Kinderen
alle pijlers
Breath Holding Spells
zondag 6 maart 2011 om 15:55
Hallo,
Onze dochter van bijna 2 heeft ruim een jaar geleden een eerste breath holding spell (uitleg) gehad. Die eerste keer zaten we op dat moment in de auto, we schrokken zo erg dat we direct naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis zijn gereden waar ze werd onderzocht en dit er dus uit kwam.
Toen heeft ze het de periode vlak na de eerste keer nog een paar keer gehad, maar het afgelopen jaar helemaal niet meer.
Tot afgelopen week, nu ineens weer 3 aanvallen waarvan 1x op het kdv.
Vanmorgen gebeurde het ook weer. Dochter wil steeds op het potje, vind ze ineens erg interessant. Vanmorgen ging ze erop ziiten, leunt naar voren om in het potje te kunnen kijken, en hop valt zo voorover en beland met haar hoofd op de tegels. Ze moest zo hard huilen dat ze er dus in bleef, en weg viel. We zien het gebeuren en weten dat de aanval er aan komt, want ze wordt slap, draait met haar ogen weg en valt dan in slaap. Ondanks dat een aanval "geen kwaad kan", we schrikken toch steeds enorm en zijn toch altijd een beetje bang dat het niet goed gaat.
Die angst, die zorgen, ik vind het zo naar om je kind zo te zien.
Waarom ik dit topic open, ik ben benieuwd of hier meer vrouwen zijn die er ervaring mee hebben. In mijn omgeving hoor je het niet vaak, en op het kdv hadden ze er ook nog nooit van gehoord.
Misschien toch het delen van ervaringen, ben ook benieuwd tot welke leeftijd het ongeveer voorkomt.
We lazen op internet dat er vaak een piek zit aan het eind van het eerste /begin tweede levensjaar, dat verklaart ook wel waarom ze het nu ineens weer een paar keer afgelopen week heeft gehad..
Alvast bedankt voor jullie reacties!
Onze dochter van bijna 2 heeft ruim een jaar geleden een eerste breath holding spell (uitleg) gehad. Die eerste keer zaten we op dat moment in de auto, we schrokken zo erg dat we direct naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis zijn gereden waar ze werd onderzocht en dit er dus uit kwam.
Toen heeft ze het de periode vlak na de eerste keer nog een paar keer gehad, maar het afgelopen jaar helemaal niet meer.
Tot afgelopen week, nu ineens weer 3 aanvallen waarvan 1x op het kdv.
Vanmorgen gebeurde het ook weer. Dochter wil steeds op het potje, vind ze ineens erg interessant. Vanmorgen ging ze erop ziiten, leunt naar voren om in het potje te kunnen kijken, en hop valt zo voorover en beland met haar hoofd op de tegels. Ze moest zo hard huilen dat ze er dus in bleef, en weg viel. We zien het gebeuren en weten dat de aanval er aan komt, want ze wordt slap, draait met haar ogen weg en valt dan in slaap. Ondanks dat een aanval "geen kwaad kan", we schrikken toch steeds enorm en zijn toch altijd een beetje bang dat het niet goed gaat.
Die angst, die zorgen, ik vind het zo naar om je kind zo te zien.
Waarom ik dit topic open, ik ben benieuwd of hier meer vrouwen zijn die er ervaring mee hebben. In mijn omgeving hoor je het niet vaak, en op het kdv hadden ze er ook nog nooit van gehoord.
Misschien toch het delen van ervaringen, ben ook benieuwd tot welke leeftijd het ongeveer voorkomt.
We lazen op internet dat er vaak een piek zit aan het eind van het eerste /begin tweede levensjaar, dat verklaart ook wel waarom ze het nu ineens weer een paar keer afgelopen week heeft gehad..
