Kinderen
alle pijlers
Cerclage
maandag 6 juli 2009 om 16:32
Hallo,
Mijn eerste zwangerschap was een opeenvolging van harde buiken bij 26 weken, opname in Sofia en weeenremmers, twee maanden bedrust en een kerngezonde dochter!
We willen graag voor een tweede gaan dus alles komt weer boven.
Zijn er dames met ervaring met een bandje om de baarmoederhals?
Dank jullie wel!
Mijn eerste zwangerschap was een opeenvolging van harde buiken bij 26 weken, opname in Sofia en weeenremmers, twee maanden bedrust en een kerngezonde dochter!
We willen graag voor een tweede gaan dus alles komt weer boven.
Zijn er dames met ervaring met een bandje om de baarmoederhals?
Dank jullie wel!
woensdag 15 juli 2009 om 20:24
Zwitsal, nee, ik ben op zich niet bang nu. Ik ben nu 19 weken zwanger en bij de vorige zwangerschap kwam ik met 20 weken dus thuis te zitten, maar tot nu toe heb ik nog maar 3x een harde buik gehad dus ik maak me niet druk. Toen ik net wist dat ik zwanger was maakte ik me er wel druk om, vooral omdat je nu al een kleintje rond hebt lopen.
Daarbij komt dat het daarna met veel bedrust bij mij uiteindelijk wel goed gegaan is, al zie ik duidelijk, ook op dit topic dat dat helaas ook heel anders kan lopen.
Schrijven ze jullie ook magnesium voor? Dat neem ik nu nog wel 3x per dag al sinds het begin van de zwangerschap. En volgende week wordt mn bmh weer opgemeten.
Daarbij komt dat het daarna met veel bedrust bij mij uiteindelijk wel goed gegaan is, al zie ik duidelijk, ook op dit topic dat dat helaas ook heel anders kan lopen.
Schrijven ze jullie ook magnesium voor? Dat neem ik nu nog wel 3x per dag al sinds het begin van de zwangerschap. En volgende week wordt mn bmh weer opgemeten.
woensdag 25 november 2009 om 17:23
Na het verlies van ons eerste kindje na 16,5 weken kreeg ik bij de 2e zwangerschap ook cervislengtemeting (op eigen dringend verzoek). Dit heeft helaas niet geholpen. Op woensdag hebben we nog meting gehad. Er was niks aan de hand, maandags zouden we 20 weken echo hebben, maar op zaterdagavond toch vliezen gebroken, geboren en gestorven. Nu bij de 3e mag ik een cerclage. Wij hebben gemerkt dat je echt moet opkomen voor jezelf. Wij hebben voordat we zwanger wilden worden van de 3e een bezoek gebracht bij een ander ziekenhuis om te vragen naar hun mening. Dit heeft ons goed gedaan! We krijgen nu cerclage en weeenremmers...Nu hopen dat het dit keer goed zal gaan.
zondag 14 maart 2010 om 16:50
Tjonge wat een verhalen hier. Ik heb ook net mijn kindje met 21 weken verloren door een vroeggeboorte. Uit alle onderzoeken kwam niks, maar eergisteren is er bij de gynaecoloog mijn cervix opgemeten en die is maar 1,5 cm. Ze zei dus dat ik bij een volgende zwangerschap bij 8 weken moet komen en dat ze dan weer mijn cervix op gaan meten en indien nodig (maar dat lijkt me wel met zo'n korte cervix) een cerclage gaan plaatsen in combinatie met progestron injecties. Ik heb geen flauw idee vanaf wanneer en hoe lang ik plat zal moeten liggen,maar ik ben wel heel bang om weer mijn kindje te verliezen in een volgende zwangerschap. Zeker omdat ik al start met 1,5 cm en volgens mij wordt dat alleen maar korter...
Zijn er nog meer mensen met zo'n korte baarmoederhals die weer zwanger zijn geworden? Ik ben benieuwd naar alle ervaringen.
Groetjes, Do
Zijn er nog meer mensen met zo'n korte baarmoederhals die weer zwanger zijn geworden? Ik ben benieuwd naar alle ervaringen.
Groetjes, Do
maandag 15 maart 2010 om 11:32
Hoi Do80, ten eerste sterkte met het verlies van je kindje.
ik geloof dat mijn cervix rond de 2 cm is als ik niet zwanger ben. Hoe lang geleden is het dat jij bevallen bent?
Het lijkt mij dat als je cervix maar 1.5 cm is dat je dan sowieso een cerclage moet.
Ben je onder behandeling van een gyn in een streekziekenhuis of een academisch ziekenhuis? Als ik jou was zou ik vragen aan je gyn of hij ervaring heeft met cerclages en zo niet of als het heel weinig is dan zou ik naar een gyn in een academisch ziekenhuis gaan. Daar hebben ze veel meer ervaring met dit soort dingen.
Echt, je moet op je strepen staan want in streekziekenhuizen hebben ze soms te weinig kennis en ervaring en nogmaals een kindje verliezen is natuurlijk vreselijk. Ook zou ik vragen of je huidige gyn als specialisatie verloskunde heeft of een andere specialisatie. Toen ik zwanger werd van mijn tweede kreeg ik in de 12e week een cerclage aangebracht door een arts die heel bekwaam was in opereren. Hij werd gezien als de beste "operateur" bij de afdeling gynaecologie. Na de operatie bleef ik bij hem onder controle. Tot ik i.v.m. een 20 weken echo bij een gyn kwam die als specialisatie verloskunde heeft. Hij heeft subiet de controles van eerste arts overgenomen want hij had me verteld dat ik gerust mocht sporten etc terwijl uit echo bleek dat mijn cervix al totaal op mijn cerclage "hing" en ik dus echt niets meer mocht doen. Gyn die operatie had gedaan was gespecialiseerd in gynaecologische oncologie en had eigenlijk niet zo veel verstand en ervaring met cerclages.
Zorg er dus voor dat je een arts hebt met specialisatie verloskunde en liefst ook nog ervaring met cerclages en die samenwerkt met een academisch ziekenhuis. Mijn arts werkt namelijk nauw samen met het UMC Utrecht/WKZ en bij twijfel nam hij contact op met gyn daar en heeft me later ook naar hem doorgestuurd omdat hij zelf niet de kennis had.
ik geloof dat mijn cervix rond de 2 cm is als ik niet zwanger ben. Hoe lang geleden is het dat jij bevallen bent?
