Kinderen
alle pijlers
Help!mijn eierstokken rammelen niet..
maandag 3 mei 2010 om 20:22
Inmiddels ben ik 30, ik wilde eerst klaar zijn met mijn studies en dan maar eens bedenken of ik kinderen wilde. Voor mij is het nooit duidelijk geweest dat ik kinderen wilde, ik ben ook altijd jaloers op vrouwen die precies weten dat ze kinderen willen of dat ze juist precies weten dat ze geen kinderen willen. En ik...ik weet het niet. En tja..de tijd begint te dringen natuurlijk...
Als ik zo denk aan baby's wordt ik er niet warm of koud van, ik bedenk me vooral hoe ontzettend mijn leven zal veranderen en wat ik dan niet meer zal kunnen doen.
Zie ik een baby dan smelt ik en denk ik 'ik wil er nu 1!'.
Maar ik vind het zo ontzettend moeilijk omdat ik gewoon echt niet de drang heb om snel aan kinderen te beginnen.
Het is meer verstandelijk dan ik denk 'goh make up your mind want je wordt er niet jonger op!'
Aan mijn man ligt het trouwens niet, die is net zo wispelturig als ik met een kinderwens.
Eigenlijk ben ik heel benieuwd of er vrouwen en moeders zijn die zich herkennen in dit verhaal en dit willen delen.
Liefs Janneke
Als ik zo denk aan baby's wordt ik er niet warm of koud van, ik bedenk me vooral hoe ontzettend mijn leven zal veranderen en wat ik dan niet meer zal kunnen doen.
Zie ik een baby dan smelt ik en denk ik 'ik wil er nu 1!'.
Maar ik vind het zo ontzettend moeilijk omdat ik gewoon echt niet de drang heb om snel aan kinderen te beginnen.
Het is meer verstandelijk dan ik denk 'goh make up your mind want je wordt er niet jonger op!'
Aan mijn man ligt het trouwens niet, die is net zo wispelturig als ik met een kinderwens.
Eigenlijk ben ik heel benieuwd of er vrouwen en moeders zijn die zich herkennen in dit verhaal en dit willen delen.
Liefs Janneke
maandag 3 mei 2010 om 20:32
Ha Janneke
ik weet dat mijn zus met de zelfde gevoelens als jij rond loopt. Zelf ben ik van mening om pas proberen een kindje te krijgen wanneer je zelf er zeker van bent dat je dit wilt, het is natuurlijk een flinke stap die je neemt. Geef jezelf de tijd en denk er niet te veel bij na misschien dat je over een jaar precies weet wat je wilt.
iig succes
!
Liefs
ik weet dat mijn zus met de zelfde gevoelens als jij rond loopt. Zelf ben ik van mening om pas proberen een kindje te krijgen wanneer je zelf er zeker van bent dat je dit wilt, het is natuurlijk een flinke stap die je neemt. Geef jezelf de tijd en denk er niet te veel bij na misschien dat je over een jaar precies weet wat je wilt.
iig succes
!Liefs
maandag 3 mei 2010 om 20:36
Ook dat verstandelijke kan opeens omslaan in een concrete beslissing om proberen zwanger te worden. Je wil opeens de pil niet meer slikken, of vindt opeens na een verjaardag dat het tijd is, of beseft na het horen dat iemand anders zwanger is dat jij dat eigenlijk wil kunnen vertellen.
Je kunt wachten op zo'n moment, of je afvragen of je überhaupt een gezin wil hebben (hoe zie je jezelf als je 50 bent, met of zonder kinderen?) en dan inderdaad maar rationeel die keuze maken. Het is niet zodat je nog jaren de tijd hebt. 30 vond ik zelf al oud toen ik op die leeftijd voor het eerst zwanger werd.
Je kunt wachten op zo'n moment, of je afvragen of je überhaupt een gezin wil hebben (hoe zie je jezelf als je 50 bent, met of zonder kinderen?) en dan inderdaad maar rationeel die keuze maken. Het is niet zodat je nog jaren de tijd hebt. 30 vond ik zelf al oud toen ik op die leeftijd voor het eerst zwanger werd.
maandag 3 mei 2010 om 20:38
ja hoor, 34 en ook geen rammelende eierstokken.
Heb trouwens ook geen ik-wil-er-nu-1 gevoel als ik een baby zie.
op mijn 30 dacht ik trouwens niet dat de tijd begon te dringen.