Alvast bedankt voor jullie reacties!
zondag 6 maart 2011 om 16:06
De dochter van mijn vriendin heeft dat gehad. Ze is nu vier en volgens mij is ze er overheen, want het is al heel erg lang niet gebeurd. Het gebeurde bij haar ook altijd als ze hard viel of erg schrok. Ze had het al toen ze nog maar een heel klein babietje was. Ze bleef in een huilkreet hangen, ademde niet meer tot ze paars werd en viel dan flauw. Heel snel kwam ze daarna weer bij. Het is een eng gezicht maar gelukkig onschuldig. Het is handig om veel mensen ervan op de hoogte te stellen omdat onwetenden er erg van kunnen schrikken als ze het meemaken. Sterkte!
zondag 6 maart 2011 om 16:08
Heey,
ik heb een kindje gehad op het kdv dat dit had,
inmiddels is hij 3 en we hebben al tijden geen aanval gehad, gelukkig. Tussen de 9 maanden en zijn 2e verjaardag kwamen zijn aanvallen zeer geregeld, meneer kon zooo boos worden, de enige manier waarop wij zijn aanval konden proberen te stoppen was door in zijn gezichtje te blazen: daar schrok hij van waardoor hij direct naar adem hapte.
Snap goed wat je bedoelt: je schrikt en bent toch een beetje bang wanneer dit gebeurt.
Wil je vooral sterkte wensen, en hoop dat je dochtertje er snel overheen groeit!
X Sam
ik heb een kindje gehad op het kdv dat dit had,
inmiddels is hij 3 en we hebben al tijden geen aanval gehad, gelukkig. Tussen de 9 maanden en zijn 2e verjaardag kwamen zijn aanvallen zeer geregeld, meneer kon zooo boos worden, de enige manier waarop wij zijn aanval konden proberen te stoppen was door in zijn gezichtje te blazen: daar schrok hij van waardoor hij direct naar adem hapte.
Snap goed wat je bedoelt: je schrikt en bent toch een beetje bang wanneer dit gebeurt.
Wil je vooral sterkte wensen, en hoop dat je dochtertje er snel overheen groeit!
X Sam
zondag 6 maart 2011 om 16:16
quote:xsxaxmx schreef op 06 maart 2011 @ 16:08:
Heey,
ik heb een kindje gehad op het kdv dat dit had,
inmiddels is hij 3 en we hebben al tijden geen aanval gehad, gelukkig. Tussen de 9 maanden en zijn 2e verjaardag kwamen zijn aanvallen zeer geregeld, meneer kon zooo boos worden, de enige manier waarop wij zijn aanval konden proberen te stoppen was door in zijn gezichtje te blazen: daar schrok hij van waardoor hij direct naar adem hapte.
Snap goed wat je bedoelt: je schrikt en bent toch een beetje bang wanneer dit gebeurt.
Wil je vooral sterkte wensen, en hoop dat je dochtertje er snel overheen groeit!
X SamDit is dus ook de manier die bij ehbo verteld wordt.
Heey,
ik heb een kindje gehad op het kdv dat dit had,
inmiddels is hij 3 en we hebben al tijden geen aanval gehad, gelukkig. Tussen de 9 maanden en zijn 2e verjaardag kwamen zijn aanvallen zeer geregeld, meneer kon zooo boos worden, de enige manier waarop wij zijn aanval konden proberen te stoppen was door in zijn gezichtje te blazen: daar schrok hij van waardoor hij direct naar adem hapte.
Snap goed wat je bedoelt: je schrikt en bent toch een beetje bang wanneer dit gebeurt.
Wil je vooral sterkte wensen, en hoop dat je dochtertje er snel overheen groeit!
X SamDit is dus ook de manier die bij ehbo verteld wordt.
Ja, dat vind ik echt.
zondag 6 maart 2011 om 16:22
quote:xsxaxmx schreef op 06 maart 2011 @ 16:20:
Weet ik, maar het werkt lang niet bij ieder kind, als het door schrikken de adem inhoudt heeft het geen zin hem/haar aan het schrikken te maken, heeft nl een averechts effect.
