Huisregels

Als je kind zulke driftbuien heeft, is het boek 'het explosieve kind' van Ross Greene dan niet iets voor je?

In plaats van het te hebben over regels zou ik het veel meer zoeken in de opbouw van het gedrag. Een kind wordt nooit zomaar ineens boos, daar gaan dingen aan vooraf.



Als je gedrag bekijkt op een soort schaal van heel rustig en kalm en relaxed naar heel boos/agressief/ onbereikbaar, dan kun je afspraken maken wat het kind gaat doen als het bijvoorbeeld geirriteerd begint te raken. Bijvoorbeeld: even een kwartiertje iets voor zichzelf doen.



Dan krijg je een lijstje waarop staat bij welk gedrag/gevoel ( relaxed/geirriteerd/bozig/agressief) hij iets gaat doen en wat jij als ouder gaat doen om te zorgen dat het gedrag weer terug zakt op de schaal.



Je gaat dan eerst met je kind om tafel om hier afspraken over te maken en dan hang je het lijstje ergens op.



In eertse instantie ben jij dan de externe aansturing: ik zie dat je nu geirriteerd begint te raken, dan ga jij nu dus een kwartiertje iets voor jezelf doen. Later kan het kind dan het gevoel bij zichzelf leren herkennen.



best een ingewikkeld concept misschien, hoop dat je hier iets mee kunt

De enige manier waarop ik driftbuien van mijn dochter kan stoppen als ze eenmaal het punt bereikt heeft waarop ze niet meer bereikbaar is, is door haar uit de situatie te halen. Dus even afkoelen op haar kamer bijvoorbeeld. (En soms kiest ze er zelf voor om zich terug te trekken, op verjaardagsfeestjes met veel bezoek bijvoorbeeld. Moet je wel steeds aan het bezoek uitleggen dat ze niet zielig is, in haar eentje, en dat ze haar dus beter niet kunnen opzoeken.)



Beter is natuurlijk om te zorgen dat het zo ver niet komt (lukt niet altijd, maar het gebeurt steeds minder vaak).

Je kent je kind zelf natuurlijk het beste, maar het kan ook verhelderend zijn om je in te lezen in autisme. De kijk op de wereld van mensen is zo anders dan die van jou en mij. En hoewel elk persoon met autisme (of met autistische kenmerken) anders is, hebben ze ook bepaalde overeenkomsten. Een boek dat ik heel verhelderend vond, was 'Autisme van binnenuit'. Ik heb nog meer boeken, maar heb ook niet alles gelezen, omdat ik sommige te simplistisch vond, maar bovenal wil ik voorkomen dat we ons dochter als 'geval' behandelen.



Probeer, met je eigen ervaringen, gecombineerd met literatuur, te achterhalen wat maakt dat je zoon zo overstuur raakt en probeer de situaties (ik zie ze vaak wel aankomen) zo om te buigen dat je escalaties voorkomt. Ik heb ook nog een overzichtje met wat handvatten voor de communicatie met kinderen met autisme, dat zou ik wel kunnen opzoeken.



Wij hebben een tijdlang ook bepaalde situaties gemeden. We hebben dus ook niet alles gedaan wat we zonder dochter misschien wel zouden doen. En dat is jammer, maar je gaat met een kind zonder benen ook geen hardloopwedstrijd houden. En het gaat steeds beter, dus we doen ook steeds meer. Wel is het nog steeds zo, dat zij een groot deel van de dag invult. (Als we naar de Efteling gaan, bijvoorbeeld, geeft zij aan waar ze in wil, en ik welke volgorde. Dat is misschien niet ideaal, maar het voorkomt een hoop stress. Gelukkig pikt haar jongere broertje dat nog gewoon. We gaan zeker niet met een groep anderen daar naartoe - dan heb je weer met andere kinderen te maken, met andere meningen, en dan loopt het geheid uit de hand.)

Nog even een aanvulling. Wat vooral belangrijk is voor kinderen met autisme, is voorspelbaarheid. Als dingen anders lopen dan ze verwachten, kan 'kortsluiting' ontstaan. Dus als maar duidelijk is wat je van je kind verwacht, en wat er zal gebeuren op een dag, kan een kind heel veel aan. Deze voorspelbaarheid kun je voor een groot deel bereiken met de al genoemde picto's, vooral ook omdat de meeste kinderen met autisme heel erg visueel zijn ingesteld.

En een kind heeft tijd nodig om om te schakelen van de ene naar de andere situatie. Dus aangeven dat jullie nu naar huis toe gaan, is meestal een slecht idee. Je moet dat van tevoren aankondigen. En ook dat kun je visueel maken. Mijn dochter heeft daarvoor een Time-Timer horloge. Daarop stel ik een tijd in en op de wijzerplaat verschijnt dan een 'taart(punt)' die steeds kleiner wordt, waardoor je de tijd ook visueel ziet verstrijken. Helpt bij naar bed toe gaan (lastig met een kind dat geen autoriteit aanvaard), aankondigen van vertrek, aangeven dat de gymles bijna is afgelopen... Ik vraag wel om de zoveel tijd aan haar hoe lang ze nog heeft, zodat ze niet vergeet om er daadwerkelijk naar te kijken.

Het lijstje met de handvatten voor communicatie heb ik opgezocht, maar dat is vier pagina's. Kan het misschien wel naar je mailen, als je wilt?

@norske: heb het mailadres gekopieerd, dus je kunt het verwijderen. Heb het lijstje op een andere computer staan, maar mail het je zsm