Kinderen
alle pijlers
de strijd der strijden
woensdag 16 september 2009 om 08:58
Ik denk dat alle moeders het wel herkennen: de opmerking ohh doet die dat van jou nog niet? Gut gut gut, nou die van mij deed dat al toen hij/zij al zoveel maanden was, maar maak je niet druk hoor, binnenkort zal die van jou het ook wel doen.
Let wel, het gaat hier niet om iets wezenlijks als eten of drinken waarbij je denkt, goh ja, waarom doet hij dat niet. Maar gewoon om de simpele dingen als staan,lopen, kruipen etc.
2 wkn later: Heeey, en hoe is het nou? Doet die van jou het ook al? Nee??? Goh, en wat zeggen ze bij het consultatiebureau? Wat zeg je, heb je het nog niet gevraagd??? Waarom niet? Misschien is het met 1 keertje fysiotherapie wel verholpen! Kan die van jou het ook!!
Kan jouw kind daarentegen iets wat het andere kind nog niet kan, dan wordt dat stiekem getest als je niet kijkt of in de buurt bent. Onder de woorden: Mama zegt dat jij dat en dat kan.. laat dat maar eens zien dan!
Wat is het toch dat sommige vrouwen ineens de strijd van hun leven aan gaan voor wat betreft de ontwikkeling van hun kind ten opzichte van andere kindjes? Iedere nieuwe “kunst” wordt beschreven alsof het de ontvangst van de nobelprijs voor de vrede is, en aandikken bij mensen die je niet of nauwelijks ziet is ook een goede 2e!
Waarom moet een kindje in alles haantje de voorste zijn? En wat zegt het nou helemaal als je kindje vroeg de eerste stapjes zet, of eerder dan een ander kindje kruipt of juist veel later?
Zijn alle moeders zo? Ik ben volgens mij zelf niet zo`n mama. Mijn zoontje is bijna 10 maanden. Kruipt niet, staat niet, hij zet sinds een paar weken eindelijk zijn voetjes neer als je hem op je schoot wil laten staan, maar tot die tijd heeft hij altijd direct zijn beentjes op getrokken, meneer zat liever dan dat hij ging staan. En ik? Ik vind het allemaal prima.
Als hij op de grond zit is hij gelukkig. Hij vouwt zichzelf dubbel als hij iets wil hebben zodat hij er net net bij kan, en als hij er niet bij kan nou dan pakt hij gewoon iets anders! En zolang hij daar gelukkig mee is, ben ik ook gelukkig!
Maar die strijd he... oohh ik word er gek van!! Ik wil het niet meer horen. Ik vind het prima als jouw kindje met 10 maanden een marathon loopt. Ik vind het ook prima als hij met 19 maanden nog plat op zijn kont blijft zitten en verder niets doet... Het maakt mij allemaal niets uit! Maar alsjeblieft! Hou het leuk voor jezelf!!
Zo, mijn epistel. Wat vinden jullie ervan? En denken jullie dat er diep van binnen in iedere moeder zo iets zit? Of zijn dit een paar draken, en valt de rest van de wereld wel mee?
Let wel, het gaat hier niet om iets wezenlijks als eten of drinken waarbij je denkt, goh ja, waarom doet hij dat niet. Maar gewoon om de simpele dingen als staan,lopen, kruipen etc.
2 wkn later: Heeey, en hoe is het nou? Doet die van jou het ook al? Nee??? Goh, en wat zeggen ze bij het consultatiebureau? Wat zeg je, heb je het nog niet gevraagd??? Waarom niet? Misschien is het met 1 keertje fysiotherapie wel verholpen! Kan die van jou het ook!!
Kan jouw kind daarentegen iets wat het andere kind nog niet kan, dan wordt dat stiekem getest als je niet kijkt of in de buurt bent. Onder de woorden: Mama zegt dat jij dat en dat kan.. laat dat maar eens zien dan!
Wat is het toch dat sommige vrouwen ineens de strijd van hun leven aan gaan voor wat betreft de ontwikkeling van hun kind ten opzichte van andere kindjes? Iedere nieuwe “kunst” wordt beschreven alsof het de ontvangst van de nobelprijs voor de vrede is, en aandikken bij mensen die je niet of nauwelijks ziet is ook een goede 2e!
Waarom moet een kindje in alles haantje de voorste zijn? En wat zegt het nou helemaal als je kindje vroeg de eerste stapjes zet, of eerder dan een ander kindje kruipt of juist veel later?
