Kinderen
alle pijlers
bewust geen tweede kind
maandag 11 februari 2008 om 20:51
maandag 11 februari 2008 om 21:21
Ik heb bewust helemaal geen kinderen en ik vind dat het ontzettend goed dat je er zo goed over nadenkt. Je zal ongetwijfeld commentaar krijgen, maar dat krijg je met alle keuzes die je maakt. Geen is egoïstisch, één is zielig, twee is cliché en drie of meer is onhandig in de auto (om maar eens wat clichés op te noemen). Voor sommige mensen zal het nooit goed zijn, maar bedenk je altijd dat jij de keuze hebt gemaakt en dat die voor jou dus goed is.
Geniet van je kindje!
Geniet van je kindje!
maandag 11 februari 2008 om 21:36
Die keuze is echt voor jou en je man. Ik vind het verstandig van je, en ook moedig dat je de knoop door hebt gehakt. Er zullen vast reacties komen zoals mijn voorganster ook al schreef.
Iedereen heeft altijd maar een mening en moet die ook vaak uitgebreid en ogevraagd uiten maar jullie weten het beste wat goed voor jullie is.
Zelf heb ik 2 kinderen, en er komt nooit, maar dan ook echt nooit, een 3e kindje. Wij zijn nog erg jong en familie vraagt regelmatig of we niet weer babykriebels krijgen (bv als er in de fam een baby is geboren). Als ik dan zeg, nee er komt echt geen baby meer, krijg ik steevast de opmerking; zeg nooit nooit. Met zo`n lachje erbij. Daar kan ik me zo aan irriteren, alsof wij zomaar zeggen dat we geen kinderen meer willen. Ik ben trouwens 7 jaar geleden gesteriliseerd maar dat weten ze niet. Dan denk ik, je moest eens weten hoe zeker ik weet dat er geen kinderen meer komen.
Wij vinden 2 kinderen gewoon mooi en krijgen steeds meer tijd voor ons zelf. Ik heb in de tijd dat de kinderen echt klein waren zo vaak het gevoel gehad dat mijn leven in de wacht stond. Dat heb ik zo ervaren en dat wil ik nooit meer. Zo heeft iedereen zijn/haar eigen redenen.
Iedereen heeft altijd maar een mening en moet die ook vaak uitgebreid en ogevraagd uiten maar jullie weten het beste wat goed voor jullie is.
Zelf heb ik 2 kinderen, en er komt nooit, maar dan ook echt nooit, een 3e kindje. Wij zijn nog erg jong en familie vraagt regelmatig of we niet weer babykriebels krijgen (bv als er in de fam een baby is geboren). Als ik dan zeg, nee er komt echt geen baby meer, krijg ik steevast de opmerking; zeg nooit nooit. Met zo`n lachje erbij. Daar kan ik me zo aan irriteren, alsof wij zomaar zeggen dat we geen kinderen meer willen. Ik ben trouwens 7 jaar geleden gesteriliseerd maar dat weten ze niet. Dan denk ik, je moest eens weten hoe zeker ik weet dat er geen kinderen meer komen.
Wij vinden 2 kinderen gewoon mooi en krijgen steeds meer tijd voor ons zelf. Ik heb in de tijd dat de kinderen echt klein waren zo vaak het gevoel gehad dat mijn leven in de wacht stond. Dat heb ik zo ervaren en dat wil ik nooit meer. Zo heeft iedereen zijn/haar eigen redenen.
maandag 11 februari 2008 om 22:19
Ik denk niet dat je veel commentaar zal krijgen. Een zwangerschapspsychose is iets heel verschrikkelijks, ik denk dat het verstandig is om het bij één eigen kind te laten. Ik snap dat je het risico niet nog eens wilt lopen. Maar als je graag meer kinderen wilt, is het natuurlijk vooral een heel verdrietig beslissing
Een goede vriendin van me kreeg tijdens haar tweede zwangerschap al medicatie om herhaling van een psychose te voorkomen. Helaas heeft dat niet geholpen. De tweede keer heeft het veel langer geduurd voor ze uit de psychose kwam. En in de jaren die zij nodig had om zichzelf weer te vinden, raakte ze steeds meer van waar ze om gaf kwijt.
Ik wens jullie veel sterkte met je besluit, Fairytale.
Een goede vriendin van me kreeg tijdens haar tweede zwangerschap al medicatie om herhaling van een psychose te voorkomen. Helaas heeft dat niet geholpen. De tweede keer heeft het veel langer geduurd voor ze uit de psychose kwam. En in de jaren die zij nodig had om zichzelf weer te vinden, raakte ze steeds meer van waar ze om gaf kwijt.
Ik wens jullie veel sterkte met je besluit, Fairytale.
dinsdag 12 februari 2008 om 00:33
Hoi Fairytale, zeer waarschijnlijk komt er bij ons ook geen tweede. Zoals ik het nu voel nooit, maar ik hou een lichte slag om de arm, omdat ik niet durf te voorspellen hoe ik dat beleef over pak 'm beet 2 jaar. Dochter wordt in juni 3 en ik heb tot aan haar tweede jaar eigenlijk geen kriebels gevoeld. Doordat echt iedereen in mijn omgeving aan een 2e worp is begonnen, ben ik wel heel hard gaan denken en twijfelen en ergens kan ik ook wel sentimenteel worden aan de gedachte dat 'dit het was' (de babyfase is dan gelijk definitief voor altijd afgesloten). Als ik het zou doen, zou ik het vooral doen voor dochter. 95% voor haar en maar 5% voor mezelf. Vriend vind het -net als ik- welliswaar jammer voor dochter, maar heeft de wens ook niet meer en vind de reden om het alleen maar voor dochter te doen een slechte reden. En eigenlijk kan ik me daar wel bij aansluiten.
Vooralsnog overheerst vooral de opluchting dat ik klaar ben, dat het over is en dat ik/wij vanaf nu weer langzaam ons leven terug gaan krijgen. Het lijkt me verschrikkelijk om te hebben meegemaakt wat jij hebt meegemaakt. Maar ik kan me zeker erg goed voorstellen dat jouw gevoelens maken dat dit de juiste keuze is. Zelf komen mijn gevoelens ook niet uit de lucht vallen en ik zou het niet meer zo mee willen maken zoals ik het beleefd heb. Want niemand geeft mij garantie dat ik het niet weer zo zou voelen zoals ik deed en dan wil ik het gewoon echt niet meer!
