Kinderen
alle pijlers
handige papa... not....!?
zondag 19 juli 2009 om 15:31
hoi, we hebben een super lief mooi zoontje van ruim 8 maanden, hij doet het echt geweldig, hij is in al die tijd 1 nachtje ziek geweest, koorts, nog nooit een nat bed, slaapt goed door, iha van ca 8 tot 8... heeft nu 3 tandjes zonder enig probleem... het lijkt niet beter te kunnen... ben ook superblij met hem! zwangerschap was moeilijke periode, was eerst een tweeling, bleef er 1 van over na een week of 10, en onze kleine is bijna een maand te vroeg gekomen, mama heeft bijna 2 weken in het ziekenhuis gelegen met uiteindelijk een zwangerschapsvergiftiging waarna ze 'm direct zijn gaan halen met een keizersnede toen het wat onbeheersbaar leek te worden... dus je begrijpt dat nu onze kleine het zo goed doet, zijn we daar superblij mee!
maar goed, ik ben niet de handigste papa, hoewel ik denk dat het altijd erger kan... mijn vriendin werkt in de zorg met kinderen, ook jonge kinderen, dus die heeft bepaalde routines 'ingebakken' zal ik maar zeggen... een beetje achtergrond van handige papa... ben op zich altijd positief ingesteld, hulpzaam, maar ook wel eens lui. doe graag de dingen als het mij uitkomt, kan dus betekenen dat er wel eens wat blijft liggen, maar als het op die kleine aankomt, probeer ik dingen niet te laten liggen....verder is mijn geheugen niet mijn sterkste punt, dus vergeet af en toe dingen en ik heb niet altijd in 1 of 2 keer door wat er allemaal moet gebeuren met zo'n kleine... dus alle dingen die bij de verzorging van een kleine komt kijken, zitten bij mij niet allemaal zo snel in m'n systeem... ik doe m'n best, maar ja, niet altijd naar alle tevredenheid van mama... dus als mama een keer aangeeft, 'het is wel handig als je z'n mouwen opstroopt als je 'm een hapje geeft'...en ik doe dat de volgende keer niet.. is mama nog wel bereid het nog een keer te vertellen... 3e keer ook nog wel.. daarna wordt het vermoeiend voor mama, en ook ik baal weer dat ik er niet aan gedacht heb... goed, zo gaat het met meerdere dingen, en sommige dingen doe ik beter dan andere dingen...
nu hadden we het gisteravond laat nog over een 2e kindje, en waren er uit dat we maar niet te lang moeten wachten daar mee, we zijn allebei voorbij de 35...
gisteravond ging onze kleine om 8u naar bed, we hebben tot ca. 1 uur nog tv zitten kijken,
vanochtend werd onze kanjer om half 9 wakker, ik ben flesje gaan halen, mama heeft 'm een schone luier aangedaan, en lekker met z'n 3-en op bed ga ik 'm een flesje geven... maar wat bleek op het moment dat ik mn kleine in mn armen leg... ik ben een slab vergeten, en ook nog een doekje.. niet handig... mama was hier niet over te speken.. dat ik na tuim 8 maanden nog een slab en een doek vergeet.... hoe moet dat dan als we er nog een willen? de stemming werd er niet best op... ik ben er nogal 'makkelijk' aangezien onze doerak prima een fles drinkt en weinig morst... dus als ie een keer morst denk ik.. 'pech'... maar ja mama vind dat egoistich, want ik gooi mn t-shirt toch wel in de was, en kleine moet een schone romper aan... ik moet meer aan hem denken...
niet handig dus, maar ik denk, sja, waar hebben we het over, het ging goed, en als het fout was gegaan, had ik de boel op moeten ruimen...niet fijn, maar de wereld vergaat niet... mama liet nogmaals duidelijk blijken dat ze het echt niet kon begrijpen dat ik na 8 maanden er niet aan gedacht had een slab mee te nemen... ik vertel 'r dat ik dat ook niet tof vind en dat ik het liever goed had gedaan, maar helaas een keer is het niet gelukt...
goed ik hoop dat de strekking van dit verhaal duidelijk is, en wat ik graag wil lezen zijn ervaringen, ook van 'handige' vaders, tips hoe dit te voorkomen, meningen over of ik nou echt zo handig ben of niet, of mama wat te perfectionistisch is(dat denk dan)... of papa wat te 'makkelijk- lakoniek' is... mama is natuurlijk bang dat ik met belangrijkere dingen dan een slab ook te makkelijk zou kunnen zijn.. dat begrijp ik ook wel, maar ik krijg dan het gevoel dat mama me niet vertrouwt...
miscchien is het wat moeilijk een mening te geven over iemand adhv dit stukje tekst, maar geef wat feedback als je wilt, beter iets dan niets, dan kan ik kijken of ik er wat mee kan doen...
alvast bedankt,
gr.
