Kinderen
alle pijlers
(boze) stiefmoeders??!
zondag 18 december 2011 om 21:02
Vriend heeft zoontje uit vorige relatie van 5 jr. Ex woont 100 km verderop en verwacht nu dat wij t zoontje om t weekend ophalen en terugbrengen (zelf zwanger en wil niet meer ophalen)..
Is dit redelijk, kan zij dit zomaar doen? En zijn zij niet samen verantwoordelijk voor vervoer(s)(kosten)?
Daarnaast komt t zoontje ook in de vakantie bij ons logeren, komt erop neer dat hij 2/3 deel vd kerstvakantie (2 weken) hier is want mama gaat op vakantie.. Dus mn vriend moet maar opvang regelen terwijl hij zelf ook geen vrij heeft. Ik zie alles gebeuren en denk alleen maar- waarom op deze manier? Daarnaast is de huidige omgangsregeling gebaseerd op een afstand van 5 km onderling, niet 100 km. Wat is t probleem? Ik wil ook vakantie met mn vriend samen, heb maar een week en zie t niet zitten die volledig in t teken van zn kind door te brengen. Wat zouden jullie doen??
Is dit redelijk, kan zij dit zomaar doen? En zijn zij niet samen verantwoordelijk voor vervoer(s)(kosten)?
Daarnaast komt t zoontje ook in de vakantie bij ons logeren, komt erop neer dat hij 2/3 deel vd kerstvakantie (2 weken) hier is want mama gaat op vakantie.. Dus mn vriend moet maar opvang regelen terwijl hij zelf ook geen vrij heeft. Ik zie alles gebeuren en denk alleen maar- waarom op deze manier? Daarnaast is de huidige omgangsregeling gebaseerd op een afstand van 5 km onderling, niet 100 km. Wat is t probleem? Ik wil ook vakantie met mn vriend samen, heb maar een week en zie t niet zitten die volledig in t teken van zn kind door te brengen. Wat zouden jullie doen??
maandag 19 december 2011 om 09:15
@TO: Je vraagt om ervaringen en ook om wat andere mensen zouden doen. Echter alle posts die daarop in gaan negeer je volledig. Je blijft alleen maar uitleggen waarom jij zo verbolgen bent. Ik begin me echt af te vragen of je wel open staat voor een oplossing of voor manieren waarop je met een situatie als deze om kan gaan. Een ex kun je namelijk niet beinvloeden. Wat je wel kunt beinvloeden is je eigen gedrag en evt ook nog dat van je vriend. Daar zou ik me meer op focussen dan het gedrag van ex. Ben je niet bereid om daar naar te kijken en alleen maar te wijzen naar de ex dan wordt het nog een heel lang traject voor jullie ben ik bang voor (en vooral voor het kleine mannetje... *zie daarvoor ook de posts van EefjeWentelteefje, zo wil je het toch zeker niet?!)
maandag 19 december 2011 om 09:21
quote:elninjoo schreef op 19 december 2011 @ 09:12:
TO: quoten doe je door [ quote ] voor de tekst te zetten en [/ quote ] erna (maar dan zonder spaties)
Je maakt het zo onduidelijk door tekst van anderen los over te nemen en daar zelf nog wat onder te typen.
Erg vervelend dat je hem bij jou hebt in laten trekken. Kan me in je eigen huis helemaal voorstellen dat je niet op 'n ongewenste gast zit te wachten. Kan hij niet met z'n zoontje op 'n bungalowpark gaan zitten die weekenden dat ie 'm heeft? Misschien in de buurt van waar het kind woont, zodat er niet de hele tijd op en neer gereden hoeft te worden. Of met zoontje bij opa/oma logeren zodat ie die ook ziet. En dan hoef jij er in je eigen huis geen rekening mee te houden en kan gewoon met vriendinnen afspreken.Ik denk dat ik een gat in de markt heb! Een kinder-asiel! Daar breng je je kind heen als je er even geen zin in hebt (of de stiefmoeder niet) en als het je uitkomt kan je het even ophalen en bv een uurtje gaan zwemmen.
TO: quoten doe je door [ quote ] voor de tekst te zetten en [/ quote ] erna (maar dan zonder spaties)
Je maakt het zo onduidelijk door tekst van anderen los over te nemen en daar zelf nog wat onder te typen.
Erg vervelend dat je hem bij jou hebt in laten trekken. Kan me in je eigen huis helemaal voorstellen dat je niet op 'n ongewenste gast zit te wachten. Kan hij niet met z'n zoontje op 'n bungalowpark gaan zitten die weekenden dat ie 'm heeft? Misschien in de buurt van waar het kind woont, zodat er niet de hele tijd op en neer gereden hoeft te worden. Of met zoontje bij opa/oma logeren zodat ie die ook ziet. En dan hoef jij er in je eigen huis geen rekening mee te houden en kan gewoon met vriendinnen afspreken.Ik denk dat ik een gat in de markt heb! Een kinder-asiel! Daar breng je je kind heen als je er even geen zin in hebt (of de stiefmoeder niet) en als het je uitkomt kan je het even ophalen en bv een uurtje gaan zwemmen.
maandag 19 december 2011 om 09:23
TO wist waar ze aan begon. Haar vriend heeft een kind en als zij geen zin in dat kind heeft, had ze vriend niet bij zich moeten laten wonen. Het jongetje is daar nog geen 4 hele dagen per maand en dan met de kerstvakantie 1,5 week. Waar hebben we het over??? Nogmaals, dan moet ze lekker een weekje weg gaan met haar vriendinnen zodat ze geen 'last' heeft van het jongetje.
maandag 19 december 2011 om 09:44
Vind je het niet veel leuker om tijd door te brengen met je vriend die veel gelukkiger is omdat z'n zoon eindelijk wat langer dan 2 dagen in de buurt is? Ik neem tenminste aan dat hij het fantastisch vindt dat hij tijd mag doorbrengen met z'n zoon.. Kan je dan niet lekker een dag naar de winterefteling, met een vriendje van zoontje? Kunnen jullie ook lekker hand in hand lopen en kussen zonder dat zoontje er steeds tussen loopt en toch plezier beleven met aanwezigheid zoontje.
Trouwens, een kind van je vriend draagt dezelfde genen als je vriend, en je vriend heeft dit voortgebracht. Zou je dan niet (zelfs misschien meer) van dit ventje moeten houden als je zo gek bent op je vriend? Ik krijg heel erg het idee dat je je vriend geweldig vindt zoals ie eigenlijk niet is: kindloos. Dat is ie niet en dat zal ie ook nooit meer worden.
Trouwens, een kind van je vriend draagt dezelfde genen als je vriend, en je vriend heeft dit voortgebracht. Zou je dan niet (zelfs misschien meer) van dit ventje moeten houden als je zo gek bent op je vriend? Ik krijg heel erg het idee dat je je vriend geweldig vindt zoals ie eigenlijk niet is: kindloos. Dat is ie niet en dat zal ie ook nooit meer worden.
maandag 19 december 2011 om 09:47
quote:mrsstanleywalker schreef op 19 december 2011 @ 09:28:
Ik vind het in- en intriest voor dit kleine mannetje. Zo klein en dan niet met open armen ontvangen worden. Je zal maar vijf jaar oud zijn en zo als last ervaren worden.
Ben het hier zo verschrikkelijk mee eens. Wat moet dat erg zijn voor het mannetje. Een uur in de auto naar een huis dat hij niet kent met een stiefmoeder die hem liever wegheeft.
TO, je gedraagt je als een klein kind. Word volwassen en accepteer je verantwoordelijkheid.