Het was alleen maar een ervaring, daar vroeg to toch om?
Ik snap nu echt niet hoe je deze posting bedoelt.
Ik bevestig je in je verhaal. Prima toch.
Weet ik, maar het werkt lang niet bij ieder kind, als het door schrikken de adem inhoudt heeft het geen zin hem/haar aan het schrikken te maken, heeft nl een averechts effect.
Het was alleen maar een ervaring, daar vroeg to toch om?
Ik snap nu echt niet hoe je deze posting bedoelt.
Ik bevestig je in je verhaal. Prima toch.
Ja, dat vind ik echt.
zondag 6 maart 2011 om 16:33
quote:xsxaxmx schreef op 06 maart 2011 @ 16:28:
Je komt iets anders over Saar, misschien de manier waarop je dit schrijft?
Kwam op mij erg sarcastisch over.
Maargoed, terug naar het topic.
X Sam
Jaja....
Het was niet sarcastisch, ik snap ook niet hoe je deze 1 zin (waarin je ook nog eens bevestigd wordt) als sarcasme kunt opvatten.
Dit ligt dan ook echt aan jou. Kun je X bij zetten hoeveel je wilt.
Ben nu ook echt lichtelijk annoyed.
Je komt iets anders over Saar, misschien de manier waarop je dit schrijft?
Kwam op mij erg sarcastisch over.
Maargoed, terug naar het topic.
X Sam
Jaja....
Het was niet sarcastisch, ik snap ook niet hoe je deze 1 zin (waarin je ook nog eens bevestigd wordt) als sarcasme kunt opvatten.
Dit ligt dan ook echt aan jou. Kun je X bij zetten hoeveel je wilt.
Ben nu ook echt lichtelijk annoyed.
Ja, dat vind ik echt.
zondag 6 maart 2011 om 16:36
Mijn zoon van 9 jaar heeft wel eens white breath holding spells. Voornamelijk als hij zich erg zeer heeft gedaan (als peutertje met de duim tussen de autodeur, onder de tafel doorgekropen en toch nog niet er helemaal onderuit zijn en dan keihard z'n hoofd stoten, dat soort dingen) en het duurt soms tot zo'n 20 minuten nàdat hij zich bezeerd heeft voor zo'n aanval inzet.
Omdat ik zelf epilepsie heb, is zoon gelijk na de eerste aanval helemaal binnenste buiten gekeerd door de kinderarts en de neuroloog. Wat ik begrepen heb over (white) breath holding spells is dat het vervelend is en dat je er natuurlijk goed van schrikt maar dat het an sich geen kwaad kan en kinderen er ook weer overheen groeien.
Mijn zoon is nu dus 9 jaar, en het is nu 'n klein jaar geleden dat hij de laatste aanval heeft gehad. Daarvoor was het misschien 2 keer per jaar, soms vaker, maar iig geen wekelijks of dagelijks terugkerend fenomeen.
Als zoon zo'n aanval heeft pak ik hem altijd bij me, hou hem vast en praat zachtjes troostend tegen hem. Vertel hem dat er niks is om bang voor te zijn (hij schrikt zelf altijd heel erg als het gebeurd), dat ik bij hem ben en dat alles in orde is. Zelf kalm blijven, hoe moeilijk dat soms ook is, is hier dè manier gebleken om er mee om te gaan.
Op school en op verenigingen weten ze er ook van. Heel simpel: dat het kan gebeuren, dat ze me niet persé hóeven te bellen als het gebeurd is maar dat dat natuurlijk altijd mag, dat ze niet met zoon naar de dokter of ziekenhuis hoeven. En het is op school ook wel eens gebeurd, en op scouting. Dan bellen ze en vraag ik zoon aan de lijn. Wil zoon en/of leiding/leerkracht dat ik kom, dan kom ik natuurlijk. Maar dat is dan voor hun geruststelling en niet omdat het nodig is Het is vervelend, schrikken, naar om te zien, maar (white) breath holding spells hoeven absoluut geen probleem te zijn om wat dan ook te doen èn ze groeien er overheen.