Het lijkt mij dat als je cervix maar 1.5 cm is dat je dan sowieso een cerclage moet.
Ben je onder behandeling van een gyn in een streekziekenhuis of een academisch ziekenhuis? Als ik jou was zou ik vragen aan je gyn of hij ervaring heeft met cerclages en zo niet of als het heel weinig is dan zou ik naar een gyn in een academisch ziekenhuis gaan. Daar hebben ze veel meer ervaring met dit soort dingen.
Echt, je moet op je strepen staan want in streekziekenhuizen hebben ze soms te weinig kennis en ervaring en nogmaals een kindje verliezen is natuurlijk vreselijk. Ook zou ik vragen of je huidige gyn als specialisatie verloskunde heeft of een andere specialisatie. Toen ik zwanger werd van mijn tweede kreeg ik in de 12e week een cerclage aangebracht door een arts die heel bekwaam was in opereren. Hij werd gezien als de beste "operateur" bij de afdeling gynaecologie. Na de operatie bleef ik bij hem onder controle. Tot ik i.v.m. een 20 weken echo bij een gyn kwam die als specialisatie verloskunde heeft. Hij heeft subiet de controles van eerste arts overgenomen want hij had me verteld dat ik gerust mocht sporten etc terwijl uit echo bleek dat mijn cervix al totaal op mijn cerclage "hing" en ik dus echt niets meer mocht doen. Gyn die operatie had gedaan was gespecialiseerd in gynaecologische oncologie en had eigenlijk niet zo veel verstand en ervaring met cerclages.
Zorg er dus voor dat je een arts hebt met specialisatie verloskunde en liefst ook nog ervaring met cerclages en die samenwerkt met een academisch ziekenhuis. Mijn arts werkt namelijk nauw samen met het UMC Utrecht/WKZ en bij twijfel nam hij contact op met gyn daar en heeft me later ook naar hem doorgestuurd omdat hij zelf niet de kennis had.
Poep, wie heeft jou gescheten?
maandag 15 maart 2010 om 18:19
Hoi Louise,
Bedankt voor je reactie!
Ik ben bevallen in een streekziekenhuis maar ben op eigen verzoek voor een second opinion doorgestuurd naar het WKZ. Daar heeft een hele aardige gynaecoloog afgelopen vrijdag mijn cervix gemeten waar dus die 1,5 cm uitkwam. Ik ben 8 weken geleden bevallen. Ze vertelde dat als ik weer zwanger raak, ik met 8 weken moet komen en dat ze dan weer mijn cervix gaan meten. Ook zei ze dat ik sowieso een cerclage ga krijgen.
Wat dat betreft vind ik dat ik prima geholpen word, alleen jammer dat het je eerst een kind moet kosten. Ik had een prachtig puntgaaf meisje en ik had haar graag nog in mijn buik gehad, dan was ik nu 7 maanden geweest. Maar goed, dat heeft niet zo mogen zijn.
Sporten zal ik niet doen en ik ben nu al mensen aan het regelen om voor mij te zorgen gedurende de tijd dat ik hopelijk straks plat moet. Ik heb ook geen idee hoe dat dan gaat met fysio of tromboseprikken, weet jij daar iets over?
Wel heeft de gynaecoloog mij verteld dat ik ook die progesteron prikken dan ga krijgen samen dus met die cerclage. En dan hoop ik mijn volgende kind tot de 38 weken te kunnen dragen, of is dat whishful thinking?
Groetjes,
Do
Bedankt voor je reactie!
Ik ben bevallen in een streekziekenhuis maar ben op eigen verzoek voor een second opinion doorgestuurd naar het WKZ. Daar heeft een hele aardige gynaecoloog afgelopen vrijdag mijn cervix gemeten waar dus die 1,5 cm uitkwam. Ik ben 8 weken geleden bevallen. Ze vertelde dat als ik weer zwanger raak, ik met 8 weken moet komen en dat ze dan weer mijn cervix gaan meten. Ook zei ze dat ik sowieso een cerclage ga krijgen.
Wat dat betreft vind ik dat ik prima geholpen word, alleen jammer dat het je eerst een kind moet kosten. Ik had een prachtig puntgaaf meisje en ik had haar graag nog in mijn buik gehad, dan was ik nu 7 maanden geweest. Maar goed, dat heeft niet zo mogen zijn.
Sporten zal ik niet doen en ik ben nu al mensen aan het regelen om voor mij te zorgen gedurende de tijd dat ik hopelijk straks plat moet. Ik heb ook geen idee hoe dat dan gaat met fysio of tromboseprikken, weet jij daar iets over?
Wel heeft de gynaecoloog mij verteld dat ik ook die progesteron prikken dan ga krijgen samen dus met die cerclage. En dan hoop ik mijn volgende kind tot de 38 weken te kunnen dragen, of is dat whishful thinking?
Groetjes,
Do
dinsdag 16 maart 2010 om 09:44
Wishfull thinking is wat mij er doorheen heeft gesleept 
Houd dat dus vol! (en verstand op nul en blik op oneindig)
Ik moest tijdelijk tegen trombose spuiten, leuk is anders maar ook niet heel erg. Die progesteronspuiten zijn veel erger; dat is van die dikke tattie die met de dikst mogelijke spuit gezet moet worden in je bil. Waarom zeg ik dit? Niet om je nu al angst aan te jagen maar zodat je tegen de verpleegkundige kunt zeggen dat ze het vooral laaaaangzaaaam in moet spuiten. Fysio heb ik alleen bij de laatste zwangerschap een beetje gehad; het probleem was dat dat ik echt geen druk op buik of buikspieren mocht uitoefenen en bij bijna alle oefeningen doe je dat wel. Ik deed wel voet en beenstrekoefeningen; zo'n beetje die dingen die je tijdens een lange vlucht moet doen; gwoon wat draaien en wiebelen met je voeten en tenen
En ja, je hebt gelijk; erg dat het je een kindje kost. Ik ben desdochter (google er maar eens op) en het wrange vind ik dat men wist dat ik grote kans liep op een miskraam/vroeggeboorte door een zwakke baarmoederhals maar de gyn waar ik toen bij liep (ander streekziekenhuis) heeft daar nooit naar gekeken. Ook de vk niet, zelfs niet toen ik bij de 17 weken controle nog gevraagd heb naar extra risico's tijdens zwangerschap of bevalling. Anderhalve week later was het ineens afgelopen.
