ggd

sjors03 schreef op 30 mei 2012 @ 20:10:

Ik ken dit totaal niet en zo lang geleden is groep acht niet voor mij. Ik neem dus aan dat mijn ouders het niet nodig vonden. Achteraf zeg ik dat ik best mee had willen werken, maar voor hetzelfde geld was ik dichtgeklapt.



Ik snap alleen niet dat die vragen idd gesteld worden waar de ouder bij is.

Ik moet zeggen dat ik het me ook allemaal niet meer kan herinneren. Ik vraag me uberhaupt af of elk kind die vragen krijgt over zoenen enzo. Lijkt me stug, kost al zoveel tijd zo'n onderzoek. Meestal moeten kinderen op een plaatje uitwijzen hoe hun borsten/schaamhaar/etc eruit ziet. Je kunt er heel moeilijk over doen, maar dit zijn normale zaken, waar alle kinderen mee te maken krijgen vroeg of laat, dus je kunt maar beter leren dat het normaal is dat dit met je gebeurt.

Debora schreef op 30 mei 2012 @ 19:59:

[...]



In mijn tijd was dit nog een arts, volgens mij is dat niet veranderd, maar dat weet ik niet zeker. En ja, als die vragen heel normaal gesteld worden, kan een kind daar gewoon antwoord op geven. Je ziet vanzelf aan het kind of er meer aan de hand is. Bovendien kun je bij dit soort onderzoeken op tijd achter, zoals ik eerder zei, gestoorde ontwikkeling komen. Zodat er ook op tijd iets aan gedaan kan worden. Jij bent geen arts, jij kunt niet altijd maar beoordelen of je kind gezond is. Sommige gezondheidsproblemen openbaren zich pas later en het is goed als daar op tijd iets aan gedaan kan worden.





[...]



Nogmaals: jij bent arts? Jij weet of het nodig is? Je hebt geen idee waar je over praat. Dat is duidelijk. Als jij maar lekker 'NEEE WIL IK NIET' kunt roepen. Want dan ben je goed en sterk en zeker geen makkelijk hondje. Terwijl het de ouders zijn die hun kind graag willen behoeden voor toekomstige problemen door ze naar dit onderzoek te sturen de mensen zijn die hier sterk en verstandig zijn.





[...]



Het gaat hier niet om een willekeurige voorbijganger die je die vragen stelt... Het gaat om een arts, met geheimhoudingsplicht en een professionele insteek. Dat is iets heel anders.





[...]



Nee, ik ben niet van de GGD. Misschien moet je eens lezen wat ik schrijf in plaat van je 'Nee-njet-nada'-peuterpet op te zetten...

Er is maar 1 waarheid en dat is die van jou. Mag ik aub zelf bepalen of ik het zinvol vind om naar de GGD te gaan. Het is VRIJWILLIG.

Debora schreef op 30 mei 2012 @ 20:17:

[...]



Ik moet zeggen dat ik het me ook allemaal niet meer kan herinneren. Ik vraag me uberhaupt af of elk kind die vragen krijgt over zoenen enzo. Lijkt me stug, kost al zoveel tijd zo'n onderzoek. Meestal moeten kinderen op een plaatje uitwijzen hoe hun borsten/schaamhaar/etc eruit ziet. Je kunt er heel moeilijk over doen, maar dit zijn normale zaken, waar alle kinderen mee te maken krijgen vroeg of laat, dus je kunt maar beter leren dat het normaal is dat dit met je gebeurt.

Ja hoor maar niet om met een wildvreemde van de GGD te bespreken. Is toch van de gekke als je op een plaatje aan moet wijzen hoe je schaamhaar eruit ziet, erg nuttig.

nellaaa schreef op 30 mei 2012 @ 18:55:

Waarom zou je er niet aan meewerken? De GGD heeft echt geen rare bedoelingen hoor.

Ga ik ook niet vanuit Nellaaa.



@ algemeen: Ik weet wel, dat tijdens het telefoongesprek wat ik had met een dame van de GGD een dik jaar geleden, zij mij behoorlijk wat zaken in de mond legde zoals, goh, je bent er niet veel he voor je zoon, doe je wel spelletjes met hem, ik vind het niet goed dat je er zo weinig bent.



Het feit dat ik full time werk als alleenstaande ouder zonder KA of PA, vond ze maar vreemd. Het geld komt niet uit de lucht vallen en toch bleef ze hameren op het feit dat ik hem niet genoeg aandacht gaf. Lastig vond ik dat, of beter gezegd, frustrerend.



Zoon heeft een meer dan prima vriendenclub waarmee hij, vooral in de weekenden lekker mee op pad gaat. Ik ben dan gewoon thuis, net als doordeweeks 's avonds. Daarnaast voetbalt hij. Seizoen is nu gestopt maar daarvoor is het dan 2x trainen en op de zaterdagen competitie spelen waarbij ik 9 van de 10 keer meega, uit of thuis.



Eerlijk gezegd, ze streek me behoorlijk tegen de haren in.

Binnenkort heb ik wederom een gesprek en neem mijn stiefmoeder mee. Die is een kei in dit soort (maatschappelijke) gesprekken en daarnaast vind ik het ook fijn als ze meegaat.



Het is goed dat een onafhankelijke instantie dingen waarneemt en ik wil ook zo open mogelijk het gesprek ingaan. Gevoelsmatig ben ik echter nog niet zover.

Dibbes, wat rot dat je zo'n hork aan de telefoon kreeg. Fijn dat de volgende keer je stiefmoeder meegaat.



