Kinderen
alle pijlers
Angst beperkt kind
maandag 28 oktober 2019 om 09:06
Goedemorgen,
Ik ben op zoek naar tips want zit momenteel een beetje met de handen in het haar.
Kind (bijna 7) is altijd al een angstig meisje geweest maar de laatste tijd wordt het steeds erger.
Zwemles, tandarts, naar school, alles is een reden om in paniek te raken.
School: ze ligt goed in de groep, veel vriendjes en vriendinnetjes, kan goed meekomen, goede cijfers, erg zorgzaam volgens de juf. Toch is het iedere ochtend huilen als ik haar bij de juf aflever. Ze klampt zich dan helemaal aan me vast.
Tandarts: gaat sinds dit jaar naar een speciale tandarts die gespecialiseerd is in angstige kinderen. Dat gaat oké, ze huilt dan nog wel maar het is geen blinde paniek meer.
Zwemles is helemaal een drama. Ze loopt echt vast sinds de laatste paar weken. Ze zwemt super goed volgens de badmeester, mag eigenlijk door naar het laatste badje voor het afzwemmen. Maar ze vindt het doodeng, zwemt alleen als ze binnen een meter van de kant mag blijven. Duiken, borstcrawl, rug en buikzwemmen.. dat kan ze allemaal. Maar zodra ze in het midden van het bad moet zwemmen slaat de paniek toe.
We hebben al zoveel geprobeerd, boos worden, benoemen waarom ze verdrietig is, belonen, negeren... niets werkt.
Dus nu is het tijd voor een volgende stap. Ik zoek tips of we zelf nog iets kunnen doen, of is het tijd voor een volgende stap? Cognitieve gedragstherapie is vooral voor oudere kinderen (8+) las ik....
Alvast bedankt voor het lezen/meedenken!
Ik ben op zoek naar tips want zit momenteel een beetje met de handen in het haar.
Kind (bijna 7) is altijd al een angstig meisje geweest maar de laatste tijd wordt het steeds erger.
Zwemles, tandarts, naar school, alles is een reden om in paniek te raken.
School: ze ligt goed in de groep, veel vriendjes en vriendinnetjes, kan goed meekomen, goede cijfers, erg zorgzaam volgens de juf. Toch is het iedere ochtend huilen als ik haar bij de juf aflever. Ze klampt zich dan helemaal aan me vast.
Tandarts: gaat sinds dit jaar naar een speciale tandarts die gespecialiseerd is in angstige kinderen. Dat gaat oké, ze huilt dan nog wel maar het is geen blinde paniek meer.
Zwemles is helemaal een drama. Ze loopt echt vast sinds de laatste paar weken. Ze zwemt super goed volgens de badmeester, mag eigenlijk door naar het laatste badje voor het afzwemmen. Maar ze vindt het doodeng, zwemt alleen als ze binnen een meter van de kant mag blijven. Duiken, borstcrawl, rug en buikzwemmen.. dat kan ze allemaal. Maar zodra ze in het midden van het bad moet zwemmen slaat de paniek toe.
We hebben al zoveel geprobeerd, boos worden, benoemen waarom ze verdrietig is, belonen, negeren... niets werkt.
Dus nu is het tijd voor een volgende stap. Ik zoek tips of we zelf nog iets kunnen doen, of is het tijd voor een volgende stap? Cognitieve gedragstherapie is vooral voor oudere kinderen (8+) las ik....
Alvast bedankt voor het lezen/meedenken!
maandag 28 oktober 2019 om 10:55
Inderdaad, dit schooljaar begonnen in groep 3.Ceylon schreef: ↑28-10-2019 10:45Ik ben zelf een ADD´er maar ik heb geen last van depressies en kan inmiddels ook goed omgaan met nieuwe situaties (ben dan ook 47). ADD is een beetje een aftak van ADHD en die zijn ook niet allemaal hetzelfde.
Qua school is er natuurlijk niet zoveel keus. Het lijkt erop dat de juf wel (een beetje) gelijk heeft. Ik krijg de indruk dat ze pas tot rust komt als blijkt dat alles nog hetzelfde is. Wat zegt ze daar zelf eigenlijk over?