Nu nog mijn schuldgevoelens tov dochter verwerken...
Vooralsnog overheerst vooral de opluchting dat ik klaar ben, dat het over is en dat ik/wij vanaf nu weer langzaam ons leven terug gaan krijgen. Het lijkt me verschrikkelijk om te hebben meegemaakt wat jij hebt meegemaakt. Maar ik kan me zeker erg goed voorstellen dat jouw gevoelens maken dat dit de juiste keuze is. Zelf komen mijn gevoelens ook niet uit de lucht vallen en ik zou het niet meer zo mee willen maken zoals ik het beleefd heb. Want niemand geeft mij garantie dat ik het niet weer zo zou voelen zoals ik deed en dan wil ik het gewoon echt niet meer!
Nu nog mijn schuldgevoelens tov dochter verwerken...
dinsdag 12 februari 2008 om 10:22
Wij hebben bewust geen tweede kindje in ons leven gewenst. Dat heeft twee redenen:
1. Na het eerste jaar van onze dochter, een wonderkind, echt super lief en makkelijk, is mijn schoonmoeder overleden. Daardoor is ons huwelijk in een enorme crisis gekomen. Ons verdriet ontbond ons. We hebben hard moeten vechten samen met ons lieve grietje er weer bovenop te komen.
2. Ik denk niet dat een tweede kindje een aanvulling geeft in ons leven. Ook onze dochter heeft (nog) geen behoefte aan een broertje of zusje. Ze is dol op andere kinderen, zeer sociaal, heeft veel vriendjes en vriendinnetjes die het allemaal zalig vinden bij ons te komen spelen. En iedereen is altijd welkom.
Natuurlijk twijfel ik wel eens. Ik heb zelf een goede band met mijn zusjes. Die gun ik haar ook. Aan de andere kant: is dit genoeg een tweede kindje in ons leven te nemen? Vooralsnog roep ik volmondig: NEE! (en ja, intiem, ik heb ook wel eens schuldgevoelens naar haar toe)
Het gekke vind ik, toen onze dochter 2/3 jaar oud was, werden we a-sociaal genoemd omdat we geen 2e kindje namen (duh, als je wist hoe groot onze huwelijkscrisis was, had je dat nooit bedacht!). En nu onze dochter 5 is, zeggen dezelfde mensen: jij hebt het wel makkelijk met een kind!
Hallo?! Ik heb ook best verdriet gehad dat ik nooit meer zwanger zal zijn en nooit meer zo'n wonder mag baren. Ik weet alleen ook zeker dat ik geen tweede kindje zal baren als dat ten koste gaat van het geluk dat wij nu hebben hervonden met z'n drieen. Het voelt wel fijn dat je leven weer makkelijker wordt, je hebt weer een leven. En dat koester ik! net als ons lieve meisje.
Voor alles is wat te zeggen. Laat je vooral niet leiden door anderen. Het is jullie keuze!
1. Na het eerste jaar van onze dochter, een wonderkind, echt super lief en makkelijk, is mijn schoonmoeder overleden. Daardoor is ons huwelijk in een enorme crisis gekomen. Ons verdriet ontbond ons. We hebben hard moeten vechten samen met ons lieve grietje er weer bovenop te komen.
2. Ik denk niet dat een tweede kindje een aanvulling geeft in ons leven. Ook onze dochter heeft (nog) geen behoefte aan een broertje of zusje. Ze is dol op andere kinderen, zeer sociaal, heeft veel vriendjes en vriendinnetjes die het allemaal zalig vinden bij ons te komen spelen. En iedereen is altijd welkom.
Natuurlijk twijfel ik wel eens. Ik heb zelf een goede band met mijn zusjes. Die gun ik haar ook. Aan de andere kant: is dit genoeg een tweede kindje in ons leven te nemen? Vooralsnog roep ik volmondig: NEE! (en ja, intiem, ik heb ook wel eens schuldgevoelens naar haar toe)
Het gekke vind ik, toen onze dochter 2/3 jaar oud was, werden we a-sociaal genoemd omdat we geen 2e kindje namen (duh, als je wist hoe groot onze huwelijkscrisis was, had je dat nooit bedacht!). En nu onze dochter 5 is, zeggen dezelfde mensen: jij hebt het wel makkelijk met een kind!
Hallo?! Ik heb ook best verdriet gehad dat ik nooit meer zwanger zal zijn en nooit meer zo'n wonder mag baren. Ik weet alleen ook zeker dat ik geen tweede kindje zal baren als dat ten koste gaat van het geluk dat wij nu hebben hervonden met z'n drieen. Het voelt wel fijn dat je leven weer makkelijker wordt, je hebt weer een leven. En dat koester ik! net als ons lieve meisje.
Voor alles is wat te zeggen. Laat je vooral niet leiden door anderen. Het is jullie keuze!
Volg je hart. Dat klopt.
dinsdag 12 februari 2008 om 10:33
Ik heb heel lang gedacht dat ik geen tweede wilde. Ik heb de eerste 2.5 jaar van zoons leven een zware depressie gehad. Huwelijk stond onder druk maar we zijn er uitgekomen. Godzijdank. En ineens was er toen ook een wens voor een tweede. Veel over gesproken, heel veel, en toch samen gezegd dat we het aandurven. Mensen om ons heen waren verbaasd te horen dat ik zwanger was (werd helaas een miskraam) en hadden nooit van ons verwacht dat wij ooit nog voor een tweede zouden gaan.
Ik durf het ook alleen aan omdat ik gemonitord ga worden door de psychiater gedurende de zwangerschap en erna, en we gaan proberen om de triggers te beperken om weer een depressie te krijgen.
Bij mij is het dus op het laatste moment (voor ons dan, wij wilden er niet meer aan beginnen als zoon eenmaal vier jaar was) omgeslagen.
MIjn verhaal is natuurlijk wel iets anders dan een psychose, een psychose lijkt me vreselijk om mee te maken.
Sta je er honderd procent achter of twijfel je nog wel eens een klein beetje?