Zo jammer dat er af en toe van die rotte appels tussen zitten die het ''verpesten'' voor de vele goede en competente medewerkers.

hgjb schreef op 30 mei 2012 @ 21:37:

[...]

Ja hoor maar niet om met een wildvreemde van de GGD te bespreken. Is toch van de gekke als je op een plaatje aan moet wijzen hoe je schaamhaar eruit ziet, erg nuttig.

Voor de honderdtriljoenste keer: dat is nuttig, omdat dat iets zegt over een vervroegde of vertraagde ontwikkeling. Dat is heel heel heeel erg belangrijk, want er lopen meisjes van 6 rond met schaamhaar en er lopen meisjes van 12 rond die nog helemaal nul ontwikkeling hebben. Van beiden wil je kijken of daar een oorzaak van is, zodat je die op tijd kunt aanpakken. Dit soort dingen wordt door ouders niet altijd opgemerkt, omdat ze niet weten wat een normale ontwikkeling is, of omdat ze er niet over durven te praten, of omdat er gewoon geen alarmbellen gaan rinkelen als je niet medisch onderlegd bent. Heel begrijpelijk in ieder geval. Fijn dat de GGD dat wel doet.

Dat zijn helemaal geen rare vragen, dit is standaard in de kindergeneeskunde en de kinderpsychiatrie. Dat jij het rare vragen vindt, zegt enkel en alleen iets over jou.



Het zal je kinderen ook goed doen om te leren dat je met al dit soort vragen prima bij een dokter terecht kan. Hoeveel mensen durven er niet naar de huisarts met een 'genant' probleem omdat ze denken dat die arts ze wel heel raar zal vinden... Grote, grote onzin. Voor artsen is dit de praktijk van alledag. En kinderen mogen best leren dat ze dit soort dingen dus ook gewoon met een arts kunnen bespreken in deze setting.

hgjb schreef op 30 mei 2012 @ 21:34:

[...]

Er is maar 1 waarheid en dat is die van jou.

Blij dat je het eindelijk inziet

Dibbes1 schreef op 30 mei 2012 @ 22:13:

[...]



Eerlijk gezegd, ze streek me behoorlijk tegen de haren in.

Binnenkort heb ik wederom een gesprek en neem mijn stiefmoeder mee. Die is een kei in dit soort (maatschappelijke) gesprekken en daarnaast vind ik het ook fijn als ze meegaat.



Het is goed dat een onafhankelijke instantie dingen waarneemt en ik wil ook zo open mogelijk het gesprek ingaan. Gevoelsmatig ben ik echter nog niet zover.

Je hebt helemaal gelijk hoor. Je moet je niet zomaar van alles laten zeggen, daar zou ik echt iets van zeggen. Maar ga er vanuit dat ze het vraagt in het belang van je kind. Dat ze dat op zo'n lompe manier gedaan heeft, verdient niet de schoonheidsprijs...

Debora schreef op 30 mei 2012 @ 22:43:

[...]





Je hebt helemaal gelijk hoor. Je moet je niet zomaar van alles laten zeggen, daar zou ik echt iets van zeggen. Maar ga er vanuit dat ze het vraagt in het belang van je kind. Dat ze dat op zo'n lompe manier gedaan heeft, verdient niet de schoonheidsprijs...

Debora, ik heb het idee dat jij er óf mee te maken hebt werkgerelateerd óf dit soort dingen zijdelings te horen krijgt. Klopt dat?

Edit: ben je niet las ik.



Ik vraag me alleen af, als er aan de feitelijke thuissituatie weinig te veranderen valt (minder werken geen optie bijv.) wat iemand van de GGD dan aandraagt aan zaken die in het belang van het kind zijn, buiten dat de ouder er verder zoveel als mogelijk is.

.

Het komende gesprek wat ik heb gaat o.a. over de groei van zoon. Daar is nog geen concrete uitspraak over gedaan, behalve de opmerking erover. Geen idee vooralsnog dus. Ik heb wel gezocht op internet, wat de gemiddelde lengte van een 11-jarige ongeveer hoort te zijn en daar zit hij onder. Echter, hij is 11, nog genoeg jaren te gaan waarin hij een groeispurt kan doormaken. Aan voeding ligt het sowieso niet. Meer dan voldoende uit de schijf van 5 zeg maar.



In het belang van het kind? Ja, dat wil ik wel geloven. Wat zijn voor de GGD de zaken waarnaar gekeken wordt, in het belang van het kind? Oprechte vraag hoor.



Ik heb echter wel grote moeite met dingen zoals ik hier eerder heb aangegeven. Dat zijn simpelweg feiten waaraan ik weinig kan veranderen en daar zal ik niet de enige ouder in zijn.



Dat is ook oa. de reden dat mijn stiefmoeder meegaat. Ik weet van mezelf dat, als ik weer dit soort opmerkingen krijg, ik weleens heel vervelend kan gaan reageren en dat vind ik niet de bedoeling want dat gaat het gesprek niet ten goede komen.

Ik zou het mijn kind gedeeltelijk laten beantwoorden.

Of het schaamhaar, borsten e.d heeft oke prima. Daar zie ik het nut wel van in. Maar of mijn kind gezoent heeft gaat ze geen ruk aan.



Het cb gaat tegenwoordig nog veel verder trouwens. Mijn zoontje is vijf weken en ik kreeg een vragenlijst onder mn neus over mijn jeugd en verleden of ik dat even in wou vullen.



Wat gaat het hun aan of ik nare sexuele ervaringen heb gehad voor mijn 16e?