Zijn alle moeders zo? Ik ben volgens mij zelf niet zo`n mama. Mijn zoontje is bijna 10 maanden. Kruipt niet, staat niet, hij zet sinds een paar weken eindelijk zijn voetjes neer als je hem op je schoot wil laten staan, maar tot die tijd heeft hij altijd direct zijn beentjes op getrokken, meneer zat liever dan dat hij ging staan. En ik? Ik vind het allemaal prima.
Als hij op de grond zit is hij gelukkig. Hij vouwt zichzelf dubbel als hij iets wil hebben zodat hij er net net bij kan, en als hij er niet bij kan nou dan pakt hij gewoon iets anders! En zolang hij daar gelukkig mee is, ben ik ook gelukkig!
Maar die strijd he... oohh ik word er gek van!! Ik wil het niet meer horen. Ik vind het prima als jouw kindje met 10 maanden een marathon loopt. Ik vind het ook prima als hij met 19 maanden nog plat op zijn kont blijft zitten en verder niets doet... Het maakt mij allemaal niets uit! Maar alsjeblieft! Hou het leuk voor jezelf!!
Zo, mijn epistel. Wat vinden jullie ervan? En denken jullie dat er diep van binnen in iedere moeder zo iets zit? Of zijn dit een paar draken, en valt de rest van de wereld wel mee?
Sometimes I question my sanity, but the unicorn and gummy bears tell me I’m fine!
woensdag 16 september 2009 om 09:08
Herkenbaar!
Ik heb een vriendin met een dochter die 10 weken ouder is dan mijn zoon, nu ruim 7 maanden. In mijn ogen logisch dat haar dochter verder is qua ontwikkeling dan mijn zoon. Maar iedere keer als ik haar spreek moet er vergeleken worden. Verschrikkelijk vind ik dat. Ik benadruk steeds weer dat 10 weken leeftijdsverschil veel is op deze leeftijd, maar op de een of andere manier dring ik niet tot haar door. Iedere keer weer de vraag: "kan hij al dit, kan hij al dat?" :"Nee, nou zij wel." Ik negeer het tegenwoordig maar.
Mijn mannetje ontwikkelt zich prima, doet de dingen in zijn eigen tempo en is een gelukkig en tevreden mannetje. Dat is in mijn ogen het belangrijkste.
Ik heb een vriendin met een dochter die 10 weken ouder is dan mijn zoon, nu ruim 7 maanden. In mijn ogen logisch dat haar dochter verder is qua ontwikkeling dan mijn zoon. Maar iedere keer als ik haar spreek moet er vergeleken worden. Verschrikkelijk vind ik dat. Ik benadruk steeds weer dat 10 weken leeftijdsverschil veel is op deze leeftijd, maar op de een of andere manier dring ik niet tot haar door. Iedere keer weer de vraag: "kan hij al dit, kan hij al dat?" :"Nee, nou zij wel." Ik negeer het tegenwoordig maar.
Mijn mannetje ontwikkelt zich prima, doet de dingen in zijn eigen tempo en is een gelukkig en tevreden mannetje. Dat is in mijn ogen het belangrijkste.
woensdag 16 september 2009 om 09:11
Niet alle moeders zijn zo Biol, gelukkig maar. Ik heb zelf nooit meegedaan aan de 'kijk eens wat mijn kind al kan en jouwe lekker niet' wedstrijd.
Mijn dochter heeft altijd geweigerd om te rollen. Nou, dat was me wat. Het zou volgens wat van die wedstrijd moeders nooit meer goedkomen en Fien zou opgroeien voor galg en rad (bij wijze van spreken). Ik moest maar hárd met haar gaan oefenen.
Jah, ik zag me al met mijn inie-mini kleine couveusebaby door de kamer rollen omdat dat moet van 'Oei ik Groei!'.
Ze is nu vijf mijn Fien en ze heeft een heleboel niet gedaan wat ze wel had moeten doen maar als je het haar vraagt rolt ze zo de hele kamer door hoor, no worries.
Maar ik begrijp je frustratie, het is vreselijk om zulke vrouwen te ontmoeten. Ik ga er op het schoolplein altijd zo ver mogelijk bij vandaan staan, ik sta altijd bij de andere ontaarde moeders die zich niet bezighouden met of Jantje of Marietje het hele scala aan verplichte plichtplegingen al onder de knie hebben.