Goed dat je nu bij het WKZ zit; beter kun je niet krijgen. Ik geloof dat er nog een ander topic loopt. Ik zal deze eens opzoeken en vragen of Myrt hier verder wil schrijven, dat is wat makkelijker.
Houd dat dus vol! (en verstand op nul en blik op oneindig)Ik moest tijdelijk tegen trombose spuiten, leuk is anders maar ook niet heel erg. Die progesteronspuiten zijn veel erger; dat is van die dikke tattie die met de dikst mogelijke spuit gezet moet worden in je bil. Waarom zeg ik dit? Niet om je nu al angst aan te jagen maar zodat je tegen de verpleegkundige kunt zeggen dat ze het vooral laaaaangzaaaam in moet spuiten. Fysio heb ik alleen bij de laatste zwangerschap een beetje gehad; het probleem was dat dat ik echt geen druk op buik of buikspieren mocht uitoefenen en bij bijna alle oefeningen doe je dat wel. Ik deed wel voet en beenstrekoefeningen; zo'n beetje die dingen die je tijdens een lange vlucht moet doen; gwoon wat draaien en wiebelen met je voeten en tenen
En ja, je hebt gelijk; erg dat het je een kindje kost. Ik ben desdochter (google er maar eens op) en het wrange vind ik dat men wist dat ik grote kans liep op een miskraam/vroeggeboorte door een zwakke baarmoederhals maar de gyn waar ik toen bij liep (ander streekziekenhuis) heeft daar nooit naar gekeken. Ook de vk niet, zelfs niet toen ik bij de 17 weken controle nog gevraagd heb naar extra risico's tijdens zwangerschap of bevalling. Anderhalve week later was het ineens afgelopen.
Goed dat je nu bij het WKZ zit; beter kun je niet krijgen. Ik geloof dat er nog een ander topic loopt. Ik zal deze eens opzoeken en vragen of Myrt hier verder wil schrijven, dat is wat makkelijker.
Poep, wie heeft jou gescheten?
dinsdag 16 maart 2010 om 16:43
Hey Louise,
Al bij al gaat het goed met me. Zondag heb ik het even moeilijk gehad omdat ons marie dan 2 maanden dood is. Ze was uitgerekend voor 14 mei. Goed om te weten dat er nog mensen zijn die tegen hun dood kindje praten.
We hebben er bewust voor gekozen om 2 maanden te wachten om terug zwanger te worden. Ten eerste omdat ik in het begin nog veel te veel in shock was, ten tweede omdat ik bang was voor de reactie van de buitenwereld, ten derde omdat ik bang was dat het weer terug mis kon gaan en ten vierde omdat ik nog te veel met Marie bezig was en dat ik bang was dat zij vervangen zou worden. Wat achteraf natuurlijk allemaal onzin is! Nu kan ik niet meer wachten om terug zwanger te zijn! Maar een beetje bang blijf ik toch. Volgende maand gaan we ervoor!
Ik hoop dat het ook zo vlot gaat als bij jou.
De eerste keer hebben we helemaal niet lang moeten wachten.
Hoe heten jou kinderen?
Al bij al gaat het goed met me. Zondag heb ik het even moeilijk gehad omdat ons marie dan 2 maanden dood is. Ze was uitgerekend voor 14 mei. Goed om te weten dat er nog mensen zijn die tegen hun dood kindje praten.
We hebben er bewust voor gekozen om 2 maanden te wachten om terug zwanger te worden. Ten eerste omdat ik in het begin nog veel te veel in shock was, ten tweede omdat ik bang was voor de reactie van de buitenwereld, ten derde omdat ik bang was dat het weer terug mis kon gaan en ten vierde omdat ik nog te veel met Marie bezig was en dat ik bang was dat zij vervangen zou worden. Wat achteraf natuurlijk allemaal onzin is! Nu kan ik niet meer wachten om terug zwanger te zijn! Maar een beetje bang blijf ik toch. Volgende maand gaan we ervoor!
Ik hoop dat het ook zo vlot gaat als bij jou.
De eerste keer hebben we helemaal niet lang moeten wachten.
Hoe heten jou kinderen?
dinsdag 16 maart 2010 om 16:55
dinsdag 16 maart 2010 om 20:48
Hoi Myrt,
Ik was 30 mei uitgerekend en ben met 21 weken bevallen. Ik zal nooit mijn meisje kunnen vervangen en dat wil ik ook helemaal niet, maar ik hoop wel zo snel mogelijk weer zwanger te zijn. Ik hoop het over 3 weken weer te kunnen proberen.
Ik zou een BAM mama zijn geworden wat betekent dat ik er dus partnerloos voor sta. Natuurlijk sta ik er niet alleen voor en heb ik familie en vrienden om mij heen om te helpen, maar ik zal wel heel veel op mijn omgeving moeten gaan leunen tijdens de volgende zwangerschap. Dat zal me zwaar vallen, want ik hecht heel erg aan mijn onafhankelijkheid en mijn eigen boontjes doppen.
Ik hoop dat jij ook spoedig weer zwanger zal worden. Heb je een dochtertje of een zoontje gekregen en hoe heet hij/zij? Mijn dochter heet Guusje.
Groetjes,
Do
Ik was 30 mei uitgerekend en ben met 21 weken bevallen. Ik zal nooit mijn meisje kunnen vervangen en dat wil ik ook helemaal niet, maar ik hoop wel zo snel mogelijk weer zwanger te zijn. Ik hoop het over 3 weken weer te kunnen proberen.
Ik zou een BAM mama zijn geworden wat betekent dat ik er dus partnerloos voor sta. Natuurlijk sta ik er niet alleen voor en heb ik familie en vrienden om mij heen om te helpen, maar ik zal wel heel veel op mijn omgeving moeten gaan leunen tijdens de volgende zwangerschap. Dat zal me zwaar vallen, want ik hecht heel erg aan mijn onafhankelijkheid en mijn eigen boontjes doppen.
Ik hoop dat jij ook spoedig weer zwanger zal worden. Heb je een dochtertje of een zoontje gekregen en hoe heet hij/zij? Mijn dochter heet Guusje.