Nu ik op mijn 34e in een halfbakken relatie zit af en toe wel. Althans: als ik ooit wil, moet ik daar nu toch wel serieus over gaan nadenken ofzo.
Heb trouwens ook geen ik-wil-er-nu-1 gevoel als ik een baby zie.
op mijn 30 dacht ik trouwens niet dat de tijd begon te dringen.
Nu ik op mijn 34e in een halfbakken relatie zit af en toe wel. Althans: als ik ooit wil, moet ik daar nu toch wel serieus over gaan nadenken ofzo.
maandag 3 mei 2010 om 20:41
maandag 3 mei 2010 om 20:45
Heel herkenbaar!
Toen ik 30 was geworden vroeg ik me exact hetzelfde af... nu of nooit? Besloten om af te wachten welke kant het opging. Het "dertigersdillemma" is denk ik ook iets wat je erg mee krijgt vanuit media en vragen/opmerkingen van vrienden en familie waardoor ik het gevoel kreeg dat er iets niet helemaal apk was met me. Inmiddels 38 en de eierstokken rammelen nog steeds niet, vind het wel prima zo en ben blij dat ik me 8 jaar geleden niet heb laten meeslepen door een gevoel. Voor mij is er maar 1 reden om zwanger te worden: als ik er zelf voor de volle 120% achter sta en ik het mijn wens is. Zolang ik daar niet van overtuigd ben is het voor mij geen goede reden om wel aan een kind te beginnen.
Toen ik 30 was geworden vroeg ik me exact hetzelfde af... nu of nooit? Besloten om af te wachten welke kant het opging. Het "dertigersdillemma" is denk ik ook iets wat je erg mee krijgt vanuit media en vragen/opmerkingen van vrienden en familie waardoor ik het gevoel kreeg dat er iets niet helemaal apk was met me. Inmiddels 38 en de eierstokken rammelen nog steeds niet, vind het wel prima zo en ben blij dat ik me 8 jaar geleden niet heb laten meeslepen door een gevoel. Voor mij is er maar 1 reden om zwanger te worden: als ik er zelf voor de volle 120% achter sta en ik het mijn wens is. Zolang ik daar niet van overtuigd ben is het voor mij geen goede reden om wel aan een kind te beginnen.
maandag 3 mei 2010 om 20:48
Dit stukje had net zo goed van mij kunnen zijn! Elke zin die je schrijft herken ik precies. Ik zit ook in het zelfde schuitje, zelfde leeftijd en ook bij mij rammelt er nog niks en heeft er nog nooit iets gerammeld. In de afgelopen 2 jaar hebben nu bijna al mijn vriendinnen kinderen gekregen en ik snap soms niet zo goed waarom iedereen het wil(en ook gewoon doet zonder na te dneken), en ik er niks bij voel.
Wel denk ik dat je ook zonder bewuste kinderwens, bewust voor een kind kan kiezen. Ik denk namelijk dat het leven met kind niet perse beter of slechter, leuker of minder leuk zal zijn dan zonder kind. Alleen heel erg anders.
Man en ik neigen er nu (op dit moment zo´n fase) naar om uiteindelijk toch voor 1 kindje proberen te gaan, onder het mom van alles uit het leven proberen te halen wat erin zit. Ook ken ik een paar stelletjes die ook op die manier uiteindelijk de keuze hebben gemaakt. Wat mij gerust stelt is dat eigenlijk iedereen die ik ken geen enkele spijt heeft van hun kinderen, maar dat dat het mooiste is wat ze ooit meegemaakt hebben.
Ik lees verder gezellig met dit topic mee! Interessant
Wel denk ik dat je ook zonder bewuste kinderwens, bewust voor een kind kan kiezen. Ik denk namelijk dat het leven met kind niet perse beter of slechter, leuker of minder leuk zal zijn dan zonder kind. Alleen heel erg anders.
Man en ik neigen er nu (op dit moment zo´n fase) naar om uiteindelijk toch voor 1 kindje proberen te gaan, onder het mom van alles uit het leven proberen te halen wat erin zit. Ook ken ik een paar stelletjes die ook op die manier uiteindelijk de keuze hebben gemaakt. Wat mij gerust stelt is dat eigenlijk iedereen die ik ken geen enkele spijt heeft van hun kinderen, maar dat dat het mooiste is wat ze ooit meegemaakt hebben.
