Kinderen
alle pijlers
Ik ben uitgeput...
woensdag 3 november 2010 om 14:25
Ik weet eigenlijk niet zo goed waar ik dit topic moet plaatsen, onder psyche, gezondheid of kinderen, dan maar onder kinderen.
Weet eigenlijk ook niet zo goed hoe ik dit topic moet beginnen en wat ik ermee wil bereiken, maar hoop wat herkenning/tips of wat dan ook te krijgen.
Even een korte situatieschets: heb 2 kleine kinderen (net 2 en 10 mnd) en de afgelopen maanden/jaren zijn (begrijpelijkerwijs) nogal hectisch geweest.
Naast de zorg van onze eigen kinderen heb ik de afgelopen weken/maand de (3 kleine) kinderen van schoonzus opgevangen, wat voor nogal wat extra hectiek zorgde. Gelukkig zijn de kinderen weer terug naar schoonzus wat zou moeten schelen en wat rust zou moeten brengen, maar dit doet het niet.
De bevalling van de 2e is nogal dramatisch verlopen (maar gelukkig wel goed afgelopen) en eigenlijk heb ik hier nog steeds last van (lichamelijk en psychisch). Hiernaast heb ik een vrij stressvolle baan (3,5 dag per week) en een veeleisende familie waar ik de laatste tijd maar moeilijk nee tegen durf te zeggen (terwijl dat niet in mijn aard lig).
Ik merk dat ik ’s avonds uitgeput ben. Niet moe, maar echt uitgeput. Niet meer in staat om een normaal gesprek te voeren, niet meer in staat om ook maar iets aan te pakken en een enorm kort lontje. Bij het minste of geringste spring ik uit mijn vel of zet ik het op een huilen. De hele dag gaat het goed, dwz, kan ik me redelijk beheersen op werk en ook tegen de kinderen ben ik gelukkig geduldig maar als de kinderen op bed liggen gaat bij mij het licht uit. Alles doet pijn, het lijkt wel alsof mijn spieren in brand staan en heb pijn achter mijn ogen (kan het even niet anders beschrijven).
Ik wil/kan echt niet meer. Man heeft al voorgesteld om weekendje weg te gaan, maar alleen al het idee dat ik moet gaan bedenken waarheen of wat de kinderen mee moeten nemen uit logeren (klinkt belachelijk, ik weet het) geeft zo’n enorm gevoel van stress en raak daar zo opgefokt van dat ik het niet eens aandurf/aankan. Ik kan me nu nog overdag beheersen maar ben zo bang dat er een punt kom waarop ik echt instort, en gevoelsmatig is dat punt bijna bereikt.
Mijn man is echt een goede hulp en neemt heel veel zorgtaken uit handen, dus daar ligt het niet aan. Als ik mijn situatie vergelijk met andere mensen schaam ik me ook voor het feit dat ik het niet aankan; zo dramatisch is het toch niet allemaal? Maar het feit blijft dat ik niet meer kan, dat ik op ben…
Iemand tips?
Weet eigenlijk ook niet zo goed hoe ik dit topic moet beginnen en wat ik ermee wil bereiken, maar hoop wat herkenning/tips of wat dan ook te krijgen.
Even een korte situatieschets: heb 2 kleine kinderen (net 2 en 10 mnd) en de afgelopen maanden/jaren zijn (begrijpelijkerwijs) nogal hectisch geweest.
Naast de zorg van onze eigen kinderen heb ik de afgelopen weken/maand de (3 kleine) kinderen van schoonzus opgevangen, wat voor nogal wat extra hectiek zorgde. Gelukkig zijn de kinderen weer terug naar schoonzus wat zou moeten schelen en wat rust zou moeten brengen, maar dit doet het niet.
De bevalling van de 2e is nogal dramatisch verlopen (maar gelukkig wel goed afgelopen) en eigenlijk heb ik hier nog steeds last van (lichamelijk en psychisch). Hiernaast heb ik een vrij stressvolle baan (3,5 dag per week) en een veeleisende familie waar ik de laatste tijd maar moeilijk nee tegen durf te zeggen (terwijl dat niet in mijn aard lig).