Ik durf het ook alleen aan omdat ik gemonitord ga worden door de psychiater gedurende de zwangerschap en erna, en we gaan proberen om de triggers te beperken om weer een depressie te krijgen.
Bij mij is het dus op het laatste moment (voor ons dan, wij wilden er niet meer aan beginnen als zoon eenmaal vier jaar was) omgeslagen.
MIjn verhaal is natuurlijk wel iets anders dan een psychose, een psychose lijkt me vreselijk om mee te maken.
Sta je er honderd procent achter of twijfel je nog wel eens een klein beetje?
dinsdag 12 februari 2008 om 11:19
Allereerst wil ik graag beginnen met te zeggen dat ik respect heb voor het feit dat jullie iig een KEUZE durven te maken! Dat lijkt in deze maatschappij tegenwoordig een kostbaar iets... Ik zelf ben ook zo'n type twijfellaar...
Maar even on-topic:
Ik ben zelf enigskind en ik heb het altijd vreselijk gevonden. Altijd maar alleen, terwijl iedereen met meer was. Niet dat ik geen vriendinnetjes had om mee te spelen, integendeel, want dat is wat enigkinderen vaak goed kunnen: vrienden maken (je moet wel). Maar uiteindelijk ging je in je eentje naar huis, zat je alleen met je ouders aan tafel te luisteren naar "grote mensen gesprekken", ging je alleen mee uit eten en moest je dus alleen spelen. Je was altijd afhankelijk of er nog andere kinderen waren en of die kinderen ook graag met kindjes buiten hun eigen gezin wilde spelen. Mij heeft dat soms best angstig gemaakt.
Toen ik puber werd en daarna ging studeren heb ik de steun van broertjes en zusjes gemist als mijn vriendjes het uitmaakten, als ik hele slechte cijfers had en het tegen mijn ouders moest vertellen, de volledige focus was op mij: ik vond dat vreselijk!
Nu denk ik vaak: als mijn ouders dood gaan, dan ben ik echt de enige die over blijft van ons gezin.
Maar een paar jaar geleden leerde ik iemand kennen die ook enigskind was en die vond het HEERLIJK!!!! Kon zich niets beters voorstellen. Heeft zelf ook een kindje en twijfelt ook gigantisch over een tweede.
Onze verhalen zijn zo het tegenovergestelde, dat kun je je bijna niet voorstellen. Door dat ik deze persoon leerde kennen ben ik helemaal anders gaan kijken naar mensen die bewust kiezen voor maar één kind. Eerst redeneerde ik echt vanuit mezelf, nu ken ik ook andere verhalen.
Probeer dus een keuze te maken die jou past, dat breng je nml over op je kind. Hij/zij zal zich daar altijd bewust van zijn. Ik denk dat mijn gemis vooral voortkomt uit het feit dat mijn ouders echt heeeeeeeeeeel erg graag (en ik benaduk heel) veel kinderen hadden gehad. Helaas is ze dat niet gelukt en ik denk dat ik die pijn altijd heb gevoeld ofzo. Maar goed, dit is psychologie van de koude grond.
Zelf heb ik nu net een kindje en ik weet zeker dat ik er meer wil. Mijn bevalling was echt zwaar k.u.t. en de eerste drie maanden (hij is nu 3 maanden) waren echt topzwaar (veel huilen, weinig slapen, thuissituatie waarin vanalles gebeurde), maar die kleine van mij krijgt -als het ons gegund is en gaat lukken - zeker nog een broertje of zusje.
Maar goed, heel verhaal geworden. Wat ik eigenlijk wil zeggen: kies voor datgene wat je echt zelf wil. Daar wordt je kindje ook het gelukkigste van!
Succes
Jules
Maar even on-topic:
Ik ben zelf enigskind en ik heb het altijd vreselijk gevonden. Altijd maar alleen, terwijl iedereen met meer was. Niet dat ik geen vriendinnetjes had om mee te spelen, integendeel, want dat is wat enigkinderen vaak goed kunnen: vrienden maken (je moet wel). Maar uiteindelijk ging je in je eentje naar huis, zat je alleen met je ouders aan tafel te luisteren naar "grote mensen gesprekken", ging je alleen mee uit eten en moest je dus alleen spelen. Je was altijd afhankelijk of er nog andere kinderen waren en of die kinderen ook graag met kindjes buiten hun eigen gezin wilde spelen. Mij heeft dat soms best angstig gemaakt.
Toen ik puber werd en daarna ging studeren heb ik de steun van broertjes en zusjes gemist als mijn vriendjes het uitmaakten, als ik hele slechte cijfers had en het tegen mijn ouders moest vertellen, de volledige focus was op mij: ik vond dat vreselijk!
Nu denk ik vaak: als mijn ouders dood gaan, dan ben ik echt de enige die over blijft van ons gezin.
Maar een paar jaar geleden leerde ik iemand kennen die ook enigskind was en die vond het HEERLIJK!!!! Kon zich niets beters voorstellen. Heeft zelf ook een kindje en twijfelt ook gigantisch over een tweede.
Onze verhalen zijn zo het tegenovergestelde, dat kun je je bijna niet voorstellen. Door dat ik deze persoon leerde kennen ben ik helemaal anders gaan kijken naar mensen die bewust kiezen voor maar één kind. Eerst redeneerde ik echt vanuit mezelf, nu ken ik ook andere verhalen.
Probeer dus een keuze te maken die jou past, dat breng je nml over op je kind. Hij/zij zal zich daar altijd bewust van zijn. Ik denk dat mijn gemis vooral voortkomt uit het feit dat mijn ouders echt heeeeeeeeeeel erg graag (en ik benaduk heel) veel kinderen hadden gehad. Helaas is ze dat niet gelukt en ik denk dat ik die pijn altijd heb gevoeld ofzo. Maar goed, dit is psychologie van de koude grond.
Zelf heb ik nu net een kindje en ik weet zeker dat ik er meer wil. Mijn bevalling was echt zwaar k.u.t. en de eerste drie maanden (hij is nu 3 maanden) waren echt topzwaar (veel huilen, weinig slapen, thuissituatie waarin vanalles gebeurde), maar die kleine van mij krijgt -als het ons gegund is en gaat lukken - zeker nog een broertje of zusje.