123
maar goed, ik ben niet de handigste papa, hoewel ik denk dat het altijd erger kan... mijn vriendin werkt in de zorg met kinderen, ook jonge kinderen, dus die heeft bepaalde routines 'ingebakken' zal ik maar zeggen... een beetje achtergrond van handige papa... ben op zich altijd positief ingesteld, hulpzaam, maar ook wel eens lui. doe graag de dingen als het mij uitkomt, kan dus betekenen dat er wel eens wat blijft liggen, maar als het op die kleine aankomt, probeer ik dingen niet te laten liggen....verder is mijn geheugen niet mijn sterkste punt, dus vergeet af en toe dingen en ik heb niet altijd in 1 of 2 keer door wat er allemaal moet gebeuren met zo'n kleine... dus alle dingen die bij de verzorging van een kleine komt kijken, zitten bij mij niet allemaal zo snel in m'n systeem... ik doe m'n best, maar ja, niet altijd naar alle tevredenheid van mama... dus als mama een keer aangeeft, 'het is wel handig als je z'n mouwen opstroopt als je 'm een hapje geeft'...en ik doe dat de volgende keer niet.. is mama nog wel bereid het nog een keer te vertellen... 3e keer ook nog wel.. daarna wordt het vermoeiend voor mama, en ook ik baal weer dat ik er niet aan gedacht heb... goed, zo gaat het met meerdere dingen, en sommige dingen doe ik beter dan andere dingen...
nu hadden we het gisteravond laat nog over een 2e kindje, en waren er uit dat we maar niet te lang moeten wachten daar mee, we zijn allebei voorbij de 35...
gisteravond ging onze kleine om 8u naar bed, we hebben tot ca. 1 uur nog tv zitten kijken,
vanochtend werd onze kanjer om half 9 wakker, ik ben flesje gaan halen, mama heeft 'm een schone luier aangedaan, en lekker met z'n 3-en op bed ga ik 'm een flesje geven... maar wat bleek op het moment dat ik mn kleine in mn armen leg... ik ben een slab vergeten, en ook nog een doekje.. niet handig... mama was hier niet over te speken.. dat ik na tuim 8 maanden nog een slab en een doek vergeet.... hoe moet dat dan als we er nog een willen? de stemming werd er niet best op... ik ben er nogal 'makkelijk' aangezien onze doerak prima een fles drinkt en weinig morst... dus als ie een keer morst denk ik.. 'pech'... maar ja mama vind dat egoistich, want ik gooi mn t-shirt toch wel in de was, en kleine moet een schone romper aan... ik moet meer aan hem denken...
niet handig dus, maar ik denk, sja, waar hebben we het over, het ging goed, en als het fout was gegaan, had ik de boel op moeten ruimen...niet fijn, maar de wereld vergaat niet... mama liet nogmaals duidelijk blijken dat ze het echt niet kon begrijpen dat ik na 8 maanden er niet aan gedacht had een slab mee te nemen... ik vertel 'r dat ik dat ook niet tof vind en dat ik het liever goed had gedaan, maar helaas een keer is het niet gelukt...
goed ik hoop dat de strekking van dit verhaal duidelijk is, en wat ik graag wil lezen zijn ervaringen, ook van 'handige' vaders, tips hoe dit te voorkomen, meningen over of ik nou echt zo handig ben of niet, of mama wat te perfectionistisch is(dat denk dan)... of papa wat te 'makkelijk- lakoniek' is... mama is natuurlijk bang dat ik met belangrijkere dingen dan een slab ook te makkelijk zou kunnen zijn.. dat begrijp ik ook wel, maar ik krijg dan het gevoel dat mama me niet vertrouwt...
miscchien is het wat moeilijk een mening te geven over iemand adhv dit stukje tekst, maar geef wat feedback als je wilt, beter iets dan niets, dan kan ik kijken of ik er wat mee kan doen...
alvast bedankt,
gr.
123
maandag 20 juli 2009 om 13:52
Erg herkenbaar quertu! Bij ons heeft het verdelen van de taken én het voorbespreken van de weekenden erg geholpen. Met name ook dat laatste anders ging man nét fitnessen als Youkje wakker werd en ik moe was van de een of andere huishoudelijke taak.
Hoe moeilijk het is om de verantwoordelijkheid voor je kind te delen is denk ik wat mij het meest is 'tegengevallen' na de geboorte van Youkje. Dacht dat dat vanzelf zou gaan, maar het vraagt inspanning van beide kanten.
123, laat je nog wat horen??
Hoe moeilijk het is om de verantwoordelijkheid voor je kind te delen is denk ik wat mij het meest is 'tegengevallen' na de geboorte van Youkje. Dacht dat dat vanzelf zou gaan, maar het vraagt inspanning van beide kanten.
123, laat je nog wat horen??
Het is zoals het is
maandag 20 juli 2009 om 14:31
Q, ik herken het wel hoor. Vooral in het begin, de laatste tijd gaat het heel erg goed. Soms is vriend zelfs nog 'zorgender' dan dat ik ben. Vooral het feit dat we allebei evenveel werken en thuis zijn helpt daar heel goed bij.
Maar laatst hadden we ook weer zoiets. We hadden een weekje vakantie thuis, heerlijk. Afgesproken dat we om en om uit zouden slapen. Op vriend zijn uitslaapdag zit ik al een tijd met dochter beneden. Komt vriend ineens gewassen en helemaal klaar beneden met de mededeling dat hij even wat dingetjes moet doen. Ik moest ook over niet al te lange tijd weg, maar zowel dochter als ik waren nog ongewassen (om vriend niet wakker te maken). En dan erger ik me wel aan het gemak waarmee vriend gewoon gaat doen wat hij wil zonder daarbij dochter in overweging te nemen. Er van uitgaande dat ik dochter wel onder mijn hoede neem.