Ze is bijna 7. Groep 3 nu?? Dit jaar begonnen??
Wat betreft zwemmen kun je je afvragen hoe belangrijk je dat diploma vindt. Het groepje van mijn dochter ging maar langzaam vooruit, totdat er een juf kwam die tempo maakte. Binnen twee maanden stonden alle kinderen in de kleedkamer te brullen dat ze niet wilden zwemmen. We hebben toen overlegd en met z´n allen besloten dat we het plezier belangrijker vonden dan snel dat diploma halen, en hebben de juf gevraagd het tempo weer terug te draaien. Ze hebben er uiteindelijk twee maanden langer over gedaan. Hoe het met de rest gegaan is weet ik niet maar Lon vindt zwemmen nog steeds leuk. Onze redenatie was: sporten is gezond en of ze nou zwemmen of voetballen, het kost toch allemaal geld. Je kunt er dus voor kiezen om te zeggen: dat diploma komt wel als ze eraan toe is. Als haar vriendinnen straks doorgaan naar het volgende bad wil ze echt wel een keer mee. Helemaal stoppen zou ik zelf niet doen maar als het financieel niet haalbaar is houdt het natuurlijk op. Over het algemeen wordt er bij de entree niet gevraagd om je diploma te laten zien en als ze goed kán zwemmen lijkt me dat toch het belangrijkste.
Wat je zegt klopt wel, zodra alles is als normaal, dan is het goed. Ze heeft het meeste moeite met mij loslaten. 'Plakbandje' wordt ze wel eens genoemd door een andere ouder (dat vindt ze uiteraard niet leuk).
Als ik zelf aan haar vraag waarom ze huilt/bang is, zegt ze standaard weet ik niet. Of 'ik ben bang dat niemand me ophaalt uit school' of '*naam klasgenoot* z'n papa en mama zijn gescheiden, ik ben bang dat jullie ook gaan scheiden'. Van allebei deze dingen is geen sprake, stabiele thuissituatie zonder ruzies en ze wordt ook netjes uit school gehaald uiteraard
Qua zwemles, in november zit ze een jaar op les. Voor mij maakt het niet uit hoe lang ze er over doet (wat je zegt, sporten kost sowieso geld, of ze nu zwemt of iets anders). Maar de meester wordt ongeduldig. Trekt haar steeds bij de kant vandaan en wil dan dat ze persé in het midden gaat zwemmen. Dan wil ze de volgende les dus helemaal niet meer.
maandag 28 oktober 2019 om 10:58
Nouja, op zich genoeg redenen om angstig te zijn, toch? Groep 3 starten is sowieso spannend, rot als je dan wordt gekleineerd door plakbandje genoemd te worden.
En de druk van zo'n meester en het gedwongen worden, lijkt me ook een goede redenen om te gaan steigeren.
Er wordt over haar grenzen heen gegaan (zwemmeester) en haar gevoelens (en dus zij als mens) worden belachelijk gemaakt. Je hebt waarschijnlijk een pienter meisje dat goed kan aangeven wat ze wil en nodig heeft en dicht bij haar eigen gevoel staat. Dan is het niet gek dat ze pieperig wordt als ze in deze beide situaties niet gezien wordt. (Wel door jou, niet door juf 'niet aanstellen', andere moeder 'plakbandje, meester 'je moet in het midden of je nou wil of niet')
Voor bij de meester zou ik overleggen of hij een stapje terug zou kunnen doen, zodat het weer veilig wordt. Ze gaat echt wel in het midden zwemmen, maar voor nu moet ze nog even aan de kant zwemmen. In het midden zwemmen is een te grote stap voor nu. Dus terug naar veilig en dan in kleine stapjes iets nieuws / spannends.
Voor school zou ik de andere moeder duidelijk maken dat je er niet van gediend bent dat ze jouw kind zo noemt. Al is het maar om je dochter te laten zien dat je er voor haar bent. Zelfde met de juf. En als dochter zich weer veilig voelt, kun je samen plannetjes verzinnen hoe je afscheid zou kunnen nemen zonder te huilen. In kleine voor haar behapbare stukjes. Ze wil zelf namelijk vast ook niet huilen op school, maar het lukt haar nog niet om het niet te doen.