Het moet niet veel gekker worden.

cheerlesscard schreef op 30 mei 2012 @ 23:26:

Het cb gaat tegenwoordig nog veel verder trouwens. Mijn zoontje is vijf weken en ik kreeg een vragenlijst onder mn neus over mijn jeugd en verleden of ik dat even in wou vullen.



Wat gaat het hun aan of ik nare sexuele ervaringen heb gehad voor mijn 16e?

Het moet niet veel gekker worden.

Vind ik ook best bijzonder. Vraag me oprecht af wat en welke toegevoegde waarde dat heeft. Het komt over alsof er een herhaling ingecalculeerd wordt.

Dibbes1 schreef op 30 mei 2012 @ 23:12:

[...]





Debora, ik heb het idee dat jij er óf mee te maken hebt werkgerelateerd óf dit soort dingen zijdelings te horen krijgt. Klopt dat?



Ik vraag me alleen af, als er aan de feitelijke thuissituatie weinig te veranderen valt (minder werken geen optie bijv.) wat iemand van de GGD dan aandraagt aan zaken die in het belang van het kind zijn, buiten dat de ouder er verder zoveel als mogelijk is.

Ik ben zelf niet werkzaam bij de GGD, maar weet er vanuit mijn beroep wel het een en ander over (ik werk in de gezondheidszorg).

Je moet het werk van de GGD zien als een algemene screening. Een soort APK-keuring van je kind. Er wordt dus naar een hele hoop aspecten gekeken. Voornamelijk qua groei en ontwikkeling, maar als daar aanleiding toe is, kunnen er ook op psychisch/sociaal vlak vragen gesteld worden. Het is natuurlijk maar een opnamemoment, dus dat betekent dat ze ook weer niet alles kunnen vatten in zo'n onderzoek. Het kan nog steeds zijn dat je kind een dag later suikerziekte krijgt, of dat een kind dat trouw op de afspraken komt, dagelijks mishandeld wordt, oid. Maar grote problemen komen meestal wel aan het licht. En voornamelijk groeiproblemen, vanwege de netjes bijgehouden groeicurve.



Er zijn honderden redenen waarom kinderen een vertraagde groei hebben en een ouder die niet 'voldoende' aanwezig is, ken ik niet echt als oorzaak. Dus dat zal meer een zijdelingse opmerking zijn geweest, tijdens zo'n bezoek worden namelijk alle zorgen die de arts/verpleegkundige heeft besproken. Neemt niet weg dat ook medewerkers van de GGD vervelende mensen kunnen zijn natuurlijk. Het kan niet klikken, het kan zijn dat ze niet professioneel zijn, noem maar op.

Het is ook niet zo dat als alles thuis niet optimaal verloopt, dat dat meteen een reden voor zorg is. Het is altijd en - en. Er zijn zat kinderen die in een suboptimale thuissituatie leven, maar zo is het leven nu eenmaal. De meeste kinderen komen vanzelf op hun pootjes terecht. Maar als je in een suboptimale thuissituatie zit, loopt je kind (statistisch gezien) wel meer risico op bepaalde problematiek. Misschien dat ze er daarom wel zo bovenopzat.

Maar nogmaals: het is een momentopname. Dat weten de medewerkers van de GGD ook als het goed is.



Ik snap dat je je aangevallen voelt, zeker omdat ik uit jouw woorden begrijp dat je de situatie zelf ook frustrerend vindt. Maar dat is dus de taak van de GGD: problemen signaleren en bespreekbaar maken. Als er geen andere optie is, dan is die er niet. Maar het zou denk ik een slechte zet zijn van die medewerkster als ze er helemaal niks van zegt, omdat ze bang is jou te kwetsen. Uiteindelijk zijn ze er voor het kind.

Als ik jou was, zou ik toch proberen om rustig uit te leggen dat de situatie helaas niet anders is. Dat je het beste met je kind voorhebt en daar hoort een inkomen bij. Desnoods zeg je poeslief dat je blij bent dat ze zich zorgen maakt om je kind. Ook al horen zorgverleners professioneel te zijn, vliegen vang je nog altijd met stroop, denk ik maar

In het belang van het kind? Ja, dat wil ik wel geloven. Wat zijn voor de GGD de zaken waarnaar gekeken wordt, in het belang van het kind? Oprechte vraag hoor.

Voor de duidelijkheid: GGD kijkt dus naar algemene groei en ontwikkeling. Dat zijn harde feiten (waar op de groeicurve zit een kind. Vertoont het al tekenen van secundaire geslachtskenmerken: dat zijn de kenmerken die in de puberteit ontstaan, etc...') en soms wat zachtere feiten (ben je al geinteresseerd in liefdesrelaties, gaat die ontwikkeling 'goed'. Wordt kind bij wijze van spreken niet iedere dag door een pooier op het schoolplein opgewacht om samen milkshakes te drinken ofzo. Ik noem maar wat).



Dat jouw kind nu wat achterloopt zegt inderdaad niks. Soms is het een normale variatie in het optreden van de puberteit, soms kan het een tekort aan hormonen zijn. Dat is wel belangrijk, omdat als je er in sommige gevallen niet op tijd bij bent, de groeiplaten bijvoorbeeld kunnen sluiten zonder dat het kind een groeispurt heeft gehad (ik noem nu iets heel extreems hoor, dit komt gelukkig niet zo vaak voor).