Maar goed, heel verhaal geworden. Wat ik eigenlijk wil zeggen: kies voor datgene wat je echt zelf wil. Daar wordt je kindje ook het gelukkigste van!
Succes
Jules
dinsdag 12 februari 2008 om 11:43
quote:intiem schreef op 12 februari 2008 @ 00:33:
Nu nog mijn schuldgevoelens tov dochter verwerken...
Hoezo schuldgevoelens t.o.v. je dochter verwerken? Krijgt ze nou zo'n slecht leven als ze geen broertje of zusje erbij krijgt?
Ik ben ook enig kind en heb absoluut geen slecht leven gehad. Ook ben ik NIET zielig en ben nooit zielig geweest omdat ik geen broertje(s) of zusje(s) heb.
Ik kan me goed voorstellen dat het iets toevoegt om een broertje of zusje te hebben, maar zoals je het nu zegt - dat je nu je schuldgeveoelens moet gaan verwerken - komt het op mij over alsof het zó erg is. Dat je nu iets verschrikkelijks doet als je niet nog een kind neemt. En daarmee zeg je dus ook dat mij iets verschrikkelijks is aangedaan doordat mijn ouders niet een tweede kind hebben genomen. Zo komt het op mij over bedoel ik, maar mijn leven is echt niet "minder" omdat ik enig kind ben. Ik heb toch ook een leuk leven?
Natuurlijk was ik hartstikke blij geweest met een broertje of zusje, maar ik ben ook gelukkig zonder. Ik ben ook niets tekort gekomen. Het is pas als mensen er zo over beginnen dat ik misschien ga denken, "heb ik nou iets gemist?" maar goed, ik ben ook slim genoeg om me zo'n slachtofferrol niet aan te praten.
Ik kan me goed voorstellen dat het je leuk lijkt voor je dochter om er een broertje of zusje bij te hebben, maar ik denk ook dat je de beslissing moet nemen die bij jou past. Je dochter komt écht niks tekort zonder broertje of zusje.
Nu nog mijn schuldgevoelens tov dochter verwerken...
Hoezo schuldgevoelens t.o.v. je dochter verwerken? Krijgt ze nou zo'n slecht leven als ze geen broertje of zusje erbij krijgt?
Ik ben ook enig kind en heb absoluut geen slecht leven gehad. Ook ben ik NIET zielig en ben nooit zielig geweest omdat ik geen broertje(s) of zusje(s) heb.
Ik kan me goed voorstellen dat het iets toevoegt om een broertje of zusje te hebben, maar zoals je het nu zegt - dat je nu je schuldgeveoelens moet gaan verwerken - komt het op mij over alsof het zó erg is. Dat je nu iets verschrikkelijks doet als je niet nog een kind neemt. En daarmee zeg je dus ook dat mij iets verschrikkelijks is aangedaan doordat mijn ouders niet een tweede kind hebben genomen. Zo komt het op mij over bedoel ik, maar mijn leven is echt niet "minder" omdat ik enig kind ben. Ik heb toch ook een leuk leven?
Natuurlijk was ik hartstikke blij geweest met een broertje of zusje, maar ik ben ook gelukkig zonder. Ik ben ook niets tekort gekomen. Het is pas als mensen er zo over beginnen dat ik misschien ga denken, "heb ik nou iets gemist?" maar goed, ik ben ook slim genoeg om me zo'n slachtofferrol niet aan te praten.
Ik kan me goed voorstellen dat het je leuk lijkt voor je dochter om er een broertje of zusje bij te hebben, maar ik denk ook dat je de beslissing moet nemen die bij jou past. Je dochter komt écht niks tekort zonder broertje of zusje.
dinsdag 12 februari 2008 om 12:10
Hoi Fairytale, ik snap heel goed dat jullie niet voor een tweede kindje gaan. zeker gezien jullie geschiedenis. Hoe voel je je er nu over nu je de knoop hebt doorgehakt?
Het is iets wat speelt bij ons. Onze dochter is bijna 1 jaar en zoals we er nu over denken, zal ze enig kind blijven. Daar heb ik t aan de ene kant moeilijk mee. Ook schuldgevoel naar mijn dochter mee, maar ik weet dat dat komt door mijn eigen verleden. Ik ben zelf enig kind en heb een klotejeugd gehad en heb in donkere tijden altijd gedacht dat een broer of zus het beter zou hebben gemaakt voor me. Ik zie nu in dat dat natuurlijk onzin is. Als je geen fijne ouders hebt, helpt het hebben van een broer of zus natuurlijk ook niet. Maar het is moeilijk voor mij om het te blijven scheiden: het gevoel van eenzaam en onbegrepen te zijn geweest vroeger en het gevoel dat dat mede kwam doordat ik enig kind was.
Ik heb t ook heel verhelderend gevonden om andere enig kinderen te ontmoeten die wél een leuke jeugd hebben gehad. Dat heeft mij doen inzien dat dat dus gewoon kan (klinkt misschien een beetje krom, maar ik weet ff niet hoe is het anders moet omschrijven.
En tóch heb ik er moeite mee om me niet schuldig te voelen naar dochter toe, dat wij t waarschijnlijk bij 1 kind laten. Zoals Intiem zegt voel ik het ook. We zouden het veel meer voor onze dochter doen, dan voor onszelf. En dat is natuurlijk bullshit. Zometeen krijgt onze dochter een broertje/zusje waar ze helemaal niet mee op kan schieten.
Kinderen krijg je om puur egoistische redenen volgens mij en wij wíllen niet meer. Vinden het fijn dat ze steeds zelfstandiger wordt en kan me niet voorstellen dat we die herwonnen vrijheid nog een keer willen "inleveren" voor een evt. tweede. Maar gosh, wat moet je je verdedigen tegenover de buitenwereld. Mijn antwoord is meestal kort maar krachtig: "onze dochter is zo goed gelukt, daar kunnen we toch niet meer overheen".