Het belangrijkste is denk ik toch communicatie. Ik heb geen steken onder water uitgedeeld, maar gewoon gevraagd of hij nog even wilde helpen zodat ik ook bijtijds weg zou kunnen. En ik denk dat jij je er ook bij neer moet leggen dat man niet alles uit zichzelf ziet, maar dat je gewoon moet vragen wat je wilt dat hij doet. Jij bent nu eenmaal de hoofdverzorgende omdat je het meeste thuis bent. Wat natuurlijk niet wegneemt dat man ook wel wat moeite mag doen om bepaalde dingen zelf te zien. Want er zit volgens mij ook altijd wel wat onverschilligheid bij, erop vertrouwende dat de ander de touwtjes in handen heeft.
Maar laatst hadden we ook weer zoiets. We hadden een weekje vakantie thuis, heerlijk. Afgesproken dat we om en om uit zouden slapen. Op vriend zijn uitslaapdag zit ik al een tijd met dochter beneden. Komt vriend ineens gewassen en helemaal klaar beneden met de mededeling dat hij even wat dingetjes moet doen. Ik moest ook over niet al te lange tijd weg, maar zowel dochter als ik waren nog ongewassen (om vriend niet wakker te maken). En dan erger ik me wel aan het gemak waarmee vriend gewoon gaat doen wat hij wil zonder daarbij dochter in overweging te nemen. Er van uitgaande dat ik dochter wel onder mijn hoede neem.
Het belangrijkste is denk ik toch communicatie. Ik heb geen steken onder water uitgedeeld, maar gewoon gevraagd of hij nog even wilde helpen zodat ik ook bijtijds weg zou kunnen. En ik denk dat jij je er ook bij neer moet leggen dat man niet alles uit zichzelf ziet, maar dat je gewoon moet vragen wat je wilt dat hij doet. Jij bent nu eenmaal de hoofdverzorgende omdat je het meeste thuis bent. Wat natuurlijk niet wegneemt dat man ook wel wat moeite mag doen om bepaalde dingen zelf te zien. Want er zit volgens mij ook altijd wel wat onverschilligheid bij, erop vertrouwende dat de ander de touwtjes in handen heeft.
maandag 20 juli 2009 om 14:42
Qwertu, waarom laat je je partner niet gewoon ondervinden dat sommige dingen niet handig zijn? Uit je posting krijg ik toch wel sterk de indruk dat je de verantwoordelijkheid ook erg naar je toe trekt. Op zich herkenbaar (ik betrap mezelf er ook regelmatig op), maar op die manier is het soms ook moeilijk voor een partner om actief op te treden zeg maar.
Ik heb mijn vriend een aantal keren zijn gang laten gaan (met samengeknepen tanden ) en toen kwam hij er snel genoeg achter dat op pad gaan met een kind dat eigenlijk had moeten slapen, niet altijd even handig is. En dat een hongerig kind best hard kan schreeuwen. Ondertussen is hij ervaren genoeg en kan hij het net zo goed als ik . En soms denk ik weleens, dit wordt geheid drama, en dan gaat het helemaal goed, hetgeen alleen maar bewijst dat ik, als moeder, ook niet de wijsheid in pacht heb.
Ik heb mijn vriend een aantal keren zijn gang laten gaan (met samengeknepen tanden ) en toen kwam hij er snel genoeg achter dat op pad gaan met een kind dat eigenlijk had moeten slapen, niet altijd even handig is. En dat een hongerig kind best hard kan schreeuwen. Ondertussen is hij ervaren genoeg en kan hij het net zo goed als ik . En soms denk ik weleens, dit wordt geheid drama, en dan gaat het helemaal goed, hetgeen alleen maar bewijst dat ik, als moeder, ook niet de wijsheid in pacht heb.
maandag 20 juli 2009 om 15:23
Eens met Anky hoor. Als moeders alle verantwoordelijkheid naar zich toe trekken en altijd maar in het oog houden of vader dat ook wel doet, dan blijft het de verantwoordelijkheid van de moeder. Om de ander verantwoordelijk te laten worden moet je zélf die verantwoordelijkheid loslaten, anders is de man in kwestie alleen maar verantwoordelijk onder supervisie.
Zelf meer je eigen gang gaan, niet op manlief gaan zitten wachten tot je dingen moet doen, als manlief beneden komt zélf gewoon zeggen 'nou, ik ga me even douchen, en daarna ben ik weg'.
Veel vrouwen voelen zichzelf zó verantwoordelijk voor hun kind en de gang van zaken thuis dat de man daar gewoon in mee gaat. Ook zijn fout hoor, maar je man kun je niet veranderen, jezelf wel.
Zelf meer je eigen gang gaan, niet op manlief gaan zitten wachten tot je dingen moet doen, als manlief beneden komt zélf gewoon zeggen 'nou, ik ga me even douchen, en daarna ben ik weg'.
