Huilen, huilen en nog eens huilen voor het slapen gaan

Je schrijft dat hij er tijdens de vakantie geen last van had...ik denk, dat hij gewend is geraakt aan jullie constante aanwezigheid! gezellig!! maar nu, thuis, weer in bed te moeten liggen, Hmmmm, nee, niet leuk! En dus brullen. Eenkennigheid komt nu ook wel om de hoek kijken, het kan best heel goed een combi van deze factoren zijn.

Ik denk dat het weer over gaat. En ik zou hem laten huilen (ja, moeilijk, ik weet het!) zolang je inderdaad weet dat het niet iets ernstigs is. En als hij echt te hysterisch wordt (dat hoor je zelf wel, die grens, als mama) dan even kijken en gerust stellen zonder op te pakken.



Sterkte!! Kinke

Jaaaaa, daar had ik met Koen ook last van.

Hij was 11 maanden toen dat begon. Nooit gehuild, echt nooit, naar bed gaan was een feest. Moest lachen als ie zijn bed zag.

En van de een op andere dag was het brullen.

Begreep niet waar het vandaan kwam! Ik dacht: nou er is iets aan de hand, want hij huilt nooit, dus er is iets!



Ik kijken, luier checken, hij kon geen honger meer hebben, slaapzak zat goed, dus troosten en weer terug leggen.



Na 10 minuten nog maar eens kijken, want hij huilde echt keihard.

Troosten, alles checken en weer terug in bed. Ondertussen mezelf maar afvragen wat er aan de hand kon zijn, want hij huilde immers nooit! En nu wel...



Na twee uur sliep meneer uiteindelijk.



Volgende avond zelfde verhaal. Werd al onzeker van mezelf, heb ik iets verkeerds gedaan, wat is er met hem aan de hand?



Had eigenlijk geluk dat mijn moeder er was.

Die hoorde aan het huiltje dat t aandacht trekken was. (Kun je nagaan, ze kent mijn kind beter dan ikzelf). Huilen... stil om te luisteren of je al de trap op komt... zo nee... verder gaan met huilen alleen ff wat harder.



Ze zei: je moet gewoon altijd 1 keertje kijken om alles te checken, ligt ie goed, geen schijtluier, geen rare dingen in bed wat ze om hun nek kunnen draaien.. etc.

Ff troosten, tegen je aan zodat ie je ruikt, ziet, hoort, voelt, mama is er, er is niks aan de hand en hup, bed in en wegwezen. Gaat ie dan huilen, dan weet je dus dat alles goed is en gewoon aandacht zoeken is.



Nou goed, geprobeerd, maar man, wat vond ik dat moeilijk, dat laten huilen!



Anderhalf uur heeft t geduurd voordat ie in slaap viel, maar ik hoorde wel aan het huilen nu dat het inderdaad aandacht zoeken was. Huilen, stil om te luisteren of ik al kwam en dan weer verder huilen...



Volgende dag duurde het nog 3 kwartier, na die eerste keer checken, de dag erna 20 minuten en toen was het over.

Geen gehuil meer.



Tot een maand geleden, toen begon het weer, maar heb zelfde aanpak gedaan en toen was het ook na drie avonden weer over.

Gewoon weer ff checken of mama erin trapt...



Misschien helpt dit bij jou.... (als het ook aandacht zoeken is)



Ik denk trouwens dat t komt omdat ze weer ff een stukje wijzer worden, er beginnen meer dingen door te dringen, stukje meer te verwerken als ze naar bed gaan, en dat ze daardoor ff iets meer aandacht nodig hebben.



Als ik hem nu naar bed breng, vertel ik ook uitgebreider dan toen ie nog wat kleiner was, wat we vandaag allemaal hebben gedaan, wat we hebben gezien, dat t gezellig was, hij brabbelt wat terug, ik brabbel weer wat en voor mijn gevoel helpt dat met zijn dag te 'verwerken'.



Heel verhaal...

Hoop dat je er wat aan hebt.

