Kinderen
alle pijlers
Bijna ongelukken
woensdag 10 februari 2010 om 17:38
Hebben jullie ook al van die momenten meegemaakt met je kind dat het ´net´ goed gaat en dat je er niet aan moet denken wat er had kunnen gebeuren? Dit vind ik het moeilijkst van kinderen hebben. Een aantal voorbeelden:
Toen mijn dochter een paar weken oud was, gingen we wat drinken. Ober houdt een dienblad met hete thee en chocomel precies boven haar wandelwagenbak.
In een restaurant staat ineens het hek open naar een hele enge trap. Mijn vriend hield haar in de gaten, maar wat als...( komt nu ook door mijn zwangerschapshormonen dat ik denk wat als)
Gisteren mijn auto bij de garage gehad. Kwam ik er net achter dat ze haar autostoel er los hadden ingezet. Heb al 3 keer met haar in de auto gezeten zonder het te weten.
En zo zijn er nog wel wat dingen.
Je moet er niet te veel bij stil staan, maar af en toe geeft het me echt een rotgevoel. Dit zal nog jaren zo doorgaan. Moeilijk he af en toe?
Toen mijn dochter een paar weken oud was, gingen we wat drinken. Ober houdt een dienblad met hete thee en chocomel precies boven haar wandelwagenbak.
In een restaurant staat ineens het hek open naar een hele enge trap. Mijn vriend hield haar in de gaten, maar wat als...( komt nu ook door mijn zwangerschapshormonen dat ik denk wat als)
Gisteren mijn auto bij de garage gehad. Kwam ik er net achter dat ze haar autostoel er los hadden ingezet. Heb al 3 keer met haar in de auto gezeten zonder het te weten.
En zo zijn er nog wel wat dingen.
Je moet er niet te veel bij stil staan, maar af en toe geeft het me echt een rotgevoel. Dit zal nog jaren zo doorgaan. Moeilijk he af en toe?
woensdag 10 februari 2010 om 17:44
De dingen die jij beschrjft vind ik nog niet bijna-ongelukken hoor. Ik ben moeder van twee waaghalzen, durfals, hooligans, hoe je ze ook noemt, van 5 en bijna 3..
Oudste is al bijna onder een auto gerend, in het zwembad gevallen (gelukkig leerde hij zichzelf watertrappelen toen ik naar hem toe rende), allebei zijn ze meerdere malen van de trap gevallen...
Die garage, die zou ik opbellen als ik jou was. want ik vind dit echt niet normaal...
Oudste is al bijna onder een auto gerend, in het zwembad gevallen (gelukkig leerde hij zichzelf watertrappelen toen ik naar hem toe rende), allebei zijn ze meerdere malen van de trap gevallen...
Die garage, die zou ik opbellen als ik jou was. want ik vind dit echt niet normaal...
woensdag 10 februari 2010 om 18:40
woensdag 10 februari 2010 om 19:14
Ik had dit topic niet moeten lezen. Ik voel elke dag die angst als ik met haar de trap op en af loop, als ik met haar in de wandelwagen loop, als ze in haar bed ligt - ik probeer er gewoon niet aan te denken en meestal gaat dat aardig maar bij topics als deze draait mijn maag zich om. Ik word letterlijk misselijk bij de gedachte.
Goed, ik ga naar een luchtiger topic.
Goed, ik ga naar een luchtiger topic.
woensdag 10 februari 2010 om 19:35
quote:Franje schreef op 10 februari 2010 @ 17:38:
Toen mijn dochter een paar weken oud was, gingen we wat drinken. Ober houdt een dienblad met hete thee en chocomel precies boven haar wandelwagenbak.
In een restaurant staat ineens het hek open naar een hele enge trap. Mijn vriend hield haar in de gaten, maar wat als...( komt nu ook door mijn zwangerschapshormonen dat ik denk wat als)
Dat vind ik geen bijna ongelukken. Dat was het geweest als die ober zijn dienblad liet vallen en dat de hete thee net naast de wandelwagen viel. Of als je kind bijna van de trap valt, maar je grijpt haar nog net.
Anders hadden wij dagelijks hier duizenden bijna ongelukken. Denk alleen al aan de rit naar school...
Toen mijn dochter een paar weken oud was, gingen we wat drinken. Ober houdt een dienblad met hete thee en chocomel precies boven haar wandelwagenbak.