Omdat ik zelf epilepsie heb, is zoon gelijk na de eerste aanval helemaal binnenste buiten gekeerd door de kinderarts en de neuroloog. Wat ik begrepen heb over (white) breath holding spells is dat het vervelend is en dat je er natuurlijk goed van schrikt maar dat het an sich geen kwaad kan en kinderen er ook weer overheen groeien.
Mijn zoon is nu dus 9 jaar, en het is nu 'n klein jaar geleden dat hij de laatste aanval heeft gehad. Daarvoor was het misschien 2 keer per jaar, soms vaker, maar iig geen wekelijks of dagelijks terugkerend fenomeen.
Als zoon zo'n aanval heeft pak ik hem altijd bij me, hou hem vast en praat zachtjes troostend tegen hem. Vertel hem dat er niks is om bang voor te zijn (hij schrikt zelf altijd heel erg als het gebeurd), dat ik bij hem ben en dat alles in orde is. Zelf kalm blijven, hoe moeilijk dat soms ook is, is hier dè manier gebleken om er mee om te gaan.
Op school en op verenigingen weten ze er ook van. Heel simpel: dat het kan gebeuren, dat ze me niet persé hóeven te bellen als het gebeurd is maar dat dat natuurlijk altijd mag, dat ze niet met zoon naar de dokter of ziekenhuis hoeven. En het is op school ook wel eens gebeurd, en op scouting. Dan bellen ze en vraag ik zoon aan de lijn. Wil zoon en/of leiding/leerkracht dat ik kom, dan kom ik natuurlijk. Maar dat is dan voor hun geruststelling en niet omdat het nodig is Het is vervelend, schrikken, naar om te zien, maar (white) breath holding spells hoeven absoluut geen probleem te zijn om wat dan ook te doen èn ze groeien er overheen.
zondag 6 maart 2011 om 16:38
quote:xsxaxmx schreef op 06 maart 2011 @ 16:28:
Je komt iets anders over Saar, misschien de manier waarop je dit schrijft?
Kwam op mij erg sarcastisch over.
Maargoed, terug naar het topic.
X SamHoe kun je in vredesnaam sarcasme halen uitquote:Dit is dus ook de manier die bij ehbo verteld wordt. ?
Er wordt vanuit een andere invalshoek (ehbo) bevestigd wat jij vertelde. Djiez.... geef je mensen gelijk, is 't weer niet goed...
Saaar, het ligt iig niet aan jou, of dan ligt 't aan jou en mij samen
Je komt iets anders over Saar, misschien de manier waarop je dit schrijft?
Kwam op mij erg sarcastisch over.
Maargoed, terug naar het topic.
X SamHoe kun je in vredesnaam sarcasme halen uitquote:Dit is dus ook de manier die bij ehbo verteld wordt. ?
Er wordt vanuit een andere invalshoek (ehbo) bevestigd wat jij vertelde. Djiez.... geef je mensen gelijk, is 't weer niet goed...
Saaar, het ligt iig niet aan jou, of dan ligt 't aan jou en mij samen
zondag 6 maart 2011 om 17:21
Hier ook mee bekend. Zoontje heeft het gehad tot een jaar of 4. Kwam ook met fases. eens in de drie maanden had hij het vaker en dan weer een poos niet. Bij hem was het ook vaak een reactie op pijn. Hier hielp niks behalve gewoon lekker vasthouden en laten merken dat je dicht bij hem bent. Hij kwam dan vanzelf weer bij. Kon nog wel een uurtje wazig zijn maar verder ging het dan weer prima.
zondag 6 maart 2011 om 19:40
Mijn zoontje heeft het keer of 3 gehad in zijn eerste 1,5 jaar. Was niet leuk om te zien en de 1e keer natuurlijk flink geschrokken maar na de uitleg hierover gelezen te hebben heb ik me er geen zorgen meer over gemaakt. Bleek achteraf ook een fase te zijn want al een jaar geen aanval meer gehad.