Groetjes,
Do
dinsdag 16 maart 2010 om 20:53
Hoi Louise,
Jij ook weer bedankt voor je reactie. Belachelijk dat ze niet beter hebben gekeken tijdens je eerste zwangerschap. Mijn zus is verloskundige en als ik haar vraag waarom ze niet op cervixlengte of streptokokken oid testen dan krijg ik als antwoord dat ze wel op 100 dingen kunnen testen, maar daar het budget niet voor hebben. Tja, ik kan daar niet zo veel mee. Ik snap wel dat je van iemand zoals ik niet verwacht dat er iets mis is met de cervix maar bij jou is het bekend dat DES-dochters toch tot de risicogroep kunnen behoren. Erg jammer en triest dat het dan alsnog fout gaat.
Maar ik begrijp dat je nu wel een kindje hebt? Dat geeft de burger moed al verheug me niet echt op die enorme naalden in mijn bil maar goed, whatever it takes!
Jij ook weer bedankt voor je reactie. Belachelijk dat ze niet beter hebben gekeken tijdens je eerste zwangerschap. Mijn zus is verloskundige en als ik haar vraag waarom ze niet op cervixlengte of streptokokken oid testen dan krijg ik als antwoord dat ze wel op 100 dingen kunnen testen, maar daar het budget niet voor hebben. Tja, ik kan daar niet zo veel mee. Ik snap wel dat je van iemand zoals ik niet verwacht dat er iets mis is met de cervix maar bij jou is het bekend dat DES-dochters toch tot de risicogroep kunnen behoren. Erg jammer en triest dat het dan alsnog fout gaat.
Maar ik begrijp dat je nu wel een kindje hebt? Dat geeft de burger moed al verheug me niet echt op die enorme naalden in mijn bil maar goed, whatever it takes!
woensdag 17 maart 2010 om 17:47
hey Do,
Je kunt je meisje helemaal niet vervangen want zij is een deel van je. Mijn dochtertje heet Marie. Na de geboorte heeft ons Marie nog een uurtje geleefd. Ze was 30 cm en woog 500gr. Ze was zo mooi. Guusje is een mooie naam.
Ik vind het tof van je dat je BAM moeder bent. Je bent graag onafhankelijk (dat heb ik ook) maar toch moet je dat maar bijnemen bij je volgende zwangerschap. Wat ik bijvoorbeeld ook heb, ik ben iemand die helemaal niet stil kan zitten.
Het woord rusten staat niet in mijn woordenboek. En dan mag ik bijna 9 maanden niets doen, dat wordt zwaar. Maar we krijgen er iets moois voor in de plaats moeten we dan denken hé!
Ik wens je veel succes binnen 3 weken. Ik hoop dat je snel weer zwanger wordt. Ik hoop zelf ook snel zwanger te zijn want ik vond het heerlijk om zwanger te zijn.
Hoe oud ben je, als ik dat mag vragen? Ik ben 26
Je kunt je meisje helemaal niet vervangen want zij is een deel van je. Mijn dochtertje heet Marie. Na de geboorte heeft ons Marie nog een uurtje geleefd. Ze was 30 cm en woog 500gr. Ze was zo mooi. Guusje is een mooie naam.
Ik vind het tof van je dat je BAM moeder bent. Je bent graag onafhankelijk (dat heb ik ook) maar toch moet je dat maar bijnemen bij je volgende zwangerschap. Wat ik bijvoorbeeld ook heb, ik ben iemand die helemaal niet stil kan zitten.
Het woord rusten staat niet in mijn woordenboek. En dan mag ik bijna 9 maanden niets doen, dat wordt zwaar. Maar we krijgen er iets moois voor in de plaats moeten we dan denken hé!
Ik wens je veel succes binnen 3 weken. Ik hoop dat je snel weer zwanger wordt. Ik hoop zelf ook snel zwanger te zijn want ik vond het heerlijk om zwanger te zijn.
Hoe oud ben je, als ik dat mag vragen? Ik ben 26
woensdag 17 maart 2010 om 19:51
Hee Myrt,
Onze dochters schelen haast niks! Guusje is op 18 januari geboren en woog 434 gram en was 27 cm lang, wanneer is Marie geboren? Guusje heeft nog 2,5 uur geleefd. Je zag haar naar adem happen, ze heeft zelfs gepoept, god ze wilde zo graag leven.. Heb je ook foto's van Marie gemaakt? Mijn zus wel en daar ben ik heel erg blij om, zeker de foto's waar ze echt op leeft. Dat is toch alles wat je nog hebt helaas.
Zwaar zal het ongetwijfeld worden, maar ik heb het daar zeker voor over. Net als jij ben ik ook niet van het stilzitten, maar wat mot dat mot. Misschien dat we over een jaar allebei een gezond kindje mogen hebben, ik hoop het zo! Ik ben 29 trouwens, dus heb nog tijd zat, maar toch zou ik het liefst niet een al te oude moeder worden.
Onze dochters schelen haast niks! Guusje is op 18 januari geboren en woog 434 gram en was 27 cm lang, wanneer is Marie geboren? Guusje heeft nog 2,5 uur geleefd. Je zag haar naar adem happen, ze heeft zelfs gepoept, god ze wilde zo graag leven.. Heb je ook foto's van Marie gemaakt? Mijn zus wel en daar ben ik heel erg blij om, zeker de foto's waar ze echt op leeft. Dat is toch alles wat je nog hebt helaas.
Zwaar zal het ongetwijfeld worden, maar ik heb het daar zeker voor over. Net als jij ben ik ook niet van het stilzitten, maar wat mot dat mot. Misschien dat we over een jaar allebei een gezond kindje mogen hebben, ik hoop het zo! Ik ben 29 trouwens, dus heb nog tijd zat, maar toch zou ik het liefst niet een al te oude moeder worden.
donderdag 18 maart 2010 om 17:23
Hey Do,
Neen, onze dochterjes scheelden zeker niet veel!
Ons Marie is op 14 januari geboren om 3.56u.
Juist 4 maanden te vroeg. Ons Marie haar borstkastje ging heel de tijd op en neer en je zag haar ook heel de tijd naar adem hapen. Ze lag zo vredig te slapen.