Ik lees verder gezellig met dit topic mee! Interessant
maandag 3 mei 2010 om 20:51
Stond vandaag in de krant, vond ik wel een goed stuk.
ma 03 mei 2010, 06:30
Kinderen als oplossing Jeffrey Wijnberg
AMSTERDAM - Het krijgen van kinderen is een probleem. Tenminste, zo wordt dat vooral in Nederland door jonge echtparen gezien.
Argumenten te over: de studie is niet afgerond, het geld stroomt niet binnen, de woning is te klein, de man is er emotioneel niet klaar voor, de vrouw voelt haar eierstokken nog niet rammelen, de relatie is niet optimaal of de gedroomde wereldreis is nog niet gemaakt. Maar van uitstel komt afstel. En de vrouw die geen eieren meer heeft om uit te broeden, zit pas echt met de gebakken peren. Het mag niet worden gezegd, maar ik doe het toch: kinderen-krijgen is geen probleem, maar eerder de oplossing voor de vrouw, de man en hun relatie. En het wordt tijd dat het maatschappelijk klimaat rond kinderen-krijgen wordt opgewarmd.
Om te beginnen: wie kinderen krijgt wordt daarmee gedwongen tot volwassenheid. Het besef van verantwoordelijkheid dringt pas echt tot de mens door wanneer hij de totale afhankelijkheid van de pasgeborene lijfelijk voelt. Geen wilde uitspattingen of onverantwoord drugs- en alcohol gebruik meer, maar structuur en een gezonde levensstijl om het kind een veilig nest te bieden. Vooral mannen kunnen van hun vaderschap profiteren omdat zij dan geen excuus meer hebben om er met de pet naar te gooien. Opvallend is het daarom ook dat mannen pas echt goed gaan verdienen als zij de zorg voor hun eigen kinderen krijgen. En ook al verdient de man aanvankelijk nog weinig, met kinderen wordt hij aangespoord tot spaarzaamheid.
Voor de vrouw is het moederschap al helemaal een oplossing. In mijn praktijk komt het namelijk steeds vaker voor dat vrouwen tussen de 25 en 40 jaar geestelijk vastlopen omdat zij in toenemende mate aan zich zelf twijfelen. Een carrière geeft niet de bevrediging die zij hadden verwacht. En in de liefde als ook in het gewone sociale leven lijkt de glans te zijn verdwenen. De gevoelde onvrede wordt gezien als een gebrek aan zelfvertrouwen, en met het peuteren aan de vrouwelijke ziel wordt de verwarring alleen maar groter.
Met een kind in de armen verdwijnt het eeuwig twijfelen, en dus het navelstaren als sneeuw voor de zon. En goed beschouwd is dat ook logisch. Want het moederschap geeft de vrouw een identiteit die onbetwist is. Bovendien, kan met de zorg voor het kind de aandacht eindelijk en volledig naar buiten worden gericht. Het eigen geluk is niet meer belangrijk, maar wordt tegelijkertijd juist groter omdat de aanhankelijkheid en genegenheid van het kind zo puur en onvoorwaardelijk is.
En dan blijkt de vrouw plotsklaps heel goed in staat om keuzes te maken: kinderen eerst en dan de rest. Vragen uw kinderen later waarom zij zijn verwekt, zeg dan eerlijk: ‘omdat papa en mama anders geen toekomst hadden’.
ma 03 mei 2010, 06:30
Kinderen als oplossing Jeffrey Wijnberg
AMSTERDAM - Het krijgen van kinderen is een probleem. Tenminste, zo wordt dat vooral in Nederland door jonge echtparen gezien.
Argumenten te over: de studie is niet afgerond, het geld stroomt niet binnen, de woning is te klein, de man is er emotioneel niet klaar voor, de vrouw voelt haar eierstokken nog niet rammelen, de relatie is niet optimaal of de gedroomde wereldreis is nog niet gemaakt. Maar van uitstel komt afstel. En de vrouw die geen eieren meer heeft om uit te broeden, zit pas echt met de gebakken peren. Het mag niet worden gezegd, maar ik doe het toch: kinderen-krijgen is geen probleem, maar eerder de oplossing voor de vrouw, de man en hun relatie. En het wordt tijd dat het maatschappelijk klimaat rond kinderen-krijgen wordt opgewarmd.