Mijn idee dus: rustig blijven, je kindje goed vasthouden en hopelijk gaat het bij jouw kindje ook weer over. Succes!
Mijn idee dus: rustig blijven, je kindje goed vasthouden en hopelijk gaat het bij jouw kindje ook weer over. Succes!
zondag 6 maart 2011 om 20:02
quote:Veronicas schreef op 06 maart 2011 @ 16:38:
[...]
Hoe kun je in vredesnaam sarcasme halen uit
[...]
?
Er wordt vanuit een andere invalshoek (ehbo) bevestigd wat jij vertelde. Djiez.... geef je mensen gelijk, is 't weer niet goed...
Saaar, het ligt iig niet aan jou, of dan ligt 't aan jou en mij samen Inderdaad, zit met verbazing die voorgaande postings te lezen 'k Zie er ook geen sarcasme in hoor!
[...]
Hoe kun je in vredesnaam sarcasme halen uit
[...]
?
Er wordt vanuit een andere invalshoek (ehbo) bevestigd wat jij vertelde. Djiez.... geef je mensen gelijk, is 't weer niet goed...
Saaar, het ligt iig niet aan jou, of dan ligt 't aan jou en mij samen Inderdaad, zit met verbazing die voorgaande postings te lezen 'k Zie er ook geen sarcasme in hoor!
zondag 6 maart 2011 om 20:43
Mijn zoon heeft 't ook gehad, het begon al vlak na de geboorte. Maar vanaf anderhalf ongeveer raakte hij ook echt buiten westen bij zo'n aanval. De laaste keer was toen hij al een paar maanden vier was, op het schoolplein. Hij is inmiddels zes, en soms zegt hij bij heftige emotie: "Ik kan geen adem meer halen!"
zondag 6 maart 2011 om 21:20
Mijn jongste dochter (ruim 2) heeft hier af en toe ook last van.
Bij haar begon het toen ze zo'n 4 maanden was en de eerste keer was bij mijn schoonmoeder. Schoonmoeder schrok zich rot.
Nu heeft ze het heel af en toe nog, de laatste keer was toen ik haar een stukje tomaat gaf om te proeven, daar werd ze zo boos van met als gevolg dat ze weer zo'n aanval kreeg...
Het ziet er idd heel naar uit, gelukkig duren de aanvallen nooit lang. Het enigste wat soms werkt is idd in haar gezicht blazen als ze heel boos word.
Het schijnt dat hoe ouder ze worden hoe minder vaak ze die aanvallen krijgen.
Bij haar begon het toen ze zo'n 4 maanden was en de eerste keer was bij mijn schoonmoeder. Schoonmoeder schrok zich rot.
Nu heeft ze het heel af en toe nog, de laatste keer was toen ik haar een stukje tomaat gaf om te proeven, daar werd ze zo boos van met als gevolg dat ze weer zo'n aanval kreeg...
Het ziet er idd heel naar uit, gelukkig duren de aanvallen nooit lang. Het enigste wat soms werkt is idd in haar gezicht blazen als ze heel boos word.
Het schijnt dat hoe ouder ze worden hoe minder vaak ze die aanvallen krijgen.
zondag 6 maart 2011 om 22:39
Bedankt voor jullie reacties.
Ik vind het fijn om jullie ervaringen/herkenning te lezen.
Inderdaad heel belangrijk dat school etc. goed op de hoogte zijn.
Toen mijn dochter het een jaar geleden op het kdv kreeg, dacht de leidster echt dat ze het niet zou halen en zij was ook heel emotioneel daarna. Het ziet er ook zo naar uit.
