Kinderen
alle pijlers
Auto-ongeluk
vrijdag 20 maart 2015 om 00:07
Dat overkomt mij/mijn kind niet, denk je dan, als je leest over ernstige auto-ongelukken waar kinderen bij zijn betrokken. Nou, valt dat effe tegen. Zo sta ik nog lekker te werken in mijn wasserette, en zo staat mijn wereld op zijn kop. Telefoon: zoon heeft een ongeluk gehad, hij leeft nog. Even later: hij wordt nu afgevoerd met een traumahelikopter, geen idee naar welk ziekenhuis. En weer even later: de politie komt je ophalen om je naar Nijmegen te brengen. Nijmegen. Politie. Oeps. Affijn, wij met gillende sirenes en 160 km/h naar Nijmegen.
Het is nu 36 uur later en zoon doet het best goed. Zijn schedel ligt erbij als een gekraakt eitje, zijn oogkas is gebroken, zijn milt en lever zijn gescheurd en hij heeft een stuk of wat botbreuken. Hij wordt in slaap gehouden en hij ligt aan de beademing, kortom een grote puinhoop. Maar hij leeft, hij is stabiel, en in die 36 uur hebben ze al een paar medicaties kunnen terugdraaien. Zoon heeft ook al een paar keer geprobeerd om wakker te worden, das ook een goed teken. En zijn hersenen zien er wonder boven wonder prima uit, en zwellen ook niet op.
Maar wat een zootje zeg. We zijn nu even thuis, om een schone onderbroek op te halen en zo. En nu ligt ie daar, alleen. De verpleegsters m/v zijn echt hartstikke lief hoor, en voor ons wordt ook heel goed gezorgd. Maar ik wil hem gewoon weer thuis hebben verdomme. Al maakt hij nog zo veel herrie en al wil hij pas om drie uur gaan slapen, het maakt me niks uit. Klotenzooi.
Het is nu 36 uur later en zoon doet het best goed. Zijn schedel ligt erbij als een gekraakt eitje, zijn oogkas is gebroken, zijn milt en lever zijn gescheurd en hij heeft een stuk of wat botbreuken. Hij wordt in slaap gehouden en hij ligt aan de beademing, kortom een grote puinhoop. Maar hij leeft, hij is stabiel, en in die 36 uur hebben ze al een paar medicaties kunnen terugdraaien. Zoon heeft ook al een paar keer geprobeerd om wakker te worden, das ook een goed teken. En zijn hersenen zien er wonder boven wonder prima uit, en zwellen ook niet op.
Maar wat een zootje zeg. We zijn nu even thuis, om een schone onderbroek op te halen en zo. En nu ligt ie daar, alleen. De verpleegsters m/v zijn echt hartstikke lief hoor, en voor ons wordt ook heel goed gezorgd. Maar ik wil hem gewoon weer thuis hebben verdomme. Al maakt hij nog zo veel herrie en al wil hij pas om drie uur gaan slapen, het maakt me niks uit. Klotenzooi.
vrijdag 20 maart 2015 om 10:29
Ach hemel LV wat een ellende. Afschuwelijk zeg, wat zullen jullie geschrokken zijn. Heel veel sterkte en hopelijk komt ie er snel weer bovenop!
Ik miste je al op het forum maar had liever gehad dat je met een wasserijtopic terug was gekomen
Ik miste je al op het forum maar had liever gehad dat je met een wasserijtopic terug was gekomen
Ouwe tang, verveel je je soms? Zoek eens een andere hobby dan mensen op dit forum af te zeiken, graftak!
vrijdag 20 maart 2015 om 10:37
Wat ontzettend heftig! Heel veel sterkte voor jou en je gezin toegewenst.
Ik hoop dat je zoon weer een rustige nacht heeft gehad en dat het stapje voor stapje beter zal gaan met hem. De kleine stapjes over minder medicatie ed die je hier vertelt zijn miniem, maar wel positief. Sterkte!
En, en misschien heel stom en suf, en misschien heb je het ook al wel gedaan, maar maak je fotoos van je zoon nu? Een vriendin van mij heeft na een operatie een tijd in coma gelegen omdat het slecht ging en op aanraden van de arts hebben we toen enkele fotoos gemaakt. De eerste weken/maanden nadat ze bijkwam wilde ze die niet zien, maar later was ze blij dat ze zelf kon terugzien hoe ze erbij heeft gelegen. Zelf krijgt je zoon er nu natuurlijk gelukkig niets van mee, maar misschien wil hij later zichzelf wel terug kunnen zien. Misschien ook wel niet, maar dan mik je de fotoos over een tijdje gewoon alsnog weg.
Ik hoop dat je zoon weer een rustige nacht heeft gehad en dat het stapje voor stapje beter zal gaan met hem. De kleine stapjes over minder medicatie ed die je hier vertelt zijn miniem, maar wel positief. Sterkte!
En, en misschien heel stom en suf, en misschien heb je het ook al wel gedaan, maar maak je fotoos van je zoon nu? Een vriendin van mij heeft na een operatie een tijd in coma gelegen omdat het slecht ging en op aanraden van de arts hebben we toen enkele fotoos gemaakt. De eerste weken/maanden nadat ze bijkwam wilde ze die niet zien, maar later was ze blij dat ze zelf kon terugzien hoe ze erbij heeft gelegen. Zelf krijgt je zoon er nu natuurlijk gelukkig niets van mee, maar misschien wil hij later zichzelf wel terug kunnen zien. Misschien ook wel niet, maar dan mik je de fotoos over een tijdje gewoon alsnog weg.