Jouw Guusje was echt wel een moedige meid, dat ze 2.5u geleefd bewijst dat hé.
Soms vraag ik me af wat als ze het toch zo hebben gehaald? Maar dan denk ik, het is beter zo. Weet je, ik mis haar zo hard maar toch ben ik langs de ene kant blij dat ze op deze manier heeft moeten gaan omdat ze dan niet heeft moeten lijden. Anders had ze maanden in het ziekenhuis moeten liggen en wat dan hé!
We hebben erg veel foto's van ons Marie en daar ben ik erg blij om. Zoals je zegt, dat is alles wat we hebben.
Ach, we slaan ons er wel door. Eigenlijk gaat het met me beter sinds ik op deze forum zit. Op die manier voel ik me begrepen.
Heb je een begrafenisje gehouden? We hebben een klein begrafenisje gehouden van zo'n 20 minuten. Ik ben blij dat we dat gedaan hebben. Nu hebben we een plaatsje waar we altijd naat toe kunnen gaan. In het begin ging ik 2 keer per week maar nu ga ik nog 1 keer per week. En ik brand dagelijks kaarsjes voor haar.
Ja, ik hoop zeker dat we allebei binnen een jaartje een gezond kindje in ons handen mogen hebben. Ik verlang er zo naar.
Ik vond het eerst zo van zelfsprekend om zwanger te worden en dan negen maanden later is het zover. Nooit echt bij stil gestaan dat het mis kon gaan. ach ja
Dat is waar dat je nog tijd zat heb maar je wilt het zo hé. positief blijven denken! positief blijven denken!
Neen, onze dochterjes scheelden zeker niet veel!
Ons Marie is op 14 januari geboren om 3.56u.
Juist 4 maanden te vroeg. Ons Marie haar borstkastje ging heel de tijd op en neer en je zag haar ook heel de tijd naar adem hapen. Ze lag zo vredig te slapen.
Jouw Guusje was echt wel een moedige meid, dat ze 2.5u geleefd bewijst dat hé.
Soms vraag ik me af wat als ze het toch zo hebben gehaald? Maar dan denk ik, het is beter zo. Weet je, ik mis haar zo hard maar toch ben ik langs de ene kant blij dat ze op deze manier heeft moeten gaan omdat ze dan niet heeft moeten lijden. Anders had ze maanden in het ziekenhuis moeten liggen en wat dan hé!
We hebben erg veel foto's van ons Marie en daar ben ik erg blij om. Zoals je zegt, dat is alles wat we hebben.
Ach, we slaan ons er wel door. Eigenlijk gaat het met me beter sinds ik op deze forum zit. Op die manier voel ik me begrepen.
Heb je een begrafenisje gehouden? We hebben een klein begrafenisje gehouden van zo'n 20 minuten. Ik ben blij dat we dat gedaan hebben. Nu hebben we een plaatsje waar we altijd naat toe kunnen gaan. In het begin ging ik 2 keer per week maar nu ga ik nog 1 keer per week. En ik brand dagelijks kaarsjes voor haar.
Ja, ik hoop zeker dat we allebei binnen een jaartje een gezond kindje in ons handen mogen hebben. Ik verlang er zo naar.
Ik vond het eerst zo van zelfsprekend om zwanger te worden en dan negen maanden later is het zover. Nooit echt bij stil gestaan dat het mis kon gaan. ach ja
Dat is waar dat je nog tijd zat heb maar je wilt het zo hé. positief blijven denken! positief blijven denken!
woensdag 24 maart 2010 om 20:17
Hey,
Sinds een paar dagen gaat het vrij goed met me.
Ik denk nog wel veel aan haar maar niet meer constant en dat geeft me een goed gevoel.
Zoals je al eerder tegen mij al hebt gezegd: soms denk ik, het is al weer even geleden dat ik aan ons Marie gedacht heb.
Een tijd terug had ik echte baal dagen/weken en nu zijn het eerder baal momenten. En daar ben ik echt blij om.
Ik kan meer van de kleine dingen genieten.
En hoe is het met je?
Sinds een paar dagen gaat het vrij goed met me.
Ik denk nog wel veel aan haar maar niet meer constant en dat geeft me een goed gevoel.
Zoals je al eerder tegen mij al hebt gezegd: soms denk ik, het is al weer even geleden dat ik aan ons Marie gedacht heb.
Een tijd terug had ik echte baal dagen/weken en nu zijn het eerder baal momenten. En daar ben ik echt blij om.
Ik kan meer van de kleine dingen genieten.
En hoe is het met je?
woensdag 24 maart 2010 om 20:26
Fijn dat dat allesoverheersende verdriet niet meer constant aanwezig is en je je weer een beetje op andere dingen kunt richten.
Wij hebben geen begrafenis gehouden. Wij werden zo overrompeld door het verlies (ik kreeg rond 6 uur s ochtends krampen en drie uur later was ze geboren) dat we besloten hebben haar in het ziekenhuis te laten. Ze zouden haar met andere te vroeg geboren en overleden kindjes cremeren in het ziekenhuis crematorium. Dat leek ons wel een fijn idee alleen bleek het anders te gaan want ineens kregen we na 6 weken een telefoontje van een medewerker van het crematorium dat ze nog steeds het enige kindje was (gelukkig maar!) en of wij een datum wilden kiezen.
Dat viel me wel even rauw op mijn dak. Als ik het overnieuw kon doen had ik ook voor een begrafenis gekozen. Er was namelijk geen mogelijkheid voor een dienst en wij konden er ook niet bij zijn (dit wisten we al).
Wij hebben geen begrafenis gehouden. Wij werden zo overrompeld door het verlies (ik kreeg rond 6 uur s ochtends krampen en drie uur later was ze geboren) dat we besloten hebben haar in het ziekenhuis te laten. Ze zouden haar met andere te vroeg geboren en overleden kindjes cremeren in het ziekenhuis crematorium. Dat leek ons wel een fijn idee alleen bleek het anders te gaan want ineens kregen we na 6 weken een telefoontje van een medewerker van het crematorium dat ze nog steeds het enige kindje was (gelukkig maar!) en of wij een datum wilden kiezen.
Dat viel me wel even rauw op mijn dak. Als ik het overnieuw kon doen had ik ook voor een begrafenis gekozen. Er was namelijk geen mogelijkheid voor een dienst en wij konden er ook niet bij zijn (dit wisten we al).