En de druk van zo'n meester en het gedwongen worden, lijkt me ook een goede redenen om te gaan steigeren.
Er wordt over haar grenzen heen gegaan (zwemmeester) en haar gevoelens (en dus zij als mens) worden belachelijk gemaakt. Je hebt waarschijnlijk een pienter meisje dat goed kan aangeven wat ze wil en nodig heeft en dicht bij haar eigen gevoel staat. Dan is het niet gek dat ze pieperig wordt als ze in deze beide situaties niet gezien wordt. (Wel door jou, niet door juf 'niet aanstellen', andere moeder 'plakbandje, meester 'je moet in het midden of je nou wil of niet')
Voor bij de meester zou ik overleggen of hij een stapje terug zou kunnen doen, zodat het weer veilig wordt. Ze gaat echt wel in het midden zwemmen, maar voor nu moet ze nog even aan de kant zwemmen. In het midden zwemmen is een te grote stap voor nu. Dus terug naar veilig en dan in kleine stapjes iets nieuws / spannends.
Voor school zou ik de andere moeder duidelijk maken dat je er niet van gediend bent dat ze jouw kind zo noemt. Al is het maar om je dochter te laten zien dat je er voor haar bent. Zelfde met de juf. En als dochter zich weer veilig voelt, kun je samen plannetjes verzinnen hoe je afscheid zou kunnen nemen zonder te huilen. In kleine voor haar behapbare stukjes. Ze wil zelf namelijk vast ook niet huilen op school, maar het lukt haar nog niet om het niet te doen.
maandag 28 oktober 2019 om 11:12
Mijn dochter, nu 8, is/was ook een heel angstig kind. Tot haar 4de durfde ze letterlijk niet met andere te spelen, niet van de glijbaan en zelfs eten is spannend. Na een zoektocht zijn wij beland bij een fysiotherapeut met een SI aantekening. SI staat voor prikkelverwerking. Na een uitgebreide test is eruit gekomen dat mijn dochter dus een prikkelverwerkingsstoornis heeft, wat haar belemmerde om dingen te doen.
Met therapie bij de fysio is ze flink vooruit gegaan.
Wellicht herken je iets in SI..
Met therapie bij de fysio is ze flink vooruit gegaan.
Wellicht herken je iets in SI..
maandag 28 oktober 2019 om 11:16
Je kunt beginnen met haar wat meer tijd gunnen. Dwingen (zwemles) werkt sowieso al niet en ongeduldige meesters nog minder. Bespreek gewoon dat je het prima vindt dat ze haar eigen tempo volgt en laat het los. Als een ander leuk kind wel door mag en daar enthousiast over is wil ze heus wel een keer mee door.
En wat school betreft: Hoewel groep 3 zou moeten aansluiten op groep 2, begint in 3 wel het serieuzere werk natuurlijk. Ze leren ineens lezen, schrijven, rekenen. Dat vergroot hun wereldje razendsnel en je moet bepaalde dingen ook nog eens op tijd af hebben (ben mijn juf van dat jaar nu nog niet vergeten, kun je nagaan).
Dat ze graag voorgelezen wil worden geeft aan dat ze zoekt naar een fijne afleiding waar ze in weg kan zakken. Luisterboeken kunnen je helpen als je zelf geen zin/tijd hebt om urenlang te lezen.
Op school is iets dat ze niet onder woorden kan brengen. Het kan simpelweg het tempo zijn, er wordt natuurlijk nu minder gespeeld. En er zal heus iets zijn dat ze niet leuk vindt, of dat nou de gymles is, of een rekentoets, of een klasgenoot. Ook weer: gun haar wat tijd, maar baken het wel af. Maak bijvoorbeeld onderscheid tussen week en weekend, want dat kan verwarrend zijn. Een kalender in de keuken waarop ze zelf kan zien wat er vandaag en morgen gaat gebeuren (een magnetisch whiteboard kan handig zijn) kan haar houvast geven.