Om te beginnen: wie kinderen krijgt wordt daarmee gedwongen tot volwassenheid. Het besef van verantwoordelijkheid dringt pas echt tot de mens door wanneer hij de totale afhankelijkheid van de pasgeborene lijfelijk voelt. Geen wilde uitspattingen of onverantwoord drugs- en alcohol gebruik meer, maar structuur en een gezonde levensstijl om het kind een veilig nest te bieden. Vooral mannen kunnen van hun vaderschap profiteren omdat zij dan geen excuus meer hebben om er met de pet naar te gooien. Opvallend is het daarom ook dat mannen pas echt goed gaan verdienen als zij de zorg voor hun eigen kinderen krijgen. En ook al verdient de man aanvankelijk nog weinig, met kinderen wordt hij aangespoord tot spaarzaamheid.
Voor de vrouw is het moederschap al helemaal een oplossing. In mijn praktijk komt het namelijk steeds vaker voor dat vrouwen tussen de 25 en 40 jaar geestelijk vastlopen omdat zij in toenemende mate aan zich zelf twijfelen. Een carrière geeft niet de bevrediging die zij hadden verwacht. En in de liefde als ook in het gewone sociale leven lijkt de glans te zijn verdwenen. De gevoelde onvrede wordt gezien als een gebrek aan zelfvertrouwen, en met het peuteren aan de vrouwelijke ziel wordt de verwarring alleen maar groter.
Met een kind in de armen verdwijnt het eeuwig twijfelen, en dus het navelstaren als sneeuw voor de zon. En goed beschouwd is dat ook logisch. Want het moederschap geeft de vrouw een identiteit die onbetwist is. Bovendien, kan met de zorg voor het kind de aandacht eindelijk en volledig naar buiten worden gericht. Het eigen geluk is niet meer belangrijk, maar wordt tegelijkertijd juist groter omdat de aanhankelijkheid en genegenheid van het kind zo puur en onvoorwaardelijk is.
En dan blijkt de vrouw plotsklaps heel goed in staat om keuzes te maken: kinderen eerst en dan de rest. Vragen uw kinderen later waarom zij zijn verwekt, zeg dan eerlijk: ‘omdat papa en mama anders geen toekomst hadden’.
maandag 3 mei 2010 om 20:54
maar chiki, waarom haal je het 30ers dilemma er nu opeens bij? Ik ervaar dit helemaal niet als een 30ers dilemma en al helemaal niet als iets wat ik moet voelen ofzo. Ben er gewoon niet zo mee bezig.
Ja, toen ik 30 was had ik een vriend van 9 jaar jonger en ik was helemaal niet met kinderen krijgen bezig, maar zijn omgeving die zag de bui al hangen natuurlijk, dus daar kwamen wel eens vragen vandaan. Verder nooit eigenlijk.
Ja, toen ik 30 was had ik een vriend van 9 jaar jonger en ik was helemaal niet met kinderen krijgen bezig, maar zijn omgeving die zag de bui al hangen natuurlijk, dus daar kwamen wel eens vragen vandaan. Verder nooit eigenlijk.
maandag 3 mei 2010 om 21:00
en eigenlijk herken ik ook weinig van mijzelf in het artikel. Ik vind kinderen krijgen helemaal geen probleem, en vind mijzelf al helemaal niet navelstaarderig of twijfelachtig waardoor ik geestelijk in de knel kom.
Ben er gewoon niet zo mee bezig. (maar goed, heb elke dag meer dan 100 kinderen waar ik op moet passen)
Ben er gewoon niet zo mee bezig. (maar goed, heb elke dag meer dan 100 kinderen waar ik op moet passen)
maandag 3 mei 2010 om 21:03
maandag 3 mei 2010 om 21:03
Ach, ik ben 36 en hier rammelt ook helemaal niets. Nooit een kinderwens gehad en er sneuvelen inmiddels zelfs vriendschappen (eigenlijk tot nu toe maar 1, maar dat gaat wss wel toenemen) omdat we totaal uitelkaar groeien door de komst van hun kroost.
Men zegt wel 'ns bij twijfel niet doen en als het om kinderen gaat, zeggen mensen juist vaak 'wel doen'... Ik ben toch geneigd om naar het eerste advies te luisteren.