Volgens mij komt er ook een beetje verlatingsangst bij kijken. Mijn dochtertje (bijna 7 maanden) had dat een paar weken terug ook. Nu is ze nooit een makkelijke slaper geweest (sinds een paar weken wel ), maar het was duidelijk dat er iets anders aan de hand was dan niet kunnen slapen. Ik ging altijd als ze erg hard ging huilen (het volume ging steeds meer omhoog) haar altijd even troosten, was een beetje inschatten of ik haar uit bed haalde of alleen een kus gaf en in haar haren blies (wordt ze altijd rustig van). Na een weekje had ze door dat ik er dus altijd voor haar was als ze me nodig had en ging ze weer lief slapen. En dat doet ze nu nog steeds, wat een verademing! Maar ik verwacht dat er nog wel een keer zo'n periode zal komen .

Ik ga altijd direct naar mijn dochtertje toe als ze huilt. Heb haar nog nooit laten huilen en zal dat ook nooit doen.

Als laten huilen tegen je gevoel in gaat moet je vooral je gevoel niet gaan onderdrukken. Lekker je baby bij je nemen, als ze moe zijn op die leeftijd slapen ze toch wel in ongeacht waar ze zijn. Ik ga meestal bij haar liggen, dan krijgt ze nog een slokje bv en slaapt ze in no-time weer verder.

Lees ook eens het artikel "hongeren naar huidcontact" via google of onderstaande link:

http://medischcontact.art...138_TICH_R196337537017032



daarin staat omschreven, op basis van onderzoek, waarom je baby's nooit moet laten huilen en slaaptraining (zelfs al lijkt het te werken) slecht voor je kindje is.



succes

Merlijntje

Merlijntje, wat jij omschrijft werkt helaas niet voor elke baby. Mijn dochter kan niet slapen als ik in haar kamer ben en al helemaal niet als ik bij haar lig (hoe doe je dat trouwens?). En van een slokje borstvoeding raakt ze alleen maar in de war, en slapen bij mij (je schrijft dat als ze moe zijn overal wel slapen) kan ze niet.



Maar goed, ik ben ook niet voor zomaar laten huilen. Maar dat hongeren naar huidcontact, dat is niet hetgene wat mijn dochtertje heeft, die wil gewoon bevestiging dat ik er nog wel ben (en momenteel dus niet, ze gaat nu meteen slapen).

Hoi Brookers. Hier precies hetzelfde sinds een paar dagen. Alleen is het hier geen huilen maar meer krijsen, helaas. Mijn dochtertje is volgende week 11 maanden. En wat een drama dat slapen, opeens. Ze was(?) namelijk altijd een makkelijke slaper. Ging zonder morren liggen en deed dr oogjes dicht. Hoe anders is het nu. Vanavond ook weer. Fijn na een dag werken.. En voor haar natuurlijk ook zwaar vermoeiend. Ik probeer haar ook te laten liggen, dus eerst even checken, of alles ok is. En dan weg uit haar kamer en laten huilen. Heb haar vanavond na een kwartier er toch weer uit gehaald, ik kon het niet meer aanhoren, omdat het overging in echt gillen. Ik heb nog een klein flesje gemaakt en daarna is ze als een blok in slaap gevallen. Dat is natuurlijk fout, nog een fles, maar ja, ik wist het ook even niet meer. Het was al negen uur en dan denk ik ze moet nu toch onderhand echt gaan slapen (ze was de hele middag wakker gebleven op het kdv) Ik denk en hoop ook dat het een fase is en dat we even moeten doorzetten. Maar zwaar is dat wel hoor. Pfff. Slaapt jouw zoontje daarna wel de hele nacht door? Want mijn dochtertje is de laatste tijd snachts ook wel eens een keertje even wakker en dan huilt ze, iets wat ze eerst niet deed.

Het gaat vast vanzelf weer over. Mijn dochter is nu bijna 10 maanden en heeft drie keer zo'n fase van een paar dagen gehad. Zodra je haar in bedje legde was het mis. Maar het ging eigenlijk altijd na 10 minuten weer over. Ik vlieg nooit meteen naar haar toe als ze in bed huilt, maar wacht even af hoe het huiltje zich ontwikkelt. Ik denk eigenlijk ook dat het met eenkennigheid en scheidingsangst te maken heeft. Daar heeft ze gewoon bij vlagen last van. Niet te veel van maken want het hoort erbij.