Ik vind het in- en intriest voor dit kleine mannetje. Zo klein en dan niet met open armen ontvangen worden. Je zal maar vijf jaar oud zijn en zo als last ervaren worden.
Ben het hier zo verschrikkelijk mee eens. Wat moet dat erg zijn voor het mannetje. Een uur in de auto naar een huis dat hij niet kent met een stiefmoeder die hem liever wegheeft.
TO, je gedraagt je als een klein kind. Word volwassen en accepteer je verantwoordelijkheid.
maandag 19 december 2011 om 09:55
quote:all3_gra schreef op 19 december 2011 @ 07:06:
"En hoe lang is de moeder zwanger? Heeft ze gezondheidsklachten? Kan me zomaar voorstellen dat je hoogzwanger ook niet meer uren wilt gaan rijden. Is het dan zo moeilijk nog die paar keer het manneke te halen en brengen?"
Nee, ze is net 15 weken ofzo. Klachten weet ik niet, maar ze doet wel andere dingen met de auto en haar man kan wel gewoon rijden.
Dan ligt de fout buiten haar toch bij jouw vriend.
Hij is als ik het goed begrijp zelf zover uit de buurt gaan wonen en dat heeft consequenties voor het reizen.
In de meeste convenanten word degene die buiten een bepaalde straal verhuist verantwoordelijk voor het vervoer heen en terug.
Dat is vrij standaard.
Als dat in dit geval niet zo is stelt hij zich zwak op door erin mee te gaan en haar niet aan de beschikking te houden.
Dat is namelijk zijn goed recht als moeder moeilijk doet en zich niet aan de afspraken houd.
Daarom laat je het ook vastleggen .
Als dat wel het geval is, is hij eigenlijk altijd verantwoordlijk voor vervoer heen en terug.
Dn is zij nog meegaand geweest dat ze het kind wou brengen of halen, dat is dan geen verplichting. Dat hij jou daar niet over geinformeerd heeft vind ik raar en wijst weer op gebrekkige communicatie tussen jullie.
Net als bij het afspreken over de vakantie, jouw vriend heeft hier toch inspraak over.
Wat zegt hij hier eigenlijk allemaal over, we horen alleen jouw kant van het verhaal nu.
En ja het is raar dat je zo snel samen gaat wonen als er een kind in het spel is. dat staat los van jullie relatie en de kwaliteit daarvan.
Maar daarmee hadden dit soort zaken dus voorkomen kunnen worden.
"En hoe lang is de moeder zwanger? Heeft ze gezondheidsklachten? Kan me zomaar voorstellen dat je hoogzwanger ook niet meer uren wilt gaan rijden. Is het dan zo moeilijk nog die paar keer het manneke te halen en brengen?"
Nee, ze is net 15 weken ofzo. Klachten weet ik niet, maar ze doet wel andere dingen met de auto en haar man kan wel gewoon rijden.
Dan ligt de fout buiten haar toch bij jouw vriend.
Hij is als ik het goed begrijp zelf zover uit de buurt gaan wonen en dat heeft consequenties voor het reizen.
In de meeste convenanten word degene die buiten een bepaalde straal verhuist verantwoordelijk voor het vervoer heen en terug.
Dat is vrij standaard.
Als dat in dit geval niet zo is stelt hij zich zwak op door erin mee te gaan en haar niet aan de beschikking te houden.
Dat is namelijk zijn goed recht als moeder moeilijk doet en zich niet aan de afspraken houd.
Daarom laat je het ook vastleggen .
Als dat wel het geval is, is hij eigenlijk altijd verantwoordlijk voor vervoer heen en terug.
Dn is zij nog meegaand geweest dat ze het kind wou brengen of halen, dat is dan geen verplichting. Dat hij jou daar niet over geinformeerd heeft vind ik raar en wijst weer op gebrekkige communicatie tussen jullie.
Net als bij het afspreken over de vakantie, jouw vriend heeft hier toch inspraak over.
Wat zegt hij hier eigenlijk allemaal over, we horen alleen jouw kant van het verhaal nu.
En ja het is raar dat je zo snel samen gaat wonen als er een kind in het spel is. dat staat los van jullie relatie en de kwaliteit daarvan.
Maar daarmee hadden dit soort zaken dus voorkomen kunnen worden.
maandag 19 december 2011 om 10:09
quote:mrsstanleywalker schreef op 19 december 2011 @ 09:28:
Ik vind het in- en intriest voor dit kleine mannetje. Zo klein en dan niet met open armen ontvangen worden. Je zal maar vijf jaar oud zijn en zo als last ervaren worden.
Dat mogen de ouders zich dan aantrekken. Als die niet waren gescheiden, dan had het kind gewoon een eigen huis.
Als je het dan over egoïsme hebt, kijk dan dus ook naar de hopen ouders die hun eigen geluk ook voor laten gaan boven dat van hun kind. Want papa en mama hebben ook recht op hun geluk en een gelukkige papa/mama, maakt ook een gelukkig kind, dus je kunt beter scheiden dan als broer/zus in een relatie te zitten. Nou, niet dus. Want na een scheiding is het leed niet geleden en komen er nieuwe partners en zelfs vaak halfbroertjes en halfzusjes in beeld.
Ik vind het vrij absurd dat TO, die notabene geen enkele bloedband met het kind in kwestie heeft, door een aantal mensen wordt afgebrand omdat ze zo egoïstisch zou zijn. Ze is geen steek egoïstischer dan de ouders in dit verhaal.
TO, ik geef het je te doen. Een relatie opbouwen terwijl je regelmatig een kind van je vriend over de vloer hebt. Ik kan me je behoefte aan wat kwaliteitstijd samen goed voorstellen, net zoals ik het me voor kan stellen dat dat ook voor vader en zoontje geldt. Die 2 behoeftes botsen.
En dat je het niet leuk vindt dat moeder jullie voor een voldongen feit stelt (je krijgt hem een week extra) zonder dit fatsoenlijk te overleggen, dat snap ik ook. Hoe is het contact verder tussen de exen? Komt dit vaker voor?
Dit gedonder is exact de reden dat ik een man zonder kinderen heb gezocht, maar dat is voor jou een gegeven: je bent nu eenmaal verliefd op deze man. Succes met alles. En probeer je ook een beetje te verplaatsen in dat ventje. Daar word echt mee gesold en die heeft geen zeggenschap over zijn leventje. Misschien maakt die gedachte de dingen een beetje gemakkelijker.
Ik vind het in- en intriest voor dit kleine mannetje. Zo klein en dan niet met open armen ontvangen worden. Je zal maar vijf jaar oud zijn en zo als last ervaren worden.
Dat mogen de ouders zich dan aantrekken. Als die niet waren gescheiden, dan had het kind gewoon een eigen huis.
Als je het dan over egoïsme hebt, kijk dan dus ook naar de hopen ouders die hun eigen geluk ook voor laten gaan boven dat van hun kind. Want papa en mama hebben ook recht op hun geluk en een gelukkige papa/mama, maakt ook een gelukkig kind, dus je kunt beter scheiden dan als broer/zus in een relatie te zitten. Nou, niet dus. Want na een scheiding is het leed niet geleden en komen er nieuwe partners en zelfs vaak halfbroertjes en halfzusjes in beeld.
Ik vind het vrij absurd dat TO, die notabene geen enkele bloedband met het kind in kwestie heeft, door een aantal mensen wordt afgebrand omdat ze zo egoïstisch zou zijn. Ze is geen steek egoïstischer dan de ouders in dit verhaal.