Het is iets wat speelt bij ons. Onze dochter is bijna 1 jaar en zoals we er nu over denken, zal ze enig kind blijven. Daar heb ik t aan de ene kant moeilijk mee. Ook schuldgevoel naar mijn dochter mee, maar ik weet dat dat komt door mijn eigen verleden. Ik ben zelf enig kind en heb een klotejeugd gehad en heb in donkere tijden altijd gedacht dat een broer of zus het beter zou hebben gemaakt voor me. Ik zie nu in dat dat natuurlijk onzin is. Als je geen fijne ouders hebt, helpt het hebben van een broer of zus natuurlijk ook niet. Maar het is moeilijk voor mij om het te blijven scheiden: het gevoel van eenzaam en onbegrepen te zijn geweest vroeger en het gevoel dat dat mede kwam doordat ik enig kind was.
Ik heb t ook heel verhelderend gevonden om andere enig kinderen te ontmoeten die wél een leuke jeugd hebben gehad. Dat heeft mij doen inzien dat dat dus gewoon kan (klinkt misschien een beetje krom, maar ik weet ff niet hoe is het anders moet omschrijven.
En tóch heb ik er moeite mee om me niet schuldig te voelen naar dochter toe, dat wij t waarschijnlijk bij 1 kind laten. Zoals Intiem zegt voel ik het ook. We zouden het veel meer voor onze dochter doen, dan voor onszelf. En dat is natuurlijk bullshit. Zometeen krijgt onze dochter een broertje/zusje waar ze helemaal niet mee op kan schieten.
Kinderen krijg je om puur egoistische redenen volgens mij en wij wíllen niet meer. Vinden het fijn dat ze steeds zelfstandiger wordt en kan me niet voorstellen dat we die herwonnen vrijheid nog een keer willen "inleveren" voor een evt. tweede. Maar gosh, wat moet je je verdedigen tegenover de buitenwereld. Mijn antwoord is meestal kort maar krachtig: "onze dochter is zo goed gelukt, daar kunnen we toch niet meer overheen".
dinsdag 12 februari 2008 om 12:14
dinsdag 12 februari 2008 om 13:50
Hoi Runner84,
sorry, tis ook echt niet lullig bedoeld naar jou toe of welke andere enigkind dan ook. En ik vind helemaal niet per definitie dat alle enigkinderen zielig zijn. Ik zou alleen mijn kind graag toewensen wat ik zelf heb ervaren, nl. een geweldige band met mijn zusje. Maar ik weet natuurlijk ook wel dat een broertje of zusje geen garanties geeft op een groter nest gevoel. Dan hangt van de ouders, het kind en de omstandigheden af.
Mijn vriend heeft 2 zusjes en hij heeft er nooit wat mee gehad. Nu kan hij er eentje bij wijze van nog steeds wel schieten en de ander tolereert hij, omdat wij een kind hebben en ze dus automatisch de tante is van ons kind (andere zusje is uiteraard ook tante van ons kind, maar heeft uit zichzelf ook niet bijster veel interesse in ons kind). Dus, ik weet, het geeft geen enkele garanties.
Weet je wat raar is, ik vind het zo verschrikkelijk belangrijk om wortels te hebben. Om als kind ergens bij te horen en later als je groter bent, daarop terug te kunnen vallen. Dat hoeft niet per se in de vorm van ouders, want broers/zussen kunnen die rol prima op zich nemen en ik denk ook wel familie in de bredere zin. Tis dat mijn zusje nu zwanger is en meer kinderen wilt en we een goede band hebben en ook vlak bij elkaar wonen.
Als mijn zusje niet voor wat neefjes/nichtjes zou zorgen, dan zou ik toch mijn persoonlijke bezwaren opzij zetten. Omdat ik dochter een goede familieband wil geven. Nu kan ze hopelijk lekker veel spelen met haar neefje/nichtje straks. Mijn zusje en ik zijn ook van plan om de kinderen veel bij elkaar te betrekken. Dus dat geeft me al een rustiger gevoel: mijn kind is in ieder geval niet alleen en kan terugvallen op mijn zusje met haar kind(eren) straks. Zou dat er niet geweest zijn, dan zou mijn dochter niet alleen enig kind zijn, maar ook geen neefjes/nichtjes. Kortom, he-le-maal alleen op haar ouders na!
sorry, tis ook echt niet lullig bedoeld naar jou toe of welke andere enigkind dan ook. En ik vind helemaal niet per definitie dat alle enigkinderen zielig zijn. Ik zou alleen mijn kind graag toewensen wat ik zelf heb ervaren, nl. een geweldige band met mijn zusje. Maar ik weet natuurlijk ook wel dat een broertje of zusje geen garanties geeft op een groter nest gevoel. Dan hangt van de ouders, het kind en de omstandigheden af.
Mijn vriend heeft 2 zusjes en hij heeft er nooit wat mee gehad. Nu kan hij er eentje bij wijze van nog steeds wel schieten en de ander tolereert hij, omdat wij een kind hebben en ze dus automatisch de tante is van ons kind (andere zusje is uiteraard ook tante van ons kind, maar heeft uit zichzelf ook niet bijster veel interesse in ons kind). Dus, ik weet, het geeft geen enkele garanties.
Weet je wat raar is, ik vind het zo verschrikkelijk belangrijk om wortels te hebben. Om als kind ergens bij te horen en later als je groter bent, daarop terug te kunnen vallen. Dat hoeft niet per se in de vorm van ouders, want broers/zussen kunnen die rol prima op zich nemen en ik denk ook wel familie in de bredere zin. Tis dat mijn zusje nu zwanger is en meer kinderen wilt en we een goede band hebben en ook vlak bij elkaar wonen.
Als mijn zusje niet voor wat neefjes/nichtjes zou zorgen, dan zou ik toch mijn persoonlijke bezwaren opzij zetten. Omdat ik dochter een goede familieband wil geven. Nu kan ze hopelijk lekker veel spelen met haar neefje/nichtje straks. Mijn zusje en ik zijn ook van plan om de kinderen veel bij elkaar te betrekken. Dus dat geeft me al een rustiger gevoel: mijn kind is in ieder geval niet alleen en kan terugvallen op mijn zusje met haar kind(eren) straks. Zou dat er niet geweest zijn, dan zou mijn dochter niet alleen enig kind zijn, maar ook geen neefjes/nichtjes. Kortom, he-le-maal alleen op haar ouders na!
dinsdag 12 februari 2008 om 13:53
Jules, je hebt wijs gesproken! Ik denk dat je daarmee de spijker helemaal op zi'n kop slaat. Het hangt van het kind af, maar ook veel van de situatie. Mijn vriendin die enig kind is, heeft inderdaad ook nergens last van.