Ik heb mijn kinderen altijd gewoon opgepakt en eerlijk gezegd zag ik geen enkele reden om ze een uur te laten huilen. Ik vind 'aandacht van mama willen' of 'bij mama willen zijn' een hele legitieme reden om te huilen. Ik kan wel vinden dat er niets aan de hand is omdat ze geen poepluier heeft of geen honger heeft, maar daar denkt zij anders over, anders zou ze niet huilen.



En ik heb een perfect slapende 2-jarige inmiddels. Ik snap die angst om te verwennen nooit zo. Het is de leeftijd, maar ik zou daar dus gewoon aan toegeven.

quote:zonnebloem79 schreef op 24 juli 2008 @ 22:36:

Hoi Brookers. Hier precies hetzelfde sinds een paar dagen. Alleen is het hier geen huilen maar meer krijsen, helaas. Mijn dochtertje is volgende week 11 maanden. En wat een drama dat slapen, opeens. Ze was(?) namelijk altijd een makkelijke slaper. Ging zonder morren liggen en deed dr oogjes dicht. Hoe anders is het nu. Vanavond ook weer. Fijn na een dag werken.. En voor haar natuurlijk ook zwaar vermoeiend. Ik probeer haar ook te laten liggen, dus eerst even checken, of alles ok is. En dan weg uit haar kamer en laten huilen. Heb haar vanavond na een kwartier er toch weer uit gehaald, ik kon het niet meer aanhoren, omdat het overging in echt gillen. Ik heb nog een klein flesje gemaakt en daarna is ze als een blok in slaap gevallen. Dat is natuurlijk fout, nog een fles, maar ja, ik wist het ook even niet meer. Het was al negen uur en dan denk ik ze moet nu toch onderhand echt gaan slapen (ze was de hele middag wakker gebleven op het kdv) Ik denk en hoop ook dat het een fase is en dat we even moeten doorzetten. Maar zwaar is dat wel hoor. Pfff. Slaapt jouw zoontje daarna wel de hele nacht door? Want mijn dochtertje is de laatste tijd snachts ook wel eens een keertje even wakker en dan huilt ze, iets wat ze eerst niet deed.



een middag of langer wakker op het kdv is vragen om moeilijkheden....als ze dan 's avonds eenmaal moet slapen is ze te moe om nog in slaap te kunnen vallen en kan ze inderdaad gaan gillen en krijsen. klinkt bekend! de slaapjes overdag zijn uitermate belangrijk heb ik inmiddels ondervonden.



en volgens mij heb je er niet verkeerd aan gedaan om een extra flesje te geven. soms hebben ze even een groeispurtje en kunnen daardoor ook overstuur zijn en extra honger hebben.

@Eowynn: mooi dat het bij jou zo goed uitgepakt heeft maar dat kan ook anders. Vrienden van mij plukken er nu nog de vruchten van nu hun dochter inmiddels al 5 is. Ik heb ook wel eens geprobeerd mijn dochter te troosten, maar daar ging ze nog harder van huilen. Ze leek ook wel in trance ofzo, dus ik vermoed dat ze op die manier haar dag aan het verwerken was om zo in slaap te kunnen vallen. Met andere woorden: mijn goede bedoelingen werden ff niet op prijs gesteld ha ha

Ik geloof er niets van de je slaapproblemen creeert door aan behoeftes van je kind toe te geven. Ik denk eerder dat je die creert door je kind éérst een half uur te laten huilen dán toch maar eruit te halen, na 10 minuten besluit dat hij weer terug moet, dan weer een uur laten huilen, dán weer eruit halen.



Ik was ook heel consequent, huilen--->mama komt. Ze heeft er nooit een drama van hoeven maken, nooit hoeven uitproberen of grenzen hoeven zoeken (ja, 2 weken toen ze 1,5 was, toen was ze oud genoeg om iets simpel aan uit te leggen en heb ik haar weleens 20 minuten laten huilen, na uitleg) en het was dus ook geen onderwerp van strijd. Als je kind merkt dat jij ergens een strijd van wilt maken zal hij die strijd gráág aangaan.

En dat hebben we hier gewoon nooit gedaan, ben er altijd vanuit gegaan dat áls ze huilde er gewoon iets was. En ja, dat heeft de eerste maanden weleens voor vermoeide toestanden gezorgd, maar hoe ouder ze werd hoe beter het ging.