TO, ik geef het je te doen. Een relatie opbouwen terwijl je regelmatig een kind van je vriend over de vloer hebt. Ik kan me je behoefte aan wat kwaliteitstijd samen goed voorstellen, net zoals ik het me voor kan stellen dat dat ook voor vader en zoontje geldt. Die 2 behoeftes botsen.
En dat je het niet leuk vindt dat moeder jullie voor een voldongen feit stelt (je krijgt hem een week extra) zonder dit fatsoenlijk te overleggen, dat snap ik ook. Hoe is het contact verder tussen de exen? Komt dit vaker voor?
Dit gedonder is exact de reden dat ik een man zonder kinderen heb gezocht, maar dat is voor jou een gegeven: je bent nu eenmaal verliefd op deze man. Succes met alles. En probeer je ook een beetje te verplaatsen in dat ventje. Daar word echt mee gesold en die heeft geen zeggenschap over zijn leventje. Misschien maakt die gedachte de dingen een beetje gemakkelijker.
maandag 19 december 2011 om 10:29
Ik heb zelf ook een partner met kind en herken het wel een beetje.
Ik vond het in het begin ook lastig. Én ik vond het lastig omdat ik het lastig vond. Want ik wist toch waar ik aan begon?
Wat er bij ons nog bij kwam kijken was dat mijn man een ex heeft die nog al moeilijk kon doen. Jaren zijn er over heen gegaan voordat er een beetje fatsoenlijk contact kwam. Mijn man kwam daar weleens aan de deur en kreeg dan heel koud te horen dat hij zijn zoon niet mee kreeg om een flutreden (je hebt de alimentatie één dag te laat overgemaakt of je ben 5 minuten te laat, of ik ben zelf een dagje vrij en heb al afspraken gemaakt) Kortom, het was een spannende tijd waarin mijn vriend altijd heb gesteund en ook relativerende woorden heb toegesproken om hem haar kant van het verhaal in te laten zien. Nog steeds is het soms maar de vraag of hij mee mag en nu ook met de naderende feestdagen is er weer een discussie losgebarsten waarin zij vindt dat ze meer recht heeft om de feestdagen met hun zoon te vieren dan hij. Ze heeft inmiddels een vriend en je zou dan denken dat er rust in de tent zou komen. Helaas.
Heel vaak heb ik overwogen om de relatie te verbreken, maar ik hou zo veel van mijn man dat ik het gewoon niet kon. En daarom probeerde ik een weg te vinden in de omgang met zijn zoon. Inmiddels hebben wij samen ook een zoon en is daarin ook zoeken naar een balans. Zoon en ik gaan soms een weekend naar mijn ouders om daar te bivakkeren en familie te bezoeken. Mijn man heeft dan quality time met zijn zoon en ze doen dan echte mannendingen, gaan de film of ze gaan voetbal kijken. Ik zet daarin bewust een stapje terug. Maar soms onderneem ik ook wat alleen met zijn zoon. Gaan we samen naar een speeltuin of zwemmen. Zo leren we elkaar ook kennen en raken we steeds meer vertrouwt met elkaar. En natuurlijk doen we ook veel dingen als gezin en is hij, wanneer hij hier is, gewoon écht een onderdeel van het gezin.
Daarnaast ben ik ook niet de actieve opvoeder hier in huis voor zijn zoon. Dat is mijn man. Zijn zoon moet wel naar me luisteren, maar het echte opvoedkundige deel is voor mijn man. Ik denk wel met hem mee en geef daarin ook mijn normen en waarden aan. Ik ondersteun hem en samen komen we altijd tot een mooi iets. Geven en nemen.
Weet je, het is echt lastig geweest. We waren enorm zoekende naar een juiste balans en naar wat goed voelde. Maar steeds meer lijken we onze draai te vinden. We zijn bijna 3,5 jaar verder, dus ergens klopt het wel dat het 4 tot 7 jaar duurt voordat het allemaal went.
Overigens gaan mijn man en ik wel een keer een week alleen op vakantie. Dat hebben we nodig; we hebben allebei een heel drukke baan, met daarnaast een gezin wat we runnen. We zien elkaar niet veel. We trekken hiervoor een week uit, mijn vriend heeft in de zomervakantie dan nog twee weken om samen met zijn zoon vakantie te vieren en aansluitend is zijn zoon er nog een week, maar werken we en zorgen we dat we beiden wat meer thuis zijn. (zoon woont hier in de buurt en gaat dan naar zijn vertrouwde oppasadres, waar hij anders doordeweeks ook is) Op die manier komt hij ook in contact met het leven wat er ook is.
TO, voor jou het advies om het rustig aan te gaan accepteren. Accepteer dat het voor nu niet gemakkelijk is en dat je soms een stapje terug moet doen. Het werpt zijn vruchten af. Zorg ervoor dat zijn zoon zich nooit teveel voelt, kies er soms voor om even weg te gaan zodat ze tijd alleen hebben. Ik begrijp ook dat je vaak mee gaat om te halen of weg te brengen. Neem ook hierin een stapje terug en laat het eerste contact tussen vader en zoon zijn. Dan hebben ze weer even de tijd om aan elkaar te wennen.
Wij plannen vaak de zondagavond voor elkaar vrij, als zijn zoon weer is opgehaald. Dan regelen we oppas (voor onze zoon) en gaan we na zo'n weekend eventjes de stad in om wat te drinken of te eten.
accepteren en blijven praten is mijn advies!
Ik vond het in het begin ook lastig. Én ik vond het lastig omdat ik het lastig vond. Want ik wist toch waar ik aan begon?
Wat er bij ons nog bij kwam kijken was dat mijn man een ex heeft die nog al moeilijk kon doen. Jaren zijn er over heen gegaan voordat er een beetje fatsoenlijk contact kwam. Mijn man kwam daar weleens aan de deur en kreeg dan heel koud te horen dat hij zijn zoon niet mee kreeg om een flutreden (je hebt de alimentatie één dag te laat overgemaakt of je ben 5 minuten te laat, of ik ben zelf een dagje vrij en heb al afspraken gemaakt) Kortom, het was een spannende tijd waarin mijn vriend altijd heb gesteund en ook relativerende woorden heb toegesproken om hem haar kant van het verhaal in te laten zien. Nog steeds is het soms maar de vraag of hij mee mag en nu ook met de naderende feestdagen is er weer een discussie losgebarsten waarin zij vindt dat ze meer recht heeft om de feestdagen met hun zoon te vieren dan hij. Ze heeft inmiddels een vriend en je zou dan denken dat er rust in de tent zou komen. Helaas.
Heel vaak heb ik overwogen om de relatie te verbreken, maar ik hou zo veel van mijn man dat ik het gewoon niet kon. En daarom probeerde ik een weg te vinden in de omgang met zijn zoon. Inmiddels hebben wij samen ook een zoon en is daarin ook zoeken naar een balans. Zoon en ik gaan soms een weekend naar mijn ouders om daar te bivakkeren en familie te bezoeken. Mijn man heeft dan quality time met zijn zoon en ze doen dan echte mannendingen, gaan de film of ze gaan voetbal kijken. Ik zet daarin bewust een stapje terug. Maar soms onderneem ik ook wat alleen met zijn zoon. Gaan we samen naar een speeltuin of zwemmen. Zo leren we elkaar ook kennen en raken we steeds meer vertrouwt met elkaar. En natuurlijk doen we ook veel dingen als gezin en is hij, wanneer hij hier is, gewoon écht een onderdeel van het gezin.