Ik merk dat ik ’s avonds uitgeput ben. Niet moe, maar echt uitgeput. Niet meer in staat om een normaal gesprek te voeren, niet meer in staat om ook maar iets aan te pakken en een enorm kort lontje. Bij het minste of geringste spring ik uit mijn vel of zet ik het op een huilen. De hele dag gaat het goed, dwz, kan ik me redelijk beheersen op werk en ook tegen de kinderen ben ik gelukkig geduldig maar als de kinderen op bed liggen gaat bij mij het licht uit. Alles doet pijn, het lijkt wel alsof mijn spieren in brand staan en heb pijn achter mijn ogen (kan het even niet anders beschrijven).
Ik wil/kan echt niet meer. Man heeft al voorgesteld om weekendje weg te gaan, maar alleen al het idee dat ik moet gaan bedenken waarheen of wat de kinderen mee moeten nemen uit logeren (klinkt belachelijk, ik weet het) geeft zo’n enorm gevoel van stress en raak daar zo opgefokt van dat ik het niet eens aandurf/aankan. Ik kan me nu nog overdag beheersen maar ben zo bang dat er een punt kom waarop ik echt instort, en gevoelsmatig is dat punt bijna bereikt.
Mijn man is echt een goede hulp en neemt heel veel zorgtaken uit handen, dus daar ligt het niet aan. Als ik mijn situatie vergelijk met andere mensen schaam ik me ook voor het feit dat ik het niet aankan; zo dramatisch is het toch niet allemaal? Maar het feit blijft dat ik niet meer kan, dat ik op ben…
Iemand tips?
woensdag 3 november 2010 om 14:29
woensdag 3 november 2010 om 14:32
Hmm, had zelf eigenlijk helemaal niet bedacht dat ik overspannen of burn-out zou zijn... Vast geen goed teken...
Ik kan eigenlijk tegen niemand nee zeggen de laatste tijd (behalve dan tegen man, die hoort niet anders...). Ben zo bang dat ik iemand tegen het hoofd stoot of afschrik, terwijl ik hiervoor hier geen moeite hiermee had..
Ik kan eigenlijk tegen niemand nee zeggen de laatste tijd (behalve dan tegen man, die hoort niet anders...). Ben zo bang dat ik iemand tegen het hoofd stoot of afschrik, terwijl ik hiervoor hier geen moeite hiermee had..
woensdag 3 november 2010 om 14:42
Lieverd, dat klinkt mij in de oren als een beginnende depressie, maar ben geen psycholoog. Dit heeft niets te maken met het niet aankunnen, je verhaal klinkt alsof je absoluut een goede moeder bent, maar dat 'gewoon' je batterij-tje leeg is. Die moet je opladen, en niet net genoeg voor de volgende dag, maar iets meer, zodat je eventuele tegenslagen ook aan kan.
Dus een weekendje weg is heerlijk, zeker doen, maar niet de oplossing. Ga alsjeblieft praten met je huisarts. Deze kan je evt. doorverwijzen naar een eerstelijns-psycholoog. En da's niet zwak, maar juist sterk als je om een beetje hulp vraagt. Soms ben je met een paar sessies al klaar, en voel je je als herboren. Diegene kan je gewoon net een paar handvaten geven om weer lekker in je vel te zitten. (ja... ervaring)
Zet je schroom en schuldgevoel opzij en gun het jezelf om (met een beetje hulp) weer iedere dag te lachen.
Succes en sterkte!
Dus een weekendje weg is heerlijk, zeker doen, maar niet de oplossing. Ga alsjeblieft praten met je huisarts. Deze kan je evt. doorverwijzen naar een eerstelijns-psycholoog. En da's niet zwak, maar juist sterk als je om een beetje hulp vraagt. Soms ben je met een paar sessies al klaar, en voel je je als herboren. Diegene kan je gewoon net een paar handvaten geven om weer lekker in je vel te zitten. (ja... ervaring)
Zet je schroom en schuldgevoel opzij en gun het jezelf om (met een beetje hulp) weer iedere dag te lachen.
Succes en sterkte!
woensdag 3 november 2010 om 14:44
Je klinkt als iemand die gewend is om sterk en beslist te zijn, maar nu gewoon té moe is. Super herkenbaar!
Hoewel ik verder geen deskundige ben, weet ik uit ervaring dat bespreekbaar maken helpt. Zeggen dus tegen je baas en tegen je familie dat je er doorheen zit. Dat geeft lucht. Je hoeft je niet te schamen voor het feit dat je aan je taks zit, zolang je maar een plan bedenkt om je stress weer wat te verlagen. Als dat je lukt, gaan je klachten hopelijk ook over en zal iedereen blij zijn dat je er niet eindeloos mee ben blijven lopen!