In een restaurant staat ineens het hek open naar een hele enge trap. Mijn vriend hield haar in de gaten, maar wat als...( komt nu ook door mijn zwangerschapshormonen dat ik denk wat als)
Dat vind ik geen bijna ongelukken. Dat was het geweest als die ober zijn dienblad liet vallen en dat de hete thee net naast de wandelwagen viel. Of als je kind bijna van de trap valt, maar je grijpt haar nog net.
Anders hadden wij dagelijks hier duizenden bijna ongelukken. Denk alleen al aan de rit naar school...
woensdag 10 februari 2010 om 19:39
Er was eens een jongetje in onze buurt dat zelf een pijl en boog had gemaakt. Terwijl hij ermee in het luchtledige aan het schieten was, was mijn dochtertje toevallige passant. De dunne stok die de pijl voor moest stellen, raakte mijn dochtertje op dat botje vlak naast je buitenste ooghoek.
Het scheelde dus maar 1 cm of de stok zou zich in haar oog geboord hebben. Ik moet er niet aan dènken dat ze op die manier een oog zou zijn kwijtgeraakt.
Het scheelde dus maar 1 cm of de stok zou zich in haar oog geboord hebben. Ik moet er niet aan dènken dat ze op die manier een oog zou zijn kwijtgeraakt.
woensdag 10 februari 2010 om 20:03
Ik vind de dingen die TO noemt ook geen bijna-ongelukken.
Maar goed, mijn oudste dochter heeft er wel een paar meegemaakt. Eén keer is ze zelf bijna onder een auto gerend (mevrouw in de auto kon nog net op tijd remmen), één keer kwam ze net de tuin uit gelopen toen de buurvrouw met een noodgang achteruit reed en bijna over haar heen (mijn vriend kon haar nog net wegtrekken). En ze is een keer bijna van de trap gevallen toen ze een maand of 8 was, ze kroop er naartoe en pas toen ze bijna naar beneden donderde, zag ik dat het traphek niet dicht was. Ben me wel doodgeschrokken.
Maar goed, mijn oudste dochter heeft er wel een paar meegemaakt. Eén keer is ze zelf bijna onder een auto gerend (mevrouw in de auto kon nog net op tijd remmen), één keer kwam ze net de tuin uit gelopen toen de buurvrouw met een noodgang achteruit reed en bijna over haar heen (mijn vriend kon haar nog net wegtrekken). En ze is een keer bijna van de trap gevallen toen ze een maand of 8 was, ze kroop er naartoe en pas toen ze bijna naar beneden donderde, zag ik dat het traphek niet dicht was. Ben me wel doodgeschrokken.
woensdag 10 februari 2010 om 20:06
Je neemt nu wel een hele ruime definitie van een bijna-ongeluk. Dat is vast niet goed voor je gemoedsrust!
Een bijna-ongeluk zou zijn als zo'n dienblad omklettert een halve meter naast je kind. Of als je kind zo'n enge trap opklimt, uitglijdt en nog net wordt opgevangen door een toevallige voorbijganger.
(toevoeging: Starshine was me voor, zie ik nu pas )
Een bijna-ongeluk zou zijn als zo'n dienblad omklettert een halve meter naast je kind. Of als je kind zo'n enge trap opklimt, uitglijdt en nog net wordt opgevangen door een toevallige voorbijganger.
(toevoeging: Starshine was me voor, zie ik nu pas )
woensdag 10 februari 2010 om 21:16
donderdag 11 februari 2010 om 10:08
Vorige week nog een hele enge hier in huis.
ZL van 10 maanden zat in zijn kinderstoel. Deze heeft wel zo'n tussenstukje bij de benen, maar geen riempjes. De stoel van zijn oudere broer heeft wel riempjes, maar geen tussenstuk.