Dus zal de GGD-arts moeten kijken naar het totaalplaatje: buigt de groeicurve af? Zijn er tekenen van ondervoeding (dat hoeft helemaal niet te liggen aan wat jij hem te eten geeft: misschien heeft ie wel een opnamestoornis in zijn darmen ofzo). En in het kader daarvan vragen ze misschien ook wel hoevaak jij thuis bent om toezicht op hem te houden: om te zien of hij wel echt eet, etc... En dan kan er een ongevoelige medewerker tussen zitten die roept: 'Oooo, maar dat is zieluuuug...' Probeer er vooral boven te staan. Als jij voor jezelf maar weet dat je het beste voor je kind doet.

Misschien wordt het gevraagd om na te gaan of je door je nare ervaring je kind extra beschermend laat opgroeien? Waardoor je kind niet tot ontwikkeling komt? Omdat je het dan misschien ook moeilijk vindt om bijvoorbeeld om te gaan met bloot in het algemeen? Met het laten oppassen door anderen, en je jezelf daarmee ook belemmert in een 'gewoon' gezinsleven met je kind?



Het hele grote voordeel van dergelijke vragenlijsten is dat de ggd ontzettend veel kinderen ziet. Ze kunnen dus - beter dan de gemiddelde ouder - beoordelen of er sprake is van een gemiddelde situatie, of dat er mogelijk een uitval is een bepaalde kant op. Waar je jezelf misschien nog afvraagt of er sprake is van 'normaal' gedrag van je kind, kan de ggd-arts aangeven dat dit wel het geval is, of juist niet. Een enkel ding is misschien niet zo erg, maar als er meerdere dingen bij elkaar komen, is er misschien wél sprake van verwaarlozing. De ggd heeft daarin een signalerende functie, net als bijvoorbeeld een school dat heeft. De ggd is daarin misschien zelfs wel objectiever, omdat ze je kind verder niet kennen en ze dus puur naar je kind in het algemeen kunnen kijken.

Dibbes1 schreef op 30 mei 2012 @ 23:58:

[...]





Vind ik ook best bijzonder. Vraag me oprecht af wat en welke toegevoegde waarde dat heeft. Het komt over alsof er een herhaling ingecalculeerd wordt.

Ik vind het ook vrij ver gaan. Maar dat van die herhaling is helemaal zo gek nog niet: dat is gewoon echt waar. Mensen die vroeger zelf problemen hebben gehad, hebben een grotere kans dit aan hun kinderen door te geven. Maar nogmaals: het gaat om het totaalplaatje. Als jij nare ervaringen hebt gehad, omdat je als kind door een vreemde vent van je fietsje bent getrokken, is dat iets heel anders dan dat je nare ervaringen hebt gehad omdat je halve familie pedofiel is en je dus je kind beter maar niet bij hen kunt onderbrengen als je een avondje uit gaat.



Het punt is: het is allemaal bespreekbaar. Je kunt toch gewoon zeggen dat je het een gekke vragenlijst vindt en waarom ze dit willen weten? Dat zullen ze wel vaker te horen krijgen hoor. Het is allemaal goedbedoeld: om de ontwikkeling van je kind zo optimaal mogelijk te laten verlopen. Ik snap niet dat mensen daar zo'n weerstand tegen hebben. Het is net alsof jullie naar de GGD gaan met de veronderstelling dat je terecht staat voor de inquisitie en dat je na afloop je kind niet meer mee naar huis mag nemen ofzo.

Debora, dank voor je uitgebreide uitleg. Jouw gedachtengang neem ik mee ter voorbereiding van het gesprek

Debora schreef op 31 mei 2012 @ 00:15:

[...]



Ik vind het ook vrij ver gaan. Maar dat van die herhaling is helemaal zo gek nog niet: dat is gewoon echt waar. Mensen die vroeger zelf problemen hebben gehad, hebben een grotere kans dit aan hun kinderen door te geven. Maar nogmaals: het gaat om het totaalplaatje. Als jij nare ervaringen hebt gehad, omdat je als kind door een vreemde vent van je fietsje bent getrokken, is dat iets heel anders dan dat je nare ervaringen hebt gehad omdat je halve familie pedofiel is en je dus je kind beter maar niet bij hen kunt onderbrengen als je een avondje uit gaat.



Het punt is: het is allemaal bespreekbaar. Je kunt toch gewoon zeggen dat je het een gekke vragenlijst vindt en waarom ze dit willen weten? Dat zullen ze wel vaker te horen krijgen hoor. Het is allemaal goedbedoeld: om de ontwikkeling van je kind zo optimaal mogelijk te laten verlopen. Ik snap niet dat mensen daar zo'n weerstand tegen hebben. Het is net alsof jullie naar de GGD gaan met de veronderstelling dat je terecht staat voor de inquisitie en dat je na afloop je kind niet meer mee naar huis mag nemen ofzo.

Ik denk dat het voor sommigen ook best op die manier overkomt, wat ik heb vetgedrukt. Vermoed dat er daarom weerstand in kan zitten. Alsof je bij voorbaat idd al veroordeeld bent tot het tegendeel bewezen is. Dat je verdomd goed je best moet doen als ouder om door de GGD-ballotage te komen.



Dat er in (sommige) gevallen herhaling van gedrag kan zitten neem ik aan.



Niettemin kan ik me wel indenken dat zulke vragen niet als prettig wordt ervaren en als teveel inbreuk voelt op de privacy.