Veel vrouwen voelen zichzelf zó verantwoordelijk voor hun kind en de gang van zaken thuis dat de man daar gewoon in mee gaat. Ook zijn fout hoor, maar je man kun je niet veranderen, jezelf wel.
maandag 20 juli 2009 om 15:33
quote:Thyra schreef op 20 juli 2009 @ 15:23:
Zelf meer je eigen gang gaan, niet op manlief gaan zitten wachten tot je dingen moet doen, als manlief beneden komt zélf gewoon zeggen 'nou, ik ga me even douchen, en daarna ben ik weg'.
Haha, vriendlief kwam naar beneden gerend en liep gelijk richting de voordeur. Enige interventie was wel vereist. Uiteindelijk ben ik gaan douchen, heeft vriendlief dochter gewassen en aangekleed en konden we tegelijkertijd de deur uit. Heel fijn.
Verder eens. Het komt van twee kanten, maar op je eigen gedrag heb je meer invloed. Ik denk dat het ook makkelijker wordt als kindjes groter worden. In het begin ben je als moeder toch meer op je pasgeboren kind gericht en ben je nog erg bezig met primaire dingen zoals voeden. Bovendien is dat kind net uit je geboren en ben je er al negen maanden min of meer alleen voor verantwoordelijk geweest.
Zelf meer je eigen gang gaan, niet op manlief gaan zitten wachten tot je dingen moet doen, als manlief beneden komt zélf gewoon zeggen 'nou, ik ga me even douchen, en daarna ben ik weg'.
Haha, vriendlief kwam naar beneden gerend en liep gelijk richting de voordeur. Enige interventie was wel vereist. Uiteindelijk ben ik gaan douchen, heeft vriendlief dochter gewassen en aangekleed en konden we tegelijkertijd de deur uit. Heel fijn.
Verder eens. Het komt van twee kanten, maar op je eigen gedrag heb je meer invloed. Ik denk dat het ook makkelijker wordt als kindjes groter worden. In het begin ben je als moeder toch meer op je pasgeboren kind gericht en ben je nog erg bezig met primaire dingen zoals voeden. Bovendien is dat kind net uit je geboren en ben je er al negen maanden min of meer alleen voor verantwoordelijk geweest.
maandag 20 juli 2009 om 15:45
Ik denk dat het anders ligt TessTan, vaders hebben een achterstand doordat ze maar 2 dagen vrij krijgen en moeders 16 weken. Ik was niet meer op mijn kind gericht dan mijn man, zeker bij de tweede, toen we beiden lang thuis waren toen hij uit het ziekenhuis kwam. Moeders zijn niet beter in verzorgen of meer op kinderen gericht. Ik tenminste niet. Ik wist net zo min wat ik met die baby aanmoest als hij en ik had totaal niet het idee dat ik die baby al kende door mijn zwangerschap. Van enige band was nog niet echt sprake.
maandag 20 juli 2009 om 16:01
Ik had ook niet gelijk een instant band met mijn kind toen ze net geboren was hoor. Maar in die beginperiode was ik wel degene die tien keer per dag een uur met voeden bezig was. Terwijl vriend veel meer bezig was met dingen als aangifte doen, boodschappen doen, kraamvisite ontvangen en het huishouden. En inderdaad, vriendlief moest al snel weer aan het werk, ik had nog tien weken verlof.
Enne.. die eerste nacht thuis heeft dochter nog het beste geslapen van ons drieen .
Enne.. die eerste nacht thuis heeft dochter nog het beste geslapen van ons drieen .
maandag 20 juli 2009 om 16:21
Tja, misschien hebben wij wel een meer 'gelijkwaardige' start gehad, als ouders. Want of ik of hij nu de voeding door de sonde deed, het boeide niet Het kolven moest ik wel zelf doen, maar verder verdeelden we alle verzorging. Eerste badje heeft hij gedaan, eerste keer vasthouden mocht ik, eerste flesje mocht hij, enzovoorts.
Wat ik dan wel weer raar vond is dat het ziekenhuispersoneel er verbaasd over was dat manlief als énige man van de hele afdeling alléén bij zijn kind op bezoek kwam... ze zagen nóóit vaders die alleen bij hun kind kwamen, wel heel veel vaders die ze nauwelijks zagen, omdat ze werkten en waar de moeder altijd alleen was.
Wat ik dan wel weer raar vond is dat het ziekenhuispersoneel er verbaasd over was dat manlief als énige man van de hele afdeling alléén bij zijn kind op bezoek kwam... ze zagen nóóit vaders die alleen bij hun kind kwamen, wel heel veel vaders die ze nauwelijks zagen, omdat ze werkten en waar de moeder altijd alleen was.
maandag 20 juli 2009 om 20:24
quote:Thyra schreef op 20 juli 2009 @ 16:21:
Tja, misschien hebben wij wel een meer 'gelijkwaardige' start gehad, als ouders. Want of ik of hij nu de voeding door de sonde deed, het boeide niet Het kolven moest ik wel zelf doen, maar verder verdeelden we alle verzorging. Eerste badje heeft hij gedaan, eerste keer vasthouden mocht ik, eerste flesje mocht hij, enzovoorts.
Wat ik dan wel weer raar vond is dat het ziekenhuispersoneel er verbaasd over was dat manlief als énige man van de hele afdeling alléén bij zijn kind op bezoek kwam... ze zagen nóóit vaders die alleen bij hun kind kwamen, wel heel veel vaders die ze nauwelijks zagen, omdat ze werkten en waar de moeder altijd alleen was.
hoezo niet alleen? Kwamen ze dan met hun moeder ofzo?