Jammer voor jou dat je wel iets hebt gemist. Heb jij in de brede familiezin dan ook geen nestgevoel? Dat je net zo welkom bent bij een oom of tante en evt. neven/nichten?
Jammer voor jou dat je wel iets hebt gemist. Heb jij in de brede familiezin dan ook geen nestgevoel? Dat je net zo welkom bent bij een oom of tante en evt. neven/nichten?
dinsdag 12 februari 2008 om 13:58
Highfive, daar ben ik het toch niet helemaal mee eens dat klote ouders met een broer of zus het er niet beter op maken. Ik heb zelf ook een typische jeugd gehad om het maar zo even te noemen en mede daardoor geloof ik ook dat de band tussen mijn zusje en mij zo hecht is. Als het met je moeder (ouders waren gescheiden) niet goed gaat, trek je als kinderen volgens mij automatisch naar elkaar toe. We konden elkaar als jonge kinderen wel levend villen hoor, dus daar zal ik maar geen romantische doekjes om winden. Maar als puntje bij paaltje kwam, kwamen wij voor elkaar op. Zij was mijn zusje en andersom en daar kom je niet aan.
Pas toen ik een jaartje of 14 was en zusje 10, begonnen we elkaar sympatieker te vinden.
Pas toen ik een jaartje of 14 was en zusje 10, begonnen we elkaar sympatieker te vinden.
dinsdag 12 februari 2008 om 14:31
Ja, maar het kan natuurlijk ook zo zijn dat je broer/zus naar je ouders aardt en je je dus alleen nóg maar eenzamer voelt staan in de strijd. Ik wilde er alleen maar mee zeggen dat een broer/zus geen garantie is dat ik mijn jeugd anders ervaren zou hebben. Mijn ouders waren nog steeds mijn ouders en die zouden mij ook niet begrepen hebben als ik wél een broer/zus had gehad. Misschien had ik me wel minder eenzaam gevoeld, misschien ook niet. Zekerheid heb je daarin niet. Alleen dacht ik dat toen ik klein was wél. Ik dacht dat een broer/zus het gevoel van niet begrepen worden (want dat was waar mijn gevoel van eenzaamheid vandaan kwam. Ik was/ben een heel sociaal persoon en had altijd bergen vrienden) had opgelost en dát was dus geen garantie.
Een vriendin van mij heeft zich júist vreselijk onbegrepen (en dus eenzaam) gevoeld in het gezin, omdat haar zus naar haar ouders neigde en mijn vriendin een totaal ander karakter heeft en zich een buitenbeentje voelde.
Ik hoop dat ik het zo beter/duidelijker heb uitgelegd.
Wat niet wegneemt, dat ik tóch graag een broer of zus gehad zou hebben, maar dan wél eentje waar ik leuk contact mee heb. maar goed, die kun je niet uitzoeken he
Oh en voordat ik nou overkom als een "huilie" . Het gaat prima met me nu hoor. Ik wilde alleen even e.e.a. motiveren. En dus geen zielig verhaal ophangen.
Een vriendin van mij heeft zich júist vreselijk onbegrepen (en dus eenzaam) gevoeld in het gezin, omdat haar zus naar haar ouders neigde en mijn vriendin een totaal ander karakter heeft en zich een buitenbeentje voelde.
Ik hoop dat ik het zo beter/duidelijker heb uitgelegd.
Wat niet wegneemt, dat ik tóch graag een broer of zus gehad zou hebben, maar dan wél eentje waar ik leuk contact mee heb. maar goed, die kun je niet uitzoeken he
Oh en voordat ik nou overkom als een "huilie" . Het gaat prima met me nu hoor. Ik wilde alleen even e.e.a. motiveren. En dus geen zielig verhaal ophangen.
anoniem_20123 wijzigde dit bericht op 12-02-2008 14:31
Reden: kleurtjuh
Reden: kleurtjuh
% gewijzigd
dinsdag 12 februari 2008 om 14:36
Oh en misschien heb je wel gelijk in dat je als broer of zus uiteindelijk altijd voor elkaar opkomt. Daar kan ik niet over meepraten, want heb er geen ervaring mee. Ik kan alleen interpreteren wat ik zie en hoor van de mensen om me heen mét broer/zus.
Maar om dicht bij huis te blijven. Mijn man heeft een broer en die zijn zó ontzettend verschillend dat ze nooit wat met elkaar hebben gehad. Mijn man lijkt erg op zijn ouders en broer totaal niet. Daardoor ervaart mijn man dat hij een hele gelukkige jeugd heeft gehad, maar zijn broer totaal niet. Hij heeft zich dus altijd onbegrepen en eenzaam gevoeld thuis en nog steeds in familieverband. Heel triest en ook apart om te zien dat twee mensen die dezelfde ouders (en dus grotendeels dezelfde opvoeding) hebben (gehad) het tóch zo totaal anders ervaren.
Maar goed, nu wijk ik wel heel erg van het oorspronkelijke onderwerp af.
Maar om dicht bij huis te blijven. Mijn man heeft een broer en die zijn zó ontzettend verschillend dat ze nooit wat met elkaar hebben gehad. Mijn man lijkt erg op zijn ouders en broer totaal niet. Daardoor ervaart mijn man dat hij een hele gelukkige jeugd heeft gehad, maar zijn broer totaal niet. Hij heeft zich dus altijd onbegrepen en eenzaam gevoeld thuis en nog steeds in familieverband. Heel triest en ook apart om te zien dat twee mensen die dezelfde ouders (en dus grotendeels dezelfde opvoeding) hebben (gehad) het tóch zo totaal anders ervaren.
Maar goed, nu wijk ik wel heel erg van het oorspronkelijke onderwerp af.
dinsdag 12 februari 2008 om 15:52
Bedankt intiem!