Daarnaast ben ik ook niet de actieve opvoeder hier in huis voor zijn zoon. Dat is mijn man. Zijn zoon moet wel naar me luisteren, maar het echte opvoedkundige deel is voor mijn man. Ik denk wel met hem mee en geef daarin ook mijn normen en waarden aan. Ik ondersteun hem en samen komen we altijd tot een mooi iets. Geven en nemen.
Weet je, het is echt lastig geweest. We waren enorm zoekende naar een juiste balans en naar wat goed voelde. Maar steeds meer lijken we onze draai te vinden. We zijn bijna 3,5 jaar verder, dus ergens klopt het wel dat het 4 tot 7 jaar duurt voordat het allemaal went.
Overigens gaan mijn man en ik wel een keer een week alleen op vakantie. Dat hebben we nodig; we hebben allebei een heel drukke baan, met daarnaast een gezin wat we runnen. We zien elkaar niet veel. We trekken hiervoor een week uit, mijn vriend heeft in de zomervakantie dan nog twee weken om samen met zijn zoon vakantie te vieren en aansluitend is zijn zoon er nog een week, maar werken we en zorgen we dat we beiden wat meer thuis zijn. (zoon woont hier in de buurt en gaat dan naar zijn vertrouwde oppasadres, waar hij anders doordeweeks ook is) Op die manier komt hij ook in contact met het leven wat er ook is.
TO, voor jou het advies om het rustig aan te gaan accepteren. Accepteer dat het voor nu niet gemakkelijk is en dat je soms een stapje terug moet doen. Het werpt zijn vruchten af. Zorg ervoor dat zijn zoon zich nooit teveel voelt, kies er soms voor om even weg te gaan zodat ze tijd alleen hebben. Ik begrijp ook dat je vaak mee gaat om te halen of weg te brengen. Neem ook hierin een stapje terug en laat het eerste contact tussen vader en zoon zijn. Dan hebben ze weer even de tijd om aan elkaar te wennen.
Wij plannen vaak de zondagavond voor elkaar vrij, als zijn zoon weer is opgehaald. Dan regelen we oppas (voor onze zoon) en gaan we na zo'n weekend eventjes de stad in om wat te drinken of te eten.
accepteren en blijven praten is mijn advies!
maandag 19 december 2011 om 11:07
Wow...
Wat lijkt het toch makkelijk om te schieten op mensen, zo van achter het toetsenbord, daar schrik ik echt van...
Hier ook een vergelijkbare situatie...
Nee, je weet NIET waar je aan begint...
In een glazen bol kijken kun je namelijk niet, hsp is onmogelijk, auras lezen is voor mensen aan de drugs, en de magic8ball doet ook maar wat...
En als het om kinderen gaat, moet je alles van te voren weten.. Daarom ook zoveel vragen bij pijler zwangerschap en kinderen..
Alhoewel beide "kampen" op het forum voor een gedeelte gelijk hebben, snap ik niet waarom het zo hard tegen hard gaat, en misschien ben ik ook wel hsp...en misschien heb ik dan ook niets te zoeken op dit forum, dat kan best..
Ik zou het veel waardevoller vinden zaken te lezen, die mij zonder oordeel, meerdere kanten van de situatie laten zien, zo dat ik hierover na kan denken en dit toe kan passen in mijn situatie.
TO, heel herkenbaar, je verzet... Maar het levert je niets op... Echt niet. Jou tijd komt wel, en je staat op een andere 1e plek...
Lees de adviezen waarin mildheid gevraagd wordt. Doe daar iets mee, en echt, dan wordt het makkelijker!
Ben nu 6 jaar verder, en het wordt leuker en leuker, zeker nu de kinderen niet meer zo afhankelijk zijn van pap.
Nu kunnen wij contact maken, lachen gieren en brullen!
Hou vol, als je echt van hem houdt, die ex laten voor wat ze is, laat haar niet binnen jullie relatie komen..
Dat kleintje wordt vanzelf groot, en dan hebben jullie meer tijd voor elkaar, kijk vooruit!
Probeer open te staan voor die kleine en benader hem, zoals jezelf benaderd zou willen worden, dan komt het echt wel goed!
Ik wens je veel kracht en wijsheid toe!
Wat lijkt het toch makkelijk om te schieten op mensen, zo van achter het toetsenbord, daar schrik ik echt van...
Hier ook een vergelijkbare situatie...
Nee, je weet NIET waar je aan begint...
In een glazen bol kijken kun je namelijk niet, hsp is onmogelijk, auras lezen is voor mensen aan de drugs, en de magic8ball doet ook maar wat...
En als het om kinderen gaat, moet je alles van te voren weten.. Daarom ook zoveel vragen bij pijler zwangerschap en kinderen..
Alhoewel beide "kampen" op het forum voor een gedeelte gelijk hebben, snap ik niet waarom het zo hard tegen hard gaat, en misschien ben ik ook wel hsp...en misschien heb ik dan ook niets te zoeken op dit forum, dat kan best..
Ik zou het veel waardevoller vinden zaken te lezen, die mij zonder oordeel, meerdere kanten van de situatie laten zien, zo dat ik hierover na kan denken en dit toe kan passen in mijn situatie.
TO, heel herkenbaar, je verzet... Maar het levert je niets op... Echt niet. Jou tijd komt wel, en je staat op een andere 1e plek...
Lees de adviezen waarin mildheid gevraagd wordt. Doe daar iets mee, en echt, dan wordt het makkelijker!
Ben nu 6 jaar verder, en het wordt leuker en leuker, zeker nu de kinderen niet meer zo afhankelijk zijn van pap.
Nu kunnen wij contact maken, lachen gieren en brullen!
Hou vol, als je echt van hem houdt, die ex laten voor wat ze is, laat haar niet binnen jullie relatie komen..
Dat kleintje wordt vanzelf groot, en dan hebben jullie meer tijd voor elkaar, kijk vooruit!
Probeer open te staan voor die kleine en benader hem, zoals jezelf benaderd zou willen worden, dan komt het echt wel goed!
Ik wens je veel kracht en wijsheid toe!
maandag 19 december 2011 om 11:43
Goede post van bresant om het te leren accepteren en je er niet zo tegen te verzetten.
En ja ik ben hard in mijn post, dat komt omdat mijn hart breekt als ik lees dat het om een mannetje van 5 jaar gaat die toch al niet vaak daar is en dan nog de extra tijd te veel is.
We praten hier in dit geval slechts over een dag en een nacht per twee weken, hoe weinig is dat?
Ik kan dan niet begrijpen dat wanneer je een relatie aan gaat met een man met kind het je dan al snel teveel is wanneer kind over de vloer komt.
Nee je weet niet precies waar je aan begint, maar minstens wel dat je zal moeten dealen dat op zijn tijd zijn kind over de vloer zal komen en ook eens extra in de vakantie.
En dat je zo nu en dan een stap terug zal moeten zetten.
En ja ik ben hard in mijn post, dat komt omdat mijn hart breekt als ik lees dat het om een mannetje van 5 jaar gaat die toch al niet vaak daar is en dan nog de extra tijd te veel is.
We praten hier in dit geval slechts over een dag en een nacht per twee weken, hoe weinig is dat?
Ik kan dan niet begrijpen dat wanneer je een relatie aan gaat met een man met kind het je dan al snel teveel is wanneer kind over de vloer komt.
Nee je weet niet precies waar je aan begint, maar minstens wel dat je zal moeten dealen dat op zijn tijd zijn kind over de vloer zal komen en ook eens extra in de vakantie.