Ik heb mijn kinderen allemaal zo snel mogelijk weer megenomen van het ziekenhuis. Bij pappa horen ze! (en bij mamma he, dat ook!)
Tja, misschien hebben wij wel een meer 'gelijkwaardige' start gehad, als ouders. Want of ik of hij nu de voeding door de sonde deed, het boeide niet Het kolven moest ik wel zelf doen, maar verder verdeelden we alle verzorging. Eerste badje heeft hij gedaan, eerste keer vasthouden mocht ik, eerste flesje mocht hij, enzovoorts.
Wat ik dan wel weer raar vond is dat het ziekenhuispersoneel er verbaasd over was dat manlief als énige man van de hele afdeling alléén bij zijn kind op bezoek kwam... ze zagen nóóit vaders die alleen bij hun kind kwamen, wel heel veel vaders die ze nauwelijks zagen, omdat ze werkten en waar de moeder altijd alleen was.
hoezo niet alleen? Kwamen ze dan met hun moeder ofzo?
Ik heb mijn kinderen allemaal zo snel mogelijk weer megenomen van het ziekenhuis. Bij pappa horen ze! (en bij mamma he, dat ook!)
donderdag 23 juli 2009 om 13:13
even een nieuwsgierig vraagje van een aanstaande mama:
is er bij jullie een groot verschil tussen hoe je van te voren dacht dat je man papa zou zijn (in deze praktische opzichten vooral) en in werkelijkheid?
wij krijgen begin jan ons 1e kindje en mijn man ken ik als iemand die erg zorgzaam is en over het algemeen het werk in huis aardig ziet. Kan prima schoonmaken, koken etc. Nu ik beroerd ben van de zwangerschap is niks hem te veel terwijl er veel op hem neerkomt en hij ook nog een vrouw heeft die soms even huilt en waar hij ontbijtjes voor maakt etc.
Hij werkt in een gezinsvervangend tehuis; kan me voorstellen dat dat scheelt?
Ik zie het dus positief in als ons kindje er straks is.
Ben dus benieuwd hoe dat bij jullie was en of de werkelijkheid erg mee- of tegenviel? Als je verwachtingen hoog zijn, valt het misschien ook eerder tegen?
is er bij jullie een groot verschil tussen hoe je van te voren dacht dat je man papa zou zijn (in deze praktische opzichten vooral) en in werkelijkheid?
wij krijgen begin jan ons 1e kindje en mijn man ken ik als iemand die erg zorgzaam is en over het algemeen het werk in huis aardig ziet. Kan prima schoonmaken, koken etc. Nu ik beroerd ben van de zwangerschap is niks hem te veel terwijl er veel op hem neerkomt en hij ook nog een vrouw heeft die soms even huilt en waar hij ontbijtjes voor maakt etc.
Hij werkt in een gezinsvervangend tehuis; kan me voorstellen dat dat scheelt?
Ik zie het dus positief in als ons kindje er straks is.
Ben dus benieuwd hoe dat bij jullie was en of de werkelijkheid erg mee- of tegenviel? Als je verwachtingen hoog zijn, valt het misschien ook eerder tegen?
donderdag 23 juli 2009 om 13:17
quote:rider schreef op 20 juli 2009 @ 20:24:
[...]
hoezo niet alleen? Kwamen ze dan met hun moeder ofzo?
Ik heb mijn kinderen allemaal zo snel mogelijk weer megenomen van het ziekenhuis. Bij pappa horen ze! (en bij mamma he, dat ook!)
Bij een heleboel baby's kwam alleen mama op bezoek om te voeden en te verschonen, en dan kwam papa af en toe mee, bij sommigen dagelijks, bij anderen niet.
Maar mijn man was de enige die ook in zijn eentje naar dochter en later zoon toeging om een voeding te doen of gewoon alleen maar even te knuffelen. Vrijwel alle andere vaders deden dat niet, gezien de verbazing van het personeel.
Voor veel mannen is de baby toch iets van de moeder
[...]
hoezo niet alleen? Kwamen ze dan met hun moeder ofzo?
Ik heb mijn kinderen allemaal zo snel mogelijk weer megenomen van het ziekenhuis. Bij pappa horen ze! (en bij mamma he, dat ook!)
Bij een heleboel baby's kwam alleen mama op bezoek om te voeden en te verschonen, en dan kwam papa af en toe mee, bij sommigen dagelijks, bij anderen niet.
Maar mijn man was de enige die ook in zijn eentje naar dochter en later zoon toeging om een voeding te doen of gewoon alleen maar even te knuffelen. Vrijwel alle andere vaders deden dat niet, gezien de verbazing van het personeel.
Voor veel mannen is de baby toch iets van de moeder
donderdag 23 juli 2009 om 13:21
quote:Captivating schreef op 23 juli 2009 @ 13:13:
even een nieuwsgierig vraagje van een aanstaande mama:
is er bij jullie een groot verschil tussen hoe je van te voren dacht dat je man papa zou zijn (in deze praktische opzichten vooral) en in werkelijkheid?
wij krijgen begin jan ons 1e kindje en mijn man ken ik als iemand die erg zorgzaam is en over het algemeen het werk in huis aardig ziet. Kan prima schoonmaken, koken etc. Nu ik beroerd ben van de zwangerschap is niks hem te veel terwijl er veel op hem neerkomt en hij ook nog een vrouw heeft die soms even huilt en waar hij ontbijtjes voor maakt etc.