Een echte bredere familieband hebben we niet. Zowel mijn vader als moeder hebben maar weinig broers/zussen (resp. 3 en 1). En maar twee van die ooms en tantes hebben ook kinderen. Helaas wonen we allemaal nogal ver uit elkaar dus zien we elkaar zo'n 1 keer per jaar. (neven en nichten nog minder)
Wat overigens ook wel een vaak voorkomende opmerking is: drie kinderen! dan is er altijd eentje die zich alleen voelt!
Maar ook dit heeft een andere kant. Mijn vriend komt uit een gezin van 3. Hij heeft zich nooit buitengesloten gevoeld (hij is de jongste en hij scheelt veel meer met hen dan die andere twee met elkaar, beide ook jongens). Hij heeft ook wel eens een rotperiode gehad, maar ervaart het als heel erg tof om twee broers te hebben!
Maar ook bij dit voorbeeld geldt: hoe zitten de personen in elkaar! Wie weet hoe de oudste dit ervaren heeft of de middelste!
Een echte bredere familieband hebben we niet. Zowel mijn vader als moeder hebben maar weinig broers/zussen (resp. 3 en 1). En maar twee van die ooms en tantes hebben ook kinderen. Helaas wonen we allemaal nogal ver uit elkaar dus zien we elkaar zo'n 1 keer per jaar. (neven en nichten nog minder)
Wat overigens ook wel een vaak voorkomende opmerking is: drie kinderen! dan is er altijd eentje die zich alleen voelt!
Maar ook dit heeft een andere kant. Mijn vriend komt uit een gezin van 3. Hij heeft zich nooit buitengesloten gevoeld (hij is de jongste en hij scheelt veel meer met hen dan die andere twee met elkaar, beide ook jongens). Hij heeft ook wel eens een rotperiode gehad, maar ervaart het als heel erg tof om twee broers te hebben!
Maar ook bij dit voorbeeld geldt: hoe zitten de personen in elkaar! Wie weet hoe de oudste dit ervaren heeft of de middelste!
dinsdag 12 februari 2008 om 17:38
Mijn oudste zoon in nu 7, en ik ben 26 weken zwanger van de tweede.
5 jaar lang heb ik keihard geroepen dat ik er geen kind(eren) meer bij wilde, tot anderhalf jaar geleden. Toen begon het te kriebelen...
Ik heb na de eerste een behoorlijk pittige tijd gehad, tegen een postnatale depressie aan en ik was mezelf al behoorlijk 'kwijt', om het zo maar te omschrijven, laat staan als je echt een flinke postnatale depressie of psychose hebt.
Ik kan me niet indenken hoe een psychose is, maar ik kan me wel zo voorstellen dat je het niet nog een keer wilt meemaken, en dat je dus er bewust voor kiest om geen kinderen meer te willen.
5 jaar lang heb ik keihard geroepen dat ik er geen kind(eren) meer bij wilde, tot anderhalf jaar geleden. Toen begon het te kriebelen...
Ik heb na de eerste een behoorlijk pittige tijd gehad, tegen een postnatale depressie aan en ik was mezelf al behoorlijk 'kwijt', om het zo maar te omschrijven, laat staan als je echt een flinke postnatale depressie of psychose hebt.
Ik kan me niet indenken hoe een psychose is, maar ik kan me wel zo voorstellen dat je het niet nog een keer wilt meemaken, en dat je dus er bewust voor kiest om geen kinderen meer te willen.
dinsdag 12 februari 2008 om 20:46
Ik krijg ook geen tweede kind, ik vind dat in mijn omstandigheden niet verantwoord, ik ben allenstaande moeder. Met deze boef red ik het allemaal net, financieel, emotioneel en qua energie.Ik ben nu ook echt te oud om weer zwanger te worden, vind ik zelf, 41. Ik vind het erg jammer, dat wel, ik heb zelf fijne zussen. Maar ik ken genoeg gezinnen waar ze elkaars bloed wel kunnen drinken of helemal niks met elkaar hebben. Dat valt nu eenmaal niet te voorspellen. Toch vind ik het bij tijd en wijle heel jammer voor mijzelf en ook voor uk en voel ik mij er ook schuldig over, ook over het feit dat uk geen papa heeft ( niet mijn keus, maar van papa). Ik hoop ooit een leuke man met leuke kinderen tegen te komen zodat uk wat meer familie heeft...
dinsdag 12 februari 2008 om 21:10
quote:highfive schreef op 12 februari 2008 @ 12:14:
Oh en Sunlight . Ik had gezien dat je zwanger was en lees nu dat het mis is gegaan. Wat naar voor jullie!
Was inderdaad ook verbaasd, omdat je eigenlijk altijd wel heb gezegd dat je het bij 1 kind wilde laten. Leuk om nu te lezen hoe je op andere gedachten bent gekomen.
Highfive
Je bent niet de eerste die verbaasd is, ikzelf stond er ook redelijk van te kijken. Ruimte in mijn hoofd, huwelijk weer op de rit, en WHOOPS, daar was de kinderwens!
Ik merk overigens aan mijn man, die toch wel een aantal jaren ouder is dan ik, dat hij nu moeite begint te krijgen met het feit dat hij enig kind is. Zijn ouders beginnen nu op leeftijd te raken.
Hij staat overal alleen voor. (nou ja samen met mij natuurlijk, maar toch)
Hij zei laatst: ik heb het nooit gemist, nog geen seconde.
Maar wat zou ik het nu fijn vinden om een broer of zus te hebben met wie je je zorgen kunt delen, herinneringen op kunt halen van vroeger, of gewoon de verzorging kunt afwisselen. Ongeacht of je het kunt vinden met elkaar.
Is natuurlijk geen reden om een kind te willen, en dat heeft bij ons ook nooit meegespeeld, maar het is wel iets waar hij nu tegenaan loopt.
Ik heb pas toen ik een jaar of twintig was een goede band gekregen met mijn zusje. Daarvoor hebben we elkaar vaak genoeg de hersens is geslagen. Maar t kan dus nog goedkomen uiteindelijk
Oh en Sunlight . Ik had gezien dat je zwanger was en lees nu dat het mis is gegaan. Wat naar voor jullie!
Was inderdaad ook verbaasd, omdat je eigenlijk altijd wel heb gezegd dat je het bij 1 kind wilde laten. Leuk om nu te lezen hoe je op andere gedachten bent gekomen.
