Contact met vader ...

Hallo



Ik vind het zo moeilijk om te omschrijven , dus ik hoop dat het een beetje te begrijpen valt en ik wat goede adviezen kan krijgen .



Het verhaal ; ik heb 2 kinderen uit een vorige relatie . Hun vader heeft ze niet erkend .

Nu hebben wij vanaf dat we uit elkaar zijn gegaan altijd al een moeilijke verstandhouding gehad . Dat is heel jammer , maar vooral erg sneu voor onze kinderen die daar de dupe weer van worden . Hij heeft keer op keer zelf steeds het contact verbroken om vervolgens mij overal slecht te praten . Hij was zielig en ik de heks die hem bij zijn kinderen weg hield . Ik ben er eigenlijk best blij om dat hij uit mijn leven is , maar aan de andere kant zie ik het verdriet en de frustratie van mijn oudste zoon (5). De jongste weet helemaal niet dat het zijn vader is , en dat valt voor hem sowieso nog niet te snappen want hij is pas 3 . Hij heeft er dus ook weinig last van om geen contact met zijn biologische vader te hebben .De oudste daarintegen heeft hem toch nog 2 jaar meegemaakt , weet wie hij is en mist hem ontzettend . En daar word het voor mij zo moeilijk omdat ik nu niet meer weet waar ik goed aan doe .

Moet ik het zo laten en wachten tot dat hij zelf ooit nog eens naar zijn kinderen wil omkijken of moet ik hem steeds achter zijn kont aan blijven rennen ? Hij heeft zelf gezegd dat hij hoopt dat de kinderen ooit bij hem aan komen "waaien" wat ik gewoon niet kan verkroppen . Welke boerenlul zegt nou zoiets ? Ja hij dus wel ...



Er is nog natuurlijk nog zoveel meer gebeurt wat absoluut niet door de beugel kan , maar wat te doen is nu voor mij hoofdzaak .

Nee , vriendjes worden dat zit er sowieso never nooit meer in . Daarvoor is er te veel gebeurt . Maar hij hoeft natuurlijk niets , hij heeft ze niet erkend en nu is hij er mooi makkelijk vanaf . Hij heeft zelfs nog een kind erbij gekregen vorig jaar waar hij ook geen contact mee heeft . Maar mijn kind gaat hier kapot aan . Hij wil weten waarom zijn vader niet komt . En dan komen er uitspraken als ; nou als hij niet naar mij komt dan ga ik wel naar hem , je weet toch wel waar hij woont mama ? En dan breekt mijn hart ; een jochie van nog maar 5 jaar . Hij wil zelf zo graag ...

Nee , ik weet dat ik het niet kan afdwingen . Maar ik wil het zo graag goed doen , in het belang van mijn kinderen . En daarnaast kan ik gewoon niet begrijpen dat er wordt gezegd dat ik de kinderen bij hem weg houd , en hij echt wel contact wil . Ik kan voor mijn gevoel geen balans vinden . En ik zou het verschrikkelijk vinden als mijn kinderen later denken dat ik het contact wel in de weg stond , of dat ik gewoon niet genoeg gedaan heb .