Hier is (was) het vaak ook zo hoor, als ik haar uit bed haalde, ging ze nog harder huilen. Maar toch deed ik het wel regelmatig (ik haalde haar echt niet elke 10 minuten uit bed hoor), om toch te laten weten dat ik er voor haar ben. En gek genoeg viel ze redelijk snel daarna toch wel in slaap, terwijl ik dat dan in eerste instantie niet verwachtte.

@ wyfke Grappig zoals jij dat schrijft: mijn goede bedoelingen werden ff niet op prijs gesteld. Dat heb ik sochtends na de ochtendfles vaak, daarnet weer. Dan ligt ze op haar buik met haar gezicht richting het matras te huilen, als ik haar oppak voor de fles wordt ze niet vrolijk en kijkt ze ook niet blij (iets wat ik op de een of andere manier dan wel verwacht). En als ik haar na het flesje nog even een knuffel geef wil ze eigenlijk zo snel mogelijk weer gewoon in haar bed. Verder slapen. Dat vind ik best wel lastig, het voelt alsof ze me niet moet, terwijl zij wrsl groot gelijk heeft omdat ze gewoon nog moe is en verder wil slapen. Ja en dat wakker zijn op het kdv is inderdaad niet handig, maar ze wil daar soms gewoon niet slapen omdat ze het veel te gezellig vindt.

Wij laten ons dochertje nooit lang doorhuilen in bed. Ze is nu 10 maanden en als ze op bed gelegd wordt 's avonds gaat ze meestal goed slapen.

Als ze meteen begint te huilen, dan luisteren we even hoe ze huilt en als het nodig is zijn we zo weer boven. We blijven om de zoveel tijd troosten zolang dat nodig is. We hebben haar eigenlijk nog nooit mee naar beneden hoeven nemen 's avonds omdat ze niet gaat slapen. Ook in het geven van flesjes zijn wij makkelijk. Als ze er behoefte aan heeft dan krijgt ze er een, ook 's nachts. Ze heeft er misschien 1 a 2 x per maand een buiten de 'normale' eettijden. Voor ons allemaal werkt dit fijn.

Klinkt cliche maar doe vooral waar jij je goed bij voelt. Je kind voelt het ook aan als je iets doet wat je eigenlijk niet wilt. Als je je kind wilt oppakken, gewoon lekker doen.

Fijn dat Eowynn al gereageerd heeft. Die schrijft precies wat ik zou hebben geschreven. Dat aandacht willen ook heel legitiem is. Alsof volwassenen daar niet ook behoefte aan hebben, het is wat mij betreft net zo basaal als het vervullen van een honger of dorst, een honger naar aandacht.

Maar, ik denk dat er wel echt kinderen zijn die soms ergens doorheen moeten, die de dag van zich af moeten huilen o.i.d. Ik geloofde daar nooit zo in, maar laatst kwam het ook naar voren en toen discussieerde Arwen mee en die heeft me er wel van overtuigd. Ontzettend zwaar lijkt me dat trouwens, helermaal bereid zijn je kind te troosten, maar dat niet kunnen.

In de meeste gevallen zal het echter zo zijn dat aandacht wel laat stoppen met huilen. En laten huilen vind ik persoonlijk dan geen optie, want zielig. Hoef je het als andere moeder niet mee eens te zijn, misschien vind je het er wel bijhoren, maar ik heb dat dus niet. En denkook, net als Eowynn, dat je er niet noodzakelijk slaapproblemen mee creeert. Het kan alijd natuurlijk, een slaapprobleem, maar het kan ook bij kinderen die zich in slaap moesten huilen. Weet je nooit. Hier een dochter die bij elke kik lekker geknuffeld werd en nooit heeft hoeven huilen en die nu bijna 3 is en al tijden langt de hele nacht doorslaapt (bij grote uitzondering wordt ze eens wakker) en zelfstandig in slaap valt na een boekje en liedjes zingen.

Even inbreken op laatste post van Brookers.

Er is inderdaad wetenschappelijk bewezen dat de 'Ria Blom-methode' werkt... op korte termijn.

Een hele boel artsen staan echter niet perse achter dit concept omdat er geen onderzoek is gedaan naar de lange-termijn effecten. Hoe gaat het later emotioneel met een kind dat niet gehoord wordt als hij daar behoefte aan heeft?... Heb er pas nog een interessant artikel over gelezen.