Blijven glimlachen, bewonderend 'oeh' en 'aaaah' zeggen als ze een prestatie oplepelen en daarna uit de wind gaan zitten en je voorál niet laten uitlokken tot een 'kan die van jou dat al' gesprek.
En als je het wel doet; liegen. Keihard liegen, alles beamen met dat die van jou dat echt al láng doet en beter dan anderen + dat de kinderarts (<--------- een toverwoord) heeft gezegd dat die van jou waarschijnlijk te slim is om volgens het geijkte pad de zaken onder de knie te krijgen, hij kan het al wel maar richt zich op meer intellectuele zaken dan staan en kruipen voorlopig, en dan schud je het van je af.
Ik heb reuze lol beleefd in mijn eentje door de prestatiemoeders voor te liegen en dan overdreef ik ontzettend maar ze hingen aan mijn lippen, meer bezig met de ongelooflijke dingen die mijn kind (met een groeiachterstand van heb ik jou daar) zogenaamd al kon, dan met het idee dat ik misschien wel zat te jokkebrokken.
Lach er om vrouw en sta er boven, dat werkt echt het beste!
Mijn dochter heeft altijd geweigerd om te rollen. Nou, dat was me wat. Het zou volgens wat van die wedstrijd moeders nooit meer goedkomen en Fien zou opgroeien voor galg en rad (bij wijze van spreken). Ik moest maar hárd met haar gaan oefenen.
Jah, ik zag me al met mijn inie-mini kleine couveusebaby door de kamer rollen omdat dat moet van 'Oei ik Groei!'.
Ze is nu vijf mijn Fien en ze heeft een heleboel niet gedaan wat ze wel had moeten doen maar als je het haar vraagt rolt ze zo de hele kamer door hoor, no worries.
Maar ik begrijp je frustratie, het is vreselijk om zulke vrouwen te ontmoeten. Ik ga er op het schoolplein altijd zo ver mogelijk bij vandaan staan, ik sta altijd bij de andere ontaarde moeders die zich niet bezighouden met of Jantje of Marietje het hele scala aan verplichte plichtplegingen al onder de knie hebben.
Blijven glimlachen, bewonderend 'oeh' en 'aaaah' zeggen als ze een prestatie oplepelen en daarna uit de wind gaan zitten en je voorál niet laten uitlokken tot een 'kan die van jou dat al' gesprek.
En als je het wel doet; liegen. Keihard liegen, alles beamen met dat die van jou dat echt al láng doet en beter dan anderen + dat de kinderarts (<--------- een toverwoord) heeft gezegd dat die van jou waarschijnlijk te slim is om volgens het geijkte pad de zaken onder de knie te krijgen, hij kan het al wel maar richt zich op meer intellectuele zaken dan staan en kruipen voorlopig, en dan schud je het van je af.
Ik heb reuze lol beleefd in mijn eentje door de prestatiemoeders voor te liegen en dan overdreef ik ontzettend maar ze hingen aan mijn lippen, meer bezig met de ongelooflijke dingen die mijn kind (met een groeiachterstand van heb ik jou daar) zogenaamd al kon, dan met het idee dat ik misschien wel zat te jokkebrokken.
Lach er om vrouw en sta er boven, dat werkt echt het beste!
anoniem_12394 wijzigde dit bericht op 16-09-2009 12:34
Reden: schud vóór 'je' is met alleen een d......verbeterd
Reden: schud vóór 'je' is met alleen een d......verbeterd
% gewijzigd
woensdag 16 september 2009 om 09:23
Herken ik (gelukkig) niet. Ik doe er zelf niet aan mee en de moeders om me heen gelukkig ook niet. We vergelijken natuurlijk wel eens, want onze baby's zijn vrijwel even oud, maar nooit op een nare manier. En we hebben juist veel aan elkaars tips of ervaringen.
Ik merk het wel bij oudere mensen om me heen. Die hebben ook álles gehad, gezien én vooral opgelost. Ze hebben áltijd tips en weten precies hoe het werkt. Dat hun kinderen ouder zijn dan ikzelf en de inzichten misschien wat veranderd zijn de afgelopen 35 jaar, doet ze niks. En ja, hun kinderen waren al met 9 maanden zindelijk (zaten de hele dag op een pot), waren groter, beter, sneller en slimmer dan alle kinderen van nu. Ik lach met ze mee en loop weer door. Vind inderdaad flink overdrijven ook een goede tip!