Hoewel ik verder geen deskundige ben, weet ik uit ervaring dat bespreekbaar maken helpt. Zeggen dus tegen je baas en tegen je familie dat je er doorheen zit. Dat geeft lucht. Je hoeft je niet te schamen voor het feit dat je aan je taks zit, zolang je maar een plan bedenkt om je stress weer wat te verlagen. Als dat je lukt, gaan je klachten hopelijk ook over en zal iedereen blij zijn dat je er niet eindeloos mee ben blijven lopen!
woensdag 3 november 2010 om 14:45
Ik heb alleen de 1e allinea gelezen, want ik wordt al moe als ik het lees en ik ben ook oververmoeid (geweest?) dus daar heb ik geen zin in.
Dit klinkt niet goed! Ga naar je huisarts, meld je eventueel ziek op je werk, zoek een psycholoog of andere hulp, want je gaat hier aan onderdoor.
eigenlijk denk ik dat je al goed overspannen bent en dat je het alleen maar volhoudt omdat je een doorzetter bent. Neem van mij aan: nu doorzetten levert je alleen maar meer ellende op!
Heel veel succes ermee!
Dit klinkt niet goed! Ga naar je huisarts, meld je eventueel ziek op je werk, zoek een psycholoog of andere hulp, want je gaat hier aan onderdoor.
eigenlijk denk ik dat je al goed overspannen bent en dat je het alleen maar volhoudt omdat je een doorzetter bent. Neem van mij aan: nu doorzetten levert je alleen maar meer ellende op!
Heel veel succes ermee!
Het is zoals het is
woensdag 3 november 2010 om 14:47
Ik zit in een vergelijkbare situatie. Ik werk een kleine vier dagen per week, heb twee kinderen van ongeveer dezelfde leeftijd als jij en een partner die het huishouden en de zorgtaken met mij deelt. En ook ik heb er de afgelopen maanden nog iets "naast" gehad wat mij veel energie en tijd kostte.
Het is heel druk en intensief, en ik ben dan ook vaak ontzettend moe, maar niet zoals jij beschrijft. Bij mij is het een normale "gezonde" vermoeidheid waarvan ik ook weer kan herstellen, bij jou klinkt het echt anders. Ook mijn eerste ingeving was dat jij mogelijk last hebt van een burn-out of overspannenheid. Misschien een gesprek aangaan met de huisarts?
Het is heel druk en intensief, en ik ben dan ook vaak ontzettend moe, maar niet zoals jij beschrijft. Bij mij is het een normale "gezonde" vermoeidheid waarvan ik ook weer kan herstellen, bij jou klinkt het echt anders. Ook mijn eerste ingeving was dat jij mogelijk last hebt van een burn-out of overspannenheid. Misschien een gesprek aangaan met de huisarts?
woensdag 3 november 2010 om 14:49
Klinkt mij in de oren als stevig overspannen, mogelijk burn out. Als je geen actie onderneemt, kan het ook nog eens uitmonden in een depressie.
Ik weet eigenlijk niet goed hoe of wat je zou kunnen doen, want van een gezin is het moeilijker afstand nemen. Toch ligt daar wel deels het antwoord in (en dan niet voor een weekje, maar voor een aantal maanden minimaal).
Kruizen zetten in je agenda (heb je die?). En dit vooraf samen bespreken met je man. Kinderen extra naar de opvang, ook op een dag dat je 'gewoon' vrij bent. Aankaarten op je werk (met je baas en/of arts) en daar eea aanpassen. Maar vooral zorgen voor lege bladzijden in die agenda. En verder op de normale dagen geen hoogdravende dingen. Dus geen kerstdiner organiseren voor 10 man bijvoorbeeld, maar alles heel heel klein houden.
Sterkte en succes en praat erover met je man, je veeleisende familie (!) en liefst ook met je huisarts.
Ik weet eigenlijk niet goed hoe of wat je zou kunnen doen, want van een gezin is het moeilijker afstand nemen. Toch ligt daar wel deels het antwoord in (en dan niet voor een weekje, maar voor een aantal maanden minimaal).
Kruizen zetten in je agenda (heb je die?). En dit vooraf samen bespreken met je man. Kinderen extra naar de opvang, ook op een dag dat je 'gewoon' vrij bent. Aankaarten op je werk (met je baas en/of arts) en daar eea aanpassen. Maar vooral zorgen voor lege bladzijden in die agenda. En verder op de normale dagen geen hoogdravende dingen. Dus geen kerstdiner organiseren voor 10 man bijvoorbeeld, maar alles heel heel klein houden.