Ik moet zeggen dat ik het me wel kan voorstellen. Ik heb een keer bij een psychologische keuring keurignetjes alles naar waarheid ingevuld. Er was een bepaald iets dat de psycholoog opviel waarover hij maar bleef doorzagen: voor mij was dat allang een afgesloten hoofdstuk, maar hij zag er aanleiding in om iets ernstigs te vermoeden ofzo. Heb er heel rustig op gereageerd en toen was het allemaal prima. Maar toen ik na afloop weer naar huis ging, baalde ik er toch van: ik had helemaal geen zin om die gebeurtenissen weer op te rakelen. Was het al bijna weer vergeten en nu spookte het weer in mn hoofd rond. Dus ik kan me vanuit die situatie best voorstellen dat iemand daar geen trek in heeft. Je kunt desnoods gewoon 'nee' invullen als je het niet van toepassing vindt. Ze weten ook wel dat dit soort vragen vaak niet naar waarheid beantwoord worden.



Wat betreft die angst voor de keuring: ik denk dat ik de verkeerde nadruk gelegd heb op het psychisch/sociale aspect, want deze keuring is in de eerste plaats gewoon bedoeld om te kijken of er geen lichamelijke afwijkingen of stoornissen in de ontwikkeling zijn. De psyche hoort daar ook bij, maar wordt niet heel erg uitgediept. Daar is ook helemaal geen tijd voor. Die vragen over seksualiteit zijn er in de eerste plaats voor bedoeld om te kijken of een kind al in de puberteit zit. Alleen als een kind spontaan allerlei ellende opbiecht, zul je er echt wat mee kunnen. Als jouw tienjarige dochter vertelt dat ze met een klasgenootje heeft staan zoenen, staat echt niet meteen Bureau Jeugdzorg bij je op de stoep. Juist daarom is het handig dat de ouder mee is, om perspectief te scheppen.

Die bizarre vragenlijst is onderdeel van een nieuw project bij het CB.

Ze bieden een opvoedcursus aan voor mensen die zelf nare dingen mee hebben gemaakt en daardoor meer problemen hebben met de opvoeding.

De jeugdverpleegkundige moet aangeven of ze dit aanraad of niet bij elke intake van het CB. Bij ons vond ze het aboluut niet nodig. Tot dit punt lijkt het logisch.



Het word pas vreemd als ze dan toch aan iedereen vragen of ze die lijst toch in willen vullen.

Dan denk je, het is anoniem dus geen probleem, maar dat is het dus niet!

Onderaan die lijst staat de naam en het clientnr. Van mijn kind.

Ze willen dus zonder aanleiding allemaal extreem persoonlijke informatie in het dossier proppen of nog erger, doorgeven voor onderzoeksdoeleinden...

Ik ben niet moeilijk , maar dat vind ik echt niet kunnen

Ik vind het eigenlijk best knap Deborah, dat je in een aantal wervende posts voor de GGD precies hebt kunnen blootleggen waarom ik moeite heb met het CB.



Wat mij stoort is het dubbele gezicht. Aan de ene kant is het CB er voor jou en je kind. Het is heel belangrijk dat je altijd eerlijk bent, dat je alles vertelt, dat je komt. Het is vrijwillig en ondersteunend.



Aan de andere kant: als je niet komt naar deze 'vrijwillige' dienst, dan heb je meteen een rode vlag te pakken. Het CB heeft een duidelijke signalerende functie voor kindermishandeling en verwaarlozing, en daardoor soms de neiging alle ouders te benaderen als potentiële kindermishandelaars. Er is maar één waarheid, één juiste manier, en dat is die van de medewerker van het CB. Ook als die mening niet evidenced based is, en je dat duidelijk aan kunt geven/tonen, dan nog is zij van het CB en heeft ze dus gelijk. Het maakt daardoor enorm veel uit wie je tegenover je hebt zitten.



Het idee van een inquisitie is zo vreemd nog niet, als je bedenkt dat het CB een signalerende functie heeft: het CB moet immers ook die gezinnen opsporen waar het niet zo goed gaat. En CB-medewerkers zijn ook mensen, die maken ook fouten, wat als ze die fout nou net bij jouw gezin maken? In mijn ervaring tot nu toe is het CB nogal van de eenheidsworst, en is er weinig ruimte voor 'alternatieve' opvattingen. Dat het allemaal 'goed bedoeld' is, en dat het is 'voor het volgen van de ontwikkeling van het kind', neemt niet weg dat het CB zich door de signalerende functie ook tegenover de ouder plaatst. Zeker door de houding 'de waarheid van het CB is dé waarheid', ontstaat die wrijving. De ouders kennen het kind het beste, maar het CB mag jou vertellen hoe je kind is, en hoe jij daar mee om moet gaan. Of die benadering nou bij jullie als gezin past of niet.



Voorbeeld: het CB gebruikt een groeicurve van Nederlandse kinderen. De meeste Nederlandse kinderen krijgen al snel flesvoeding. Kinderen die borstvoeding krijgen groeien anders dan kinderen die flesvoeding krijgen. Er zijn ook 'borstvoedingscurves' opgesteld door de WHO. Deze gebruikt het CB niet. Rond de vier maanden 'dippen' borstgevoede kinderen daardoor regelmatig op de CB-curve. Op de WHO-curve zie je deze dip niet. Toch krijgen heel wat moeders die borstvoeding geven te horen dat hun kind onvoldoende is gegroeid en ze maar flesvoeding moeten gaan (bij)geven.