Ik merk het wel bij oudere mensen om me heen. Die hebben ook álles gehad, gezien én vooral opgelost. Ze hebben áltijd tips en weten precies hoe het werkt. Dat hun kinderen ouder zijn dan ikzelf en de inzichten misschien wat veranderd zijn de afgelopen 35 jaar, doet ze niks. En ja, hun kinderen waren al met 9 maanden zindelijk (zaten de hele dag op een pot), waren groter, beter, sneller en slimmer dan alle kinderen van nu. Ik lach met ze mee en loop weer door. Vind inderdaad flink overdrijven ook een goede tip!
woensdag 16 september 2009 om 09:29
quote:wzk schreef op 16 september 2009 @ 09:25:
Geweldig Eleonora! Je hebt gewoon zo ontzettend gelijk dat je er zo mee omging
Dat dacht ik gelijk toen ik de openingspost las! Hahaha.
Ik ga af en toe met mijn nichtje mee naar de kdv en daar ontmoet je de 'echte' moeders (echt tussen aanhalingstekens omdat ik dat nog niet ben).
Meestal spreek ik mijn zus een paar dagen later en maakt alleen een opmerking wat ik heb gezegd tegen de moeders....Zuslief moet altijd heel hard lachen!
Geweldig Eleonora! Je hebt gewoon zo ontzettend gelijk dat je er zo mee omging
Dat dacht ik gelijk toen ik de openingspost las! Hahaha.
Ik ga af en toe met mijn nichtje mee naar de kdv en daar ontmoet je de 'echte' moeders (echt tussen aanhalingstekens omdat ik dat nog niet ben).
Meestal spreek ik mijn zus een paar dagen later en maakt alleen een opmerking wat ik heb gezegd tegen de moeders....Zuslief moet altijd heel hard lachen!
Nee echt?
woensdag 16 september 2009 om 09:30
Andersom is ook niet leuk hoor, kan ik je vertellen, als je kind bijna altijd de snelste en eerste is met dingen. Want dan valt er niets op aan te merken maar gaan ze op zoek naar andere dingen om over te klagen: "jeetje, hij is ook zo druk, gelukkig is Marietje veel rustiger." "Het is wel een wijsneus he, ik hou daar helemaaaaaal niet van." Dan wordt er dus helemaal bewust gezocht naar de zwakke punten in je kind. Ik ben zelf helemaal niet van het vergelijken, schiet ook voor geen meter op want geen een kind is hetzelfde. Maar andere mensen doen het inderdaad wel en alleen maar als ze denken de vergelijking te kunnen 'winnen'. Erg vervelend.
woensdag 16 september 2009 om 09:34
Totaal geen herkenning. Alleen van horen zeggen, oa hier. En natuurlijk best trots op eerste stapjes, woordjes, enz, maar aangezien mijn koters over het algemeen liever lui dan moe zijn en alles kalmpies-an doen, heb ik ook helegaar niks om over op te scheppen . Ik zeg, als het al ter sprake komt, dat mijn kinderen er gewoon zijn om het gemiddelde een beetje aanvaardbaar te houden, dat anders al dat arme grut moet opboksen tegen de briljante wondertjes.
Ik zal ze dus echt weleens (zijn) tegen(ge)komen, die fanatieke ouders, maar merk het gewoon niet. Volgens mij heeft het voor een groot deel ook echt te maken hoe je er zelf in staat en of je er open voor staat/gevoelig voor bent of niet.
Ik zal ze dus echt weleens (zijn) tegen(ge)komen, die fanatieke ouders, maar merk het gewoon niet. Volgens mij heeft het voor een groot deel ook echt te maken hoe je er zelf in staat en of je er open voor staat/gevoelig voor bent of niet.
woensdag 16 september 2009 om 09:43
Helemaal eens met Athena. Volgens mij heeft het met name te maken met hoe je er zelf in staat.
Ik vergelijk mijn 3 kinderen ook onderling, zo van "goh, kind 1 kon op de leeftijd al lopen, maar kind 3 niet.". Helemaal niet met de intentie dat het ene beter is dan het andere.
Zo kijk ik ook wel eens bij kinderen van vrienden mee en zie ik bepaalde opvallendheden (bijv. tjee, dat is een snelle loper, of die is niet zo'n snelle prater). Dat wil toch niet zeggen dat dat veroordelend of beoordelend is. Vergelijkingen worden toch constant gemaakt. Dat doen bijna alle mensen onderling,op heel veel gebieden. Niks mis mee, zo lang het niet veroordelend is, lijkt mij.