Poep, wie heeft jou gescheten?
donderdag 25 maart 2010 om 19:50
louise,
Hoe heette je dochtertje?
Dus je zag het helemaal niet aankomen dat er toen iets mis was toen je krampen kreeg?
In Turnhout (België) konden we wel een diensje houden maar we moesten dat allemaal wel zelf in elkaar steken en dat was op dat moment niet gemakkelijk maar ik ben wel blij dat we dat gedaan hebben.
Weten jullie waar jullie kindje gecremeerd ligt? En op welke datum is ze gecremeerd?
Hoe oud zijn je 2 kindjes nu?
Hoe heb je die zwangerschappen ervaren?
Hoe heette je dochtertje?
Dus je zag het helemaal niet aankomen dat er toen iets mis was toen je krampen kreeg?
In Turnhout (België) konden we wel een diensje houden maar we moesten dat allemaal wel zelf in elkaar steken en dat was op dat moment niet gemakkelijk maar ik ben wel blij dat we dat gedaan hebben.
Weten jullie waar jullie kindje gecremeerd ligt? En op welke datum is ze gecremeerd?
Hoe oud zijn je 2 kindjes nu?
Hoe heb je die zwangerschappen ervaren?
vrijdag 26 maart 2010 om 07:44
We noemen haar Friemeltje, dat was nog haar buiknaam. Haar echte naam (die we pas twee dagen voor ze werd geboren hadden gekozen) was bij ons nog niet zo ingeburgerd dus het is Friemeltje gebleven.
Nou, het was zo dat ik al mijn hele zwangerschap erge last van constipatie had. Ik kreeg toen lactulose van de arts maar dat hielp niet. Toen ik weer eens een paar dagen niet of moeilijk gepoept had was ik het een beetje zat en heb ik een dubbele dosis lactulose genomen (wist dat dat toch geen kwaad kon). Dus toen ik die nacht erna erge poepdrang kreeg dacht ik dat de boel eindelijk los kwam. Ik heb zitten persen als een gek op de wc want er kwam geen ontlasting. Ik ging na een paar minuten terug naar bed en toen kreeg ik weer poepdrang. Weer naar wc, persen maar er kwam niets maar wel veel bloed. Ik schrok me kapot en riep naar vriend. Terug naar bed waar ik na twee minuten weer aandrang kreeg en ineens mijn vruchtwater voelde vloeien. Vriend heeft VK gebeld en zij kwam kijken. Zij toucheerde en bleek het kindje al te voelen in mijn vagina. Dat verklaarde mijn gevoel dat er "iets zat". Meteeen naar ziekenhuis (inmiddels was het halfzeven-zeven uur) en daar kreeg ik een uitwendige echo waar in de baarmoeder geen kindje meer te zien was.
Ik werd op een verloskamer gelegd en moest wachten tot ik weer aandrang kreeg maar die kreeg ik niet meer want ze zat al niet meer in mijn baarmoeder en al in de vaginaholte. Toen rond 9 uur kwam de arts en zij vroeg me flink te persen en toen kwam ze eruit.
Pas toen realiseerde ik me echt dat het voorbij was. Daarna hebben we tot einde middag in het ziekenhuis afscheid van haar kunnen nemen (ik ben nog wel naar OK geweest om restje placenta te evrwijderen) en daarna zijn we naar huis gegaan, zonder haar. Op zich hebben we dus toch wel even de tijd gehad om over haar afscheid na te denken (ook de verpleging informeerde ons daarover) maar die dag leek ons het aangeboden afscheid (zij regelen de crematie) het beste. We waren te erg in shock denk ik. We zijn nog een keer met mijn ouders naar haar gaan kijken en daarna niet meer. Op de dag van haar crematie heb ik wel vrij genomen van werk en twee mooie vaasjes met witte roosjes en een kandelaartje gekocht.
Ik wilde dolgraag weer zwanger worden en gelukkig is dat ook meteen weer gelukt. De zwangerschappen waren niet zo leuk omdat ik die leuke zwangerschapsdingetjes allemaal niet kon doen. Ik had bij Friemeltje net zwanferschapskleding gekocht maar daar heb ik niet zoveel van gedragen want het ligt niet zo lekker in bed Mijn zusje en moeder hebben de uitzet gekocht, mijn man de babykamer ingericht (en soms niet helemaal naar mijn hormonale smaak maar wat doe je er eraan vanuit bed?). Niemand die voor je opstaat in de bus, geen groenteman die je een appel toestopt voor de kleine in de buik (allemaal dingetjes die ik van zwangere vriendinnen hoorde). Tja balen maar je doe het het voor een gezonde volgroeide baby.
Nou, het was zo dat ik al mijn hele zwangerschap erge last van constipatie had. Ik kreeg toen lactulose van de arts maar dat hielp niet. Toen ik weer eens een paar dagen niet of moeilijk gepoept had was ik het een beetje zat en heb ik een dubbele dosis lactulose genomen (wist dat dat toch geen kwaad kon). Dus toen ik die nacht erna erge poepdrang kreeg dacht ik dat de boel eindelijk los kwam. Ik heb zitten persen als een gek op de wc want er kwam geen ontlasting. Ik ging na een paar minuten terug naar bed en toen kreeg ik weer poepdrang. Weer naar wc, persen maar er kwam niets maar wel veel bloed. Ik schrok me kapot en riep naar vriend. Terug naar bed waar ik na twee minuten weer aandrang kreeg en ineens mijn vruchtwater voelde vloeien. Vriend heeft VK gebeld en zij kwam kijken. Zij toucheerde en bleek het kindje al te voelen in mijn vagina. Dat verklaarde mijn gevoel dat er "iets zat". Meteeen naar ziekenhuis (inmiddels was het halfzeven-zeven uur) en daar kreeg ik een uitwendige echo waar in de baarmoeder geen kindje meer te zien was.
Ik werd op een verloskamer gelegd en moest wachten tot ik weer aandrang kreeg maar die kreeg ik niet meer want ze zat al niet meer in mijn baarmoeder en al in de vaginaholte. Toen rond 9 uur kwam de arts en zij vroeg me flink te persen en toen kwam ze eruit.