Sterkte en succes en praat erover met je man, je veeleisende familie (!) en liefst ook met je huisarts.
woensdag 3 november 2010 om 14:55
Mijn schoonzusje heeft ook zo'n periode gehad toen haar vader ziek was, ze op haar werk een drukke periode had en haar kinderen door al die drukte ook een stukje vervelender werden. Mijn zwager zat toen nog veel in het buitenland voor zijn werk, dat hielp ook niet. Ik heb toen een paar weken iedere woensdagmiddag en de hele zaterdag de kinderen hier gehad. Dan kon zij rustig haar boodschappen doen of haar huishouden zonder in de winkel jengelende of thuis voor de voet lopende kinderen.
Kun je je kinderen niet tijdelijk 1x of 2x per week een paar uurtjes onderbrengen bij opa en/of oma of een tante en/of vriendin? En dan ga je naar de schoonheidsspecialiste of de kapper of anders lekker op de bank hangen met een stapel tijdschriften, een pot thee en een hele foute maar overheerlijke reep chocola. Ik denk dat je meer hebt aan regelmatige rustpauzes van een paar uur dan 1 weekend. Wat inderdaad weer veel stress met zich meebrengt van bedenken waarheen en logeeradressen zoeken voor de kinderen waarbij je ook hun tassen weer moet inpakken enz...
Dit is een tijdelijke en uitzonderlijke situatie. Zo raar vind ik het niet dat je het even niet meer trekt. Sterkte ermee.
Kun je je kinderen niet tijdelijk 1x of 2x per week een paar uurtjes onderbrengen bij opa en/of oma of een tante en/of vriendin? En dan ga je naar de schoonheidsspecialiste of de kapper of anders lekker op de bank hangen met een stapel tijdschriften, een pot thee en een hele foute maar overheerlijke reep chocola. Ik denk dat je meer hebt aan regelmatige rustpauzes van een paar uur dan 1 weekend. Wat inderdaad weer veel stress met zich meebrengt van bedenken waarheen en logeeradressen zoeken voor de kinderen waarbij je ook hun tassen weer moet inpakken enz...
Dit is een tijdelijke en uitzonderlijke situatie. Zo raar vind ik het niet dat je het even niet meer trekt. Sterkte ermee.
woensdag 3 november 2010 om 15:00
woensdag 3 november 2010 om 15:07
quote:seha1 schreef op 03 november 2010 @ 15:00:
Wat goed dat er al zoveel reacties zijn!
Burn-out/overspannen/depressief... Geen moment bij stil gestaan... Ik ga zo alle tips rustig doorlezen, heb er al een aantal gezien waarmee ik wel wat denk te kunnen. Misschien ook maar naar de huisarts dan.. Reageer zo weer even.Ik heb er niet veel verstand van, maar dit gevoel van vermoeidheid is niet goed. Zeker naar de huisarts gaan! Zou vandaag of morgen nog bellen voor een afspraak.
Wat goed dat er al zoveel reacties zijn!
Burn-out/overspannen/depressief... Geen moment bij stil gestaan... Ik ga zo alle tips rustig doorlezen, heb er al een aantal gezien waarmee ik wel wat denk te kunnen. Misschien ook maar naar de huisarts dan.. Reageer zo weer even.Ik heb er niet veel verstand van, maar dit gevoel van vermoeidheid is niet goed. Zeker naar de huisarts gaan! Zou vandaag of morgen nog bellen voor een afspraak.
woensdag 3 november 2010 om 15:10
Goedzo Seha! Ik heb gelukkig kunnen ontstressen voordat het echt 'mis' ging destijds. Door een arts werd mij uitgelegd dat stress werkt als een elastiekje: je kunt dat steeds uittrekken en weer terug laten veren, maar dat als je het te lang achtereen uitrekt, spingt het niet goed meer terug. De rek is er dan uit. Zo voelde het bij mij ook: de dagelijkse dingen werden ontzettend zwaar, de zware dingen werden een last en de leuke dingen waren zelfs opgaves. Door erover te praten, tijdelijk wat minder te werken en steeds een paar uur te wandelen overdag werd het gevoel dat alles me aanvloog, mijn huilbuien en mijn brandende spierpijn en tollende hoofd minder. Met twee kinderen, een opvangperiode achter de rug, een stressvolle baan en nog klachten van je bevalling is het niet zo raar als je elastiek 'uitgerekt' zou zijn, toch?