Highfive
Je bent niet de eerste die verbaasd is, ikzelf stond er ook redelijk van te kijken. Ruimte in mijn hoofd, huwelijk weer op de rit, en WHOOPS, daar was de kinderwens!
Ik merk overigens aan mijn man, die toch wel een aantal jaren ouder is dan ik, dat hij nu moeite begint te krijgen met het feit dat hij enig kind is. Zijn ouders beginnen nu op leeftijd te raken.
Hij staat overal alleen voor. (nou ja samen met mij natuurlijk, maar toch)
Hij zei laatst: ik heb het nooit gemist, nog geen seconde.
Maar wat zou ik het nu fijn vinden om een broer of zus te hebben met wie je je zorgen kunt delen, herinneringen op kunt halen van vroeger, of gewoon de verzorging kunt afwisselen. Ongeacht of je het kunt vinden met elkaar.
Is natuurlijk geen reden om een kind te willen, en dat heeft bij ons ook nooit meegespeeld, maar het is wel iets waar hij nu tegenaan loopt.
Ik heb pas toen ik een jaar of twintig was een goede band gekregen met mijn zusje. Daarvoor hebben we elkaar vaak genoeg de hersens is geslagen. Maar t kan dus nog goedkomen uiteindelijk
dinsdag 12 februari 2008 om 22:26
Highfive, ik kan me heel goed indenken dat als je wel broers/zussen hebt en diegene trekt een hele andere kant op dan jouzelf, dat dat juist extra voer voor eenzaamheid is. Men zegt wel eens dat als je eenzaamheid voelt temidden van anderen, die eenzaamheid groter is dan dat je alleen bent. Die anderen confronteren je er dan alleen maar mee. Dus het klopt dat een broer of zus ab-so-luut geen garantie is! Een goede vriendin van mij heeft een oudere broer en toen haar moeder overleed en vader meer weg dan thuis was, zou je verwachten dat de kinderen misschien naar elkaar toetrekken. Omdat de broer dat dus niet deed, stond die vriendin van mij er nog eenzamer voor, dan als die broer en niet geweest was. Die broer blijft altijd " dat wat had kunnen zijn maar nooit geweest is"
fairytale, jij hebt dit topic geopend. Wat voor gevoel heb je er zelf bij? Heb je er vrede mee of heb je er moeite mee?
Zoals te lezen is, is dat 1, 2 of 3 kinderen geen garantie geven op wat dan ook (dus dat het feitelijk niks uit zou moeten maken) en volgens mij hebben de meesten van ons als gemeenschappelijke noemer dat wel de tijd na de bevalling allemaal heftig hebben gevonden. Goede reden dus om voor een 2e erg goed na te denken.
fairytale, jij hebt dit topic geopend. Wat voor gevoel heb je er zelf bij? Heb je er vrede mee of heb je er moeite mee?
Zoals te lezen is, is dat 1, 2 of 3 kinderen geen garantie geven op wat dan ook (dus dat het feitelijk niks uit zou moeten maken) en volgens mij hebben de meesten van ons als gemeenschappelijke noemer dat wel de tijd na de bevalling allemaal heftig hebben gevonden. Goede reden dus om voor een 2e erg goed na te denken.
woensdag 13 februari 2008 om 08:41
Mijn man en ik willen ook geen tweede. Mensen kunnen het zielig vinden, maar het is ONZE keuze. Is het zielig om weer door een helse bevalling te gaan? Is het zielig om wekenlang gebroken nachten te hebben, daarom chagerijnig te worden en je relatie op het spel te zetten?
Is het niet zielig voor je kind als het broertje of zusje overlijdt of met een handicap ter wereld komt, waardoor veel andacht naar het broertje of zusje gaat?
Ik lees hier ook: Ik vind 2 zo leuk want ik had ook zo'n goede band met mijn zus. Wat nu als de tweede een jongen wordt? Mijn moeder heeft 5 kinderen, waarvan ik het enige meisje ben, ben ik nu ook zielig?
Wat je roots betreft, ik kom uit een groot gezin, mijn beide ouders hebben ook 10 en 8 broers en zussen. Maar om nu te zeggen dat we veel contact hebben nee. Mijn broers zie ik op verjaardagen verder niet, terwijl we maar een kwartiertje uit elkaar wonen. Alleen mijn tweelingbroer die bijna 300km verderop woont, daar heb ik veel contact mee.
Het irriteert me als mensen mij(ons) vragen: en wanneer komt de tweede? Ik antwoord dan ook meestal dat dat iets is tussen mijn man en mij en dat men dat vanzelf ziet, of niet.
Ieder moet zijn eigen keuze maken en als je wel meer dan 1 kind wilt, hardstikke leuk. 1 of meerder kinderen beide heeft voor en nadelen.
Waarom moet je je altijd zo verantwoorden als je afwijkt van de grijze massa? Als je maar 1 kind wilt, of zelfs helemaal geen kinderen?
Is het niet zielig voor je kind als het broertje of zusje overlijdt of met een handicap ter wereld komt, waardoor veel andacht naar het broertje of zusje gaat?
Ik lees hier ook: Ik vind 2 zo leuk want ik had ook zo'n goede band met mijn zus. Wat nu als de tweede een jongen wordt? Mijn moeder heeft 5 kinderen, waarvan ik het enige meisje ben, ben ik nu ook zielig?
Wat je roots betreft, ik kom uit een groot gezin, mijn beide ouders hebben ook 10 en 8 broers en zussen. Maar om nu te zeggen dat we veel contact hebben nee. Mijn broers zie ik op verjaardagen verder niet, terwijl we maar een kwartiertje uit elkaar wonen. Alleen mijn tweelingbroer die bijna 300km verderop woont, daar heb ik veel contact mee.
Het irriteert me als mensen mij(ons) vragen: en wanneer komt de tweede? Ik antwoord dan ook meestal dat dat iets is tussen mijn man en mij en dat men dat vanzelf ziet, of niet.
Ieder moet zijn eigen keuze maken en als je wel meer dan 1 kind wilt, hardstikke leuk. 1 of meerder kinderen beide heeft voor en nadelen.
Waarom moet je je altijd zo verantwoorden als je afwijkt van de grijze massa? Als je maar 1 kind wilt, of zelfs helemaal geen kinderen?