Wij blijven zelf gelukkig ook altijd rustig als het gebeurd, we tillen haar op en houden haar tegen ons aan net zo lang tot ze weer helemaal ok is. Ik raak niet in paniek, maar ondertussen slaat m'n hard wel een keer zo hard en heb ik geen fijn gevoel in m'n buik hoor. Ben toch blij als ze weer wakker wordt en weer de oude is. Ze is inderdaad na een aanval nog wel erg rustig.
Toen ze 3 dagen jong was, kreeg ze ineens epileptische aanvallen waarvoor ze 3 weken in het ziekenhuis heeft gelegen en een half jaar behandeld is met anti-epileptica. Ze is hier helemaal overheen gegroeid gelukkig maar toch vraag ik me wel eens af of het daar een link mee heeft. Toen ze in het ziekenhuis lag, kreeg ze na een huilbui altijd een saturatiedaling en leek ze ook even van de wereld te zijn. Misschien heeft ze toen ook al we deze aanvallen gehad.
Ik hoop dat ons zoontje (10 weken) het niet krijgt, hebben jullie ervaring met dat broertjes/zusjes het beide hebben?
Ik vind het fijn om jullie ervaringen/herkenning te lezen.
Inderdaad heel belangrijk dat school etc. goed op de hoogte zijn.
Toen mijn dochter het een jaar geleden op het kdv kreeg, dacht de leidster echt dat ze het niet zou halen en zij was ook heel emotioneel daarna. Het ziet er ook zo naar uit.
Wij blijven zelf gelukkig ook altijd rustig als het gebeurd, we tillen haar op en houden haar tegen ons aan net zo lang tot ze weer helemaal ok is. Ik raak niet in paniek, maar ondertussen slaat m'n hard wel een keer zo hard en heb ik geen fijn gevoel in m'n buik hoor. Ben toch blij als ze weer wakker wordt en weer de oude is. Ze is inderdaad na een aanval nog wel erg rustig.
Toen ze 3 dagen jong was, kreeg ze ineens epileptische aanvallen waarvoor ze 3 weken in het ziekenhuis heeft gelegen en een half jaar behandeld is met anti-epileptica. Ze is hier helemaal overheen gegroeid gelukkig maar toch vraag ik me wel eens af of het daar een link mee heeft. Toen ze in het ziekenhuis lag, kreeg ze na een huilbui altijd een saturatiedaling en leek ze ook even van de wereld te zijn. Misschien heeft ze toen ook al we deze aanvallen gehad.
Ik hoop dat ons zoontje (10 weken) het niet krijgt, hebben jullie ervaring met dat broertjes/zusjes het beide hebben?
maandag 7 maart 2011 om 05:28
Mijn jongste heeft het gehad. Wat raar dat ze op het kdv niet op de hoogte zijn trouwens, want het komt best wel regelmatig voor.
Je doet er verder niets tegen en ze groeien er bijna altijd vanzelf over heen. Bij mijn dochter wist ik alweer hoe laat het was als ze blauwe lippen kreeg, maar ze heeft geen epilepsie-achtergrond en is ook altijd kort van de wereld, dus ik heb wel makkelijk praten.
Je doet er verder niets tegen en ze groeien er bijna altijd vanzelf over heen. Bij mijn dochter wist ik alweer hoe laat het was als ze blauwe lippen kreeg, maar ze heeft geen epilepsie-achtergrond en is ook altijd kort van de wereld, dus ik heb wel makkelijk praten.
maandag 7 maart 2011 om 20:28
Alleen je openingspost gelezen, maar ik heb een dochter van 20 maanden die doet het al sinds ze net kon zitten (6 maanden).
Eerste keer was bij t kdv toen een kindje haar omver rende toen ze op de grond zat en met haar hoofd op de vloer kwam. De leidsters zijn zich echt doodgeschrokken.
Zelf heb ik er weinig moeite mee, ik zie het aankomen.