Goed voor jezelf opkomen is nodig om niet nog verder vermoeid te raken en in plaats daarvan weer wat terug te veren!
Goed voor jezelf opkomen is nodig om niet nog verder vermoeid te raken en in plaats daarvan weer wat terug te veren!
woensdag 3 november 2010 om 16:02
quote:sosofie schreef op 03 november 2010 @ 15:55:
Meid, wat heb jij het zwaar!
Niet wachten, meteen naar de huisarts.
Doe is effe rustig zeg. Wat denk je dat de huisarts zegt? Toverstafje er overheen en morgen alles ok?
Het lijkt er gewoon op dat je het behoorlijk druk hebt. Op de een of andere manier moet er druk van de ketel. Alles dus een beetje minder. Minder hoge eisen aan jezelf stellen en toch een keertje nee zeggen. Leg vooral ook uit aan je familie waarom je nee zegt, dat zal vast schelen.
Meid, wat heb jij het zwaar!
Niet wachten, meteen naar de huisarts.
Doe is effe rustig zeg. Wat denk je dat de huisarts zegt? Toverstafje er overheen en morgen alles ok?
Het lijkt er gewoon op dat je het behoorlijk druk hebt. Op de een of andere manier moet er druk van de ketel. Alles dus een beetje minder. Minder hoge eisen aan jezelf stellen en toch een keertje nee zeggen. Leg vooral ook uit aan je familie waarom je nee zegt, dat zal vast schelen.
woensdag 3 november 2010 om 16:13
Ja, klinkt mij behoorlijk herkenbaar in de oren. Heb er eigenlijk sinds mijn kinderen geboren zijn regelmatig last van. Ben er nog nooit voor naar de huisarts geweest, maar heb al wel vaker gedacht dat ik een regelrechte burn-out zou kunnen hebben.
De kinderen zijn bij nu iets ouder aan het worden en ook de periodes dat ik me zo voel zoals jij omschrijft worden schaarser, maar geloof me, ik heb me echt vaak compleet uitgeput gevoeld. In mijn geval had ik niet zoveel mogelijkheden tot meer rust, dus moest ik gewoon door, maar ik denk als het voor jou mogelijk is, dat je dat zeker zou moeten proberen. Heel veel succes.
De kinderen zijn bij nu iets ouder aan het worden en ook de periodes dat ik me zo voel zoals jij omschrijft worden schaarser, maar geloof me, ik heb me echt vaak compleet uitgeput gevoeld. In mijn geval had ik niet zoveel mogelijkheden tot meer rust, dus moest ik gewoon door, maar ik denk als het voor jou mogelijk is, dat je dat zeker zou moeten proberen. Heel veel succes.
woensdag 3 november 2010 om 16:33
Jemig, ook ik word al moe als ik het begin alleen al lees! Sluit me volledig bij de rest aan: ga je batterij opladen en wacht daar niet veel langer mee. Een weekend of een week weg en vraag je man alles te regelen (opvang e.d.) zodat jij daar niet ook nog eens over hoeft te stressen.
En als je dat weekend/weekje achter de rug hebt, regelmatig tijd voor jezelf inplannen (1-2 uurtjes per week). Zodat je jezelf weer regelmatig kunt opladen.
Veel sterkte...
En als je dat weekend/weekje achter de rug hebt, regelmatig tijd voor jezelf inplannen (1-2 uurtjes per week). Zodat je jezelf weer regelmatig kunt opladen.
Veel sterkte...
woensdag 3 november 2010 om 16:39
Ik denk dat je - naast wat al gezegd is - ook moeite hebt je grenzen in de gaten te houden.
Vooral in dat stukje over je familie denk ik: joh houd die mensen even op afstand als je zo slecht in je vel zit.
Weten ze op het werk dat je je niet goed voelt? Kan er iets gedaan worden om je te ontlasten?
Voordat je helemaal instort....
Sterkte.
Vooral in dat stukje over je familie denk ik: joh houd die mensen even op afstand als je zo slecht in je vel zit.
Weten ze op het werk dat je je niet goed voelt? Kan er iets gedaan worden om je te ontlasten?
Voordat je helemaal instort....