Men zegt wel 'ns bij twijfel niet doen en als het om kinderen gaat, zeggen mensen juist vaak 'wel doen'... Ik ben toch geneigd om naar het eerste advies te luisteren.
maandag 3 mei 2010 om 21:06
quote:2Italy2 schreef op 03 mei 2010 @ 20:51:
Stond vandaag in de krant, vond ik wel een goed stuk.
Voor de vrouw is het moederschap al helemaal een oplossing. In mijn praktijk komt het namelijk steeds vaker voor dat vrouwen tussen de 25 en 40 jaar geestelijk vastlopen omdat zij in toenemende mate aan zich zelf twijfelen. Een carrière geeft niet de bevrediging die zij hadden verwacht. En in de liefde als ook in het gewone sociale leven lijkt de glans te zijn verdwenen. De gevoelde onvrede wordt gezien als een gebrek aan zelfvertrouwen, en met het peuteren aan de vrouwelijke ziel wordt de verwarring alleen maar groter.
Met een kind in de armen verdwijnt het eeuwig twijfelen, en dus het navelstaren als sneeuw voor de zon. En goed beschouwd is dat ook logisch. Want het moederschap geeft de vrouw een identiteit die onbetwist is. Bovendien, kan met de zorg voor het kind de aandacht eindelijk en volledig naar buiten worden gericht. Het eigen geluk is niet meer belangrijk, maar wordt tegelijkertijd juist groter omdat de aanhankelijkheid en genegenheid van het kind zo puur en onvoorwaardelijk is.
Ik lees: verveling en hebzucht...
Stond vandaag in de krant, vond ik wel een goed stuk.
Voor de vrouw is het moederschap al helemaal een oplossing. In mijn praktijk komt het namelijk steeds vaker voor dat vrouwen tussen de 25 en 40 jaar geestelijk vastlopen omdat zij in toenemende mate aan zich zelf twijfelen. Een carrière geeft niet de bevrediging die zij hadden verwacht. En in de liefde als ook in het gewone sociale leven lijkt de glans te zijn verdwenen. De gevoelde onvrede wordt gezien als een gebrek aan zelfvertrouwen, en met het peuteren aan de vrouwelijke ziel wordt de verwarring alleen maar groter.
Met een kind in de armen verdwijnt het eeuwig twijfelen, en dus het navelstaren als sneeuw voor de zon. En goed beschouwd is dat ook logisch. Want het moederschap geeft de vrouw een identiteit die onbetwist is. Bovendien, kan met de zorg voor het kind de aandacht eindelijk en volledig naar buiten worden gericht. Het eigen geluk is niet meer belangrijk, maar wordt tegelijkertijd juist groter omdat de aanhankelijkheid en genegenheid van het kind zo puur en onvoorwaardelijk is.
Ik lees: verveling en hebzucht...
maandag 3 mei 2010 om 21:08
Hier rammelt het ook niet. En dat heeft het eigenlijk ook nooit gedaan. Bedenk als je week wordt van een baby, dat die tijd maar heel kort is. Ik vind baby's namelijk het einde, breng mij je baby maar als je oppas nodig hebt en ik kloek me gek. Maar 'helaas' worden kleine kinderen groot.
Overigens vind ik de laatste alinea uit het artikel echt heel erg. Zonder kind geen toekomst? Lekker voor al die stellen die wel willen, maar niet kunnen..
Overigens vind ik de laatste alinea uit het artikel echt heel erg. Zonder kind geen toekomst? Lekker voor al die stellen die wel willen, maar niet kunnen..
maandag 3 mei 2010 om 21:08
Ik heb ook altijd heel erg getwijfeld en absoluut geen rammelende eierstokken gehad. Wel, niet, wel, niet. Man wilde wel heel graag.
Uieindelijk toch maar wel gedaan, maar ik wilde het er dan wel bij 1 houden.
Toen zoon eenmaal geboren was, begon alles te rammelen en dat ging maar niet over.
Nu dus 2 kinderen.
Heb het best zonde gevonden dat ik zolang getwijfeld heb, en had best eerder moeder wilen worden.
Zeg niet dat iedereen gelijk aan kinderen moet beginnen ookal twijfelen ze. Maar bij sommige begint het pas te rammelen als het al zover is.
Uieindelijk toch maar wel gedaan, maar ik wilde het er dan wel bij 1 houden.