Daarnaast zou je haar daarin wat eigen inbreng kunnen geven. Als jij op dinsdag en op woensdag tijd hebt om naar de bieb te gaan, laat de keuze dan bij haar. Of zet er bijvoorbeeld ook het weekmenu op, waarbij zij op vrijdag (start weekend) mag kiezen wat gegeten wordt.
Ze komt op mij over als een kind dat graag wat katten uit de boom kijkt en daar tijd voor nodig heeft. Een beetje introvert type, maar wel heel lief. Ze zal het ongetwijfeld heel goed gaan doen in zorg- of kindergerelateerde beroepen.
En wat school betreft: Hoewel groep 3 zou moeten aansluiten op groep 2, begint in 3 wel het serieuzere werk natuurlijk. Ze leren ineens lezen, schrijven, rekenen. Dat vergroot hun wereldje razendsnel en je moet bepaalde dingen ook nog eens op tijd af hebben (ben mijn juf van dat jaar nu nog niet vergeten, kun je nagaan).
Dat ze graag voorgelezen wil worden geeft aan dat ze zoekt naar een fijne afleiding waar ze in weg kan zakken. Luisterboeken kunnen je helpen als je zelf geen zin/tijd hebt om urenlang te lezen.
Op school is iets dat ze niet onder woorden kan brengen. Het kan simpelweg het tempo zijn, er wordt natuurlijk nu minder gespeeld. En er zal heus iets zijn dat ze niet leuk vindt, of dat nou de gymles is, of een rekentoets, of een klasgenoot. Ook weer: gun haar wat tijd, maar baken het wel af. Maak bijvoorbeeld onderscheid tussen week en weekend, want dat kan verwarrend zijn. Een kalender in de keuken waarop ze zelf kan zien wat er vandaag en morgen gaat gebeuren (een magnetisch whiteboard kan handig zijn) kan haar houvast geven.
Daarnaast zou je haar daarin wat eigen inbreng kunnen geven. Als jij op dinsdag en op woensdag tijd hebt om naar de bieb te gaan, laat de keuze dan bij haar. Of zet er bijvoorbeeld ook het weekmenu op, waarbij zij op vrijdag (start weekend) mag kiezen wat gegeten wordt.
Ze komt op mij over als een kind dat graag wat katten uit de boom kijkt en daar tijd voor nodig heeft. Een beetje introvert type, maar wel heel lief. Ze zal het ongetwijfeld heel goed gaan doen in zorg- of kindergerelateerde beroepen.
De tand des tijds kan een antieke kast nou juist nét dat karakter geven. Zonde om over te schilderen. Avena.
maandag 28 oktober 2019 om 11:21
Dit! Niet zelf aanmodderen, of school iets laten bedenken of naar vage coaches gaan.
maandag 28 oktober 2019 om 11:29
maandag 28 oktober 2019 om 11:34
Ceylon, je beschrijft haar precies zoals ze is 
Dankjewel, ik heb echt iets aan je posts (en ook de anderen die reageren).Ze is niet vervelend, plakkerig of zeurderig. Soms moet je dat gewoon weer even horen, als je teveel hoort dat ze wel een pieperd is.
TanteSjaan, ze vindt groep 3 niet moeilijk. Komt goed mee, haalt goede cijfers. Ze helpt vaak andere kinderen als ze iets niet snappen (vertelde de juf, ze vertelt zelf vrij weinig over de schooldagen). Gym en rekenen vindt ze het leukst.
Dankjewel, ik heb echt iets aan je posts (en ook de anderen die reageren).Ze is niet vervelend, plakkerig of zeurderig. Soms moet je dat gewoon weer even horen, als je teveel hoort dat ze wel een pieperd is.TanteSjaan, ze vindt groep 3 niet moeilijk. Komt goed mee, haalt goede cijfers. Ze helpt vaak andere kinderen als ze iets niet snappen (vertelde de juf, ze vertelt zelf vrij weinig over de schooldagen). Gym en rekenen vindt ze het leukst.
maandag 28 oktober 2019 om 11:47
TO, vindt ze het leuk om andere kinderen te helpen? Mijn slimme kinderen vonden dat helemaal niet zo leuk als de leerkracht dacht en begonnen zich wat vreemd te voelen. Als een hoop kinderen uit de klas iets niet begrepen, dan moest het wel moeilijk zijn, toch? Mijn kinderen werden daar wat angstiger door en hadden regelmatig 'buikpijn'.