Hij werkt in een gezinsvervangend tehuis; kan me voorstellen dat dat scheelt?
Ik zie het dus positief in als ons kindje er straks is.
Ben dus benieuwd hoe dat bij jullie was en of de werkelijkheid erg mee- of tegenviel? Als je verwachtingen hoog zijn, valt het misschien ook eerder tegen?
Hoe je man als vader is kun je vrij goed zien aan hoe hij is als mens Iemand die voordat hij kinderen krijgt gewoon verantwoordelijk, aardig en zorgzaam is zal dat na het krijgen van een kind ook echt wel blijven. En iemand die voor het krijgen van kinderen een onverantwoordelijke lul is die avond aan avond in de kroeg hangt met de mannen en zijn vrouw overal alleen voor laat opdraaien zal na de bevalling niet opeens veranderen in een modelvader.
Ik denk dat er héél veel vrouwen zijn die denken 'oh, dat gaat wel over als de baby er eenmaal is' en geen duidelijke afspraken maken. Vrouwen die er vanuit gaan dat hun man snapt dat hij niet meer elke zaterdag van 8.00 tot 24.00 aan zijn hobby kan besteden, dat hij echt wel laat weten wanneer hij thuiskomt voor het eten als de baby er eenmaal is, die komen meestal van een koude kermis thuis.
Ik geen verwachtingen van mijn man als vader, ik ken hem, ik weet hoe hij is, en hij zo is hij ook als vader. Hij is hoogstens wat emotioneler geworden
even een nieuwsgierig vraagje van een aanstaande mama:
is er bij jullie een groot verschil tussen hoe je van te voren dacht dat je man papa zou zijn (in deze praktische opzichten vooral) en in werkelijkheid?
wij krijgen begin jan ons 1e kindje en mijn man ken ik als iemand die erg zorgzaam is en over het algemeen het werk in huis aardig ziet. Kan prima schoonmaken, koken etc. Nu ik beroerd ben van de zwangerschap is niks hem te veel terwijl er veel op hem neerkomt en hij ook nog een vrouw heeft die soms even huilt en waar hij ontbijtjes voor maakt etc.
Hij werkt in een gezinsvervangend tehuis; kan me voorstellen dat dat scheelt?
Ik zie het dus positief in als ons kindje er straks is.
Ben dus benieuwd hoe dat bij jullie was en of de werkelijkheid erg mee- of tegenviel? Als je verwachtingen hoog zijn, valt het misschien ook eerder tegen?
Hoe je man als vader is kun je vrij goed zien aan hoe hij is als mens Iemand die voordat hij kinderen krijgt gewoon verantwoordelijk, aardig en zorgzaam is zal dat na het krijgen van een kind ook echt wel blijven. En iemand die voor het krijgen van kinderen een onverantwoordelijke lul is die avond aan avond in de kroeg hangt met de mannen en zijn vrouw overal alleen voor laat opdraaien zal na de bevalling niet opeens veranderen in een modelvader.
Ik denk dat er héél veel vrouwen zijn die denken 'oh, dat gaat wel over als de baby er eenmaal is' en geen duidelijke afspraken maken. Vrouwen die er vanuit gaan dat hun man snapt dat hij niet meer elke zaterdag van 8.00 tot 24.00 aan zijn hobby kan besteden, dat hij echt wel laat weten wanneer hij thuiskomt voor het eten als de baby er eenmaal is, die komen meestal van een koude kermis thuis.
Ik geen verwachtingen van mijn man als vader, ik ken hem, ik weet hoe hij is, en hij zo is hij ook als vader. Hij is hoogstens wat emotioneler geworden
donderdag 23 juli 2009 om 13:22
donderdag 23 juli 2009 om 13:49
Het boek van Kluun was tijdens mijn eerste zwangerschap best wel een eye-opener voor ons beiden; vooral de term 'meeveren' op de hormonebn van de aanstaande mama deed ons beiden goed en we hebben daar veel lol om gehad.
Nu veer ik vaak mee; ik herken veel in je verhaal. Mijn man is ook makkelijk. Niet lui, want als ik hem iets vraagt doet hij dat meteen. Maar hij ziet niet alles. Met als gevolg dat op zijn dag de kinderen lekker lang in de pyama's lopen, ze er na een dag uitzien als beesten. Ik heb daar bijna nooit moeite mee. Als ik zie hoe zo'n lol ze hebben en van elkaar genieten. Wat maakt het dan uit?
Als ik zelf even wat minder in mijn vel zit, dan gaat het wel irriteren. Maar dat is dus meer iets wat bij mij ligt dan bij mijn lief, toch?
Nu veer ik vaak mee; ik herken veel in je verhaal. Mijn man is ook makkelijk. Niet lui, want als ik hem iets vraagt doet hij dat meteen. Maar hij ziet niet alles. Met als gevolg dat op zijn dag de kinderen lekker lang in de pyama's lopen, ze er na een dag uitzien als beesten. Ik heb daar bijna nooit moeite mee. Als ik zie hoe zo'n lol ze hebben en van elkaar genieten. Wat maakt het dan uit?