Sterkte.
woensdag 3 november 2010 om 16:46
Aan de alarmbel trekken. Niemand heeft er iets aan als je hélemaal niet meer kunt functioneren.
Je hebt nogal wat op je bordje gekregen!
Zou met de bedrijfsarts gaan praten (ziek melden?), daarna familie inlichten, blijf de relatie met je man onder ogen zien, hij kent jou het best, niet alleen maar afreageren op hem, overleg met hem.
Sterkte.
Je hebt nogal wat op je bordje gekregen!
Zou met de bedrijfsarts gaan praten (ziek melden?), daarna familie inlichten, blijf de relatie met je man onder ogen zien, hij kent jou het best, niet alleen maar afreageren op hem, overleg met hem.
Sterkte.
woensdag 3 november 2010 om 16:58
Nogmaals bedankt voor alle tips/reacties, dit doet mij heel erg goed. Het verhaal van het elastiekje is voor mij heel herkenbaar, de rek is er uit.. Ik heb een afspraak gemaakt met de huisarts en hopelijk geeft hij mij nog tips.. Verwacht idd niet (zoals Maaswater al schrijft) dat hij alles in 1x op kan lossen, maar misschien kan hij wel handvatten aanreiken. Een weekje weg is iets waar ik niet aan toe ben, ik denk dat het idee alleen al zoveel stress geeft dat ik een maand weg moet blijven om hiervan bij te komen 
. Als ik mijn eigen verhaal teruglees word ik ook moe van de toon, maar dat is wel precies zoals ik me voel.
. Als ik mijn eigen verhaal teruglees word ik ook moe van de toon, maar dat is wel precies zoals ik me voel.
woensdag 3 november 2010 om 17:00
Als een weekendje weg veel stress oplevert, zou je dan niet een weekendje thuis kunnen zijn? Zonder kinderen (misschien zonder man ook, neemt hij de kids mee uit logeren ofzo) zonder huishouden, maar alleen maar tijd voor jou om te slapen/uit te rusten/ niks te doen?
Als je rondom je heen vertelt dat het even niet gaat, misschien kan iemand dan wel de boodschappen voor dat weekend voor je doen/maaltijden voor je klaarmaken, zodat jij alleen maar rust hebt.
Zou dat wat voor je zijn?
Als je rondom je heen vertelt dat het even niet gaat, misschien kan iemand dan wel de boodschappen voor dat weekend voor je doen/maaltijden voor je klaarmaken, zodat jij alleen maar rust hebt.
Zou dat wat voor je zijn?
woensdag 3 november 2010 om 17:40
quote:Maaswater schreef op 03 november 2010 @ 16:02:
[...]
Doe is effe rustig zeg. Wat denk je dat de huisarts zegt? Toverstafje er overheen en morgen alles ok?
en.
Maaswater, jij kan dan over de grond rollen van het lachen, ik kon dat niet toen ik tien maanden lang rondliep met een niet herkende ppd in combinatie met een burnout. Hoe dat kwam? Omdat ik uitging van dezelfde ideeen als jij., Niet aanstellen, kiezen op elkaar en doorgaan en soms ff uitrusten en vooral niet zeuren.
Als iemand opziet tegen een weekendje weggaan met haar man, omdat ze de puf niet meer heeft om een oppas te regelen, als iemand 's avonds te moe is om een goed gesprek te voeren, als iemand zegt voortdurend stress te ervaren, denk ik dat de tijd rijp is voor wat begeleiding van een coach/psycholoog/wie dan ook.
[...]
Doe is effe rustig zeg. Wat denk je dat de huisarts zegt? Toverstafje er overheen en morgen alles ok?
en.
Maaswater, jij kan dan over de grond rollen van het lachen, ik kon dat niet toen ik tien maanden lang rondliep met een niet herkende ppd in combinatie met een burnout. Hoe dat kwam? Omdat ik uitging van dezelfde ideeen als jij., Niet aanstellen, kiezen op elkaar en doorgaan en soms ff uitrusten en vooral niet zeuren.
Als iemand opziet tegen een weekendje weggaan met haar man, omdat ze de puf niet meer heeft om een oppas te regelen, als iemand 's avonds te moe is om een goed gesprek te voeren, als iemand zegt voortdurend stress te ervaren, denk ik dat de tijd rijp is voor wat begeleiding van een coach/psycholoog/wie dan ook.
woensdag 3 november 2010 om 17:41