maandag 28 oktober 2019 om 11:52
Dat weet ik eigenlijk niet. Ze zegt wel dat ze het zielig vindt als andere kinderen iets niet op tijd af hebben of als ze iets niet snappen. Ze helpt ze dan om te zorgen dat ze wel weten hoe ze een letter moeten schrijven / dat ze wel in de pauze naar buiten kunnen ipv werkje afmaken. Ik ga het eens vragen aan haar, of ze het schoolwerk makkelijk vindt. En of ze het leuk vindt om de andere kinderen te helpen.*TanteSjaan* schreef: ↑28-10-2019 11:47TO, vindt ze het leuk om andere kinderen te helpen? Mijn slimme kinderen vonden dat helemaal niet zo leuk als de leerkracht dacht en begonnen zich wat vreemd te voelen. Als een hoop kinderen uit de klas iets niet begrepen, dan moest het wel moeilijk zijn, toch? Mijn kinderen werden daar wat angstiger door en hadden regelmatig 'buikpijn'.
In dat opzicht valt het kwartje nu ineens bij mij, mijn middelste dochter loopt erg voor (gaat nu met tegenzin naar school) en hielp in groep 3 ook altijd iedereen. Met het verschil dat zij nooit huilde / ze véél minder gevoelig is als kleine zus.
maandag 28 oktober 2019 om 12:14
Je hebt er dus drie. Ik ging er vanuit dat het om de oudste ging, maar dit zegt natuurlijk heel veel. Zou het zo kunnen zijn dat ze van de andere kinderen al veel heeft opgestoken? Dat ze misschien verwacht dat het moeilijk gaat worden, dat die dag misschien vandaag zal zijn?
Kinderen van die leeftijd hebben een enorme fantasie. Misschien moet je eens een serieus gesprekje voeren over wat ze van school verwachtte en wat daarvan uitkwam. Leg haar uit dat sommige kinderen dit lastig vinden maar als dat voor haar niet zo is, omdat ze al van zus heeft geleerd, dat dat helemaal prima is. Dat ze de andere kinderen heus mag helpen maar dat dat niet hoeft en dat ze eventueel van de juf vast ook wel andere taakjes kan krijgen.
Het kan overigens heel goed zijn dat ze makkelijker praat in het donker. Lang leve de wintertijd. Ga eens samen met haar in bed liggen en babbel dan eens over school. De kans is groot dat je dan tot een goed gesprek komt.
Dit zet zwemles ook in een ander licht. Het zou mij niet verbazen als ze denkt dat ze met dat diploma even goed moet zijn in zwemmen als de rest van het gezin. Dat ze daarom, al dan niet bewust, liever niet doorgaat naar de laatste groep.
Misschien angst voor zwempartijtjes met vriendinnetjes van oudere zus? Die allemaal al groot en stoer enzo zijn terwijl zij nog fijn in het pierenbadje zat of samen met papa en zwembandjes in het grotere. Ik vermoed dat er geen angst is vanuit het verleden, maar angst voor de toekomst.
De tand des tijds kan een antieke kast nou juist nét dat karakter geven. Zonde om over te schilderen. Avena.
maandag 28 oktober 2019 om 12:24
Klopt, we hebben 3 kinderen, ze heeft een oudere broer en zus.
Je zegt hele rake dingen. Ik ga eens in een goed gesprek met haar. Praten in het donker doet ze wel, ik lig soms even bij haar op bed en dan zegt ze wel eens wat haar dwars zit. Maar de volgende dag valt ze weer in haar onzekere patroon.
Met zwemmen ook. Kinderen zwommen afgelopen week de zwem4daagse. De laatste avond ging ik met jongste mee, ivm medaille ophalen enzo. Toen zei ze, als ik mijn diploma heb, ga ik toch niet meedoen met de 4daagse. En, ik ga toch alleen maar voor mijn A diploma (broer en zus hebben allebei A, B en C).
Daar valt misschien wel veel winst te behalen, de kijk op de situatie die jij brengt Ceylon!