Ik vergelijk mijn 3 kinderen ook onderling, zo van "goh, kind 1 kon op de leeftijd al lopen, maar kind 3 niet.". Helemaal niet met de intentie dat het ene beter is dan het andere.
Zo kijk ik ook wel eens bij kinderen van vrienden mee en zie ik bepaalde opvallendheden (bijv. tjee, dat is een snelle loper, of die is niet zo'n snelle prater). Dat wil toch niet zeggen dat dat veroordelend of beoordelend is. Vergelijkingen worden toch constant gemaakt. Dat doen bijna alle mensen onderling,op heel veel gebieden. Niks mis mee, zo lang het niet veroordelend is, lijkt mij.
woensdag 16 september 2009 om 09:45
quote:imni schreef op 16 september 2009 @ 09:43:
Helemaal eens met Athena. Volgens mij heeft het met name te maken met hoe je er zelf in staat.
Ik vergelijk mijn 3 kinderen ook onderling, zo van "goh, kind 1 kon op de leeftijd al lopen, maar kind 3 niet.". Helemaal niet met de intentie dat het ene beter is dan het andere.
Zo kijk ik ook wel eens bij kinderen van vrienden mee en zie ik bepaalde opvallendheden (bijv. tjee, dat is een snelle loper, of die is niet zo'n snelle prater). Dat wil toch niet zeggen dat dat veroordelend of beoordelend is. Vergelijkingen worden toch constant gemaakt. Dat doen bijna alle mensen onderling,op heel veel gebieden. Niks mis mee, zo lang het niet veroordelend is, lijkt mij.Ik denk ook dat je heel goed het verschil hoort tussen slecht bedoelde vergelijkingen en goed bedoelde.
Helemaal eens met Athena. Volgens mij heeft het met name te maken met hoe je er zelf in staat.
Ik vergelijk mijn 3 kinderen ook onderling, zo van "goh, kind 1 kon op de leeftijd al lopen, maar kind 3 niet.". Helemaal niet met de intentie dat het ene beter is dan het andere.
Zo kijk ik ook wel eens bij kinderen van vrienden mee en zie ik bepaalde opvallendheden (bijv. tjee, dat is een snelle loper, of die is niet zo'n snelle prater). Dat wil toch niet zeggen dat dat veroordelend of beoordelend is. Vergelijkingen worden toch constant gemaakt. Dat doen bijna alle mensen onderling,op heel veel gebieden. Niks mis mee, zo lang het niet veroordelend is, lijkt mij.Ik denk ook dat je heel goed het verschil hoort tussen slecht bedoelde vergelijkingen en goed bedoelde.
woensdag 16 september 2009 om 09:48
woensdag 16 september 2009 om 09:52
quote:Zwieber schreef op 16 september 2009 @ 09:30:
Andersom is ook niet leuk hoor, kan ik je vertellen, als je kind bijna altijd de snelste en eerste is met dingen. Want dan valt er niets op aan te merken maar gaan ze op zoek naar andere dingen om over te klagen: "jeetje, hij is ook zo druk, gelukkig is Marietje veel rustiger." "Het is wel een wijsneus he, ik hou daar helemaaaaaal niet van." Dan wordt er dus helemaal bewust gezocht naar de zwakke punten in je kind. Ik ben zelf helemaal niet van het vergelijken, schiet ook voor geen meter op want geen een kind is hetzelfde. Maar andere mensen doen het inderdaad wel en alleen maar als ze denken de vergelijking te kunnen 'winnen'. Erg vervelend.
"Het is wel een bijdehandje he?"
Nee, het kind is gewoon niet verlegen en kan erg goed praten voor haar leeftijd. *zucht*
*Goh wat is ze druk. Wat zegt het CB ervan?"
Eh...helemaal niks. Ze kan zich ook makkelijk een 3 kwartier met de duplo stil houden. Kind is nu gewoon lekker uitgelaten. *wederom zucht*
Andersom is ook niet leuk hoor, kan ik je vertellen, als je kind bijna altijd de snelste en eerste is met dingen. Want dan valt er niets op aan te merken maar gaan ze op zoek naar andere dingen om over te klagen: "jeetje, hij is ook zo druk, gelukkig is Marietje veel rustiger." "Het is wel een wijsneus he, ik hou daar helemaaaaaal niet van." Dan wordt er dus helemaal bewust gezocht naar de zwakke punten in je kind. Ik ben zelf helemaal niet van het vergelijken, schiet ook voor geen meter op want geen een kind is hetzelfde. Maar andere mensen doen het inderdaad wel en alleen maar als ze denken de vergelijking te kunnen 'winnen'. Erg vervelend.