Als ik zelf even wat minder in mijn vel zit, dan gaat het wel irriteren. Maar dat is dus meer iets wat bij mij ligt dan bij mijn lief, toch?
donderdag 23 juli 2009 om 13:53
Godzijdank is het bij ons wel vanzelf gegaan. Zoon is 6 maanden en de zorg en het plezier zijn 50/50 verdeeld. We hebben allebei onze exclusieve dag met zoon. En als ik thuis kom uit mijn werk en ik zie dat zoon nog steeds zijn pyama aan heeft die helemaal onder de vlekken zit, jammer dan. Ik kleed hem wel om als ik met hem ga wandelen, man niet. Moet hij weten. Ik bemoei me er niet mee als man voor zoon zorgt en hij bemoeit zich er niet mee als ik voor zoon zorg. We hebben nog geen punt van discussie gehad en zoon groeit en bloeit er prima op.
Ik weet nog wel dat toen zoon 1 maand oud was er een vriendin op bezoek kwam en man was met zoon boven om hem te verschonen en dat ging met een enorm gekrijs gepaard. Ze vond het raar dat ik niet naar boven liep om het over te nemen. Maar ik vond en vind dat een blijk van wantrouwen. Hij was er net zo (on)handig in als ik. Mijn vriendin komt overigens uit een cultuur waar baby's vrouwenaangelegenheden zijn.
Een andere vriendin ging toen haar baby een jaar was met mij winkelen en moest een a4-tje met complete instructies achterlaten over voeding enzo. Voor de vader van de baby . Hoe betrokken ben je dan?
TO komt bij mij een beetje onverantwoordelijk en kinderachtig over en zijn vriendin lijkt me te veel naar haar toe te trekken. TO moet gewoon zijn verantwoordelijkheid nemen voor de verzorging van de baby en als zijn vriendin zeurt, met de vuist op de tafel slaan en zeggen dat ze zich er niet mee moet bemoeien.
Ik weet nog wel dat toen zoon 1 maand oud was er een vriendin op bezoek kwam en man was met zoon boven om hem te verschonen en dat ging met een enorm gekrijs gepaard. Ze vond het raar dat ik niet naar boven liep om het over te nemen. Maar ik vond en vind dat een blijk van wantrouwen. Hij was er net zo (on)handig in als ik. Mijn vriendin komt overigens uit een cultuur waar baby's vrouwenaangelegenheden zijn.
Een andere vriendin ging toen haar baby een jaar was met mij winkelen en moest een a4-tje met complete instructies achterlaten over voeding enzo. Voor de vader van de baby . Hoe betrokken ben je dan?
TO komt bij mij een beetje onverantwoordelijk en kinderachtig over en zijn vriendin lijkt me te veel naar haar toe te trekken. TO moet gewoon zijn verantwoordelijkheid nemen voor de verzorging van de baby en als zijn vriendin zeurt, met de vuist op de tafel slaan en zeggen dat ze zich er niet mee moet bemoeien.
donderdag 23 juli 2009 om 14:19
Het moment dat je je realiseert dat duidelijke afspraken alleen maar werkt voor manlief is voor mij wel moeilijk geweest. Manlief zegt zelf ook dat dat het beste voor hem werkt. Eerlijk is eerlijk, sommige dingen gaan mij makkelijker af en dan neig ik ook dingen van hem over te nemen. Verder is hij wel heel betrokken maar moet wel op een aantal dingen gewezen worden. Ik moet accepteren dat sommige dingen voor hem niet vanzelfsprekend zijn. Dat betekent uiteraard niet dat hij minder van zijn kind houdt dan ik doe. Een pyamadagje heb ik geen moeite mee. Kids genieten daar ook van.
Heeft het nog zin om op TO te reageren?
Heeft het nog zin om op TO te reageren?
donderdag 23 juli 2009 om 14:37
Duidelijke afspraken zijn er níet alleen voor manlief Lovelois. Het is niet zo dat mannen domme wezens zijn die alleen functioneren als vrouwlief ze voorkauwt hoe het werkt.
En Bagheera, het kán vanzelf gaan, maar alleen als je relatie voor die tijd ook goed en gelijkwaardig was. Bij ons ging het ook min of meer vanzelf, maar op enkele gebieden waren afspraken wel nodig om het even te laten lopen. Nu zijn die niet meer nodig omdat het helemaal vanzelf gaat.
Maar de meeste stellen gaan er vanuit dat het vanzelf wel loopt, en vrouwlief gaat er bijvoorbeeld vanuit dat heel zaterdagen op de voetbalclub wel over zijn als de baby er is. Met als gevolg dat de baby komt en manlief nog steeds hele dagen op de voetbalclub zit en vrouwlief thuis zit met de baby. Ook omdat veel vrouwen hun kind niet eens normaal zonder instructie bij hun man willen/kunnen achterlaten. Idioot vind ik dat.
En Bagheera, het kán vanzelf gaan, maar alleen als je relatie voor die tijd ook goed en gelijkwaardig was. Bij ons ging het ook min of meer vanzelf, maar op enkele gebieden waren afspraken wel nodig om het even te laten lopen. Nu zijn die niet meer nodig omdat het helemaal vanzelf gaat.