Je zegt hele rake dingen. Ik ga eens in een goed gesprek met haar. Praten in het donker doet ze wel, ik lig soms even bij haar op bed en dan zegt ze wel eens wat haar dwars zit. Maar de volgende dag valt ze weer in haar onzekere patroon.
Met zwemmen ook. Kinderen zwommen afgelopen week de zwem4daagse. De laatste avond ging ik met jongste mee, ivm medaille ophalen enzo. Toen zei ze, als ik mijn diploma heb, ga ik toch niet meedoen met de 4daagse. En, ik ga toch alleen maar voor mijn A diploma (broer en zus hebben allebei A, B en C).
Daar valt misschien wel veel winst te behalen, de kijk op de situatie die jij brengt Ceylon!
maandag 28 oktober 2019 om 12:31
Die zijn er, bijvoorbeeld de rots en water training. Deelname valt en staat met goedkeuring ouders. Ouders die inzien dat er hulp nodig is zijn dus wel eerste stap in deze. Wat naar dat jij er zo alleen voor gestaan hebt.viva-amber schreef: ↑28-10-2019 09:25Ik was er ook zo 1 en mijn ouders vonden vooral dat kinderen niet raar moeten doen dus ik ben opgevoed met dwingen en slaan met als gevolg dat ik alles voor mijn ouders ben gaan verzwijgen. Ik liep stiekem weg van enge activiteiten toen ik groter was en verstopte mij in huis of op school op plaatsen waar volwassenen mij niet konden vinden. Ik ben regelmatig uren zoeken geweest en kreeg dan ook daar weer straf voor.
Ik hoop dat de tijd in 30 jaar een beetje is veranderd en dat er op school iets van faalangst training is ofzo.
maandag 28 oktober 2019 om 12:31
Ceylon, mooi gezegd: 'angst voor de toekomst'.
TO, het verhaal verandert voor mij nu ik weet dat je dochter thuis de jongste is. De jongste zijn van drie is niet makkelijk zie ik bij mijn eigen jongste!
Tevens, maar dit is speculeren, vermoed ik dat je een ontzettend pienter kind hebt en dat daar ook een deel van de angsten vandaan komen.
TO, het verhaal verandert voor mij nu ik weet dat je dochter thuis de jongste is. De jongste zijn van drie is niet makkelijk zie ik bij mijn eigen jongste!
Tevens, maar dit is speculeren, vermoed ik dat je een ontzettend pienter kind hebt en dat daar ook een deel van de angsten vandaan komen.
maandag 28 oktober 2019 om 13:29
Maar psycholoog is ook geen beschermde titel, iedereen mag zich zo noemen.
Be yourself, but maybe not always.
Week 28 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 28 van de Extremely Demotivational Calendar
maandag 28 oktober 2019 om 13:57
maandag 28 oktober 2019 om 14:36
Ik heb juist zeer goede ervaringen in de jeugd-ggz, maar dan wel bij een specialistische instelling.
Be yourself, but maybe not always.
Week 28 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 28 van de Extremely Demotivational Calendar
maandag 28 oktober 2019 om 21:16
Vanavond een poosje met dochter zitten praten. Ze moest veel huilen maar na lang praten kwam er toch wel wat informatie. Ze vind het wel leuk op school maar ze vindt groep 3 makkelijk, ze wil liever bij mama blijven, de juf is wel erg lief maar daar kan ze niet mee knuffelen (knuffelkontje is het), gym is leuk maar ze weet niet wat ze dan gaan doen dus dan is het spannend, ze huilt omdat ze dat altijd doet, ze is bang dat iemand boos wordt als ze huilt en daar moet ze dan weer van huilen..
Kortom, heel cirkeltje waar ze in blijft hangen. Uiteindelijk was ze weer rustig en zei ze dat ze heus graag naar school gaat maar dat ze mama zo mist.
Morgen maar eens een gesprekje met de juf over school zelf, en dan stapje voor stapje met dochter kijken hoe we naar huilvrij-naar-school kunnen werken.
Kortom, heel cirkeltje waar ze in blijft hangen. Uiteindelijk was ze weer rustig en zei ze dat ze heus graag naar school gaat maar dat ze mama zo mist.