"Het is wel een bijdehandje he?"
Nee, het kind is gewoon niet verlegen en kan erg goed praten voor haar leeftijd. *zucht*
*Goh wat is ze druk. Wat zegt het CB ervan?"
Eh...helemaal niks. Ze kan zich ook makkelijk een 3 kwartier met de duplo stil houden. Kind is nu gewoon lekker uitgelaten. *wederom zucht*
Ja, dat vind ik echt.
woensdag 16 september 2009 om 10:02
quote:Mamasaar schreef op 16 september 2009 @ 09:52:
[...]
"Het is wel een bijdehandje he?"
Nee, het kind is gewoon niet verlegen en kan erg goed praten voor haar leeftijd. *zucht*
*Goh wat is ze druk. Wat zegt het CB ervan?"
Eh...helemaal niks. Ze kan zich ook makkelijk een 3 kwartier met de duplo stil houden. Kind is nu gewoon lekker uitgelaten. *wederom zucht*Oh precies mamasaar!!!
[...]
"Het is wel een bijdehandje he?"
Nee, het kind is gewoon niet verlegen en kan erg goed praten voor haar leeftijd. *zucht*
*Goh wat is ze druk. Wat zegt het CB ervan?"
Eh...helemaal niks. Ze kan zich ook makkelijk een 3 kwartier met de duplo stil houden. Kind is nu gewoon lekker uitgelaten. *wederom zucht*Oh precies mamasaar!!!
woensdag 16 september 2009 om 10:06
Hier ook zo'n ''druk en bijdehand'' kind....
Praat de oren van je hoofd en is helemáál niet verlegen.
""Goh, wat praat hij goed, maar ja.. hij is natuurlijk ook al een stuk ouder dan die van mij.""
Zoon is bijna 3 zeg ik dan, ""oh... die van mij ook, maar die is niet zo brutaal!""
Of idd: ""hij is wel druk hè..""
""je zult je handen er wel vol aan hebben, die van mij is gelukkig véél rustiger""
(saai noem ik dat)
Doodmoe word ik er soms van, al die opmerkingen!
Já hij is druk/snel/bijdehand / er ontgaat hem niets en hij praat hele verhalen, maar hij is niet brutaal/ onbeleefd/ gemeen oid.
Helpt juist graag als er iets moet gebeuren, deelt zijn speelgoed en snoep en het CB vindt er ook niks raar aan.
Omgekeerde wereld hier dus, TO, en zoals eerder gezegd is dat ook niet altijd leuk.
Gewoon lekker genieten dus van je eigen kind!
Laat ze allemaal maar zeuren.
Praat de oren van je hoofd en is helemáál niet verlegen.
""Goh, wat praat hij goed, maar ja.. hij is natuurlijk ook al een stuk ouder dan die van mij.""
Zoon is bijna 3 zeg ik dan, ""oh... die van mij ook, maar die is niet zo brutaal!""
Of idd: ""hij is wel druk hè..""
""je zult je handen er wel vol aan hebben, die van mij is gelukkig véél rustiger""
(saai noem ik dat)
Doodmoe word ik er soms van, al die opmerkingen!
Já hij is druk/snel/bijdehand / er ontgaat hem niets en hij praat hele verhalen, maar hij is niet brutaal/ onbeleefd/ gemeen oid.
Helpt juist graag als er iets moet gebeuren, deelt zijn speelgoed en snoep en het CB vindt er ook niks raar aan.
Omgekeerde wereld hier dus, TO, en zoals eerder gezegd is dat ook niet altijd leuk.
Gewoon lekker genieten dus van je eigen kind!
Laat ze allemaal maar zeuren.
woensdag 16 september 2009 om 10:11
Biol,
Zit het niet gedeeltelijk in ieders eigen hoofd. Ik heb wel enthousiaste vriendinnen, die enthousiast zijn over wat hun (even oude) kinderen motorisch etc al kunnen. Maar die kijken heel bewust en ook enthousiast naar de (figuurlijke) stappen die mijn dochter maakt.