En dat je zo nu en dan een stap terug zal moeten zetten.
maandag 19 december 2011 om 11:46
quote:lagiulietta schreef op 19 december 2011 @ 09:44:
Trouwens, een kind van je vriend draagt dezelfde genen als je vriend, en je vriend heeft dit voortgebracht. Zou je dan niet (zelfs misschien meer) van dit ventje moeten houden als je zo gek bent op je vriend? Ik krijg heel erg het idee dat je je vriend geweldig vindt zoals ie eigenlijk niet is: kindloos. Dat is ie niet en dat zal ie ook nooit meer worden.
Dezelfde genen hebben zegt helemaal niks over al dan niet 'n klik hebben met mensen. Anders waren er geen hele volksstammen die niet met hun schoonouders op kunnen schieten, niet waar?
Maar de fout zit 'm in het gaan samenwonen. Dan ben je idd die ruimte voor jezelf kwijt en zit je dus af en toe met je ongewenste logee. Misschien kun je voorstellen dat ie toch weer iets voor zichzelf zoekt en dat jullie gaan latten?
Trouwens, een kind van je vriend draagt dezelfde genen als je vriend, en je vriend heeft dit voortgebracht. Zou je dan niet (zelfs misschien meer) van dit ventje moeten houden als je zo gek bent op je vriend? Ik krijg heel erg het idee dat je je vriend geweldig vindt zoals ie eigenlijk niet is: kindloos. Dat is ie niet en dat zal ie ook nooit meer worden.
Dezelfde genen hebben zegt helemaal niks over al dan niet 'n klik hebben met mensen. Anders waren er geen hele volksstammen die niet met hun schoonouders op kunnen schieten, niet waar?
Maar de fout zit 'm in het gaan samenwonen. Dan ben je idd die ruimte voor jezelf kwijt en zit je dus af en toe met je ongewenste logee. Misschien kun je voorstellen dat ie toch weer iets voor zichzelf zoekt en dat jullie gaan latten?
maandag 19 december 2011 om 12:07
Ik heb geen moeite met die weekends! Het gaat me erom dat
- ex is zelf verhuisd, 70 km van papa weg
- ex is nu zwanger en weigert vervoer in de weekenden te delen
-ex boekt vakantie zonder overleg en is zelf haar zoon liever kwijt dan rijk
- vriend en ik hebben weing dagen samen, en zoeken nu een middenweg tussen samen als 'gezin' en samen als verliefd stel..
- en nogmaals, als manneke bij ons is doen we leuke dingen en voelt hij zich daar echt niet ongewenst bij.. Wat een onzin en aannames!
Ik vroeg een stukje advies en ervaring, jullie oordeel is niet terecht. Gelukkig zijn er ook mensen die wel begrijpen waar ik mee worstel, juist omdat ik zo gek op hem ben.. Dank voor die reacties..
- ex is zelf verhuisd, 70 km van papa weg
- ex is nu zwanger en weigert vervoer in de weekenden te delen
-ex boekt vakantie zonder overleg en is zelf haar zoon liever kwijt dan rijk
- vriend en ik hebben weing dagen samen, en zoeken nu een middenweg tussen samen als 'gezin' en samen als verliefd stel..
- en nogmaals, als manneke bij ons is doen we leuke dingen en voelt hij zich daar echt niet ongewenst bij.. Wat een onzin en aannames!
Ik vroeg een stukje advies en ervaring, jullie oordeel is niet terecht. Gelukkig zijn er ook mensen die wel begrijpen waar ik mee worstel, juist omdat ik zo gek op hem ben.. Dank voor die reacties..
maandag 19 december 2011 om 12:22
Hier ook een stiefmoeder zonder (eigen) kinderen. Bij ons komen zijn kinderen ieder weekend. Mijn vriend moet ze halen en brengen (moeder is verhuisd naar een plek op 1 uur rijden hiervandaan, maar ze heeft zelf geen rijbewijs). Het liefst haalt hij ze op vrijdag al op, maar dat mag meestal niet van moeders, tenzij ze zelf weg moet, want dan moet vriendlief ze per se op vrijdag op komen halen, ongeacht onze plannen. Op zondagavond om 20u moeten ze weer terug zijn.
Wat herkenbaar is in het verhaal van TO is het gevoel dat de ex op afstand het reilen en zeilen in je weekend of vakantie bepaalt. Bij ons is het ook tot een paar dagen voor de vakanties spannend of we de kinderen hebben of niet, al naar gelang wat de plannen van de ex zijn. De basisregel is dat de vakanties worden gedeeld, maar de praktijk is hoe het haar uitkomt. Vorig jaar zomer hebben we onze vakantie met de kinderen moeten cancelen omdat zij op het laatst besloot dat de kinderen toch met haar mee naar het buitenland moesten voor 2 maanden (waar zij heen moest voor werk), dit jaar moest vriend ze eind juni hals over kop ophalen omdat zij weer weg moest en de kinderen dus ineens 8 weken bij ons waren ipv de afgesproken drie weken (en ze ook nog de laatste 2 weken op school moesten missen, maar da’s weer een andere discussie). Aangezien wij ook geen BSO-opvang kunnen regelen in de zomervakantie, zeker niet op z’n korte termijn, hebben wij ook moeten schipperen met mijn en zijn vrije dagen, mijn zus die het leuk vindt om op te passen en opa en oma.
Wat ik in de afgelopen jaren (5 jaar samen, waarvan 3 samenwonend) heb geleerd is weinig meer vooruit plannen en je nergens meer op instellen, omdat het uiteindelijk altijd weer anders wordt (zo ook in de situatie van TO met de kerstvakantie), hoe zuur ook. Wanneer vriend zijn kinderen ziet wordt uiteindelijk altijd bepaald door zijn ex. Ik heb me er ook zo vaak boos om gemaakt, mijn vriend verweten dat hij over zich laat lopen, maar als hij ertegenin gaat zijn de kinderen altijd de dupe dus het heeft geen zin. Accepteer dat je als stiefmoeder vaak een stapje terug moet doen en moet slikken, hoe vervelend ook. Ik vertel mijn vriend wel wanneer ik mij ergens rot onder voel of het er niet mee eens ben, dat lucht op. En verder doe ik er weinig aan, omdat ik weet dat het anders zijn kinderen zijn die aan het kortste eind trekken. Wij willen voor zijn kinderen zo veel mogelijk een stabiele, veilige haven zijn.
Bij ons was het ook vaak zoeken naar een balans, en dat is het nog steeds. Ik heb ook niet altijd zin in de weekenden en voel me daar dan ook schuldig om, maar dingen zijn zoals ze zijn. Ik ga dan een dagje naar mijn vriendinnen of ga lekker lang de stad in, dan is het weekend minder zwaar. Gelukkig is de relatie met zijn kinderen prima, ze luisteren gewoon naar me (al ben ik niet de opvoeder) en het is meestal ook gewoon gezellig. Ze accepteren me volledig. In de vakanties zorg ik dat ik ongeveer de helft ook vrij ben om samen dingen te doen en de andere helft ga ik gewoon werken. Weekendjes weg met z’n 2-en zitten er voor ons bijna nooit in omdat zijn ex erop staat dat ze ieder weekend bij ons zijn, tenzij ze zelf iets heeft gepland want dan moeten ze bij haar blijven. Dat is altijd last minute, dus dan genieten we extra van zo’n ‘cadeauweekend’ met z’n tweeën. Vakantie met z’n 2-en kan dan ook alleen in een midweek, tenzij we opa en oma inschakelen.