Toen zoon eenmaal geboren was, begon alles te rammelen en dat ging maar niet over.
Nu dus 2 kinderen.
Heb het best zonde gevonden dat ik zolang getwijfeld heb, en had best eerder moeder wilen worden.
Zeg niet dat iedereen gelijk aan kinderen moet beginnen ookal twijfelen ze. Maar bij sommige begint het pas te rammelen als het al zover is.
maandag 3 mei 2010 om 21:24
Nou.. Ik denk wel dat het al dan niet krijgen van kinderen inmiddels behoorlijk kapot geredeneerd wordt. Als ik sommige vrouwen om mij heen de zaken hoor plannen, vraag ik me af of we niet zijn doorgeslagen in birth-control.
Maar het is een feit dat je tegenwoordig een keus hebt en die dus kunt overdenken. Desondanks heb ik het idee dat veel mensen zich blindstaren op het beeld van schattige babietjes. En er pas na de geboorte achterkomen dat het krijgen van een kind heel vaak niet schattig en/of romantisch is. En dat het verrekte veel van je vergt.
Helemaal in een tijd waarin het normaal is dat je werkt, je sociale leven (en dat van je kind..) op orde houdt en je huishouden voor elkaar hebt. Wij zouden niet weten hoe we al deze dingen voor elkaar moeten krijgen als er ook nog een kindje bij zou komen. Dan moet je dus keuzes maken, minder werken, je meer verdiepen in de medemoeders op het schoolplein in plaats van dinertjes bij vrienden. En 24 uur per dag verantwoordelijk zijn voor je kind, hoe je het ook wendt of keert!
Een keus waar mijn eierstokken dus niet van gaan rammelen... (En ja dat is heel egoïstisch, maar dat is het krijgen van kinderen ook.)
Maar het is een feit dat je tegenwoordig een keus hebt en die dus kunt overdenken. Desondanks heb ik het idee dat veel mensen zich blindstaren op het beeld van schattige babietjes. En er pas na de geboorte achterkomen dat het krijgen van een kind heel vaak niet schattig en/of romantisch is. En dat het verrekte veel van je vergt.
Helemaal in een tijd waarin het normaal is dat je werkt, je sociale leven (en dat van je kind..) op orde houdt en je huishouden voor elkaar hebt. Wij zouden niet weten hoe we al deze dingen voor elkaar moeten krijgen als er ook nog een kindje bij zou komen. Dan moet je dus keuzes maken, minder werken, je meer verdiepen in de medemoeders op het schoolplein in plaats van dinertjes bij vrienden. En 24 uur per dag verantwoordelijk zijn voor je kind, hoe je het ook wendt of keert!
Een keus waar mijn eierstokken dus niet van gaan rammelen... (En ja dat is heel egoïstisch, maar dat is het krijgen van kinderen ook.)
maandag 3 mei 2010 om 21:35
Met al het commentaar dat je krijgt denk ik dat je eerder gaat twijfelen aan jezelf met kinderen als zonder. En het zit in je of niet. Bij twijfel niet doen. Je kan ze niet weer terugstoppen als ze niet bevallen.
Wel vind ik dan weer. Er zitten wel consequenties aan keuzes. Lukt het niet meer tegen de 40 ja die kans zit erin. Maar als je zolang geen echte kinderwens hebt zal die dan in de paar jaar wel komen?
Mijn nicht heeft zichzelf tot 35 de tijd gegeven om de keus te maken. Toen had ze zoiets van ik nogsteeds geen echte kinderwens het is goed zo. Heeft zich laten steriliseren. Ze had zoiets van ik heb zolang de keuze kunnen maken en ik wil het nogsteeds niet. Nu kom ik in een risicocategorie het is goed zo.
Wel vind ik dan weer. Er zitten wel consequenties aan keuzes. Lukt het niet meer tegen de 40 ja die kans zit erin. Maar als je zolang geen echte kinderwens hebt zal die dan in de paar jaar wel komen?
Mijn nicht heeft zichzelf tot 35 de tijd gegeven om de keus te maken. Toen had ze zoiets van ik nogsteeds geen echte kinderwens het is goed zo. Heeft zich laten steriliseren. Ze had zoiets van ik heb zolang de keuze kunnen maken en ik wil het nogsteeds niet. Nu kom ik in een risicocategorie het is goed zo.