Ik was één van die moeders, ik kreeg al vanaf het allereerste bezoek te horen dat ik wel snel over zou stappen op flesvoeding omdat borstvoeding geven heel zwaar is, en dat ik dan HA moest geven. Hoe vaak ik ook heb geantwoord dat ik niet van plan was te stoppen, ik kreeg deze opmerking bij elk bezoek, want: het loopt vaak anders in de ervaring van de wvp, en ik zou toch wel stoppen en dan moest ik dus over op HA. Met vier maanden kwam 'de dip', die voor de wvp het 'bewijs' was dat het wel snel over zou zijn met de borstvoeding. Aan mijn mening als moeder en aan de gegevens van de WHO werd geen enkele waarde gehecht, want de enige mogelijke waarheid was die van de CB wvp. (ik geef overigens nog steeds borstvoeding, maar niet dankzij de CB adviezen)



Nog een voorbeeld: het officiële WHO advies is bijvoeden vanaf 6 maanden. Er is een hoogst omstreden onderzoek geweest dat bijvoeden vanaf vier maanden wellicht geen kwaad zal kunnen en heel soms zelfs goed zou kunnen zijn. Dit advies is door de WHO weerlegd, en het officiële advies, geldig voor de hele wereld, blijft zes maanden. Het officiële standpunt van het CB is ook zes maanden. Toch wordt op grote schaal aangeraden om met vier maanden te starten, want ach, dat hebben ze zelf/hun moeder/hun achternicht ook gedaan, en die kindjes zijn ook groot geworden. Als je dan wijst op het WHO advies, dan krijg je al antwoord 'Nou er is laatst toch een onderzoek geweest dat het beter is om met vier maanden te beginnen, dus het WHO advies geldt alleen nog voor de derde wereld' (dit verzin ik niet, deze heb ik zelf gehoord bij het CB, en moeders om mij heen ook). Waarmee al het onderzoek van de tafel wordt geveegd met een 'mijn opa van 80 heeft zijn hele leven gerookt' argument, waar je niet tegen in hoort te gaan want de CB wvp heeft er voor gestudeerd.



Dat ik er ook voor gestudeerd heb doet trouwens ook niet ter zake...



Die combinatie van 'alwetendheid', of het nou evidenced based is of niet, en de 'macht' van de signalerende functie maakt dat ik heel erg terughoudend ben naar het CB toe. Sterker nog, na een aantal hele slechte gesprekken met de verpleegkundige ga ik niet meer, mijn vriend gaat. Ik ergerde me te veel, en ik wilde geen verkeerde indruk achter laten (signalerende functie!) Zomaar wegblijven zou ook een rode vlag opleveren, en dat wilden we ook niet omdat we het volgen van de ontwikkeling wel belangrijk vinden. Dus gaat vriend, die hem kennende niet veel meer zal zeggen dan: 'het gaat goed, ons kind is het leukste kind van de wereld', en 's avonds meestal niet meer weet wat er op het CB gezegd is die dag. Ik vul vervolgens de gegevens uit het boekje in op de borstvoedingscurve, en als ik vragen heb over iets wat mijn zoontje aan gaat dan zoek ik de bijbehorende specialist op (fysio, huisarts, logopedist, lactatiekundige)



Om nog maar niet te spreken over privacy issues, veiligheid van het (digitale) dossier, het doorsturen van het dossier aan de school, etc etc. Voordat zoon naar school gaat wil ik graag gebruik maken van mijn inzagerecht en eventueel mijn correctierecht, omdat een dergelijk dossier een kind lang kan 'achtervolgen'.



Over het onderzoek in de OP zou ik dan ook diep nadenken om mee te doen. Ik zou ook met mijn kind overleggen wat voor een vragen er kunnen komen, of hij daar over wil praten met iemand van de GGD, of hij wil dat ik er bij blijf of niet, etc. Mijn kind heeft ook recht op privacy namelijk, en hij heeft ook het recht zijn grenzen aan te geven. Als die grens ligt bij het praten over deze dingen met een onbekende GGD persoon, dan respecteer ik dat. Dan zou ik waarschijnlijk eerder een afspraak maken bij onze eigen, vertrouwde, huisarts voor een check up. Het is namelijk niet 'gewoon' om zomaar met een onbekend persoon over deze dingen te praten als je dat niet wil. Ook naar autoriteitsfiguren heb je altijd het recht om te weigeren. Ik wil graag dat mijn zoon weet dat het feit dat iemand een witte jas draagt (bij wijze van spreken), niet automatisch betekend dat zoon zijn grenzen niet meer aan mag geven. Ik wil nou juist dat hij leert dat hij altijd recht heeft die grenzen te bewaken, wie er ook tegenover hem staat. Dat vind ik dan weer belangrijk, belangrijker dan het meewerken aan een GGD onderzoek.

Dit onderzoek bestaat toch al heel lang? Alleen werd het volgens mij vroeger op iets latere leeftijd gedaan. Ik heb een dergelijk onderzoek gehad in de tweede klas van de middelbare school.



Wat Madieken schrijft over het cb herken ik overigens niet helemaal. Natuurlijk vertellen de wvpk-en het ´standaard verhaal´ en zijn ze niet in staat om op allerlei andere onderzoeksresultaten in te gaan, dat is ook niet hun vak toch? Ik zeg daarom altijd gewoon dat ik het anders doe en dat het voor ons zo goed werkt en laat de WHO etc erbuiten. En aangezien zoon en dochter het ook gewoon prima doen, komt er (voor zover ik weet natuurlijk) ook echt geen aantekening in ons dossier.

cheerlesscard schreef op 31 mei 2012 @ 08:59:



Ze willen dus zonder aanleiding allemaal extreem persoonlijke informatie in het dossier proppen of nog erger, doorgeven voor onderzoeksdoeleinden...

Ik ben niet moeilijk , maar dat vind ik echt niet kunnen

Maar dat is dus niet zonder aanleiding.