Aangezien de baby voortdurend ging staan in zijn stoel, besloot ik de stoelen om te wisselen, zodat ik hem in de riempjes kon zetten. Terwijl ik de riempjes uit elkaar stond te halen en even niet naar hem keek, hoorde ik ineens een dreun naast me. En toen was de baby uit zijn stoel gekukeld, een meter naar beneden gevallen op onze natuurstenen vloer. Hij huilde, maar niet erg hard. Ik heb even gekeken of alles nog kon bewegen en hem toen opgeraapt en getroost. Daarna werd het pas echt eng, want hij werd stil, wit, deed z'n ogen dicht en reageerde niet erg meer. Ik wist echt niet wat te doen en heb hem even aangelegd, zonder er bij na te denken. Uiteindelijk heeft hij een paar minuutjes gedronken, keek me toen aan, begon te lachen en te kletsen, net alsof er niks gebeurd was. Ik denk dat hij alleen heel erg geschrokken was of zo, maar ik geloof dat ik nog veel meer geschrokken ben. Sindsdien zit hij standaard stevig vast in de riempjes van de stoel van zijn broer!
ZL van 10 maanden zat in zijn kinderstoel. Deze heeft wel zo'n tussenstukje bij de benen, maar geen riempjes. De stoel van zijn oudere broer heeft wel riempjes, maar geen tussenstuk.
Aangezien de baby voortdurend ging staan in zijn stoel, besloot ik de stoelen om te wisselen, zodat ik hem in de riempjes kon zetten. Terwijl ik de riempjes uit elkaar stond te halen en even niet naar hem keek, hoorde ik ineens een dreun naast me. En toen was de baby uit zijn stoel gekukeld, een meter naar beneden gevallen op onze natuurstenen vloer. Hij huilde, maar niet erg hard. Ik heb even gekeken of alles nog kon bewegen en hem toen opgeraapt en getroost. Daarna werd het pas echt eng, want hij werd stil, wit, deed z'n ogen dicht en reageerde niet erg meer. Ik wist echt niet wat te doen en heb hem even aangelegd, zonder er bij na te denken. Uiteindelijk heeft hij een paar minuutjes gedronken, keek me toen aan, begon te lachen en te kletsen, net alsof er niks gebeurd was. Ik denk dat hij alleen heel erg geschrokken was of zo, maar ik geloof dat ik nog veel meer geschrokken ben. Sindsdien zit hij standaard stevig vast in de riempjes van de stoel van zijn broer!
..
donderdag 11 februari 2010 om 10:36
Mijn zonen zijn 3 jaar en 1,5 jaar. Ik heb aan mezelf gemeerkt dat ik redelijk koel blijf onder enge omstandigheden. Als ik een van die waaghalzen weer ergens boven op een tafel aantref, ga ik er niet paniekerig op af maar heel rustig.
Maar ze rennen, springen, vallen, duiken de hele dag door, hebben altijd blauwe knieen, enz. Aan de ene kant vind ik het leuk dat ze ondernemend zijn, aan de andere kant is het soms doodeng.
Maar ze rennen, springen, vallen, duiken de hele dag door, hebben altijd blauwe knieen, enz. Aan de ene kant vind ik het leuk dat ze ondernemend zijn, aan de andere kant is het soms doodeng.
donderdag 11 februari 2010 om 10:41
Haha o god ik hoop toch dat mijn kinderen later niet zo onhandig worden als ikzelf.. ik heb mijn ouders regelmatig de schrik van hun leven bezorgd.
De ergste keer schijnt wel geweest te zijn toen we in de bergen bij een meertje waren. Ik stond op een rotspunt om in het meertje te springen maar gleed uit en klapte dus een meter of 7 naar beneden in ondiep water. Mijn vader vertelt nog regelmatig dat hij de weken erna steeds nachtmerries heeft gehad over dat moment dat ik van die rots naar beneden ging..
(Had uiteindelijk een paar gaten en kneuzingen dus was er nog wonderbaarlijk goed vanaf gekomen)
De ergste keer schijnt wel geweest te zijn toen we in de bergen bij een meertje waren. Ik stond op een rotspunt om in het meertje te springen maar gleed uit en klapte dus een meter of 7 naar beneden in ondiep water. Mijn vader vertelt nog regelmatig dat hij de weken erna steeds nachtmerries heeft gehad over dat moment dat ik van die rots naar beneden ging..
(Had uiteindelijk een paar gaten en kneuzingen dus was er nog wonderbaarlijk goed vanaf gekomen)
donderdag 11 februari 2010 om 10:55
Mijn zoontje stond op zijn kinderstoel naast het aanrecht om mij te helpen en kukelde toen met stoel en al achterover op het kookeiland 2 meter verderop, waar hete pannen stonden. Uiteindelijk kwam hij er vanaf met een tweedegraadsverbranding aan 1 hand (waarmee hij op de pit viel), maar als ik er aan denk wat er had kunnen gebeuren als er een hete pan om was gegaan.