Maargoed, ik sta achter de zienswijze van Inad en Eowyn dus, maar heb mijn dochtertje van anderhalf de afgelopen 2 maanden ook 's avonds laten huilen. De eerste avonden hebben we geprobeerd haar te troosten, maar ook zij ging alleen harder huilen en was ontroostbaar. Frustrerend voor beide partijen. Nu pas 2 maanden later is het voorbij, vond het heel sneu.

Mijn zoontje heb ik trouwens ook altijd kunnen troosten en hij is een uitstekende zelfstandige slaper nu.

Trouwens ook altijd checken of het geen ooronsteking is of iets dergelijks, kun je wel eens over het hoofd zien en kan ook een oorzaak zijn dat ze niet willen liggen...

Ik heb ook sinds een week drama met zoontje van 6 maanden oud... wilde in zijn bed niet in slaap vallen maar wel in de kinderwagen. Hij had donderdag t/m zaterdag denk zo`n 15 uur geslapen als het niet minder was, maar was zo suf, wilde niet slapen, schrok alleen maar wakker. Mijn zoon heeft een ziekenhuis verleden, dus ik de dokter gebeld en die zei in bed doen en laten huilen, meneer wordt dan echt niet rustig en ik kan het niet over mijn hart krijgen, daarbij is hij da klets nat door de zweet.. Gisteravond sliep hij pas om 22.30 na het wiegen in zijn wagen, ik overgetild in zijn wagen en hij heeft wel lekker geslapen ( eindelijk een nacht ) werd alleen wakker voor zijn fles..

Wat is wijsheid ???

Even over de methode Ria Blom. Wij zijn heel blij geweest met het rust en regelmaat principe en hebben dat ook enthousiast toegepast. Ook hebben wij onze dochter de eerste maanden ingebakerd, maar... we hebben ze nooit laten doorhuilen zoals in haar boek beschreven staat.



Op zich accepteerde ze de doeken meteen (eindelijk geen wapperende armen meer), dat maakte het voor ons natuurlijk wel makkelijker. Maar we haalden haar altijd (ingebakerd) uit bed om te troosten als ze huilde. Ik heb wel eens met onze inbakerverpleegkundige (mooi galgje-woord) gebeld om te vragen wat ik moest doen als ze huilde en die zei 'volg je gevoel' en dat ben ik altijd blijven doen.



Hier heeft dat absoluut niet tot een slaapprobleem geleid. Moet er wel bijzeggen dat ons kleintje reflux heeft en als ze huilde er ook 9 van de 10 x een boer dwars zat en dat doet zo'n kindje behoorlijk pijn.



Nog steeds halen we ze als het nodig is redelijk snel uit bed als ze huilt en blijven we om de zoveel tijd haar troosten tot ze rustig is. We kunnen tegenwoordig haar huiltjes goed onderscheiden en als ze haar 'ik ben erg moe laat me met rust huiltje heeft' dan komen we daar ook snel genoeg achter, want dan brult ze ons de kamer wel uit.



Brabbel, hier misschien wat tips. Je zoontje in bed leggen en erbij blijven tot hij slaapt. Misschien zachtjes over zijn bolletje aaien. Gaat hij huilen als je weg bent dan ga je terug om te troosten en praat je niet tegen hem, gewoon even aaien of vasthouden en als ie rustig is weer terug leggen. Even boven in zijn kamer of overloop een beetje rommelen zodat ie hoort dat je er bent. Het zal misschien wat investeren zijn maar op den duur slaapt hij echt wel in zijn eigen bed. Maar... nogmaals doe wat jij zelf fijn vindt!!

Het punt dat ik eigenlijk wilde maken (na mijn enorme epistel hierboven) is dat ik denk dat een kind niet voor niets huilt. Hier is de ervaring dat er meestal wel iets aan de hand is: groeisprongen, tandjes, boertjes, spugen, verkoudheid, dorst, maar ook nog even bij mama of papa zijn om wat voor reden dan ook. Wat ons betreft prima, wij gaan ze graag troosten en vooralsnog heeft dat bij ons iig niet tot problemen met slapen geleid.