Als ouders een 'slechte' jeugd hebben gehad is er een groter risico voor het kind. Dat kun je onzin vinden, maar dan heb je m.i. wel erg weinig inzicht in dit soort processen. Prima dat cb en ggd daar extra alert op zijn.

Dat ze af en toe (of regelmatig) daarin doorslaan is natuurlijk een slechte zaak, maar ik vind de meeste reacties hier niet getuigen van veel psychologisch inzicht in hoe jouw (jeugd)ervaringen doorwerken in hoe jij je kind opvoedt.

Madieken schreef op 31 mei 2012 @ 09:16:

Ik vind het eigenlijk best knap Deborah, dat je in een aantal wervende posts voor de GGD precies hebt kunnen blootleggen waarom ik moeite heb met het CB.

Ik werf helemaal niet voor de GGD hoor. Heb er in de dagelijkse praktijk niks mee te maken. Weet alleen vanuit beleidsmatig oogpunt waarom het belangrijk is.

Aan de andere kant: als je niet komt naar deze 'vrijwillige' dienst, dan heb je meteen een rode vlag te pakken.

En dit is dus denk ik onterecht: als jij niet komt op de afspraken, ben je niet strafbaar, er volgen geen maatregelen, etc... Het is daarom juist voor ouders die iets te verbergen hebben, makkelijker om hun kinderen deze check-up te ontzeggen: dan krijg je er geen problemen mee. En dat is waarom de gezondheidszorg zich ongerust maakt over kinderen die niet komen: omdat het KAN

(let wel 'kan') zijn dat dit juist de kinderen zijn die het nodig hebben. Maar zeker weten doe je het niet. Het kan ook gewoon zijn dat een ouder het niet nodig vindt, geen tijd heeft, het onzin vindt, etc...

Het CB heeft een duidelijke signalerende functie voor kindermishandeling en verwaarlozing, en daardoor soms de neiging alle ouders te benaderen als potentiële kindermishandelaars.

Nee, het CB heeft als functie om de ontwikkeling van een kind in de gaten te houden. Kindermishandeling en verwaarlozing is zo makkelijk niet aan te tonen. Dat is hetzelfde als zeggen: 'ik ga niet naar de huisarts, want die heeft een duidelijke signalerende functie voor kindermishandeling en verwaarlozing (wat waar is) en die ziet alle ouders als kindermishandelaars.'

Er is maar één waarheid, één juiste manier, en dat is die van de medewerker van het CB. Ook als die mening niet evidenced based is, en je dat duidelijk aan kunt geven/tonen, dan nog is zij van het CB en heeft ze dus gelijk. Het maakt daardoor enorm veel uit wie je tegenover je hebt zitten.

Ik heb dus zeer weinig ervaring met de praktijk van de GGD, maar ik geloof meteen dat de voorbeelden die je noemt gebeurd zijn. Het is in de gezondheidszorg nog steeds een probleem dat er veel bakerpraatjes de rondte gaan. Kennis en begrip van evidence based medicine vind je vooral in de hogere echelons. Ik weet niet hoeveel onderwijs GGD-artsen krijgen over evidence based medicine, maar ik denk dat vooral de verpleegkundigen het belang daarvan niet altijd inzien. Dit is niet om verpleegkundigen af te fakkelen, maar zij hebben een niet-universitaire studie gevolgd en worden vooral opgeleid om protocollen te volgen. Er zijn verpleegkundigen die wel inzien dat inzichten kunnen veranderen, maar ik heb er ook genoeg gezien die heel erg vast houden aan het protocol: 'als het zo is, dan is het zo'. Mijn strategie is dan meestal om de arts erop aan te spreken. Uit te leggen waar ik de juiste informatie vandaan heb en verzoeken het personeel in te lichten hierover. Zeker als jij, zoals je zegt, zelf ervaring in de gezondheidszorg hebt, moet je toch een beetje overwicht hebben, lijkt me.

En CB-medewerkers zijn ook mensen, die maken ook fouten, wat als ze die fout nou net bij jouw gezin maken?

Wat voor fout denk je aan? In het ergste geval wordt de Kinderbescherming ingeschakeld, die komt bij je thuis en dan houd je een keurig netjes gesprek, werk je mee en als er, zoals je zegt, bij jou niks aan de hand is, wordt dat vanzelf duidelijk. Kinderen worden echt niet zomaar uit huis geplaatst. Het is niet leuk als je instanties over de vloer krijgt en dat wekt heel veel weerstand op (heb ik gefaald? Waar bemoeien ze zich mee? Ik mishandel niemand!'), maar nogmaals: deze instanties zijn er niet voor niets. Het is heel belangrijk dat ze er zijn en het kan dus inderdaad gebeuren dat in eerste instantie iets verkeerd beoordeeld wordt, maar beslissingen worden niet over een nacht ijs genomen en er komen meerdere mensen aan te pas om een situatie te beoordelen.



Zoals ik eerder zei: gezondheidsmedewerkers moeten professioneel zijn, maar het blijven mensen. En het is gewoon niet verstandig om mensen waar je afhankelijk van bent niet netjes te benaderen. Ik zou geen ruzie gaan maken op het consultatiebureau.

De ouders kennen het kind het beste, maar het CB mag jou vertellen hoe je kind is, en hoe jij daar mee om moet gaan. Of die benadering nou bij jullie als gezin past of niet.

'Bedankt voor de tip mevrouw, erg fijn dat u meedenkt. Ik zal gaan kijken hoe ik dit in kan passen in mijn dagelijkse leven.' Niet dus, maar dat maakt niet uit. Je hoeft niet altijd je gelijk te halen. Tenzij ze aantoonbaar foute adviezen geven, zoals die bijvoeding. Dan zou ik het dus hogerop gaan zoeken. Niet met die medewerker in een heftige discussie verzeild raken.