Morgen maar eens een gesprekje met de juf over school zelf, en dan stapje voor stapje met dochter kijken hoe we naar huilvrij-naar-school kunnen werken.
woensdag 30 oktober 2019 om 11:12
Wat het zwemmen betreft, ik snap wel waarom ze zwemmen in het midden van het bad doodeng vindt... het heeft te maken met controle.
Als je bij het randje zwemt dan geeft dat een veilig gevoel, als je ineens in het "open" water zwemt dan ben je meer op jezelf aangewezen ipv op het randje...
Ik herken het wel, ben zelf ook iemand die liever bij het randje blijft dan in het midden van het water...
Als je bij het randje zwemt dan geeft dat een veilig gevoel, als je ineens in het "open" water zwemt dan ben je meer op jezelf aangewezen ipv op het randje...
Ik herken het wel, ben zelf ook iemand die liever bij het randje blijft dan in het midden van het water...
woensdag 30 oktober 2019 om 12:24
Ik lees een vooral heel gevoelig meisje. Daar is op zich helemaal niets mis mee, jammer genoeg wordt dat vaak niet zo volledig geaccepteerd, kinderen zijn allemaal verschillend maar ze moeten niet te verschillend zijn zeg maar.
Je dochter zegt dat ze jou erg mist op school, ik vraag me af of ze zich wel echt veilig voelt op school en bij de juf en dan bedoel ik niet veilig in de zin van gepest worden ed. maar het gevoel dat ze er mag zijn, dat de juf er ook echt is voor haar. Groep 3 is nogal een overgang, hier hadden we in groep nog echt een hele lieve en zorgzame juf waardoor die overgang naar mijn mening ook heel soepel ging. Die gaf de kinderen als dat 'nodig' was ook gewoon een knuffel of een aai over de bol.
Ik zou een verwijzing naar een GZ psycholoog vragen, evt. een orthopedagoog.
Je dochter zegt dat ze jou erg mist op school, ik vraag me af of ze zich wel echt veilig voelt op school en bij de juf en dan bedoel ik niet veilig in de zin van gepest worden ed. maar het gevoel dat ze er mag zijn, dat de juf er ook echt is voor haar. Groep 3 is nogal een overgang, hier hadden we in groep nog echt een hele lieve en zorgzame juf waardoor die overgang naar mijn mening ook heel soepel ging. Die gaf de kinderen als dat 'nodig' was ook gewoon een knuffel of een aai over de bol.
Ik zou een verwijzing naar een GZ psycholoog vragen, evt. een orthopedagoog.
woensdag 30 oktober 2019 om 20:41
Vanmorgen is ze zonder huilen de klas in gegaan! Ze vroeg wel of ik mee wilde lopen naar de juf, maar daarna ging ze zonder tranen naar binnen. Fijn! Thuis wilde ze graag een stickervel voor alle keren dat ze niet huilt. Mooie stickers uitgekozen. Ze vond het wel moeilijk, maar ze zei zelf al, 'ik mag toch niet mee naar huis als ik wel huil'. Dat deed wel een beetje pijn 
maar gelukkig heeft ze het verder echt wel naar haar zin op school, had een gesprekje met de juf en die bevestigde dat alles haar tot nu toe makkelijk af gaat (maar het is nog maar begin van het schooljaar natuurlijk) en dat ze het verder echt goed naar haar zin lijkt te hebben.
maar gelukkig heeft ze het verder echt wel naar haar zin op school, had een gesprekje met de juf en die bevestigde dat alles haar tot nu toe makkelijk af gaat (maar het is nog maar begin van het schooljaar natuurlijk) en dat ze het verder echt goed naar haar zin lijkt te hebben.
woensdag 30 oktober 2019 om 20:51
Fijn dat het beter gaat. Als het blijft zou ik wel via de huisarts een verwiizing vragen bij een jeugdpsychiatrisch/orthopedagogisch centrum. Dit soort klachten kunnen echt behandeld worden, met gesprekken maar bij jonge kinderen vaak heel goed met psychomotore therapie of creatieve therapie. Maar laat dat doen bij een professionele instelling.