Afgelopen week deed ze boos, kwam met haar achterhoofd op de tegels terecht en ze krijgt weer een BHS.
Maar ze krijgt het ook gerust als ze heel boos is.
Enige wat ik doe is haar vasthouden, wachten tot ze flauwvalt en haar bij me houden tot ze weer helemaal bij is.
Ik ben er eerlijk gezegd nooit echt van geschrokken.
Mijn zusje had het vroeger als kind ook.
Ik lees overal dat het totaal geen kwaad kan en dat geloof ik.
Eerste keer was bij t kdv toen een kindje haar omver rende toen ze op de grond zat en met haar hoofd op de vloer kwam. De leidsters zijn zich echt doodgeschrokken.
Zelf heb ik er weinig moeite mee, ik zie het aankomen.
Afgelopen week deed ze boos, kwam met haar achterhoofd op de tegels terecht en ze krijgt weer een BHS.
Maar ze krijgt het ook gerust als ze heel boos is.
Enige wat ik doe is haar vasthouden, wachten tot ze flauwvalt en haar bij me houden tot ze weer helemaal bij is.
Ik ben er eerlijk gezegd nooit echt van geschrokken.
Mijn zusje had het vroeger als kind ook.
Ik lees overal dat het totaal geen kwaad kan en dat geloof ik.
maandag 7 maart 2011 om 20:40
Mijn zoontje van bijna 5 maanden heeft het al vanaf maand 1. Ik persoonlijk kan er ook niet goed tegen, heb ook de angst dat het een keer misgaat. Ik blaas mij dan ook suf als hij zijn ogen wegdraait. Hij krijgt het bij boosheid/frustratie, en dat is op dit moment best vaak omdat hij nog niet zo heel veel kan. Vanwege het ogen wegdraaien en jonge leeftijd is hij volledig onderzocht, en het is geen epilepsie. En toch ben ik daar bang voor.
Hopelijk kan ik er ook zo in gaan staan als Mirjam82, want ik weet verstandelijk wel dat hij er uit zal groeien. Mijn zusje en ik deden het als peuter ook, als wij onze zin niet kregen (frustratie).
Hopelijk kan ik er ook zo in gaan staan als Mirjam82, want ik weet verstandelijk wel dat hij er uit zal groeien. Mijn zusje en ik deden het als peuter ook, als wij onze zin niet kregen (frustratie).
dinsdag 8 maart 2011 om 22:20
Iemoos, die angst dat het toch misgaat, vind ik heel herkenbaar hoor. Ik weet inderdaad dat het geen kwaad kan, maar toch, ik vind het vreselijk om te zien.
Mirjam82, misschien scheelt dat inderdaad wel omdat je er al wat bekend mee was, dat je er nu minder van schrikt.
Dat het ook kan gebeuren bij boosheid/frustratie, vind ik ook lastig. Dat heeft ze thuis nog niet gehad (thuis alleen na pijn), maar op het kdv wel vorige week nadat ze iets niet mocht.
Ben toch een beetje bang dat ik misschien eerder geneigd ga zijn om "toe te geven" om een BHS te voorkomen. Maargoed dat is natuurlijk ook weer niet goed. Hoe gaan jullie daar mee om, kun je dat wat loslaten tijdens zo'n moment?
Mirjam82, misschien scheelt dat inderdaad wel omdat je er al wat bekend mee was, dat je er nu minder van schrikt.
Dat het ook kan gebeuren bij boosheid/frustratie, vind ik ook lastig. Dat heeft ze thuis nog niet gehad (thuis alleen na pijn), maar op het kdv wel vorige week nadat ze iets niet mocht.
Ben toch een beetje bang dat ik misschien eerder geneigd ga zijn om "toe te geven" om een BHS te voorkomen. Maargoed dat is natuurlijk ook weer niet goed. Hoe gaan jullie daar mee om, kun je dat wat loslaten tijdens zo'n moment?