IK vind het soms moeilijk. Omdat ik mijn kind ook gun dat ze op ontdekkingsreis kan. En dan bedenk ik me weer dat het heus allemaal wel gebeurd, als zij er aan toe is.
Overigens dat van dat 'oefenen', dat zeggen vrienden/schoonfamilie/creche soms wel eens, maar daar kan ik dan weer niet mee zitten.
Zit het niet gedeeltelijk in ieders eigen hoofd. Ik heb wel enthousiaste vriendinnen, die enthousiast zijn over wat hun (even oude) kinderen motorisch etc al kunnen. Maar die kijken heel bewust en ook enthousiast naar de (figuurlijke) stappen die mijn dochter maakt.
IK vind het soms moeilijk. Omdat ik mijn kind ook gun dat ze op ontdekkingsreis kan. En dan bedenk ik me weer dat het heus allemaal wel gebeurd, als zij er aan toe is.
Overigens dat van dat 'oefenen', dat zeggen vrienden/schoonfamilie/creche soms wel eens, maar daar kan ik dan weer niet mee zitten.
woensdag 16 september 2009 om 10:16
Het gaat inderdaad om de toon wat mij betreft. Fien is een aparte en daar hebben veel mensen en moeders, ook hier op het forum, heel fijn over meegedacht en meegeleefd en owwwww, wat vind ik dat dan zalig, als er mede-moeders zijn die meedenken en vanuit hun eigen ervaring of gevoel jou input geven, want je weet het zelf gewoon soms niet en een ander kan zoveel helderheid verschaffen als je deelt. Heerlijk.
Maar de vrouwen die je een rotgevoel geven omdat ze met een wedstrijd bezig zijn (blijkbaar) die zij moeten winnen en die daarom altijd neerbuigend doen en zogenaamd aardig bedoeld waarschuwen als jouw kind iets nog niet doet, wil of onder de knie heeft maar die intussen in hun nare vuistje lachen omdat ze zich mijlenver boven je verheven (willen) voelen, nouw, daar kan ik goed zonder hoor.
Ik voel me dan ook totaal niet schuldig als ik ze voorlieg of in de zeik neem. Het zijn nooit vriendinnen van me, want ik heb niet zulke vriendinnen. Het zijn altijd moeders die naast me wonen, of in de buurt wonen of waarvan de kinderen op dezelfde school of KDV zitten/zaten o.i.d..
Er zijn er wel eens een paar geweest die zich hardop afvroegen of wat ik zei wel waar was en dan kaatste ik die bal terug. Ik wist tenslotte ook niet of dat ziekelijke opgeschep over hun bloedjes wel terecht was, daaaahaaag!
Ik heb Fien meer dan een jaar keihard verdedigd, uit onzekerheid over mijn eigen moeder-zijn. Steeds uitgelegd hoe het zat met die vroeggeboorte, couveuse, geen bv hebben kunnen geven, Fien die dingen later deed etc. Ik kreeg zelfs een keer de vraag (in de supermarkt of all places!) of mijn kind 'wel goed was' (ze was namelijk zó klein dat ze in de Maxi Cosi mét verkleiner nog 30 cm ónder die verkleiner lag, anders konden we haar niet vastmaken. Ze was 44 cm toen we haar mee naar huis kregen dusse......). Toen heb ik gevraagd of die mevrouw zelf wel goed was. Ze antwoordde met de prachtige, verongelijkte uitspraak;' nou ja, ik vraag maar.......'
En na een jaar ben ik gestopt met Fien verdedigen tegenover mensen van wie ik het niet de moeite waard vond om dat te doen en ben ik me uit gaan leven als ze me ook maar één millimeter de kans gaven. Leuk hoor, ik verlang nog wel eens terug naar die tijd.....
Maar de vrouwen die je een rotgevoel geven omdat ze met een wedstrijd bezig zijn (blijkbaar) die zij moeten winnen en die daarom altijd neerbuigend doen en zogenaamd aardig bedoeld waarschuwen als jouw kind iets nog niet doet, wil of onder de knie heeft maar die intussen in hun nare vuistje lachen omdat ze zich mijlenver boven je verheven (willen) voelen, nouw, daar kan ik goed zonder hoor.
Ik voel me dan ook totaal niet schuldig als ik ze voorlieg of in de zeik neem. Het zijn nooit vriendinnen van me, want ik heb niet zulke vriendinnen. Het zijn altijd moeders die naast me wonen, of in de buurt wonen of waarvan de kinderen op dezelfde school of KDV zitten/zaten o.i.d..