Mijn kind heeft ook recht op privacy namelijk, en hij heeft ook het recht zijn grenzen aan te geven. Als die grens ligt bij het praten over deze dingen met een onbekende GGD persoon, dan respecteer ik dat. (..) Ook naar autoriteitsfiguren heb je altijd het recht om te weigeren. Ik wil graag dat mijn zoon weet dat het feit dat iemand een witte jas draagt (bij wijze van spreken), niet automatisch betekend dat zoon zijn grenzen niet meer aan mag geven. Ik wil nou juist dat hij leert dat hij altijd recht heeft die grenzen te bewaken, wie er ook tegenover hem staat. Dat vind ik dan weer belangrijk, belangrijker dan het meewerken aan een GGD onderzoek.[/quote]

Maar ik zeg ook niet een kind het MOET vertellen. Ik denk juist dat je met je kind van tevoren moet bespreken dat dit soort vragen gesteld kunnen worden. En dat je kind moet weten dat hij/zij best antwoord op die vragen mag geven, dat hij/zij gewoon eerlijk mag zijn als kind dat wil, maar als kind er liever niet over wil praten, dat dat ook mag. En ik denk dat dat beter is dan je kind maar helemaal weghouden van de 'grote boze' buitenwereld. Want zo boos is de GGD niet...

Voor het komende gesprek moest ik een vragenlijst invullen (4 kantjes maar liefst) waarvan ik van sommige vragen dacht, zet er ook eens tussenantwoord bij ipv alleen ja of nee.

Ik heb sommige vragen dan ook een vinkje ertussenin gezet met een toelichting. Niet alles is zwart-wit.



De vraag die ik oa aan diegene heb, is of zij tips hebben hoe ik ervoor kan zorgen dat zoon minder angstig is op het moment dat ik bijv. voor mijn werk een paar nachten wegben. Dat gebeurt niet vaak, hooguit 2x op een jaar maar of ik dat ruim vantevoren of kort vantevoren vertel, het komt op hetzelfde neer: hij is bang dat mij iets overkomt. Zijn vader leeft niet meer, hij heeft geen broer of zus dus ik kan die angst goed begrijpen. En vertellen dat mij nooit iets gaat gebeuren kan ik natuurlijk ook niet zeggen.



Tot nu toe ga ik er zo mee om: ik erken zijn gevoel, daar hebben we het ook over, zonder dat ik 'mee ga huilen' want dat lijkt me voor hem versterkend werken en als ik eraan toegeef thuis te blijven, loop ik de kans nergens meer naar toe te kunnen. Ik neem dan ook altijd een telefoon van kantoor mee en beloof, en doe dat ook, dat ik elke dag even bel. Ik heb hem een paar keer echt huilend aan de lijn gehad. En nee, dat vind ik niet leuk. Rationeel gezien weet hij het zelf ook alleen nu nog zijn gevoel.



Spontaan logeren bij vriendjes (dan ben ik gewoon thuis), daar heeft hij dan weer geen enkele moeite mee. . Komt omdat hij weet dat hij makkelijk naar huis kan komen indien nodig, wat niet zo is als ik dus voor mijn werk wegben. Daar zit ook al het verschil in.



Ik ben dan ook erg benieuwd naar wat diegene erover te zeggen heeft.

Nou zou het ook een beetje onzin vinden! En over het CB nou komop wat voor nut hebben die mensen daar nou het enige wat ze doen is voorlezen uit de regels van het boekje die op dat moment gelden, je aanspreken dat hij wel dit of dat moet je het gevoel geven dat je het niet goed doet en bla bla.



Ik ga er straks alleen nog heen voor de inentingen, en het wegen (omdat dat leuk is) de lichamelijke controle mogen ze ook doen maar met de rest van mijn opvoeding hoeft het consultatie bureau zich niet te bemoeien, bepaal namelijk zelf wel hoeveel flessen mijn kind op een dag krijgt en of ik hem laat huilen of niet en of ik hem bij mij laat slapen of niet.



t zijn een stelletje betuttelende vrouwtjes hier op het bureau

Solomio schreef op 31 mei 2012 @ 10:24:

[...]



Maar dat is dus niet zonder aanleiding.

Als ouders een 'slechte' jeugd hebben gehad is er een groter risico voor het kind. Dat kun je onzin vinden, maar dan heb je m.i. wel erg weinig inzicht in dit soort processen. Prima dat cb en ggd daar extra alert op zijn.

Dat ze af en toe (of regelmatig) daarin doorslaan is natuurlijk een slechte zaak, maar ik vind de meeste reacties hier niet getuigen van veel psychologisch inzicht in hoe jouw (jeugd)ervaringen doorwerken in hoe jij je kind opvoedt.

Aangezien het traject waar die lijst over gaat mij niet aangeraden werd is er voor ons geen aanleiding om die lijst (die iedereen lukraak voorgeschoteld krijgt) in te vullen.

Laat staan dat het cb er in ons geval iets mee kan.



Als het anoniem was had ik me er nog iets bij voor kunnen stellen dat het voor onderzoeksdoeleinden gebruikt word.

Nu is het inbreuk op mijn privacy.



Er word door mij nergens gezegd dat eigen ervaringen geen invloed hebben. Ik zeg ook niet dat het project onzin is.

Ik vind het wel doelloos en absurd dat ze deze informatie willen van mensen die niet deelnemen aan dit vrijwillige traject.