Ik heb het wel te doen met TO dat ze het zoontje van haar man zo weinig ziet. Volgens mij was het Drummel die al zei dat wanneer je de kinderen vaker en langer om je heen hebt, het ook makkelijker gaat. In de periode dat ze hier 8 weken waren voelde het warempel alsof we een ‘gewoon’ gezin waren, in plaats van het gevoel logees te hebben. De kinderen hebben ook wel eens letterlijk gezegd dat ze in het weekend komen voor papa en dat papa (en het liefst ik ook) dan ook steeds met ze bezig moet zijn. Dat staat haaks op onze visie, namelijk dat ze gewoon mee moeten draaien met ons huishouden. Natuurlijk doen we spelletjes met ze, gaan we met ze naar het bos etc, maar we zijn geen kindervermaakcentrum en niet alles draait om hen. Die instelling laten ze tijdens vakanties zelf ook los, dus het ‘claimen’ is dan ook weg, vooral tot grote opluchting van mijn vriend.
Nu ze wat ouder zijn gaat het sowieso steeds gemakkelijker, al ben ik benieuwd hoe het straks zal gaan als ze gaan puberen.
Dus TO, om een lang verhaal kort te maken: het enige advies dat ik je kan geven is af en toe een stapje terug te doen, je niet te bemoeien met dingen die geregeld worden tussen je vriend en zijn ex (praat er wel met hem over, maar maak je er verder niet druk om en zeg hem vooral niet hoe hij moet handelen) en zorg dat je ook tijd en ruimte hebt voor jezelf. En echt, het went, al is het nooit zoals je het zelf het allerliefst zou willen, maar goed, dat is met alle relaties zo denk ik, geven en nemen.
Ook een goede tip om je aan te melden bij een forum voor stiefmoeders, al is het maar om af en toe even stoom af te blazen en lekker ongenuanceerd te kunnen klagen
Wat herkenbaar is in het verhaal van TO is het gevoel dat de ex op afstand het reilen en zeilen in je weekend of vakantie bepaalt. Bij ons is het ook tot een paar dagen voor de vakanties spannend of we de kinderen hebben of niet, al naar gelang wat de plannen van de ex zijn. De basisregel is dat de vakanties worden gedeeld, maar de praktijk is hoe het haar uitkomt. Vorig jaar zomer hebben we onze vakantie met de kinderen moeten cancelen omdat zij op het laatst besloot dat de kinderen toch met haar mee naar het buitenland moesten voor 2 maanden (waar zij heen moest voor werk), dit jaar moest vriend ze eind juni hals over kop ophalen omdat zij weer weg moest en de kinderen dus ineens 8 weken bij ons waren ipv de afgesproken drie weken (en ze ook nog de laatste 2 weken op school moesten missen, maar da’s weer een andere discussie). Aangezien wij ook geen BSO-opvang kunnen regelen in de zomervakantie, zeker niet op z’n korte termijn, hebben wij ook moeten schipperen met mijn en zijn vrije dagen, mijn zus die het leuk vindt om op te passen en opa en oma.
Wat ik in de afgelopen jaren (5 jaar samen, waarvan 3 samenwonend) heb geleerd is weinig meer vooruit plannen en je nergens meer op instellen, omdat het uiteindelijk altijd weer anders wordt (zo ook in de situatie van TO met de kerstvakantie), hoe zuur ook. Wanneer vriend zijn kinderen ziet wordt uiteindelijk altijd bepaald door zijn ex. Ik heb me er ook zo vaak boos om gemaakt, mijn vriend verweten dat hij over zich laat lopen, maar als hij ertegenin gaat zijn de kinderen altijd de dupe dus het heeft geen zin. Accepteer dat je als stiefmoeder vaak een stapje terug moet doen en moet slikken, hoe vervelend ook. Ik vertel mijn vriend wel wanneer ik mij ergens rot onder voel of het er niet mee eens ben, dat lucht op. En verder doe ik er weinig aan, omdat ik weet dat het anders zijn kinderen zijn die aan het kortste eind trekken. Wij willen voor zijn kinderen zo veel mogelijk een stabiele, veilige haven zijn.
Bij ons was het ook vaak zoeken naar een balans, en dat is het nog steeds. Ik heb ook niet altijd zin in de weekenden en voel me daar dan ook schuldig om, maar dingen zijn zoals ze zijn. Ik ga dan een dagje naar mijn vriendinnen of ga lekker lang de stad in, dan is het weekend minder zwaar. Gelukkig is de relatie met zijn kinderen prima, ze luisteren gewoon naar me (al ben ik niet de opvoeder) en het is meestal ook gewoon gezellig. Ze accepteren me volledig. In de vakanties zorg ik dat ik ongeveer de helft ook vrij ben om samen dingen te doen en de andere helft ga ik gewoon werken. Weekendjes weg met z’n 2-en zitten er voor ons bijna nooit in omdat zijn ex erop staat dat ze ieder weekend bij ons zijn, tenzij ze zelf iets heeft gepland want dan moeten ze bij haar blijven. Dat is altijd last minute, dus dan genieten we extra van zo’n ‘cadeauweekend’ met z’n tweeën. Vakantie met z’n 2-en kan dan ook alleen in een midweek, tenzij we opa en oma inschakelen.
Ik heb het wel te doen met TO dat ze het zoontje van haar man zo weinig ziet. Volgens mij was het Drummel die al zei dat wanneer je de kinderen vaker en langer om je heen hebt, het ook makkelijker gaat. In de periode dat ze hier 8 weken waren voelde het warempel alsof we een ‘gewoon’ gezin waren, in plaats van het gevoel logees te hebben. De kinderen hebben ook wel eens letterlijk gezegd dat ze in het weekend komen voor papa en dat papa (en het liefst ik ook) dan ook steeds met ze bezig moet zijn. Dat staat haaks op onze visie, namelijk dat ze gewoon mee moeten draaien met ons huishouden. Natuurlijk doen we spelletjes met ze, gaan we met ze naar het bos etc, maar we zijn geen kindervermaakcentrum en niet alles draait om hen. Die instelling laten ze tijdens vakanties zelf ook los, dus het ‘claimen’ is dan ook weg, vooral tot grote opluchting van mijn vriend.
Nu ze wat ouder zijn gaat het sowieso steeds gemakkelijker, al ben ik benieuwd hoe het straks zal gaan als ze gaan puberen.
Dus TO, om een lang verhaal kort te maken: het enige advies dat ik je kan geven is af en toe een stapje terug te doen, je niet te bemoeien met dingen die geregeld worden tussen je vriend en zijn ex (praat er wel met hem over, maar maak je er verder niet druk om en zeg hem vooral niet hoe hij moet handelen) en zorg dat je ook tijd en ruimte hebt voor jezelf. En echt, het went, al is het nooit zoals je het zelf het allerliefst zou willen, maar goed, dat is met alle relaties zo denk ik, geven en nemen.
Ook een goede tip om je aan te melden bij een forum voor stiefmoeders, al is het maar om af en toe even stoom af te blazen en lekker ongenuanceerd te kunnen klagen
maandag 19 december 2011 om 12:56
Maar To, kan je mij dan uitleggen waarom een keer wat extra tijd je zo tegen de haren in strijkt?
Ik speel even advocaat van de duivel maar het kind is zo'n 80 a 90 % procent bij zijn moeder en de resterende tijd maar bij zijn vader.
Julie hebben daarbij naast je persoonlijke verplichtingen alle tijd vrij voor samen met daarbij om het weekend een volledig weekend( wat moeder al niet heeft)
Ik begrijp dat het niet netjes is gegaan de manier waarop ze de vakantie heeft toegeeigend maar kan het niet zo zijn dat ze het ook een keer zat is het leeuwendeel voor het kind op te draaien?