Pas toen realiseerde ik me echt dat het voorbij was. Daarna hebben we tot einde middag in het ziekenhuis afscheid van haar kunnen nemen (ik ben nog wel naar OK geweest om restje placenta te evrwijderen) en daarna zijn we naar huis gegaan, zonder haar. Op zich hebben we dus toch wel even de tijd gehad om over haar afscheid na te denken (ook de verpleging informeerde ons daarover) maar die dag leek ons het aangeboden afscheid (zij regelen de crematie) het beste. We waren te erg in shock denk ik. We zijn nog een keer met mijn ouders naar haar gaan kijken en daarna niet meer. Op de dag van haar crematie heb ik wel vrij genomen van werk en twee mooie vaasjes met witte roosjes en een kandelaartje gekocht.
Ik wilde dolgraag weer zwanger worden en gelukkig is dat ook meteen weer gelukt. De zwangerschappen waren niet zo leuk omdat ik die leuke zwangerschapsdingetjes allemaal niet kon doen. Ik had bij Friemeltje net zwanferschapskleding gekocht maar daar heb ik niet zoveel van gedragen want het ligt niet zo lekker in bed
Mijn zusje en moeder hebben de uitzet gekocht, mijn man de babykamer ingericht (en soms niet helemaal naar mijn hormonale smaak maar wat doe je er eraan vanuit bed?). Niemand die voor je opstaat in de bus, geen groenteman die je een appel toestopt voor de kleine in de buik (allemaal dingetjes die ik van zwangere vriendinnen hoorde). Tja balen maar je doe het het voor een gezonde volgroeide baby.
Poep, wie heeft jou gescheten?
zaterdag 27 maart 2010 om 15:20
Wat een verhaal seg! Ik had er even moeilijk mee met het lezen daarvan.
mijn verhaal:
Eigenlijk heb ik heel mijn zwangerschap een beetje last van buikpijn gehad en vooral in het begin maar buiten dat had ik eigenlijk een perfecte zwangerschap maar op 3 dagen is het helemaal de mist in gegaan. Maandag kreeg ik wat last in mijn onderbuik maar ik had niets in de gaten omdat ik dacht acht, dat is toch niets het zullen wel bandenpijn zijn. Dinsdag heel de dag moeten werken. 's avonds nog rap naar de les geweest wat meer last maar nog altijd niets in de gaten hebben.
's nacht niet kunnen slapen om de zoveel tijd 2 uur denk ik last van krampen. Woensdag gaan werken maar toen kreeg ik korter na elkaar last. wat achteraf allemaal weeën bleken te zijn. 's middags mijn gynaecoloog gebeld en een uurtje later mocht ik langs komen. Een collega heeft mij naar ziekenhuis gebracht. In het ziekenhuis aan gekomen bleek het dat ik al 10 cm ontsluiting had. Ik werk direct opgenomen in het ziekenhuis. Heb nog weeënremmers gekregen maar die bleken niet meer te helpen en 14 uren later ben ik bevallen van ons Marie.
Heel het gebeuren heb ik in een waas beleefd.
Het ergste van al, enkele dagen daarvoor ben ik nog op controle geweest en toen was alles nog in orde en toen heeft mijn gynaecoloog nog gezegd dat ik een perfecte zwangerschap had en alles verloopt goed. En enkele dagen later stort je wereld in elkaar.
Als ik terug denk aan het gebeuren ben is soms zo bang voor de toekomst. Bang om terug zwanger te worden. Maar wat me dan weer minder bang maakt dat ik weet dat ik bij mijn volgende zwangerschap harder in het oog wordt gehouden door de dokters en daar trek ik me aan op.
Ik kan me voorstellen dat je zwangerschappen niet leuk waren want eigenlijk moet dat het leukste gebeuren zijn in je leven maar zoals je zegt, je hebt er alles voorover voor een gezond kindje hé.
Hoe oud ben je als ik mag vragen?
mijn verhaal:
Eigenlijk heb ik heel mijn zwangerschap een beetje last van buikpijn gehad en vooral in het begin maar buiten dat had ik eigenlijk een perfecte zwangerschap maar op 3 dagen is het helemaal de mist in gegaan. Maandag kreeg ik wat last in mijn onderbuik maar ik had niets in de gaten omdat ik dacht acht, dat is toch niets het zullen wel bandenpijn zijn. Dinsdag heel de dag moeten werken. 's avonds nog rap naar de les geweest wat meer last maar nog altijd niets in de gaten hebben.
's nacht niet kunnen slapen om de zoveel tijd 2 uur denk ik last van krampen. Woensdag gaan werken maar toen kreeg ik korter na elkaar last. wat achteraf allemaal weeën bleken te zijn. 's middags mijn gynaecoloog gebeld en een uurtje later mocht ik langs komen. Een collega heeft mij naar ziekenhuis gebracht. In het ziekenhuis aan gekomen bleek het dat ik al 10 cm ontsluiting had. Ik werk direct opgenomen in het ziekenhuis. Heb nog weeënremmers gekregen maar die bleken niet meer te helpen en 14 uren later ben ik bevallen van ons Marie.
Heel het gebeuren heb ik in een waas beleefd.
Het ergste van al, enkele dagen daarvoor ben ik nog op controle geweest en toen was alles nog in orde en toen heeft mijn gynaecoloog nog gezegd dat ik een perfecte zwangerschap had en alles verloopt goed. En enkele dagen later stort je wereld in elkaar.
Als ik terug denk aan het gebeuren ben is soms zo bang voor de toekomst. Bang om terug zwanger te worden. Maar wat me dan weer minder bang maakt dat ik weet dat ik bij mijn volgende zwangerschap harder in het oog wordt gehouden door de dokters en daar trek ik me aan op.
Ik kan me voorstellen dat je zwangerschappen niet leuk waren want eigenlijk moet dat het leukste gebeuren zijn in je leven maar zoals je zegt, je hebt er alles voorover voor een gezond kindje hé.
