gewild had..
Het moeilijk hieraan is dat je het nooit 100% zeker weet.
Zo'n opmerking maak je als je gezond bent en als je er eenmaal in zit is de situatie zo anders.
Wij zitten ook al 8 maanden in dit proces van steeds iets meer achteruitgang en je grenzen stel je elke keer weer bij.
Nu is een kleine reactie (wat eigenlijk niets is) al iets enorm groots en daar haal je dan toch een soort hoop uit.
Iets wat je los moet laten en je moet er op een realistische manier naar kijken...en nee dan is dit inderdaad niet een kwalitatief goed leven ook niet in mijn ogen.
Maakt het nog steeds niet makkelijk..want ik zou zo graag willen weten hoe mijn moeder er op dit moment over denkt.
Als zij zou zeggen ik wil stoppen, dan is er voor mij geen enkele twijfel en sta ik er helemaal achter. Nu moeten wij die keuze voor haar maken en dat vind ik erg moeilijk omdat je dus niet 100% garantie hebt dat ze achter die keuze staat.
Nu kan dat beide kanten op, want misschien wil ze inderdaad stoppen en zeggen wij dat ze door moet gaan...en dat willen we uiteraard ook niet.
Inprincipe hebben we al wel besloten dat we stoppen.
De behandeling van de infectie die de aanleiding was om deze keuze te gaan maken is al gestopt. Enkel lijkt ze daar nu gaan last meer van te hebben, dat maakt het ook heel dubbel.
De aanleiding (infectie, hoge koorts, erg ziek) tot de beslissing is er niet meer, al blijft het toekomst perspectief hetzelfde en zal het dus niet uit moeten maken in de keuze.
Waarschijnlijk stoppen we vandaag met de voeding en dan is het afwachten. Dat lijkt me ook erg zwaar.
Weten dat het gaat gebeuren maar hoelang precies kan niemand duidelijk aangeven.
Dankjulliewel.
Het zou inderdaad gaan op palliatieve sedatie, het stoppen met voeding en vocht en ze krijgt dan morfine en dormicum.
Op het moment krijgt ze ook al een beetje morfine.
Ik denk dat mijn moeder dit leven niet gewild had..
Het moeilijk hieraan is dat je het nooit 100% zeker weet.
Zo'n opmerking maak je als je gezond bent en als je er eenmaal in zit is de situatie zo anders.
Wij zitten ook al 8 maanden in dit proces van steeds iets meer achteruitgang en je grenzen stel je elke keer weer bij.
Nu is een kleine reactie (wat eigenlijk niets is) al iets enorm groots en daar haal je dan toch een soort hoop uit.
Iets wat je los moet laten en je moet er op een realistische manier naar kijken...en nee dan is dit inderdaad niet een kwalitatief goed leven ook niet in mijn ogen.
Maakt het nog steeds niet makkelijk..want ik zou zo graag willen weten hoe mijn moeder er op dit moment over denkt.
Als zij zou zeggen ik wil stoppen, dan is er voor mij geen enkele twijfel en sta ik er helemaal achter. Nu moeten wij die keuze voor haar maken en dat vind ik erg moeilijk omdat je dus niet 100% garantie hebt dat ze achter die keuze staat.
Nu kan dat beide kanten op, want misschien wil ze inderdaad stoppen en zeggen wij dat ze door moet gaan...en dat willen we uiteraard ook niet.
Inprincipe hebben we al wel besloten dat we stoppen.
De behandeling van de infectie die de aanleiding was om deze keuze te gaan maken is al gestopt. Enkel lijkt ze daar nu gaan last meer van te hebben, dat maakt het ook heel dubbel.
De aanleiding (infectie, hoge koorts, erg ziek) tot de beslissing is er niet meer, al blijft het toekomst perspectief hetzelfde en zal het dus niet uit moeten maken in de keuze.
Waarschijnlijk stoppen we vandaag met de voeding en dan is het afwachten. Dat lijkt me ook erg zwaar.
Weten dat het gaat gebeuren maar hoelang precies kan niemand duidelijk aangeven.