Kan je dat begrijpen?
En ligt een groot deel van je ongenoegen ook niet aan de manier waarop je vriend de zaken met je communiceert?
Vaak zie je dat irritatie vooral ontstaat doordat de partner niet tijdig en juist de informatie doorspeelt aan de stiefouder.
Kan je je verplaatsen in het ventje dat het ook in zijn belang is meer tijd in vakantie's door te brengen om een hechtere band met zijn vader op te kunnen bouwen en vice versa?
Kan je niet gewoon zoals el al voorstelde je dagen op een ander tijdstip opnemen en alsnog een korte vakantie met je vriend plannen.
Het klinkt alsof er geen andere mogelijkheden zijn, maar die zijn er wellicht wel.
Ik speel even advocaat van de duivel maar het kind is zo'n 80 a 90 % procent bij zijn moeder en de resterende tijd maar bij zijn vader.
Julie hebben daarbij naast je persoonlijke verplichtingen alle tijd vrij voor samen met daarbij om het weekend een volledig weekend( wat moeder al niet heeft)
Ik begrijp dat het niet netjes is gegaan de manier waarop ze de vakantie heeft toegeeigend maar kan het niet zo zijn dat ze het ook een keer zat is het leeuwendeel voor het kind op te draaien?
Kan je dat begrijpen?
En ligt een groot deel van je ongenoegen ook niet aan de manier waarop je vriend de zaken met je communiceert?
Vaak zie je dat irritatie vooral ontstaat doordat de partner niet tijdig en juist de informatie doorspeelt aan de stiefouder.
Kan je je verplaatsen in het ventje dat het ook in zijn belang is meer tijd in vakantie's door te brengen om een hechtere band met zijn vader op te kunnen bouwen en vice versa?
Kan je niet gewoon zoals el al voorstelde je dagen op een ander tijdstip opnemen en alsnog een korte vakantie met je vriend plannen.
Het klinkt alsof er geen andere mogelijkheden zijn, maar die zijn er wellicht wel.
maandag 19 december 2011 om 13:04
TO,
Je bent erg zoekende naar een juiste balans te vinden. Je relatie is nu eenmaal anders dan wanneer je vriend geen zoon zou hebben. Je zult jezelf een beetje moeten opofferen en water bij wijn moeten doen.
Ik lees ook nergens dat je een hekel aan het jochie hebt of dat hij niet welkom bij jullie is.
Wat betreft zijn ex: Als vriendin van...kun je niet anders dan de situatie accepteren zoals ie is. Dat is wat mijn ervaring is. Ik heb nooit met mijn man "meegestreden". Ik was altijd neutraal. En in sommige gevallen begreep ik haar strijd ook wel.
Kijk wat betreft het ophalen en wegbrengen: Ik begrijp dat het tot voorkort goed ging, maar sinds ze zwanger is dat het niet meer loopt. Ik ben zelf zwanger geweest en ik was doodziek, bekkeninstabiliteit vanaf week 12 en autorijden was een drama. Heeft jouw vriend hierover een normaal gesprek met haar gevoerd of loopt alles via strijd en commando's?
In de toekomst zul je vaker tegen dit soort "streken" lopen. Wanneer je pech hebt, dan he! Ook dan kun je niet anders dan je vooral niet boos maken. Want hoe bozer, hoe ingewikkelder en meer strijd er van komt. Laat het los, accepteer het. Maar vooral geen strijd.
Je bent erg zoekende naar een juiste balans te vinden. Je relatie is nu eenmaal anders dan wanneer je vriend geen zoon zou hebben. Je zult jezelf een beetje moeten opofferen en water bij wijn moeten doen.
Ik lees ook nergens dat je een hekel aan het jochie hebt of dat hij niet welkom bij jullie is.
Wat betreft zijn ex: Als vriendin van...kun je niet anders dan de situatie accepteren zoals ie is. Dat is wat mijn ervaring is. Ik heb nooit met mijn man "meegestreden". Ik was altijd neutraal. En in sommige gevallen begreep ik haar strijd ook wel.
Kijk wat betreft het ophalen en wegbrengen: Ik begrijp dat het tot voorkort goed ging, maar sinds ze zwanger is dat het niet meer loopt. Ik ben zelf zwanger geweest en ik was doodziek, bekkeninstabiliteit vanaf week 12 en autorijden was een drama. Heeft jouw vriend hierover een normaal gesprek met haar gevoerd of loopt alles via strijd en commando's?
In de toekomst zul je vaker tegen dit soort "streken" lopen. Wanneer je pech hebt, dan he! Ook dan kun je niet anders dan je vooral niet boos maken. Want hoe bozer, hoe ingewikkelder en meer strijd er van komt. Laat het los, accepteer het. Maar vooral geen strijd.
maandag 19 december 2011 om 13:25
EN, schoonouders zijn ouders, dit ventje is een kind. Daar zit nog wel verschil in. TO hoeft ook geen klik te hebben met dit kind, maar dat is heel wat anders dan houden van een onderdeel van je vriend. Als ze dat niet doet, en dat meen ik een beetje in haar tekst te zien, dan zie ik de relatie somber in.
Overigens TO, de moeder (ex van vriend) zorgt ontzettend veel voor haar zoontje. Zij vindt het ook wel eens lekker om op vakantie te gaan. Heb je daar begrip voor?
En natuurlijk 'dumpt' ze haar zoontje dan niet zomaar. Hij gaat naar een van zijn ouders!
Overigens TO, de moeder (ex van vriend) zorgt ontzettend veel voor haar zoontje. Zij vindt het ook wel eens lekker om op vakantie te gaan. Heb je daar begrip voor?
En natuurlijk 'dumpt' ze haar zoontje dan niet zomaar. Hij gaat naar een van zijn ouders!
maandag 19 december 2011 om 13:29
Zijn ex werkt gewoon en gaat met de auto winkelen, maar is opeens niet meer in staat zoon op te halen bij ons. Vreemd maar ok.
Balans is misschien het goede woord. Maar de moeder maakt t geen f*ck uit of zoontje bij zn vader is of bij de ouders van haar man of waar dan ook. Anders zou ze er wel voor zorgen dat zoon en vader elkaar konden blijven zien, hem ophalen bij ons of wat dan ook. Zij is zonder te overleggen verhuisd! Dus heeft echt niet naar belang van t kind gekeken. Verhuisd van een nette huurwoning naar een huis dat in de steigers staat..
Kortom.. Haar gedrag is idd hetgene wat mij het meet dwarszit en nee daar heb ik niks aan! Helaas. Maar goed, mn vriend gaat wel nieuwe afspraken maken voor de toekomst, ook nu zij er een kleintje bij krijgen..
Balans is misschien het goede woord. Maar de moeder maakt t geen f*ck uit of zoontje bij zn vader is of bij de ouders van haar man of waar dan ook. Anders zou ze er wel voor zorgen dat zoon en vader elkaar konden blijven zien, hem ophalen bij ons of wat dan ook. Zij is zonder te overleggen verhuisd! Dus heeft echt niet naar belang van t kind gekeken. Verhuisd van een nette huurwoning naar een huis dat in de steigers staat..
Kortom.. Haar gedrag is idd hetgene wat mij het meet dwarszit en nee daar heb ik niks aan! Helaas. Maar goed, mn vriend gaat wel nieuwe afspraken maken voor de toekomst, ook nu zij er een kleintje bij krijgen..
maandag 19 december 2011 om 13:39
Lang leve het ouderschapsplan waar hele duidleijke afspraken in vast gelegd kunnen worden.