Hoe oud ben je als ik mag vragen?
maandag 29 maart 2010 om 15:53
Hallo Allemaal,
De emoties worden af en toe teveel als ik jullie verhalen lees. Ik wens iedereen heel veel sterkte toe die hun kindje verloren zijn. Bij mij is al 10 jaar geleden dat ik mijn zoontje bij een vroeggeboorte verloren ben. Ik heb inmiddels een dochter van bijna 4 en ik ben nu 30 weken zwanger. Ik heb geen cerclage gehad. Met de zwangerschap van mijn dochter heb ik om de twee weken controle gehad. ( cervix meting ). Met mijn huidige zwangerschap wordt ik weer elke twee weken gecontroleerd. ( tussen de 20 weken en de 32 weken ). En als ik me niet prettig voel mag ik ten alle tijden bellen met mijn gynacoloog.
Mijn Verhaal:
Mijn zwangerschap ging heel voorspoedig. Niet één dag ziek geweest. De avond voor de bevalling had een beetje last van een harde buik, maar geen pijn. 's Nachts begon ik last te krijgen van mijn onderbuik. Er zat geen regelmaat in. Dus je weet niet goed wat je er van denken moet. Ik dacht dat ik blaasontsteking kreeg maar dat bleken de weeën te zijn. Maar ik heb toch de verloskundige gebeld, want ik voelde me er niet erg prettig bij. Achteraf bleek dat ik binnen een uur tijd totale ontsluiting gekregen had. De verloskundige heeft gelijk de ambulance gebeld maar toen we in het ziekenhuis aankwamen was het in principe al te laat. Ze hebben mijn vliezen doorgeprikt en mijn zoon kwam te wereld. Mijn zoon was 740 gram en 27 cm. Hij twee minuten gevochten om in leven te blijven.
Mijn zoon is één nacht in het mortuarium van het ziekenhuis gebleven. De volgende dag hebben we hem opgehaald en nog vier dagen thuis gehad voordat hij begraven is.
Zijn aanwezigheid voel ik nog steeds. Ik heb het gelukkig een plekje kunnen geven, maar de vragen van waarom krijg je helaas geen antwoord op.
Een bepaalde angst blijf je houden, maar dat is logisch.
Ik heb nooit geweten dat er zoveel mensen zijn, die hetzelfde hebben meegemaakt.
Heel veel liefs Feonique.
De emoties worden af en toe teveel als ik jullie verhalen lees. Ik wens iedereen heel veel sterkte toe die hun kindje verloren zijn. Bij mij is al 10 jaar geleden dat ik mijn zoontje bij een vroeggeboorte verloren ben. Ik heb inmiddels een dochter van bijna 4 en ik ben nu 30 weken zwanger. Ik heb geen cerclage gehad. Met de zwangerschap van mijn dochter heb ik om de twee weken controle gehad. ( cervix meting ). Met mijn huidige zwangerschap wordt ik weer elke twee weken gecontroleerd. ( tussen de 20 weken en de 32 weken ). En als ik me niet prettig voel mag ik ten alle tijden bellen met mijn gynacoloog.
Mijn Verhaal:
Mijn zwangerschap ging heel voorspoedig. Niet één dag ziek geweest. De avond voor de bevalling had een beetje last van een harde buik, maar geen pijn. 's Nachts begon ik last te krijgen van mijn onderbuik. Er zat geen regelmaat in. Dus je weet niet goed wat je er van denken moet. Ik dacht dat ik blaasontsteking kreeg maar dat bleken de weeën te zijn. Maar ik heb toch de verloskundige gebeld, want ik voelde me er niet erg prettig bij. Achteraf bleek dat ik binnen een uur tijd totale ontsluiting gekregen had. De verloskundige heeft gelijk de ambulance gebeld maar toen we in het ziekenhuis aankwamen was het in principe al te laat. Ze hebben mijn vliezen doorgeprikt en mijn zoon kwam te wereld. Mijn zoon was 740 gram en 27 cm. Hij twee minuten gevochten om in leven te blijven.
Mijn zoon is één nacht in het mortuarium van het ziekenhuis gebleven. De volgende dag hebben we hem opgehaald en nog vier dagen thuis gehad voordat hij begraven is.
Zijn aanwezigheid voel ik nog steeds. Ik heb het gelukkig een plekje kunnen geven, maar de vragen van waarom krijg je helaas geen antwoord op.
Een bepaalde angst blijf je houden, maar dat is logisch.
Ik heb nooit geweten dat er zoveel mensen zijn, die hetzelfde hebben meegemaakt.
Heel veel liefs Feonique.
woensdag 31 maart 2010 om 17:11
Met mij gaat het nu goed alhoewel ik nog zeker wel lichamelijk last heb van het vele bedliggen ondanks dat dat bijna drie jaar geleden is. Morgen gaat mijn sportabonnement in en dan ga ik weer aan de bak
Emotioneel heb ik het er maar heel af en toe moeilijk mee maar verder overheerst de gedachte dat ik er op een bepaalde manier mee verrijkt ben en door gegroeid ben ondanks dat het natuurlijk een hele nare ervaring is om een kind te verliezen en dat ik dat uiteraard liever niet had gehad.
Hoe is het met jou?
Emotioneel heb ik het er maar heel af en toe moeilijk mee maar verder overheerst de gedachte dat ik er op een bepaalde manier mee verrijkt ben en door gegroeid ben ondanks dat het natuurlijk een hele nare ervaring is om een kind te verliezen en dat ik dat uiteraard liever niet had gehad.
Hoe is het met jou?
Poep, wie heeft jou gescheten?
zondag 4 april 2010 om 11:44
En hoe vlot het sporten?
Met mij gaat het vrij goed. Ik begin het verlies van marie een beetje gewend te raken. Emotioneel heb ik het toch nog wel geregeld moeilijk. Maar het is wel een stuk beter als in het begin.
Het zal altijd een nare ervaring blijven om een kind te verliezen we zullen er mee moeten leren leven dat dat zo is, hoe moeilijk het soms ook is.
Wat me ook raakt: veel mensen begrijpen niet hoe emotoneel zwaar het is om een kind te verliezen.
Met mij gaat het vrij goed. Ik begin het verlies van marie een beetje gewend te raken. Emotioneel heb ik het toch nog wel geregeld moeilijk. Maar het is wel een stuk beter als in het begin.
Het zal altijd een nare ervaring blijven om een kind te verliezen we zullen er mee moeten leren leven dat dat zo is, hoe moeilijk het soms ook is.
Wat me ook raakt: veel mensen begrijpen niet hoe emotoneel zwaar het is om een kind te verliezen.
vrijdag 21 mei 2010 om 17:25