Er zijn er wel eens een paar geweest die zich hardop afvroegen of wat ik zei wel waar was en dan kaatste ik die bal terug. Ik wist tenslotte ook niet of dat ziekelijke opgeschep over hun bloedjes wel terecht was, daaaahaaag!
Ik heb Fien meer dan een jaar keihard verdedigd, uit onzekerheid over mijn eigen moeder-zijn. Steeds uitgelegd hoe het zat met die vroeggeboorte, couveuse, geen bv hebben kunnen geven, Fien die dingen later deed etc. Ik kreeg zelfs een keer de vraag (in de supermarkt of all places!) of mijn kind 'wel goed was' (ze was namelijk zó klein dat ze in de Maxi Cosi mét verkleiner nog 30 cm ónder die verkleiner lag, anders konden we haar niet vastmaken. Ze was 44 cm toen we haar mee naar huis kregen dusse......). Toen heb ik gevraagd of die mevrouw zelf wel goed was. Ze antwoordde met de prachtige, verongelijkte uitspraak;' nou ja, ik vraag maar.......'
En na een jaar ben ik gestopt met Fien verdedigen tegenover mensen van wie ik het niet de moeite waard vond om dat te doen en ben ik me uit gaan leven als ze me ook maar één millimeter de kans gaven. Leuk hoor, ik verlang nog wel eens terug naar die tijd.....
woensdag 16 september 2009 om 10:29
Mijn zoontje van 11 maanden loopt al. Sterker nog, kan goed zelf opstaan, beetje voetballen en trots dat ik ben!!
Maar door dit overspannen gedoe durf ik daar bijna niet openbaar trots op te zijn.
Natuurlijk ben ik even trots als mijn zoon met 20 maanden pas zou lopen. Natuurlijk ben ik even enthousiast als een kind van een vriendin kan lopen. Maar mijn ventje is wel super snel en daar ben ik stiekem toch wel heel erg trots op. Ik weet dat het niets zegt, ik weet alleen dat ik het stiekem wel stoer vind.
Hij kon kruipen met 5 maanden, staan met 7 maanden, los staan 9 maanden en goed lopen vlak voor zijn 11 maanden.
Leuk toch?
Pas als je uit afgunst gaat werken is het fout.
Ik weet ook dat de kinderen die pas na 15 maanden gaan lopen en de mijne ongeveer op de basisschool hetzelfde kunnen.
Hoewel... mijn dochter leest in groep 3 ook AVI 7.
Ik ben gewoon goed
*nee dat niet, maar ben wel gewoon trots... shoot me
Maar door dit overspannen gedoe durf ik daar bijna niet openbaar trots op te zijn.
Natuurlijk ben ik even trots als mijn zoon met 20 maanden pas zou lopen. Natuurlijk ben ik even enthousiast als een kind van een vriendin kan lopen. Maar mijn ventje is wel super snel en daar ben ik stiekem toch wel heel erg trots op. Ik weet dat het niets zegt, ik weet alleen dat ik het stiekem wel stoer vind.
Hij kon kruipen met 5 maanden, staan met 7 maanden, los staan 9 maanden en goed lopen vlak voor zijn 11 maanden.
Leuk toch?
Pas als je uit afgunst gaat werken is het fout.
Ik weet ook dat de kinderen die pas na 15 maanden gaan lopen en de mijne ongeveer op de basisschool hetzelfde kunnen.
Hoewel... mijn dochter leest in groep 3 ook AVI 7.
Ik ben gewoon goed
*nee dat niet, maar ben wel gewoon trots... shoot me
woensdag 16 september 2009 om 10:34
Niks mis mee, met trots zijn hoor (*die van mij liep toen ie net 9 maanden was* ). Maar ik krijg ook het gevoel dat ik dat niet mag zijn.
Ik vind trots zijn iets totaal anders dan andere moeders afkraken. En waarom mag je niet vertellen wat je kind kan? Omdat andere moeders dan jaloers worden? Ik snap dat echt niet hoor. Is toch juist leuk om te horen wat andere kinderen kunnen of juist niet?
Ik vind trots zijn iets totaal anders dan andere moeders afkraken. En waarom mag je niet vertellen wat je kind kan? Omdat andere moeders dan jaloers worden? Ik snap dat echt niet hoor. Is toch juist leuk om te horen wat andere kinderen kunnen of juist niet?