Dan moet men er zich wel aan gaan houden anders is het nog slechts een papiertje, maar wel een papiertje wat duidelijkheid schept en je in ieder geval mee kan schermen, gezien de vastgelegde afspraken ook door beiden akkoord bevonden zijn( of de rechter bij conflict)
Dan moet men er zich wel aan gaan houden anders is het nog slechts een papiertje, maar wel een papiertje wat duidelijkheid schept en je in ieder geval mee kan schermen, gezien de vastgelegde afspraken ook door beiden akkoord bevonden zijn( of de rechter bij conflict)
maandag 19 december 2011 om 13:40
Misschien is ze dan na het werken en boodschappen doen zo kapot (want echt wel zwanger) dat ze echt geen puf meer heeft om nog zo'n end te rijden...
Nee, niet leuk van die vrouw dat ze ver weg is gaan. Is stom jegens haar ex-man en jegens haar zoontje, daar ben ik het wel met je eens. Was er een reden voor dat ze daarheen is gegaan? Waarom is je man niet dichterbij gaan wonen toen, en juist nog verder weg?
Laatste vragen voor nu: waarom maak jij je zo ontzettend druk over de ex van je vriend? Wordt je vriend er ongelukkig van, en wat vindt hij er zelf allemaal van?
Nee, niet leuk van die vrouw dat ze ver weg is gaan. Is stom jegens haar ex-man en jegens haar zoontje, daar ben ik het wel met je eens. Was er een reden voor dat ze daarheen is gegaan? Waarom is je man niet dichterbij gaan wonen toen, en juist nog verder weg?
Laatste vragen voor nu: waarom maak jij je zo ontzettend druk over de ex van je vriend? Wordt je vriend er ongelukkig van, en wat vindt hij er zelf allemaal van?
maandag 19 december 2011 om 13:51
quote:cheerlesscard schreef op 18 december 2011 @ 21:46:
. Als je al moeite hebt met die 2a3 dagen dat dat jochie er langer is..sorry hoor maar ik vat het niet. Je ziet dat mannetje al haast nooit. Als hij een hond had zou je er meer zorg van hebben.
Jij wil op vakantie maar ik ga er vanuit dat jouw vriend zelf de afspraak gemaakt heeft met zijn ex.
Stoor jij je dan niet meer aan het gebrek aan overleg tussen jou en je vriend.
Het gevoel dat je spuit elf bent die alles als laatste te horen krijgt terwijl het wel jouw leven beinvloed.
Dat kan ik me dan weer wel voorstellen.
Een kind gaat altijd voor TO. Als je dat niet kan accepteren moet je er een punt achter zetten.
Anders maak je niet alleen dat kindje maar ook jouw eigen leven een stuk minder prettig.
Zoals het hierboven beschreven is, zo was het ook in mijn relatie. (we zijn nu niet meer bij elkaar). Mijn ex had 2 dochters, en de moeder bepaalde alles en ex slikte het maar. Weerwoord werd door haar niet geduld, want dan was het oorlog. En ik zat erbij en keek ernaar. Mij werd niets gevraagd, ik had het maar te slikken.
Ik vond het logisch dat de kinderen voor mijn ex op de eerste plaats kwamen, hij zag ze maar 1 keer in de 2 weken en de helft van de vakanties.Ik was gek op die meiden, en zij ook op mij. Maar zijn ex drukte een grote stempel op ons leven. Toen mijn ex eens tegen mij de opmerking maakte "je wist toch waar je aan begon" deed dat wel pijn. Tuurlijk wist ik dat hij kinderen had en tuurlijk hield ik zoveel mogelijk rekening met zijn kinderen. Maar ik was er ook nog. Ik raakte mezelf uiteindelijk kwijt. De relatie is uit gegaan door andere redenen overigens.
Maar ik weet nu wel dat ik nooit meer een relatie aan zou gaan met een man met kinderen. De kinderen zijn voor mij het probleem niet, maar wel de ex die je leven bepaalt!! (en ik denk dat dit ook het probleem van TO is)
. Als je al moeite hebt met die 2a3 dagen dat dat jochie er langer is..sorry hoor maar ik vat het niet. Je ziet dat mannetje al haast nooit. Als hij een hond had zou je er meer zorg van hebben.
Jij wil op vakantie maar ik ga er vanuit dat jouw vriend zelf de afspraak gemaakt heeft met zijn ex.
Stoor jij je dan niet meer aan het gebrek aan overleg tussen jou en je vriend.
Het gevoel dat je spuit elf bent die alles als laatste te horen krijgt terwijl het wel jouw leven beinvloed.
Dat kan ik me dan weer wel voorstellen.
Een kind gaat altijd voor TO. Als je dat niet kan accepteren moet je er een punt achter zetten.
Anders maak je niet alleen dat kindje maar ook jouw eigen leven een stuk minder prettig.
Zoals het hierboven beschreven is, zo was het ook in mijn relatie. (we zijn nu niet meer bij elkaar). Mijn ex had 2 dochters, en de moeder bepaalde alles en ex slikte het maar. Weerwoord werd door haar niet geduld, want dan was het oorlog. En ik zat erbij en keek ernaar. Mij werd niets gevraagd, ik had het maar te slikken.
Ik vond het logisch dat de kinderen voor mijn ex op de eerste plaats kwamen, hij zag ze maar 1 keer in de 2 weken en de helft van de vakanties.Ik was gek op die meiden, en zij ook op mij. Maar zijn ex drukte een grote stempel op ons leven. Toen mijn ex eens tegen mij de opmerking maakte "je wist toch waar je aan begon" deed dat wel pijn. Tuurlijk wist ik dat hij kinderen had en tuurlijk hield ik zoveel mogelijk rekening met zijn kinderen. Maar ik was er ook nog. Ik raakte mezelf uiteindelijk kwijt. De relatie is uit gegaan door andere redenen overigens.
Maar ik weet nu wel dat ik nooit meer een relatie aan zou gaan met een man met kinderen. De kinderen zijn voor mij het probleem niet, maar wel de ex die je leven bepaalt!! (en ik denk dat dit ook het probleem van TO is)
maandag 19 december 2011 om 14:11
TO je trekt nogal wat conclusies: moeder is kind liever kwijt als rijk bijvoorbeeld.
En in plaats van het oorspronkelijke probleem: jouw kerstvakantie, is het nu ineens een haal en breng ding geworden, want moeder is verhuisd. Je haalt er god mag weten wat allemaal niet bij, maar on the end ben JIJ het probleem hoor, echt...
Ik wil niet zeggen dat het niet lastig is voor jou, of wennen op zijn minst, maar doe het nu niet overkomen alsof het je allemaal wordt aangedaan en je slachtoffer bent van alles wat je overkomt...
En ik heb aan die andere kant gestaan, ik was die moeder die zgn dwars lag, nou ik kan je vertellen, die moeder lág helemaal niet zo dwars. Hoor en wederhoor graag.
En in plaats van het oorspronkelijke probleem: jouw kerstvakantie, is het nu ineens een haal en breng ding geworden, want moeder is verhuisd. Je haalt er god mag weten wat allemaal niet bij, maar on the end ben JIJ het probleem hoor, echt...
Ik wil niet zeggen dat het niet lastig is voor jou, of wennen op zijn minst, maar doe het nu niet overkomen alsof het je allemaal wordt aangedaan en je slachtoffer bent van alles wat je overkomt...
En ik heb aan die andere kant gestaan, ik was die moeder die zgn dwars lag, nou ik kan je vertellen, die moeder lág helemaal niet zo dwars. Hoor en wederhoor graag.