Maar de meeste stellen gaan er vanuit dat het vanzelf wel loopt, en vrouwlief gaat er bijvoorbeeld vanuit dat heel zaterdagen op de voetbalclub wel over zijn als de baby er is. Met als gevolg dat de baby komt en manlief nog steeds hele dagen op de voetbalclub zit en vrouwlief thuis zit met de baby. Ook omdat veel vrouwen hun kind niet eens normaal zonder instructie bij hun man willen/kunnen achterlaten. Idioot vind ik dat.
donderdag 23 juli 2009 om 14:40
quote:Thyra schreef op 23 juli 2009 @ 14:37:
Duidelijke afspraken zijn er níet alleen voor manlief Lovelois. Het is niet zo dat mannen domme wezens zijn die alleen functioneren als vrouwlief ze voorkauwt hoe het werkt.
En Bagheera, het kán vanzelf gaan, maar alleen als je relatie voor die tijd ook goed en gelijkwaardig was. Bij ons ging het ook min of meer vanzelf, maar op enkele gebieden waren afspraken wel nodig om het even te laten lopen. Nu zijn die niet meer nodig omdat het helemaal vanzelf gaat.
Maar de meeste stellen gaan er vanuit dat het vanzelf wel loopt, en vrouwlief gaat er bijvoorbeeld vanuit dat heel zaterdagen op de voetbalclub wel over zijn als de baby er is. Met als gevolg dat de baby komt en manlief nog steeds hele dagen op de voetbalclub zit en vrouwlief thuis zit met de baby. Ook omdat veel vrouwen hun kind niet eens normaal zonder instructie bij hun man willen/kunnen achterlaten. Idioot vind ik dat.
Ja, da's waar. Wij doen ook evenveel in het huishouden (nu woonden we al meer dan 15 jaar samen voor de baby kwam, dus dan zit je wel in een bepaald ritme
).
Ik vind het echt zoooo achterlijk als vrouwen geschreven instructies achterlaten voor de vader voor de verzorging van de baby.
Duidelijke afspraken zijn er níet alleen voor manlief Lovelois. Het is niet zo dat mannen domme wezens zijn die alleen functioneren als vrouwlief ze voorkauwt hoe het werkt.
En Bagheera, het kán vanzelf gaan, maar alleen als je relatie voor die tijd ook goed en gelijkwaardig was. Bij ons ging het ook min of meer vanzelf, maar op enkele gebieden waren afspraken wel nodig om het even te laten lopen. Nu zijn die niet meer nodig omdat het helemaal vanzelf gaat.
Maar de meeste stellen gaan er vanuit dat het vanzelf wel loopt, en vrouwlief gaat er bijvoorbeeld vanuit dat heel zaterdagen op de voetbalclub wel over zijn als de baby er is. Met als gevolg dat de baby komt en manlief nog steeds hele dagen op de voetbalclub zit en vrouwlief thuis zit met de baby. Ook omdat veel vrouwen hun kind niet eens normaal zonder instructie bij hun man willen/kunnen achterlaten. Idioot vind ik dat.
Ja, da's waar. Wij doen ook evenveel in het huishouden (nu woonden we al meer dan 15 jaar samen voor de baby kwam, dus dan zit je wel in een bepaald ritme
). Ik vind het echt zoooo achterlijk als vrouwen geschreven instructies achterlaten voor de vader voor de verzorging van de baby.
donderdag 23 juli 2009 om 14:43
quote:lovelois schreef op 23 juli 2009 @ 14:19:
Het moment dat je je realiseert dat duidelijke afspraken alleen maar werkt voor manlief is voor mij wel moeilijk geweest. Manlief zegt zelf ook dat dat het beste voor hem werkt. Eerlijk is eerlijk, sommige dingen gaan mij makkelijker af en dan neig ik ook dingen van hem over te nemen. Verder is hij wel heel betrokken maar moet wel op een aantal dingen gewezen worden. Ik moet accepteren dat sommige dingen voor hem niet vanzelfsprekend zijn. Dat betekent uiteraard niet dat hij minder van zijn kind houdt dan ik doe. Een pyamadagje heb ik geen moeite mee. Kids genieten daar ook van.
Heeft het nog zin om op TO te reageren?Het betekent ook dat jullie beiden blijkbaar accepteren dat jij de norm stelt, of lees ik dat verkeerd?
Het moment dat je je realiseert dat duidelijke afspraken alleen maar werkt voor manlief is voor mij wel moeilijk geweest. Manlief zegt zelf ook dat dat het beste voor hem werkt. Eerlijk is eerlijk, sommige dingen gaan mij makkelijker af en dan neig ik ook dingen van hem over te nemen. Verder is hij wel heel betrokken maar moet wel op een aantal dingen gewezen worden. Ik moet accepteren dat sommige dingen voor hem niet vanzelfsprekend zijn. Dat betekent uiteraard niet dat hij minder van zijn kind houdt dan ik doe. Een pyamadagje heb ik geen moeite mee. Kids genieten daar ook van.
Heeft het nog zin om op TO te reageren?Het betekent ook dat jullie beiden blijkbaar accepteren dat jij de norm stelt, of lees ik dat verkeerd?
