Kinderen
alle pijlers
Ik ben uitgeput...
woensdag 3 november 2010 om 14:25
Ik weet eigenlijk niet zo goed waar ik dit topic moet plaatsen, onder psyche, gezondheid of kinderen, dan maar onder kinderen.
Weet eigenlijk ook niet zo goed hoe ik dit topic moet beginnen en wat ik ermee wil bereiken, maar hoop wat herkenning/tips of wat dan ook te krijgen.
Even een korte situatieschets: heb 2 kleine kinderen (net 2 en 10 mnd) en de afgelopen maanden/jaren zijn (begrijpelijkerwijs) nogal hectisch geweest.
Naast de zorg van onze eigen kinderen heb ik de afgelopen weken/maand de (3 kleine) kinderen van schoonzus opgevangen, wat voor nogal wat extra hectiek zorgde. Gelukkig zijn de kinderen weer terug naar schoonzus wat zou moeten schelen en wat rust zou moeten brengen, maar dit doet het niet.
De bevalling van de 2e is nogal dramatisch verlopen (maar gelukkig wel goed afgelopen) en eigenlijk heb ik hier nog steeds last van (lichamelijk en psychisch). Hiernaast heb ik een vrij stressvolle baan (3,5 dag per week) en een veeleisende familie waar ik de laatste tijd maar moeilijk nee tegen durf te zeggen (terwijl dat niet in mijn aard lig).
Ik merk dat ik ’s avonds uitgeput ben. Niet moe, maar echt uitgeput. Niet meer in staat om een normaal gesprek te voeren, niet meer in staat om ook maar iets aan te pakken en een enorm kort lontje. Bij het minste of geringste spring ik uit mijn vel of zet ik het op een huilen. De hele dag gaat het goed, dwz, kan ik me redelijk beheersen op werk en ook tegen de kinderen ben ik gelukkig geduldig maar als de kinderen op bed liggen gaat bij mij het licht uit. Alles doet pijn, het lijkt wel alsof mijn spieren in brand staan en heb pijn achter mijn ogen (kan het even niet anders beschrijven).
Ik wil/kan echt niet meer. Man heeft al voorgesteld om weekendje weg te gaan, maar alleen al het idee dat ik moet gaan bedenken waarheen of wat de kinderen mee moeten nemen uit logeren (klinkt belachelijk, ik weet het) geeft zo’n enorm gevoel van stress en raak daar zo opgefokt van dat ik het niet eens aandurf/aankan. Ik kan me nu nog overdag beheersen maar ben zo bang dat er een punt kom waarop ik echt instort, en gevoelsmatig is dat punt bijna bereikt.
Mijn man is echt een goede hulp en neemt heel veel zorgtaken uit handen, dus daar ligt het niet aan. Als ik mijn situatie vergelijk met andere mensen schaam ik me ook voor het feit dat ik het niet aankan; zo dramatisch is het toch niet allemaal? Maar het feit blijft dat ik niet meer kan, dat ik op ben…
Iemand tips?
Weet eigenlijk ook niet zo goed hoe ik dit topic moet beginnen en wat ik ermee wil bereiken, maar hoop wat herkenning/tips of wat dan ook te krijgen.
Even een korte situatieschets: heb 2 kleine kinderen (net 2 en 10 mnd) en de afgelopen maanden/jaren zijn (begrijpelijkerwijs) nogal hectisch geweest.
Naast de zorg van onze eigen kinderen heb ik de afgelopen weken/maand de (3 kleine) kinderen van schoonzus opgevangen, wat voor nogal wat extra hectiek zorgde. Gelukkig zijn de kinderen weer terug naar schoonzus wat zou moeten schelen en wat rust zou moeten brengen, maar dit doet het niet.
De bevalling van de 2e is nogal dramatisch verlopen (maar gelukkig wel goed afgelopen) en eigenlijk heb ik hier nog steeds last van (lichamelijk en psychisch). Hiernaast heb ik een vrij stressvolle baan (3,5 dag per week) en een veeleisende familie waar ik de laatste tijd maar moeilijk nee tegen durf te zeggen (terwijl dat niet in mijn aard lig).
Ik merk dat ik ’s avonds uitgeput ben. Niet moe, maar echt uitgeput. Niet meer in staat om een normaal gesprek te voeren, niet meer in staat om ook maar iets aan te pakken en een enorm kort lontje. Bij het minste of geringste spring ik uit mijn vel of zet ik het op een huilen. De hele dag gaat het goed, dwz, kan ik me redelijk beheersen op werk en ook tegen de kinderen ben ik gelukkig geduldig maar als de kinderen op bed liggen gaat bij mij het licht uit. Alles doet pijn, het lijkt wel alsof mijn spieren in brand staan en heb pijn achter mijn ogen (kan het even niet anders beschrijven).
Ik wil/kan echt niet meer. Man heeft al voorgesteld om weekendje weg te gaan, maar alleen al het idee dat ik moet gaan bedenken waarheen of wat de kinderen mee moeten nemen uit logeren (klinkt belachelijk, ik weet het) geeft zo’n enorm gevoel van stress en raak daar zo opgefokt van dat ik het niet eens aandurf/aankan. Ik kan me nu nog overdag beheersen maar ben zo bang dat er een punt kom waarop ik echt instort, en gevoelsmatig is dat punt bijna bereikt.
Mijn man is echt een goede hulp en neemt heel veel zorgtaken uit handen, dus daar ligt het niet aan. Als ik mijn situatie vergelijk met andere mensen schaam ik me ook voor het feit dat ik het niet aankan; zo dramatisch is het toch niet allemaal? Maar het feit blijft dat ik niet meer kan, dat ik op ben…
Iemand tips?
woensdag 3 november 2010 om 19:51
woensdag 3 november 2010 om 20:27
Je kunt beter niet je motor laten afslaan midden op de snelweg. Probeer rustig aan wat gas terug te nemen en volgens mij ben je sterk genoeg om dit op te vangen. Er wordt tegenwoordig nogal wat van ons verwacht, kinders, een baan en een opgeruimd huis. Probeer ff je tijd te nemen en neem daarna verdere beslissingen.
vrijdag 5 november 2010 om 13:54
Even een korte update.
Vanmorgen naar de huisarts geweest en hij gaf aan dat ik toch wel tegen een burn-out/overspannen (wat is eigenlijk het verschil?) aanzit. Had eigenlijk niet echt tips voor me, behalve wat hier ook al aan tips was gegeven. Voel me na het gesprek een beetje gefrustreerd, moet het dus zelf aanpakken (had natuurlijk ook niet verwacht dat hij het op zou lossen) en ik weet dus niet waar ik moet beginnen.. Ben zó moe, loop zó op mijn tandvlees. De tip die werd gegeven over een weekend thuisblijven (en man en kinderen weg) is op zich wel een hele goeie tip en die ga ik 's avonds ook zeker bespreken. Voor nu weet ik het even niet meer...
Vanmorgen naar de huisarts geweest en hij gaf aan dat ik toch wel tegen een burn-out/overspannen (wat is eigenlijk het verschil?) aanzit. Had eigenlijk niet echt tips voor me, behalve wat hier ook al aan tips was gegeven. Voel me na het gesprek een beetje gefrustreerd, moet het dus zelf aanpakken (had natuurlijk ook niet verwacht dat hij het op zou lossen) en ik weet dus niet waar ik moet beginnen.. Ben zó moe, loop zó op mijn tandvlees. De tip die werd gegeven over een weekend thuisblijven (en man en kinderen weg) is op zich wel een hele goeie tip en die ga ik 's avonds ook zeker bespreken. Voor nu weet ik het even niet meer...