En mijn oudste dochter rende een keer heel hard de gang op toen ze ruim 1 jaar was. Helaas was vriend boven geweest zonder dat ik het wist en was vergeten traphek dicht te doen. Dochter viel dus zo de trap af. Ik rende er achteraan en kon halverwege de trap nog net een been vastpakken. Is dus ook goed afgelopen.
En verder nog ontelbare bijna-ongelukken. Dat ik nog maar 1 keer bij de eerste hulp heb gezeten vind ik nog steeds een wonder, vooral met wildebras middelste zoon, die al ontelbare keren enorme smakken heeft gemaakt (maar een engel op zijn schouder heeft zitten).
En mijn oudste dochter rende een keer heel hard de gang op toen ze ruim 1 jaar was. Helaas was vriend boven geweest zonder dat ik het wist en was vergeten traphek dicht te doen. Dochter viel dus zo de trap af. Ik rende er achteraan en kon halverwege de trap nog net een been vastpakken. Is dus ook goed afgelopen.
En verder nog ontelbare bijna-ongelukken. Dat ik nog maar 1 keer bij de eerste hulp heb gezeten vind ik nog steeds een wonder, vooral met wildebras middelste zoon, die al ontelbare keren enorme smakken heeft gemaakt (maar een engel op zijn schouder heeft zitten).
donderdag 11 februari 2010 om 12:41
Nou, de keren dat zoiets bij ons thuis gebeurt, vallen nog mee (omdat ik er aardig bovenop zit (ben ook beetje doemdenker, zeg maar)), maar de ergste keer was een paar maanden geleden. Oudste (toen nog geen drie) stond, terwijl ik stond te koken, naast me in de keukenla te rommelen (deed ie wel vaker, dan pakte hij zijn eigen lepeltjes en vorkjes en ging íe ook 'koken'). Ik stond even in een pan te roeren en lette dus even niet op. Zeg íe ineens: 'Zo, kijk es mam!' Staat íe met een vleesmes in z'n hand. Mijn eerste (verkeerde!) reactie was schrikken, dus hij zet het op een rennen met het mes nog in z'n hand, over speelgoed, langs z'n stoel, nog meer speelgoed en ik kon hem dus niet bijhouden. Nee, duikt íe op de armleuning van de bank op z'n onderarmen, met het mes naar hem gericht! Dat zat dus precies tussen zijn arm en zijn lijfje in! Ik stond letterlijk te kokhalzen van schrik, bij het idee dat hij er zo in had kunnen springen. Heb er nog nachten nachtmerries van gehad.
Sindsdien staan alle messen (ook botte gewone messen) en de schaar in een grote beker in de vensterbank! Getverdemme...
Sindsdien staan alle messen (ook botte gewone messen) en de schaar in een grote beker in de vensterbank! Getverdemme...
donderdag 11 februari 2010 om 13:18
Jeetje mama_re!! Dat is inderdaad schrikken zeg!
Een tijdje terug: wij waren even boven terwijl de kinderen al een tijdje op bed lagen. We besloten toch nog even bij ze te kijken, ook al waren ze al een tijdje stil. Zat dochter van 3 heel stilletjes te spelen met haar riem, die had ze uit haar broek gehaald en strak aangetrokken om haar nek!! Hoe verzint ze het? Broekriemen worden tegenwoordig dus hoog opgeborgen op haar kamer. Ook hierbij moet ik er niet aan denken wat er gebeurd was als we niet gekeken hadden bij haar. Brrrrr...
Een tijdje terug: wij waren even boven terwijl de kinderen al een tijdje op bed lagen. We besloten toch nog even bij ze te kijken, ook al waren ze al een tijdje stil. Zat dochter van 3 heel stilletjes te spelen met haar riem, die had ze uit haar broek gehaald en strak aangetrokken om haar nek!! Hoe verzint ze het? Broekriemen worden tegenwoordig dus hoog opgeborgen op haar kamer. Ook hierbij moet ik er niet aan denken wat er gebeurd was als we niet gekeken hadden bij haar. Brrrrr...
